Кіріспе
Гүлді өсімдік түрі Myrica pensylvanica, солтүстік bayberry, солтүстік Солтүстік Американың шығысында, Ньюфаундлендтен батысқа қарай Онтарио мен Огайоға дейін және оңтүстікке Солтүстік Каролинаға дейін мекендейтін Myrica түрі. Ол сондай-ақ Morella pensylvanica деп жіктеледі. Myrica pensylvanica - 4,5 м биіктікке дейін өсетін жапырақты бұта. Жапырақтары ұзындығы 2,5 - 7 см, ені 1,5 - 2,7 см, жапырақтың ең жоғарғы жағында ең кең, тісті, ұсақталған кезде дәмді иісі бар жабысқақ. Гүлдері 318 мм ұзындықтағы жасылдан қызылға дейінгі түстермен. Жемісі - диаметрі 35,5 мм, шашы ақ көк қызғылт сары түсті, қыртысты жидек тәрізді, олар сары түстес құрттар үшін маңызды азық болып табылады. Бұл түрдің тамыр түйіндері азотты бекітетін микроорганизмдерді қамтиды, бұл оған салыстырмалы түрде кедей топырақта өсуге мүмкіндік береді.
Myrica pensylvanica, the northern bayberry, is a species of Myrica native to eastern North America, from Newfoundland west to Ontario and Ohio, and south to North Carolina. It is also classified as Morella pensylvanica. Myrica pensylvanica is a deciduous shrub growing to 4.5 m tall. The leaves are 2.5–7 cm long and 1.5 2.7 cm broad, broadest near the leaf apex, serrate, and sticky with a spicy scent when crushed. The flowers are borne in catkins 3–18 mm long, in range of colors from green to red. The fruit is a wrinkled berry 3–5.5 mm diameter, with a pale blue purple waxy coating; they are an important food for yellow rumped warblers. This species has root nodules containing nitrogen fixing microorganisms, allowing it to grow in relatively poor soils.
Таксономия
Бұл өсімдік кейде Morella тұқымдасына бөлінетін Myrica түрлерінің бірі, мысалы, Интегралды таксономиялық ақпараттық жүйеде. Сонымен қатар оңтүстік лавр, M. caroliniensis және бұл түрлер кейде топтастырылады, M. caroliniensis әрдайым жасыл немесе кешіктіріліп жапырақты болып табылатын айырмашылықты ескермей. M. pensylvanica - шамырт мыртына, M. cerifera-ға ұқсас. Бұл өсімдіктердің жапырақтары мен хош иісі оларды ерекшелендіреді: балауыз мыртының екі жағында да хош иісі бар және ұнтақталған кезде хош иісі бар, солтүстік байберриде хош иісі бар, негізінен жапырақтың төменгі жағында және айқын хош иісі жоқ. Солтүстік байбару оңтүстік байбару және балауыз мыртымен будандасады.
Қолданылуы
Оның жемісін беберри шамынан шам жасауға болады. Америка отаршылары жемістерді қайнатып, иістенетін иіс шығарып, таза шамдар жасайтын.