Кіріспе
Француз заңгері және әдебиетшісі (1529-1615) француз виолончельшісі. Этьен Паскье (7 маусым 1529 – 30 тамыз 1615) – француз заңгері және әдебиетшісі. Өзінің айтуынша, ол 1529 жылдың 7 маусымында Парижде дүниеге келген, бірақ басқа деректер бойынша 1528 жылы туған. 1549 жылы Париж адвокатурасына қабылданды. 1558 жылы улы саңырауқұлақ жеп ауыр сырқатқа шалдығып, екі жыл бойы емделді. Бұл оны әдеби еңбекке бейімдеді және 1560 жылы «Франция зерттеулері» («Recherches de la France») атты алғашқы кітабын жариялады. 1565 жылы, отыз жеті жасында, Париж университетінің иезуиттерге қарсы қорғанысын сәтті жүргізіп, атаққа ие болды. Осы аралықта «Зерттеулерді» үздіксіз жалғастырып, уақыт-уақыт басқа да әртүрлі еңбектерін жариялады. Оның әдеби және заңгерлік қызметі 1579 жылы Пуатьеде ерекше кезеңде үйлесті. Бұл «Үлкен күн» («Grands Jours») – француз провинцияларының әлеуметтік және саяси тұрмысына кері әсер еткен, 17 ғасырдың соңында тоқтатылған институт. Онда Париж Парламенті комиссиясы корольдің тапсыруымен барлық істерді, әсіресе сеньорлық құқықтардың бұзылуын қарауға толық өкілеттік алды. Паскье аталған күнгі Пуатьедегі және 1583 жылы Труадағы «Үлкен күндерде» қызмет етті, және әрбір оқиға оның әріптестерімен бірге ауыр міндеттерін орындағандағы әзіл-қалжыңдар туралы естеліктерді қалдырды. Пуатьедегі еңбегі – бұл блоха туралы өлеңдер жинағы («La Puce de Madame Des Roches», 1583 жылы жарық көрген; Кэтрин Де Рошқа қараңыз). 1585 жылы Паскье Генрих III-нің бұйрығымен Париждің есептік палатасының бас адвокаты болып тағайындалды. Бұл орган саяси, қаржылық және құқықтық функцияларды атқарды. Мұнда ол мұрагерлік лауазымдар мен орындарды сату жүйесіне қарсы күресіп, кейде сәттілікке жетті. Азамат соғысы Паскьеді Парижден кетуге мәжбүр етті және ол бірнеше жыл бойы Тур қаласында тұрып, өзінің зор еңбегін аяқтады. Бірақ 1594 жылдың наурыз айында Генрих IV сапында Парижге оралды. 1604 жылға дейін есептік палатасында жұмыс істеді, содан кейін зейнеткерлікке шықты. Ол он жылдан астам зейнеткерлікте өмір сүрді, көптеген әдеби шығармалар жазды және 1615 жылдың 1 қыркүйегінде бірнеше сағат сырқаттан кейін қайтыс болды. Паскье өмірі ұзақ және еңбегі мол болды, бірақ оның еңбектері толық жинақталмаған және жарияланбаған. Стандартты басылымы Амстердамда (2 том, 1723) жарық көрген. Бірақ қарапайым оқырмандар үшін Леон Фёгбредің Парижде жарық көрген таңдамалары (2 том, 8vo, 1849), кеңейтілген кіріспесімен, ең қолайлы. Паскье поэзияда Плеяда қозғалысының маңызды емес мүшесі ретінде қызығушылық тудырады. Ал прозашы ретінде ол әлдеқайда жетістікке жеткен. Оның прозалық еңбектерінің үш негізгі бөлімі – «Зерттеулер», хаттар және кәсіби баяндамалар. Хаттар өмірбаяндық және тарихи маңызы зор, ал «Зерттеулер» әдеби, саяси, тарихи және басқа да тақырыптар бойынша құнды ақпараттарды қамтиды.
