Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Fisher v Bell [1961] 1 QB 394 - келісімшарт жасау кезінде ұсыныстың және қабылдаудың талаптары туралы ағылшындық келісімшарт құқығы туралы іс. Аталған іс бойынша, дүкенде тауарлар көрсетілсе, мұндай көрініс сатушының ұсынысы емес, сауда-саттыққа шақыру ретінде қаралады. Керісінше, ұсыныс тапсырыс беруші тауарды кассаға төлеммен бірге ұсынған кезде жасалады. Қабылдау касса төлемді қабылдаған кезде жүзеге асырылады.
Fisher v Bell [1961] 1 QB 394 is an English contract law case concerning the requirements of offer and acceptance in the formation of a contract. The case established that, where goods are displayed in a shop, such display is treated as an invitation to treat by the seller, and not an offer. The offer is instead made when the customer presents the item to the cashier together with payment. Acceptance occurs at the point the cashier takes payment.
Бристольдік судьялар
Бірінші сатыда прокурор жауапкердің пышақ пен билетті сатып алушыны тарту мақсатында терезеде орналастырғанын және бұл Заңның 1 бөлімінде көзделген қылмыстық жауапкершілікке әкелетін сату ұсынысы болып табылатындығын айтты. Обби Симакампа мырза бұл ұсынысты жасау үшін жеткіліксіз деп мәлімдеді. Сотталғандар бірінші сатыдағы сотқа қараған кезде, пышақты көрсету тек қана сыйлық ұсыну емес, сыйлық алуға шақыру болып табылады, сондықтан ешқандай жауапкершілік туындамайды. Прокурор судьялардың шешіміне шағым жасады.
At first instance, the Prosecutor submitted that the Defendant has displayed the knife and ticket in the window with the objective of attracting a buyer, and that this constituted an offer of sale sufficient to create a criminal liability under section 1(1) of the Act. Mr Obby Simakampa submitted that this was not sufficient to constitute an offer. The judges at first instance found that displaying the knife was merely an invitation to treat, not an offer, and thus no liability arose. The Prosecutor appealed the judges' decision.
Бөлімдік сот
Лорд Паркер Divisional Court CJ бойынша, "сату ұсынысы" болмағандықтан, құқық бұзушылық болған жоқ. Тәртіп сақшылары бұл туралы "Бірақ, егер бұл заңға сәйкес болмаса, онда бұл заңға сәйкес емес" деп жауап береді. Ол елдің жалпы заңына сәйкес, бір нәрсені көрсету ғана сыйлық алуға шақыру болып табылады деп түсіндірді. Ол сондай-ақ, эксклюзивті құрылым туралы жарғыны оқыды (inclusio unius est exclusio alterius), қаруды сатуға тыйым салатын басқа заңнамада "сатуға ұсыну немесе ұсыну" (көшірмесі қосылды) туралы айтылғанын атап өтті. 1959 жылғы шабуылдық қаруды шектеу туралы заңда сату үшін ашық сөздердің болмауы заңмен тек шынайы ұсынысқа тыйым салынатынын білдірді. Сот шағымды қабылдамады. Дүкенде қойылған тауарлар тек қана сыйлық алуға немесе сауда-саттық жасауға шақыру болып табылады. Ашворт және Элвес судьялары келісті.
Lord Parker CJ in the Divisional Court held there was no offence because there was no "offer for sale". Although the display of a knife in a window might at first appear to "lay people" to be an offer inviting people to buy it, and that it would be "nonsense to say that [it] was not offering it for sale", whether an item is offered for the purpose of the statute in question must be construed in the context of the general law of the country. He stated that the general law of the country clearly established that merely displaying an item constituted an invitation to treat. He also read the statute on an exclusive construction (inclusio unius est exclusio alterius), noting that other legislation prohibiting the sale of weapons referred to "offering or exposing for sale" (emphasis added). The lack of the words exposing for sale in the Restriction of Offensive Weapons Act 1959 suggested that only a true offer would be prohibited by the Act. The court dismissed the appeal. Goods displayed in a shop are merely an invitation to treat or invitation to trade. Ashworth J and Elwes J agreed.
Маңыздылығы
1959 жылғы Заң 1961 жылғы Шабуылдық қаруды шектеу туралы заңның 1-бөлімімен (қылмыспен) немесе сату немесе жалға алу мақсатында оның иелігінде бар немесе бар деп өзгертілді, бұл заң болып қала береді. Дәл осындай дүкен иесін бүгін де соттауға болады. Бұл жағдайда ұсыныс пен қабылдау қағидалары заңды болып қала береді. Кейбір сатылымдарға тыйым салған заң жобаларын жазушылар Партридж пен Криттенден және Британдық автокөлік аукциондары мен Райт туралы істерде бірдей қателіктер жасаған.
The 1959 Act was almost immediately amended by the Restriction of Offensive Weapons Act 1961 section 1 to add (to the offence) or exposes or has in his possession for the purpose of sale or hire, which remains the law. A similar shopkeeper would today be successfully prosecuted. The principles of offer and acceptance in the case remain good law. Draft statute writers, prohibiting certain sales, made almost identical drafting mistakes in Partridge v Crittenden and British Car Auctions v Wright.