Кіріспе
Әлеуметтік қамсыздандыру заңнамасы, Ұлыбритания 1911 жылғы Ұлттық сақтандыру туралы заң (1 & 2 Geo. 5 c. 55) Ұлттық сақтандыруды құрды, бастапқыда Ұлыбританиядағы өнеркәсіп қызметкерлері үшін жұмыс берушілер, үкімет және жұмысшылардың өздерінің жарналарына негізделген медициналық сақтандыру жүйесі. Бұл қазіргі заманғы әл-ауқат мемлекетінің негіздерінің бірі болды. Сондай-ақ, ол белгілі бір циклдік салалар үшін жұмыссыздық сақтандыруын қамтамасыз етті. Ол Генри Кэмпбелл Баннерман мен Х.Х. Асквиттің басшылығымен 1906-1915 жылдардағы либералды үкіметтердің әлеуметтік қамсыздандыру реформаларының кеңінен таралған бөлігі болды. Дэвид Ллойд Джордж, либералды қазынашылық канцлері, оның дизайны, дәрігерлер мен басқа да мүдделік топтармен келіссөздер және ішкі істер министрі Уинстон Черчилльдің көмегімен соңғы жолдаманың негізгі қозғаушы күші болды.
The National Insurance Act 1911 (1 & 2 Geo. 5. c. 55) created National Insurance, originally a system of health insurance for industrial workers in Great Britain based on contributions from employers, the government, and the workers themselves. It was one of the foundations of the modern welfare state. It also provided unemployment insurance for designated cyclical industries. It formed part of the wider social welfare reforms of the Liberal Governments of 1906–1915, led by Henry Campbell Bannerman and H. H. Asquith. David Lloyd George, the Liberal Chancellor of the Exchequer, was the prime moving force behind its design, negotiations with doctors and other interest groups, and final passage, assisted by Home Secretary Winston Churchill.
Өмірбаян
Ллойд Джордж Германияның үлгісіне еліктеді, ол канцлер Отто фон Бисмарк тұсында 1884 жылдан бастап міндетті ұлттық сақтандыруды аурудан қамтамасыз етті. 1908 жылы Германияға барғаннан кейін Ллойд Джордж өзінің 1909 жылғы Бюджет баяндамасында Британия "өздерін осы салада Германиямен теңестіруге тырысуы керектігін айтты; біз оларды қару-жарақ саласында ғана еліктеуіміз керек". Оның шарасы ағылшын жұмысшы сыныптарына ауру мен жұмыссыздыққа қарсы сақтандырудың алғашқы жарналық жүйесін берді. Заң жалақымен жұмыс істейтіндерге ғана қатысты - жұмыс күшінің шамамен 70% -ы - олардың отбасылары және жалақысыз адамдар қамтылмаған. Алғашында ұсынысты мақтағаннан кейін консерваторлар бөлініп, көпшілігі оған қарсы дауыс берді. Бірақ олар қайтадан билікке келгеннен кейін де оны өзгертпеді. Кейбір кәсіподақтар өздерінің сақтандыру схемаларын және өздерінің схемалары бар достық қоғамдары бар еді, бірақ Ллойд Джордж олардың көпшілігін бұл ұсынысқа қарсы болды. Достық қоғамдар мен кәсіподақтарға медициналық сақтандыруды басқаруда маңызды рөл берілді. Бұл агенттіктерден тыс жұмысшылар жергілікті пошта кеңсесімен жұмыс істеді. Үкімет кәсіподақтар мен қоғамдар уәде еткен негізгі жәрдемақыларды өз мойнына алды, осылайша олардың қаржылық резервтеріне үлкен көмек берді. Заң психологиялық тұрғыдан маңызды болды, өйткені жұмыссыз жұмысшылардың кедейлер туралы заңның әлеуметтік