Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Принц Эдвард виадук жүйесі, көбінесе Блур виадугы деп аталады, Канаданың Онтарио штатындағы Торонто қаласында орналасқан. Бұл жүйе Bloor Street East көшесін (батыс жағында) Danforth Avenue көшесімен (шығыс жағында) байланыстыратын фермалық аркалық көпірлер жүйесі. Жүйеге Розедейл аңғарының бөлігі (Розедейл аңғары көпірі деп аталатын, Bloor Street көшесін Розедейл шатқалы арқылы өткізетін кішірек құрылым) және Шерборн бөлігі кіреді, ол Шерборн көшесінен Розедейл шатқалына дейін Bloor Street East көшесін кеңейту үшін салынған толқынды құрылым. Жүйенің ең танымал бөлігі – Дон аңғарының бөлігі, ол Дон өзені шатқалынан өтеді және (батыстан шығысқа қарай) Bayview Avenue кеңейтімiн, Дон өзенін және Дон аңғары тас жолын кесіп өтеді. Жолда бес қатар бар (үш қатар шығысқа, екі қатар батысқа қарай), сондай-ақ әр бағытта велосипед жолағы да бар. Метро деңгейі шығыстағы Broadview станциясын батыстағы Castle Frank және Sherbourne станцияларымен байланыстырады.
The Prince Edward Viaduct System, commonly referred to as the Bloor Viaduct, is the name of a truss arch bridge system in Toronto, Ontario, Canada, connecting Bloor Street East, on the west side of the system, with Danforth Avenue on the east. The system includes the Rosedale Valley phase (a smaller structure, referred to as the Rosedale Valley Bridge, carrying Bloor Street over the Rosedale Ravine) and the Sherbourne Phase, an embankment built to extend Bloor Street East to the Rosedale Ravine from Sherbourne Street. The Don Valley phase of the system, the most recognizable, spans the Don River Valley, crossing over (from west to east) the Bayview Avenue Extension, the Don River, and the Don Valley Parkway. The roadway has five lanes (three eastbound and two westbound) with a bicycle lane in each direction. The subway level connects Broadview Station in the east with Castle Frank and Sherbourne Stations to the west.
Тарих
Принс-Эдвард виадугының құрылысы туралы референдумдар Торонтода 1910 жылдан 1913 жылға дейін жыл сайын өткізілді. 1912 жылы тұрғындар оның құрылысына қарсы 59 дауыспен, ал 1913 жылы 9236 дауыспен қолдау көрсетті. Оның құрылысының жоспарланған құны 1910 жылдан 1913 жылға дейін өсті; соңғы құны болды ($ долларда). 1918 жылы құрылысы аяқталғаннан кейін, виадук Уэльс принці Эдуардтың (кейіннен VIII Эдуард патшасы) құрметіне аталды. Виадук жаппай көлік жүйесін жеңілдету мақсатымен салынды; оның жоғарғы деңгейінде трамвайлар жүрді, ал Дон аңғары және Розедейл аңғары бөлімдері теміржол тасымалы үшін төменгі деңгейді қамтыды, бұл оның жоғары қосымша құнына байланысты сол кезде дау тудырды. Көпірдің авторы және қоғамдық жұмыстар комиссары Р.С. Харис өз ниетін жүзеге асырып, төменгі деңгей 1966 жылы Торонто көлік комиссиясының Блур-Данфорт метросы ашылғанда миллиондаған доллар үнемдегенін көрсетті. Розедейл аңғары бөлімі метро үшін пайдаланылмады, себебі әр бөлім арасындағы қисықтар, сондай-ақ Парламент көшесіндегі батысқа қарайғы қисық метро үшін тым тік деп есептелді. Осы себепті Касл-Фрэнк станциясының батысында Розедейл аңғары арқылы жеке бетон көпір салынды. Принс-Эдвард виадугы Дон аңғарының шығыс жағындағы Торонтоның аймақтарының жылдам дамуына ықпал етті.
Referendums on the construction of the Prince Edward Viaduct were held in Toronto in every year from 1910 to 1913, with residents voting against its construction in 1912 by 59 votes and in favour in 1913 by 9236 votes. The projected cost of its construction increased from in 1910 to in 1913; its final cost was ($ in dollars). Upon its completion in 1918, it was named for Prince Edward, Prince of Wales (later King Edward VIII). The viaduct was designed to facilitate mass transit; its upper deck accommodated streetcars, while both the Don Valley phase and the Rosedale Valley phase included a lower deck for rail transport, controversial at the time because of its high additional cost. The bridge's designer and the commissioner of public works, R. C. Harris, were able to have their way and the lower deck eventually proved to save millions of dollars when the Toronto Transit Commission's Bloor–Danforth subway opened in 1966. The Rosedale Valley phase was not used for the subway, as the curve between each phase, as well as the curve to the west at Parliament Street, was considered too sharp for the subway. For this reason, a separate concrete bridge was built over the Rosedale Valley, just west of Castle Frank station. The Prince Edward Viaduct resulted in more rapid development of those portions of Toronto lying on the east side of the Don Valley.