the French cellist
Étienne Pasquier (7 June 152930 August 30 1615) was a French lawyer and man of letters. By his own account he was born in Paris on 7 June 1529, but according to others he was born in 1528. He was called to the Paris bar in 1549. In 1558 he became very ill by eating poisonous mushrooms and took two years to recover. This compelled him to occupy himself with literary work and in 1560 he published the first book of his Recherches de la France. In 1565, when he was thirty seven he became famous after giving a speech in which he pleaded the cause of the University of Paris against the Jesuits and won it. Meanwhile, he pursued the Recherches steadily and published other miscellaneous work from time to time. His literary and his legal occupations coincided in a curious fashion at the fr of Poitiers in 1579. These Grands Jours (an institution which fell into desuetude at the end of the 17th century, with bad effects on the social and political welfare of the French provinces) were a kind of irregular assize in which a commission of the parlement of Paris, selected and dispatched at short notice by the king, had full power to hear and determine all causes, especially those in which seignorial rights had been abused. At the Grands Jours of Poitiers of the date mentioned and at those of Troyes in 1583, Pasquier officiated; and each occasion has left a curious literary memorial of the jests with which he and his colleagues relieved their graver duties. The Poitiers work was the celebrated collection of poems on flea (La Puce de Madame Des Roches, published 1583; see Catherine Des Roches). In 1585 Pasquier was appointed by Henry III advocate general at the Paris cours des comptes, an important body having political as well as financial and legal functions. Here he distinguished himself particularly by opposing, sometimes successfully, the system of selling hereditary places and offices. The civil wars forced Pasquier to leave Paris and for some years he lived in Tours, working steadily on his great book, but he returned to Paris in Henry IV's train in March 1594. He continued until 1604 with his work on the chambre des comptes; then he retired. He lived more than ten years in retirement, producing much literary work and died after a few hours' illness on 1 September 1615. In so long and so laborious a life, Pasquier's work was substantial but has never been fully collected or printed. The standard edition is that of Amsterdam (2 vols. fol., 1723). But for ordinary readers the selections of Leon Feugbre, published in Paris (2 vols. 8vo, 1849), with an elaborate introduction, are most accessible. As a poet Pasquier is chiefly interesting as a minor member of the Pléiade movement. As a prose writer he is much more accomplished. The three chief divisions of his prose work are his Recherches, his letters and his professional speeches. The letters are of much biographical interest and historical importance and the Recherches contain in a somewhat miscellaneous fashion invaluable information on a vast variety of subjects, literary, political, antiquarian and others.
Франция зерттеулері
Паскьедің тарихи еңбегі қазіргі тарихнаманың маңызды көрінісі ретінде қарастырылады, бірақ ол басқа белгілі итальяндық тарихшылардың әдістеріне де қарызды. Ол бастапқы дереккөздерді (немесе замандас хронистерді) жиі пайдаланады және оларды дереу сілтеме жасайды. Көптеген замандас тарихи еңбектерден өзгеше, Паскье Францияның қазіргі қажеттіліктері үшін өткенді дәл қайта жазуға тырысты, оның пікірінше Франция дағдарыс кезеңін басынан өткеріп жатқан еді. Ол Францияны оның салт-дәстүрлері мен мәдениеті арқылы анықтауға ұмтылып, ерекше ұлттық тарих жазды. Ол өзінің баяндамасын адамзат цивилизациясының бастауынан емес, Францияның галлдардағы бастауынан бастады. Ол осы мәселе бойынша дереккөздердің жетіспеушілігіне қайғырып, Цезарьдің Галлия туралы жазбаларынан қолға түсерін алуға тырысты. Паскье Францияны Риммен салыстыруға тырысып, Франция тарихының Рим тарихымен тең екеніне сенді, латын тілінің, рим құқығының кең таралғанын сынады. Ол француз әдебиеті мен институттарына үлкен құрметпен қарады, бірақ Францияның және оның патшаларының тарихын бұрынғы жылнамашылар сияқты мақтан тұтпады.