Кіріспе

Рим-католик шіркеуінің Италиядағы епархиясы Имола епархиясы (Diocesis Imolensis) - Италияның солтүстігіндегі Романьядағы Католик шіркеуінің латын шіркеуінің епархиясы. Ол Болонья архиепископиясының суфраган. Діоцеза бастапқыда Милан митрополиті suffragan болды, содан кейін 1582 жылға дейін Равенна архиепискобының қарамағында болды, содан кейін Рим папасы Григорий XIII Болоньяны архиепископтық етіп, оған Имола мен Сервияны тағайындады. Алайда 1604 жылы Рим папасы VIII Климент оларды Равенна митрополиясына қайтарып берді. Рим папасы Пий VII Имоланы Болония митрополиясына қайтарып берді. Имола епархиясы көптеген епископтардың Папалыққа сайланғаны үшін белгілі, соның ішінде кардинал Фабио Чиги (1652), кейін Папа Александр VII; Кардинал Барнаба Чиарамонти (1785), кейін Папа Пий VII; және кардинал Джованни Мария Мастай Ферретти (1832), кейін Папа Пий IX.

Тарих

Имоланың христиандық шығу тегі белгісіз. Епископтық орын, әрине, Имола епархиясында бос орын болған кезде, Имола шіркеуіне баруды сұрап, Имола шіркеуіне баруды сұрады, өйткені Амвросийдің өзі бос болғандықтан, епископ тағайындалғанға дейін. Амвросий гот арийшілдері мен олардың ересектері ортодокс мәсіхшілерге әсер еткеніне алаңдайтын. 435 жылы император Валентиний III Аренулада Санта-Мария шіркеуін салды. Сол кезде епископ Корнелий болды, оның архидиаканы Петрді Папа Сикст III Равеннаның епископы етіп тағайындады. Епископ Петр, Хризолог деп аталатын, епископ Корнелийдің орнын алмастырған Проектістің құрметіне арнап, керемет мақтау сөз айтты. 888 жылы папа Стефан V Равеннаның архиепискобына Имолаға епископты сайлауды тапсырды. Сайлау кезінде ол науқас болса да, сайлауға қатыспауы керек еді. Егер орын босаса, діни қызметкерлер оны сайлап, халық оны мақұлдауы керек еді. Бұрын қалада дау-дамай болған, себебі халық діни қызметкерлерге жүгінбей-ақ епископты сайлауға тырысқан. Тек кейінірек ғана соборлық кафедра бір кездері бүкіл дін қызметкерлеріне тиесілі құқықтарды жүзеге асыра бастады. 1217 жылы епископты сайлау құқығы S. Cassiano соборының канондары мен Сан-Лоренцо канондары болды, олар бір сайлаушылар алқасы ретінде әрекет етті. 1118 жылы 7 тамызда Папа Геласий II Равеннаның архиепискобына папа Паскаль II-нің митрополиттен алып тастаған барлық епархияларды қалпына келтірді, себебі император Генрих IV-ті қолдаған схизмаға архиепископтардың қатысуы. Равеннаға қайтадан берілген епархиялардың бірі Имола епархиясы болды. Басқа епископтар: соборды қалпына келтірген және Қасиетті Петр Хризологтың қабірін әшекейлеген Иоанн (946 ж.), Папа Александр III-ге адал болғандықтан зардап шеккен Ридольфо (1146 ж.) және Энрико (1174 ж.), Энрико қазіргі собордың іргетасын қалады, ол 1271 жылы епископ Синибалдоның басшылығымен аяқталды; Пьетро Ондедей (1416 ж.), атақты канонист және теолог; Доминикан Гаспар Сигиджелли (1450 ж.), оқыған және қасиетті; Гирралома Дандини (1546 ж.), Париждегі бұрынғы нунций, жетімдер паназарының негізін қалаушы; Франческо Гуарини (1566 ж.), семинарияның негізін қалаушы; Кардинал Антонио Филиппо Гуальтер (1702 ж.), кедей шаруаларды тұқыммен қамтамасыз ету үшін монериум негізін қалаушы; және Кардинал Джованни Карло Банди (1752 ж.), соборды және Валентиан базиликасын қайта салған.