Дизайн
Эдмунд В. Берк жобалаған Принс-Эдвард виадугы – Дон аңғарынан 40 метр биіктікте орналасқан, жалпы ұзындығы 494 метр (1620 фут) болатын үш буынды бетон-болат аркалы көпір. Көпірдің құрылымы көлденең бұрыштар мен I-арқалықтардан тұратын жабыннан (палубадан) және олардың жүктемені тіреу бағаналарына беруінен құралған. Тіреу бағаналары жүктемені аркалар ішіндегі фермаларға, ал фермалар жүктемені аркаларға береді. Соңында, аркалар жүктемені үлкен буындар арқылы бетон тіреуге және одан жерге жеткізеді. Болатты Dominion Bridge компаниясы жеткізді. Дон өзені, Дон аңғары жолы, Бейвью даңғылы, екі теміржол желісі, электр беру желісі және велосипед жолы бұл көпірдің астынан өтеді.
Designed by Edmund W. Burke, the Prince Edward Viaduct is a three hinged concrete steel arch bridge with a total span of 494 metres (1,620 feet), at 40 metres (131 feet) above the Don Valley. The bridge consists of a deck made of transverse beams and I girders, which transfer load to column supports. The column supports then transfer the load to the trusses within the arches, which transfer the load to the arches themselves. Finally, the arches transfer their load through large hinges to a concrete pier and eventually to the ground. Steel was provided by Dominion Bridge Company. In addition to the Don River, the Don Valley Parkway, and Bayview Avenue, two railway lines, an electrical transmission line and a bicycle trail all pass under the bridge spans.
Жарық шашы
Уақыт өте келе Принс Эдуард виадугы өзін-өзі өлтіруге бейімделген орынға айналды, құлап жатқан денелер төмендегі қозғалысқа қауіп тудырды. 2003 жылға дейін шамамен 500 адам өз-өзіне қол жұмсады, бұл виадукты Канададағы ең көп өлімге себеп болған нысан ретінде, ал Солтүстік Америкада Сан-Францискодағы «Алтын қақпа» көпірінен кейін екінші орынға шығарды. 1997 жылығы ең жоғары көрсеткіште, әр 22 күнде бір адам өзін-өзі өлтірген. 1957 жылы бір бала да қоршауға шығып, одан құлап кетіп, бірақ аман қалды. Өзін-өзі өлтірулер мен қауіпсіздік тәуекелдері 2003 жылы кедергі орнатуға себеп болды, бірақ бұл жоба 1998 жылы Торонто қалалық кеңесімен мақұлданып, қаржыландыру мәселелеріне байланысты кейінге шегерілді; сол кезде виадукта шамамен 48-ден 60-қа дейін адам өз-өзіне қол жұмсаған. Кеңес бастапқыда бюджетті бекітті. Құрылыс 2003 жылы аяқталды, оның құны , ал қаржының бөлігі салық төлеушілерден түсті. Сызықтық құрылымды талдау қиын болды және Торонто университетінде бірнеше сынақтар жүргізілуі керек болды. Бастапқыда, жоғары құнға байланысты жоспарланған жарықтандыруды орнату мүмкін болмады. Жарықтандыру жұмысы 2015 жылдың шілдесінде аяқталды. «Жарқын жамылғы» 1999 жылы Канада архитекторларының үздік сыйлығын алды. 2010 жылы жасалған зерттеу көрсеткендей, кедергі өз-өзіне қол жұмсау әрекеттерін болдырмаса да, Торонто қаласындағы секіріп өлімге келу көрсеткіші өзгерген жоқ. Алайда, 2017 жылы сол жетекші автор жасаған зерттеу «ұзақ мерзімді перспективада Торонтода секіріп өлімге келу көрсеткіші кедергі орнатылғаннан кейін төмендеді, ал өзге тәсілдермен өлімге келу көрсеткіші жоғарыламады» деген қорытындыға келді.
Over time, the Prince Edward Viaduct became a magnet for suicide, falling bodies posing risk to the traffic underneath. With nearly 500 suicides by 2003, the viaduct ranked as the most fatal standing structure in Canada and the second most in North America, after the Golden Gate Bridge in San Francisco. At its peak in 1997, the suicide rate averaged one person every 22 days. In 1957, a child also climbed onto the railing and fell accidentally while walking along it but survived. The suicides and safety risks prompted the construction of a barrier in 2003, though it was first approved by Toronto City Council in 1998 and delayed because of concerns about funding; during that time, the viaduct was the site of an estimated 48 to 60 suicides. The council originally approved a budget. However, the minimum bid for construction was Construction was completed in 2003 at the cost of , with coming from taxpayers. The tensile structure was difficult to analyze and required several tests at the University of Toronto. Initially, cost prohibited the planned lighting to be installed on the top horizontal member. The lighting installation was completed in July 2015. The Luminous Veil received in 1999 a Canadian Architect Award of Excellence. A 2010 study found that though the barrier prevented suicide attempts from the viaduct, overall rates of suicide by jumping for the City of Toronto have not changed since its construction. However, a 2017 study with the same lead author found that "over the long term, suicide by jumping declined in Toronto after the barrier with no associated increase in suicide by other means".
Танымал мәдениет
Көпір үш күнге жабылды, "Resident Evil: Apocalypse" (2004) фильмінің түсірілімдері үшін, онда ол Ракун қаласынан қашудың жалғыз жолы ретінде көрсетілді.
The bridge was shut down for three days to allow the filming of Resident Evil: Apocalypse (2004), where in the film it represented the only way out of Racoon City.