қамсыздандыру ережелеріне сүйену қажеттілігін жойды. Бұл кедейлер заңының әлеуметтік қамқорлық көрсетуші ретінде аяқталуын тездетті: 1929 жылы кедейлер заңдары одағы жойылып, кедейлерге көмек көрсету басқармасы округтерге және округтік округтерге берілді. Заңның жүзеге асырылуындағы негізгі тұлғалар Роберт Лори Морант және әсіресе экономист Уильям Брейтуайт болды, ол неміс жүйесін тексергеннен кейін егжей-тегжейін дайындады. Оң жақтан келген кейбір сыншылар, мысалы, Хилэр Беллок, Заңды "Қызметші мемлекет" көрінісі деп қарастырды, оны Беллок өзінің сол есімді кітабында жарылқады. Салымдар 1912 жылдың шілдесінде, ал төлемдер 1913 жылдың 15 қаңтарында басталды. Бұл заң жобасын Ллойд Джордж 1911 жылы 4 мамырда парламентке ұсынды. Үшінші оқылымда үкімет үлкен басымдықпен жеңіске жетті. Көптеген унионисттер дауыс беруден бас тартты, бірақ 11-і заң жобасына қарсы, 9-ы жақтады, ал Еңбек партиясы да екіге бөлінді, 32 Еңбек депутаты үкіметті қолдады, ал партияның социалистік қанатының 5-і қарсы дауыс берді. Сонымен қатар, 58 "Редмонит" ирландтық үкіметпен дауыс берді, ал 7 О'Брайен оған қарсы болды. Ол 1911 жылы 16 желтоқсанда заңға айналды. Ұлттық сақтандыру туралы заңның 1-бөлігі медициналық жәрдемақылармен ұлттық сақтандыру схемасын қарастырды. Жыл сайын 160 фунт стерлингтен аз табыс тапқан барлық жұмысшылар аптасына 4 пенс төлеуі керек еді; жұмыс беруші 3 пенс төледі, ал жалпы салық 2 пенс төледі (Ллойд Джордж оны "төрт пенске тоғыз пенс" деп атады). Заң бойынша жұмысшылар науқаспен демалуға рұқсат алды және алғашқы 13 аптада аптасына 10 шиллинг, ал келесі 13 аптада аптасына 5 шиллинг төленеді. Жұмысшылар туберкулезге қарсы тегін емделуге мүмкіндік алды, ал науқастар дәрігердің көмегіне жүгінді. Кооператив әйелдер гильдиясының қысымына байланысты Ұлттық сақтандыру туралы заң аналық жәрдемақыны қамтамасыз етті. Шотландияның экономикасы әлі де негізінен өзін-өзі қамтамасыз ету шаруашылығына негізделген бөліктерінде ақшалай жарналарды жинау практикалық емес еді. 1913 жылы Хайлендс және Аралдар медициналық қызметі кроттингтік округтерде жарнасыз негізде құрылды. Қор орталықта жүргізілгенімен, оған төлеу міндеті ұлттық деңгейде қойылған болса да, схемаға қол жеткізу "Мақұлданған қоғамдар" арқылы болды, олар жарналарды жинады, емдеуге ақы төледі және күнделікті басқаруды қамтамасыз етті. Жұмысшы қай мақұлданған қоғамға тиесілі екенін таңдай алады; бұл қоғамдар арасындағы бәсекелестікті ынталандырады. 1911 жылғы заң тек қана мақұлданған қоғамдарға өз мүшелерінің жарналарын жинауға рұқсат берді; олар ақшаны ұстай алмады, бірақ оны Ұлттық сақтандыру қорына жіберуге мәжбүр болды. Қоғамдардың өз шығыстарын, мысалы, мүшелерінің емделу шығындарын Қор алты ай сайын өтейтін болады. Үкімет "жаман" төлемдерді, мысалы, мемлекеттік ережелерге сәйкес келмейтін "емдеу" немесе жемқорлық төлемдерді өтемеді. Кез келген ұйым Заң бойынша тіркелген және Заңның міндеттемелерін орындаған жағдайда, соның ішінде пайда көздемейтін негізде жұмыс істесе, Аттестатталған қоғам б�...
