Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Джеймс Моррисон (9 шілде 1861 - 13 сәуір 1950) - Канаданың Новая Шотландиядағы Антигониш епархиясының ең ұзақ қызмет еткен епискобы. Канададағы соңғы күшті және қатал Рим-католик епископтарының бірі болғанымен, Морисон Канададағы ең табысты католиктік әлеуметтік қозғалыстардың бірін құрған епархияға басшылық етті. Моррисон Рим-католик дінінің ережелерін қатаң ұстанады. Ол шіркеудің қаржысына қатысты барлық мәселелерде абай болған. Антигониш епискобы ретінде ол Рев. Джеймс Томпкинс және басқа да діни қызметкерлер Сент-Франциск Ксавье университетінің Новая Шотландияның Галифакс қаласындағы конфессиялық емес университетке қосылуына рұқсат бермегені үшін. Католик қауымдастығы оны құрметтегенмен, оның сақ әрі жұмсақ болғаны әрқашан жұрттың көңілінен шықпады.
James Morrison (July 9, 1861 – April 13, 1950) was the longest serving bishop of the Diocese of Antigonish, Nova Scotia, Canada. Although one of the last powerful and austere Roman Catholic bishops in Canada, Morrison presided over a diocese that created one of the most successful Catholic social movements in Canada. Morrison strictly adhered to the statutes of the Roman Catholic faith. Extremely skeptical of debt, he was cautious in all matters relating to church finances. As Bishop of Antigonish he gained the ire of Rev. James Tompkins and other priests for refusing to allow St. Francis Xavier University to join a non denominational university in Halifax, Nova Scotia. Although highly respected by the Catholic community, his cautious and frugal nature did not always foster tranquility.
Қысқаша өмірбаяны
Джеймс Моррисон Принс-Эдвард аралындағы Савидж Харбор ауылында дүниеге келген. Ол Шарлоттаундағы Нормаль колледжінде және 1882-1884 жылдар аралығында Сент-Данстан университетінде білім алған. 1884-1889 жылдары Римдегі "Congregatio de Propaganda Fide" қалалық колледжіне оқуға түседі. Шарлоттаун епархиясында рухани қызметке тағайындалған Моррисон көптеген лауазымдарды атқарды, соның ішінде Сент-Данстан университетінің ректоры, 1892-1895, жалпы викарий, 1904-1912 және ресми епархиялық әкімші, 1911-1912. Морисон ата 1908 жылы епископ Макдональд толық мүгедек болған кезде Канаданың Пэ-И-И, Шарлоттаун епархиясында бас викарий болған. Осы кезде Моррисон 1912 жылдың соңғы бөлігіне дейін епархияның әкімшілік бақылауын өз мойнына алды. Қасиетті Қасиетті 1912 жылы Макдональд қайтыс болды, оның орнын епископ О'Лири басқарды, ал 1912 жылдың қыркүйегінде отец Моррисон епископ болып тағайындалды. 1912 жылы 4 қыркүйекте Антигониш епископы болып тағайындалған Моррисон экономикалық және саяси ахуалдың бұзылуына ұшыраған және жиырмасыншы ғасырдың қиындықтарына мүлдем дайын болмаған епархияны қолға алды. Ол епархияны екі дүниежүзілік соғыста, экономикалық құлдырау, эмиграция және өнеркәсіптік тәртіпсіздіктер кезінде жетектеп жүрді. Ол теңіз провинцияларының экономикалық және әлеуметтік проблемаларын жеңілдетуге ұмтылған Сент-Франциск Ксавье университетінің кеңейту бөлімін қолдады және дамытты, бірақ тарихшылар бұл қолдаудың көлемі мен себептері туралы келіспейді. 1944 жылы архиепископ болып тағайындалды. 1950 жылы қайтыс болған кезде ол Канададағы католик шіркеуінің барлық шіркеушілерінің ішіндегі ең ұзақ қызмет еткен шіркеуші болды. Тарихи тұрғыдан қарағанда, Моррисон кейіннен архиепископ болған, Конфедерацияға дейін (1867) туылған өте аз Канадалықтардың бірі болды.
James Morrison was born in the rural village of Savage Harbour, Prince Edward Island. He was educated at the Charlottetown Normal College and at St. Dunstan's University from 1882–1884. He attended the Urban College of the Congregatio de Propaganda Fide in Rome from 1884–1889. Ordained for the Diocese of Charlottetown, Morrison held numerous positions, including Rector of St. Dunstan's University, 1892–1895, Vicar general, 1904–1912 and formal diocesan administrator, 1911–1912. Father Morrison had been vicar general, in the diocese of Charlottetown, P. E. I, Canada, when in 1908, Bishop MacDonald became a complete invalid. At this point Morrison assumed administrative control of the diocese until the latter part of 1912. When Rev. MacDonald died in 1912, Bishop O’Leary succeeded, whilst Fr Morrison was further ordained bishop in September 1912. Consecrated as Bishop of Antigonish on 4 September 1912, Morrison took over a diocese that was riddled with economic and political turmoil and wholly unprepared for the challenges of the twentieth century. He guided the diocese through two world wars, the challenges of economic decline, emigration and industrial unrest. He supported and fostered the St. Francis Xavier University extension department, which aspired to alleviate some of the economic and social problems of the Maritime Provinces, although historians disagree about the extent and reasons for this support. He was appointed Archbishop in 1944. When he died in 1950 he was the longest serving of all Canadian Catholic prelates. From a historical perspective Morrison was one of an extremely few native born, pre Confederation (1867) Canadians to later become an archbishop.