Француздық оккупация

Лоди шайқасы 1796 жылы 10 мамырда өтті, бұл француз республикасының армиясының генералы Наполеон Бонапартқа Австрия әскерлерін талқандады деген талапты берді. Бұл дәреже Мантуя шайқасында, Аркола шайқасында және Риволи шайқасында жеңіске жеткеннен кейін қалыптасты. 27 маусымда Наполеон мен Папа Пий VI паптық әскерлері арасында келісімге келді, онда Папа Феррара мен Болонья маршын бақылаудан айырылды. 1797 жылдың 1 ақпанында Имола қаласын француздар басып алды. Имола епискобы кардинал Киарамонтиге Рим папасы француздардың қолына түспеуді бұйырды, сондықтан ол Римге баруға ниеттеніп, Имоладан Цезенаға қашты. Алайда Сполетода француз билеушілері мен Имоладағы бонапартистерден қайтуға өтініш алды, бірақ Киарамонтидің оларды бақылауға мүмкіндігі жоқ екенін атап өткен Папаға хат жазғаннан кейін ол Римге сапарын жалғастырды. Ол епископтық тағында француздардың қолдауымен келген бір кісінің орнын басып қалудан қорыққандықтан, пападан оралуға рұқсат алды. 1797 жылы 17 ақпанда Наполеон мен папа өкілдері Толентино келісімін жасады, онда Папа Авиньонды, Контат Вениссинді және Романьяны тапсырды. Имола қысқа өмір сүретін Циспада республикасына қосылды (1796 жылы 16 қазан - 1797 жылы 9 шілде). 1797 жылы 18 қазанда Бонапарт Австриямен Кампо-Формио келісімін жасады, оларға құпия шарттарда Венеция Республикасын уәде етті; ол Парижге шегінуге мүмкіндік алды, содан кейін шығысқа экспедиция жасады. Сондықтан, кардинал Чиарамонти өзінің 1797 жылғы Рождестволық хабарында имолестерді тыныштандырып, саяси жағдайдан шығудың жолын ұсынуға тырысқанда мүмкін емес қиындықтарға тап болды. Ол жазды. Ал енді, уағыздайтын, уағыздайтын да осылай бола ма? (Мәсіхтің уағыздау ісінің орындалуында) Керісінше, ол барлық жоғары ізгіліктерді талап етеді, олар Иса Мәсіхтің мектебінде ғана үйреніледі, және олар, егер сіз оларды дінмен ұстасаңыз, сіздің бақытыңыз, республикаңыздың даңқы мен рухы болады. Адамды кемелдендіретін және оны ең жоғарғы мақсатқа, ең жоғары және ең жақсы мақсатқа бағыттайтын тек ізгілік қана, табиғат жарықтарымен жанданған және Ізгі хабардың ілімдерімен нығайтылған осы ізгілік қана біздің демократиямыздың берік негізі болсын. Генерал Бертье бастаған француз әскері Римді 10 ақпанда басып алды және Папаны 20 ақпанда тұтқындады. Пий VI Сиенаға, содан кейін Флоренцияға жер аударылды. Австриялықтар Бонапарттың Италиядан кету мүмкіндігін пайдаланып, Бонапарт басып алған аумаққа кіріп, 1799 жылы 30 маусымда Имоланы австриялықтар басып алды. Папа Пий VI 1799 жылы 29 тамызда Валенсия бекінісінде француз директориясының тұтқынында қайтыс болды. Оның орнын басатын адамды сайлау конклавы кездесулер өткізу үшін қауіпсіз орын табу үшін біраз уақыт қажет болды. Рим папасы мен кардиналдар 1798 жылы Римнен қуылған еді, ал кардиналдар француздардың араласуынан қорықпай жиналатын жерлер аз болды. Олар австриялықтардың "қорғауы" астында тұрған Венецияны таңдады. Конклав 1799 жылы 30 қарашада ашылды, ал 1800 жылы 14 наурызда Имола епискобы кардинал Киарамонти папа болып сайланды. Ол Пьос VII деген есімді таңдады. Алайда ол Имола епархиясынан бас тартпады, оны император Наполеонның Францияда тұтқындауынан (1808-1814) оралғанға дейін сақтады. 1816 жылы 8 наурыздағы консисторияда Пий Имола епархиясын кардинал Антонио Рускониге тапсырды. 1800 жылы 14 маусымда Маренго шайқасынан кейін Имола қайтадан француздық оккупация астында болды және Цизальпин республикасына, содан кейін Наполеонның Италия корольдігіне (1805-1814) қосылды. 1803 жылы 16 қыркүйекте Пий VII (Чиарамонти) Praeses reipublicae Italicae, primus Gallicanae reipublicae Consul (Наполеон Бонапарт) -мен Конкоратқа қол қойды, онда Солтүстік Италияның шіркеу провинцияларының картасын қайта сызу туралы ережелер қамтылды. II бапта Имола, Реджио, Модена және Карпи Болонья епархиясының суфрагендері ретінде тағайындалды.