The National Insurance Act Part I provided for a National Insurance scheme with provision of medical benefits. All workers who earned under £160 a year had to pay 4 pence a week to the scheme; the employer paid 3 pence, and general taxation paid 2 pence (Lloyd George called it the "ninepence for fourpence"). Under the Act, workers could take sick leave and be paid 10 shillings a week for the first 13 weeks, and 5 shillings a week for the next 13 weeks. Workers also gained access to free treatment for tuberculosis, and the sick were eligible for treatment by a panel doctor. Due to pressure from the Co operative Women's Guild, the National Insurance Act provided maternity benefits. In parts of Scotland whose economy was still largely based on subsistence farming, the collection of cash contributions was impractical. The Highlands and Islands Medical Service was established in the crofting counties on a non contributory basis in 1913. Though the fund was held centrally, and the obligation to pay into it was a nationally imposed one, access to the scheme was via "Approved Societies", who collected the contributions, paid out for treatment, and provided day to day administration. A worker could choose which Approved Society to belong to; this stimulated competition between the societies. The 1911 Act only allowed Approved Societies to collect the contributions of their members; they could not keep the money, but had to forward it to the National Insurance Fund. The societies' own expenditure, such as the cost of treatment for their members, would be reimbursed by the Fund, on a six monthly basis. The government did not reimburse any "improper" payments, such as "treatments" that did not comply with government regulations, or corrupt payments. Any organisation could become an Approved Society, as long as it was registered under the Act, and complied with the Act's obligations, including to operate on a not for profit basis. As well as societies created by the trade unions and friendly societies, commercial insurers also established Approved Societies, such as the National Amalgamated Approved Society (created by Pearl Assurance and others); the largest Approved Societies were the four operated by Prudential, which collectively looked after 4.3 million members. Many Approved Societies were nominally profitable, contributing more to the National Insurance Fund than they took out. In 1925, and then 1931, further Acts were passed which reduced the government contribution to the fund: the government pressured the backers of Approved Societies (the insurance companies, trade unions, and so on) to take on the financial burden themselves. Together with increasing government control on which treatments they were allowed to fund, this led many Societies to complain that they had become little more than branches of government, and membership attendance at society meetings dwindled away, becoming virtually non existent by 1940. The National Insurance Act 1946 introduced a single national organisation in the healthcare field (the National Health Service) which, among other things, fulfilled the role of the Approved Societies; Approved Societies thus became redundant, and ceased to exist in 1948.
ІІ бөлім, Жұмыссыздық
Ұлттық сақтандыру туралы заңның ІІ бөлімі белгілі бір циклдік салалар үшін, әсіресе құрылыс, машина жасау, құю, көлік құралын жасау және арақ ішу зауыттары үшін уақытша шектеулі жұмыссыздық жәрдемақысын қарастырды. Бұл бағдарлама актуариялық қағидаларға негізделген және оны жұмысшылар, жұмыс берушілер мен салық төлеушілерден төленетін тұрақты төлемдер арқылы қаржыландыру жоспарланған. Ол асыраушыларды қамсыздандыруға қатысты ешқандай ережелерді енгізбеді. II бөлім I бөлімге ұқсас жұмыс істеді. Жұмысшы аптасына 21/2 пенс (бұл ондыққа дейінгі пенс) төледі, жұмыс беруші 21/2 пенс, ал салық төлеуші 3 пенс төледі. Бір апта жұмыссыз болғаннан кейін жұмысшы аптасына 7 шиллинг (яғни 84 дир) алады, ал жылына 15 апта. Бұл ақша еңбек биржаларынан жиналатын болады. 1913 жылы 2,3 миллион адам жұмыссыздық бойынша жәрдемақы алу үшін және 15 миллион адам ауру бойынша жәрдемақы алу үшін қамсыздандырылды. Заңның негізгі болжамы - жұмыссыздық деңгейі 4,6%. Заң қабылданған кезде жұмыссыздық 3%-ды құрады және қор тез арада артық жинақтайды деп күтілді. Заң бойынша, қызметкерлердің осы жүйеге жарналары міндетті түрде жұмыс берушіге төленетін және жұмысшылардың жалақысын төлеуден бұрын жұмыс берушіге төленетін.
Заңнамалық тарихы
Ұлттық сақтандыру туралы 1913 жылғы 37-баппен толықтырылған ережелердің жобалары 1913 жылдың қарашасында жарияланды.