Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1939-1947 жылдардағы "Остин 12"
the Austin 12 of 1939 to 1947
Шолу
Бастапқыда туристер ретінде ұсынылатын, 1922 жылы үш дене стилі ұсынылды: төрт орындық туристер, екі / төрт орындық (екеуі де 550 GBP) және купе 675 GBP. Автомобильдің жыл сайынғы сатылымы 1927 жылы 14000-ға дейін жеткен. Механикалық ерекшеліктері аз өзгерген болса да (мотор 1661 куб.см-ден 1861 куб.см-ге 1926 жылы өсті), көптеген дене стильдері ұсынылды, ал седандар жиырмалардың соңында кеңінен танымал болды. Автомобиль 1939 жылға дейін Остин каталогында және такси нұсқасында болды. Соңғы машиналар 1940 жылы Соғыс департаменті үшін шығарылды. 30-жылдардың басында автомобильді жұртшылық ауыр он екі деп атады, оны Остин каталогындағы басқа, жаңа, 12 HP автомобильдерден ажырату үшін. Жеңіл он екі төрт, Жеңіл он екі алты және т.б. және кейбір жаңалықтарды алды. Артиллерия стилідегі доңғалақтар 1933 жылы сым доңғалақтармен ауыстырылды, ал катушкалы тұтану 1935 жылы магнитті алмастырды. 1934 жылы беріліс қорабының ең жоғарғы екі қатынасы синхроматпен жабдықталды. Зауыттың каталогталған кузовтар қатары 1931 жылы Weymann стиліне тән соңғы көліктің үлгісімен жаңартылды. Соғыстан кейін Austin Twelve атауы Austin каталогында бірнеше жыл бойы қайтадан пайда болды. 1947 жылы Austin A40 Dorset және Devon седандары пайда болды. Бүгінде Остин Тюльве жарылғысыз деп аталады және Ұлыбританиядағы Vintage Austin Register және әлемнің басқа бөліктеріндегі басқа да клубтар жақсы қамқорлық жасайды.
Initially available as a tourer, by 1922 three body styles were offered: the four seat tourer, the two/four seater (both at 550 GBP) and the coupé at 675 GBP. The car enjoyed success throughout the vintage era with annual sales peaking at 14,000 in 1927. While the mechanical specification changed little (the engine increased from 1661 cc to 1861 cc in 1926), many body styles were offered with saloons becoming more popular as the twenties drew to a close. The car continued in the Austin catalogue and as a taxi option until 1939. The last cars were produced for the War Department in 1940. After the early thirties the car was referred to by the public as the Heavy Twelve to distinguish it from the other, newer, 12HP cars in the Austin catalogue Light Twelve Four, Light Twelve Six etc. and received some updating. The artillery style wheels were replaced by wire wheels in 1933 and coil ignition replaced the magneto in 1935. The gearbox was provided with synchromesh between its top two ratios in 1934. The factory catalogued body range was steadily updated with the last of the no longer fashionable Weymann style fabric covered cars in 1931 and no open tourers after 1934. After the war the Austin Twelve name resumed in the Austin catalogue for a couple of years until the arrival in 1947 of the Austin A40 Dorset and Devon saloons. Today, the Austin Twelve is remembered as being virtually unburstable and is well catered for by the Vintage Austin Register in the UK and various other clubs in other parts of the world.
Шасси
"Бірнеше рет жарылыс болғаннан кейін, көлікке бір-ақ адам кірді. Көбіне кіргізу машинаны кішкентай кеңістікте бұрылуға мүмкіндік береді. Менде бұршақ туралы шағым жоқ; оның тиімділігінің көп бөлігі жапырақтардың дұрыс майлануына байланысты. Әр түрлі басқару құралдары қолмен жұмыс істейді, ал аспаптар тақтасындағы мүйіз түймесіне қоса, рульдегі үлкен дөңгелекті қосқыш бар, сондықтан қолды алып тастамай ескертуді беруге болады ". Әңгімелер машина мен оның иесі, бастапқыда жас Билл МакАран, бірақ серияның көп бөлігінде аға Мистер Олдкасл (кейіннен оған ит Хорас қосылды) айналасында жүреді. Сюжеттер көбінесе Gumdrop-қа арналған алмастыру бөлшектерін іздеуді қамтиды. Биро оқиғаларды 1960 жылдардың аяғынан 1980 жылға дейін жазды. Кітаптардың негізгі сериясы, барлығы БИРО-ның толық түстес суреттері бар, кем дегенде он жеті атауға дейін, тағы он екі (кем дегенде) "Gumdrop Little Books"
"The gears were easily changed, the brakes worked well, yet were smooth in application, and the steering is steady and light. Ample lock enables the car to turn in a small space. Of the springing I have no complaint; much of its efficiency is probably due to proper lubrication of the leaves. The various controls are to hand, and in addition to a horn button on the instrument board there is a large circular switch on the steering wheel so that warning can be given without having to take off a hand." The stories revolve around the car and his owner, initially the younger Bill McArran, but for most of the series, the more senior Mr Oldcastle (later joined by a dog, Horace). The plots often involve the search for replacement parts for Gumdrop. Biro wrote the stories from the late 1960s to the 1980s. The main series of books, all fully illustrated in colour by Biro, ran to at least seventeen titles, with a further twelve (at least) "Gumdrop Little Books"