Кафедральдық және Капитулярлық

Имола соборы Имолалық қаза тапқан Кассианның есіне арналған. Кассиано Имоланың епискобы болған жоқ. Соборға жеті мәртебелі адам басқарған Канондар бөлімі қызмет етті. Олардың қадір-қасиеті: провизор, архидиакон, архиерей, декан, примицерий, казнарей және кустос болды. Он бір канон болды, әрқайсысында пребэнд болды. 1751 жылы сегіз мәртебелі және он екі канон болды. Имола епископтары соборлық кафедраның канондарын, провисторларын және басқа да прелаттарды тағайындауға, бекітуге, таққа отырғызуға және тағайындауға құқылы болды. Епископ пен канондар бірге сакристанды сайлайды, бірақ тек епископ қана бекітеді және тағайындайды. Провост пен канондар Рим папасы Урбан III (11851187) мандатында сот ісіне қатысушы ретінде аталады. 1511 жылы Папа Юлий II провокаттық қызметті секуляризациялады және Киелі орынға тағайындауға тыйым салды. Оның алғашқы тағайындалуы - протонотарий-апостол, сарбаз Таддео Вульпидің інісі Джованни Баттиста Вульпи болды. Примицерий мәртебесін 1504 жылы епископ Симон Бонадиес (14881511) құрды. Қазынашы мәртебесі 1513 жылы құрылды және Саксателли отбасының, содан кейін Мачиреллидің қамқорлығымен болды. Кустос дәрежесі 1526 жылы құрылған. Бұл епископ Алессандро Мусотти (1579 1607) болды, ол Тридент кеңесі жарлығына сәйкес он бір канонның ішінен Канон пентиентариус пен Канон теологты енгізді. 12 ғасырда канондар Кастро С. Кассианиде Каноника деп аталатын ғимаратта өмір сүрді, ол епископ сарайына жеткілікті жақын, сондықтан епископ канондардың келуін және кетуін көзбен көруі мүмкін. Алайда, Каноникада барлық канондар тұрмады; кейбіреулері кейде канондарға тиесілі S. Vitale монастырының қонақ үйінде (Xenodochium) өмір сүргендігі туралы жазылады. 12 ғасырдың екінші жартысында епископтар Родульф (1147 - 1168), Арард және Генрикус (1173 - 1193) кезінде Кастро С. Кассиани қираған кезде олар Дучча ауылына көшіп барды. Содан кейін епископ Генрикус оларға Имоланың өзінде жаңа үй салдырды, оған канондар 1188 жылы көшіп барды. Имолаға бір жылдық сапардан Римге оралғаннан кейін (туған Флоренциядан қуып шығарылғаннан кейін), Имоланың апостолдық әкімшісі кардинал Николо Ридольфи (1533-1546) епархияға собор канондары үшін конституциялардың жиынтығын жіберді. Имола қаласында Сан-Лоренцо коллегиат шіркеуі де болды, оның іргетасы өте көне болғандықтан, бастапқы шіркеу 967 жылы құлап, қайта салынуы керек болды. Басшылықты бас діни қызметкер басқарды, оған бірқатар канон кірді. 1313 жылы соғыстар мен ішкі және сыртқы қақтығыстардан кейін шіркеудің қаржылық жағдайы төмендеді, сондықтан Канондардың толық саны сақталмады. Сондықтан епископ Матео Орсини (13021317) шіркеуді бас діни қызметкер және діни қызметкерлердің төрт каноны басқаруы керек деп бұйырды.

