Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық әдеби сыншы (1897-1970) Энид Мэри Старки CBE (18 тамыз 1897 21 сәуір 1970), француз ақындары туралы биографиялық еңбектерімен танымал болған ирландиялық әдеби сыншы. Ол Оксфордтың Сомервилл колледжінің мүшесі, әрі университет оқытушысы, кейіннен оқытушы болды.
Irish literary critic (1897–1970)
Enid Mary Starkie CBE (18 August 1897 – 21 April 1970), was an Irish literary critic, known for her biographical works on French poets. She was a Fellow of Somerville College, Oxford, and Lecturer and then Reader in the University.
Ерте өмір
Старки Ирландияның Дублин графтығының Киллини қаласында дүниеге келген. Ол Р.Т. Сүйіктім. Уильям Джозеф Майлз (WJM) Старки (18601920) және Май Кэролайн Уолш. Академик Уолтер Старки оның інісі еді. Ол екі жаста болғанда, әкесі Ирландияның білім беру жөніндегі резидент комиссары лауазымын қабылдады. Эдвард дәуіріндегі Дублинде оның тәрбиесі оқумен тығыз байланысты. Оның әкесі француз гувернантасы Леони Кораны балаларына француз және музыка сабақтарын оқытуға жалдаған. Балаларға француз тілін үйрету, тамақ дайындау мен "Le Printemps" каталогтарына дейін. Энид: "Менің француз гувернантым Франция туралы айтуды тоқтатқан жоқ, ол елден жер аударылуды сағына отырып сөйледі". Мл. Кора француз пианині және композиторы Рауль Пуньоның шәкірті болды, ал Энид пианинода ойнауды үйреніп, екі жыл қатарынан Дублиндегі жыл сайынғы музыка фестивалі Feis Ceoil-де екінші медальді жеңіп алды. Ол Дублиндегі Александра колледжінде, Оксфорд университетіндегі Сомервилл колледжінде және Париждегі Сорбоннада білім алған.
Starkie was born in Killiney, County Dublin, Ireland. She was the eldest daughter of Rt. Hon. William Joseph Myles (WJM) Starkie (1860–1920) and May Caroline Walsh. The academic Walter Starkie was her brother. When she was two years of age her father accepted the post of Resident Commissioner of Education for Ireland. In Edwardian Dublin her upbringing was steeped in studies. Her father hired a French governess, Leonie Cora, to tutor his children in French and music. The children became imbued with everything French, from cooking to Le Printemps catalogues. Enid wrote, "My French governess never stopped talking of France, and she talked with all the nostalgia of the exile." Mlle. Cora had been a pupil of the French pianist and composer Raoul Pugno, and Enid learnt to play the piano, going on to win second medal for two years in succession at Feis Ceoil, the annual music festival in Dublin. She was educated at Alexandra College in Dublin, Somerville College at the University of Oxford, and the Sorbonne in Paris.
Оксфорд
Старки Оксфордта қазіргі заманғы тілдерді оқыды және 1920 жылы бірінші орын алды. Ол Эксетерде, содан кейін Оксфорд университетінің ортағасырлық және заманауи тілдер факультетінде заманауи тілдерді оқытты. Бауделер туралы оның өмірбаяны (1933) көптеген ағылшын оқырмандары үшін ақынмен алғашқы танысу болды. Ол Андре Жид туралы (1953), оған 1947 жылы Оксфордта құрметті докторлық дәрежесін қамтамасыз ету туралы жазды. Ол сондай-ақ Артур Рембоның поэтикалық беделін орнатуға үлкен үлес қосты (1938), өзінің "Рембо в Абиссинии" еңбегі үшін қазіргі тілдер факультетінде алғашқы докторлық дәріс алды. Ол Флобер туралы екі үлкен томды жариялады (1967, 1971). 1951 жылы ол Оксфордтағы поэзия профессоры ретінде бесжылдықта сайланатын сыншы емес, практикалық ақын болу үшін сәтті науқан жүргізді. Ол "Кезең Оксфордта естілмейтін, университеттен тыс адамға, университеттен тыс адамға өтуі керек. Өлең туралы сыншы ретінде сөйлейтін адамдар жеткілікті болды, шын мәнінде, тым көп". С. С. Льюисті Сесил Дей Льюис бірінші сайлауда жеңді. Ол сонымен қатар W. H. Ауден (1956), Роберт Грейвс (1961) және Эдмунд Блуден (1966) үшін келесі сайлауларда сәтті үгіт-насихат жүргізді, бұл бір сыншыны "Др. Старки оны Оксфорд пен Кембридж қайықтар жарысына ұқсатып алмайынша, бұл маңызды академиялық іс болды" деп шағымданады. Сондай-ақ, ол 1956 жылы Жан Коктоға құрметті докторлық дәріс берді. Ол 1958 жылы Құрмет легионының офицері, ал 1967 жылы Британ империясы орденінің командирі атанды. Көптеген адамдар оны ерекше деп санады. "Тайм" журналының мақаласында ол "Оксфордтың барларында қызыл шалбар киіп, шапан киіп, сигараға түсетін, Рембоудың жарқын зерттеушісі" деп суреттеледі. Фрэнсис Стигмуллер былай деп жазды: "Мен оның ең ұнаған нәрселерінің бірі - оның жалған эксцентрикалықты конформизмнің бір түрі болған әлемде шынайы эксцентрикалықты болды. Менің әйелім - романдар жазушы Ширли Хаззард, мен әрқашан Энидтің оның бір кітабында қашан пайда болатынын ойлап отырамын".
Starkie read Modern Languages at Oxford and obtained a First in 1920. She taught modern languages at Exeter and then in the Faculty of Medieval and Modern Languages, University of Oxford. Her biography of Baudelaire (1933) was for many English readers their first introduction to the poet. She wrote perceptively on André Gide (1953), securing him an honorary doctorate at Oxford in 1947. She also played a major part in establishing the poetic reputation of Arthur Rimbaud (1938), receiving the first doctorate to be given in the Faculty of Modern Languages for her work Rimbaud in Abyssinia. She published two major volumes on Flaubert (1967, 1971). In 1951 she campaigned successfully to have the quinquennially elected Professor of Poetry at Oxford be a practising poet rather than a critic. She argued that "the Chair ought to go to someone outside the University, to someone who would not otherwise be heard in Oxford. There were enough people already engaged in talking about poetry as critics, indeed too many." C. S. Lewis was defeated by Cecil Day Lewis in the first subsequent election. She also campaigned successfully for W. H. Auden (1956), Robert Graves (1961), and Edmund Blunden (1966) in subsequent elections for the Chair, leading one critic to complain that, "This was a serious academic affair until Dr. Starkie turned it into something like the Oxford and Cambridge boat race." She also secured an honorary doctorate for Jean Cocteau in 1956. She was honoured as an officer of the Legion d'honneur in 1958, and as a Commander of the Order of the British Empire in 1967. Many people regarded her as eccentric. An article in Time magazine portrayed her as "a brilliant Rimbaud scholar who pub crawls about Oxford in bright red slacks and beret while smoking cigars." Francis Steegmuller wrote, "One of the things I most enjoyed about her was her true eccentricity, in a world where false eccentricity has become a kind of conformity. My wife is the novelist, Shirley Hazzard, and I always wonder when Enid will appear in one of her books."