Синодтар

Епархиялық синод - епархияның епискобы мен оның дінбасыларының кезекті емес, маңызды кездесуі. Оның мақсаты: 1) епископ шығарған әртүрлі жарлықтарды жалпыға жариялау; 2) епископтың діни қызметкерлерімен кеңесуді таңдаған шараларын талқылау және бекіту; 3) епархиялық синодтың, провинциялық синодтың және Киелі орынның жарлықтары мен жарлықтарын жариялау еді. Епископ Кароло Алидоси (13421353) 1346 жылы 12 тамызда Имола қаласының және епархияның жалпы синодына төрайымдық етті. Олар Фра Паулино да Урбино, О.П. тарапынан Имоладағы Киелі Николай монастырі мен шіркеуіне қарсы жасалған талан-таражға қарсы шағымдарды естіді. Кардинал Ридольфи діни қызметкерлерді реформалау үшін епархиялық синод шақыруды бұйырды. Синод 1538 жылы 14 маусымда Имола соборында кардиналдың генерал-викарі канон Гироламо Ферридің төрағалығымен өтті. Епископ Алессандро Мусотти (1579 1607) 1584 жылы 22 тамызда епархиялық синод өткізді; оның Конституциялары 1659 жылы кардинал Донгидің бұйрығымен жарияланды. Епископ Родольфо Палеотти (1611-1619) 1614 жылы 22 мамырда епархиялық синодты өткізді және оның жарлықтарын жариялады. Епископ Фердинандо Миллини (1619-1644) 1622 жылы, 1628 жылы және 1638 жылы үш епархиялық синод өткізді, оның Конституцияларын кардинал Донги жариялады. 1659 жылы 29-30 сәуірде Донгидің өзі синод өткізді. Епископ Костанцо Зань, О.С.Б. 1718 жылы епископ Улисе Гоццадини (17101728) епархиялық синодқа төрағалық етті, оның жарлықтары жарияланды. Кардинал Джузеппе Акорамбони (1728-1739) 1738 жылы 25-27 қазанда епархиялық синод өткізді. Кардинал Джованни Карло Банди (1752 - 1784) 1764 жылы синод өткізді. Епископ Паолино Триббиоли (1913-1956 жж.) 1938 жылы 4-6 шілдеде епархиялық синодқа төрағалық етті. Синодты 2009 жылдан 2011 жылға дейін епископ Томазо Жирелли өткізді.

Анықтамалық еңбектер

701 703. (латын тілінде)

Зерттеулер

Каппелетти, Джузеппе (1844). Италияның шіркеулері олардың шығу тегі біздің күндерімізге дейін, т. II, Венеция 1844, 189-240 б. Гадони, Серафино (1927). Имола епархиясының шіркеуі. 4 томдық. Имола. 1927 жылы. Кер, Пол Фридолин (1906). Италияның паптық бөлімі V: Aemilia, sive Provincia Ravennas. (Аэмилия, Равеннас провинциясы) Берлин: Вайдманн, 161 - 173 бб. (латын тілінде). Ланцони, Франческо (1927). Италия епархиясы VII ғасырдың басында (б.з. 604), том. II, Фаенца 1927 ж. [Епархиялық архивтен алынған ескі жазба]