Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Армян легионы - Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Таяу Шығыс театрында қызмет ету үшін одақтас державалар құрған еріктілер құрамы. Француз армиясының қолбасшыларымен оқытылған және басқарылған, Легион д'Ориент (Шығыс легионы), бірлік бастапқыда белгілі болғандай, 1916 жылы құрылды, оның қатары негізінен Левант және Арменияның жер аударылғандарынан және Осман империясынан қашқандардан құралған. 1919 жылы Армения легионы деп аталды.
The Armenian Legion was a volunteer unit that was raised by the Allied Powers to serve in the Middle East Theatre during World War I. Trained and led by French army commanders, the Légion d'Orient (Eastern Legion), as the unit was originally known, was created in 1916, its ranks chiefly drawn from Levantine and Armenian exiles and refugees from the Ottoman Empire. In 1919, it was renamed the Légion Arménienne (Armenian Legion).
Өмірбаян
Арменияның жауынгерлік күшін құруды алғаш рет 1914 жылы Александретта (Искендір) одақтас күштердің қонуы кезінде Париждегі Армения ұлттық делегациясының басшысы Богс Нубар британдық әскери жоспаршыларына ұсынды. Британ үкіметі бұл жоспарды жергілікті армяндарды қырғынға ұшыратады деген негізге ала отырып, қабылдамады. Алайда, 1915 жылға дейін Армения Ұлттық қорғаныс комитетінің шағымдары жалғасты. 1915 жылдың соңында француз билігі де бұл жоспарды қабылдамады. 1916 жылы британдық және француз билігі Таяу Шығыстағы одақтас әскерлер құрамында армяндық бөлім құру идеясын қайта қарастырды, себебі британдықтар Мысырдағы Порт-Саидтағы Муса Дагтан армян босқындарын қабылдады. Француз әскері мұндай жауынгерлік күшті даярлау мен қаруландыру шығындарын көтеруге келісті және дайындықты бастады. Богс Нубар және басқа да армян басшылары өз кезегінде күмән білдірді, бірақ сол жылдың қазан айына қарай одақтастардың бастамасын қолдау идеясы пайда болды және осы мақсатта келісімге қол қойды. Легионды құру туралы шешімді Ұлыбритания мен Франция аймақтағы өздерінің жобаларын Сайкс Пико келісімінде шешкеннен кейін ғана қабылдауға болады.
The establishment of an Armenian fighting force was first proposed by Boghos Nubar, the head of the Armenian National Delegation in Paris, during the landing of Allied forces to Alexandretta (İskenderun) in 1914, to British military planners. The British government rejected the plan, on the basis that such a plan would lead to the massacres of local Armenians. However, appeals by the Armenian National Defense Committee continued into 1915. French authorities also rejected the plan at the end of 1915. In 1916, British and French authorities revisited the idea of forming an Armenian unit within the Allied armies in the Middle East, not least due to the British burden in hosting Armenian refugees from Musa Dagh at Port Said in Egypt. The French military agreed to shoulder the costs of training and arming such a fighting force and began preparations. Boghos Nubar and other Armenian leaders in turn expressed some hesitation, but by October of that year came around the idea of supporting the Allied initiative and signed an agreement to that effect. The decision to form the legion became possible only after Britain and France settled their designs over the region in the Sykes Picot Agreement.
1916-1918 жылдардағы шайқас ордені
Еріктілердің саны 6 батальонға тең болды, әрқайсысында 800 ерікті бар, ал тағы 6 батальон құру жоспарланған. Армениялық комитеттер Франция мен АҚШ-та осы сарбаздарды жалдауға ұйымдастырды. Легион құрамына Османдық Армения босқындары, бұрынғы соғыс тұтқындары және Мысыр, Америка және Еуропаның тұрақты тұрғындары кірді. Әскерлердің басым көпшілігі армяндық америкалық қауымнан немесе сол кезде Египеттің Порт-Саид қаласындағы босқындар лагерінде тұратын Муса Даг шайқасынан аман қалғандардан шақырылған. Кипрдегі алғашқы дайындықтан кейін Армения легионы Détachement Français de Palestine et de Syrie құрамына қосылып, Синай мен Палестинадағы Осман әскеріне және оның неміс одақтасына қарсы науқанға қатысты. Легионның екі батальонын Сириядан келген жауынгерлер мен екі 37 мм-лік жауынгерлік пушкалар жасағы толықтырды. Генерал Эдмунд Алленбидің қолбасшылығымен Легион Палестинада, Сирияда және, ақырында, Киликияда соғысып, Клемансоу үкіметі мен оның Антанта одақтастарының мақтауына ие болды. Армян легионы британдықтар мен француздарға Арара шайқасында жеңіске жетуге көмектесті және генерал Алленбидің жеңісін мүмкін етті.
The number of volunteers was an equivalent of 6 battalions, each containing 800 volunteers, and another 6 battalions were planned to be formed. Armenian committees were organizing to recruit these soldiers in France and the United States. The Legion included Ottoman Armenian refugees, former prisoners of war, and permanent residents of Egypt, America, and Europe, and was 95% Armenian in composition. The majority of the soldiers were said to be recruited from the Armenian American community or survivors of the battle of Musa Dagh who were living in refugee camps in Port Said, Egypt, at the time. After the initial training in Cyprus, the Armenian Legion joined the Détachement Français de Palestine et de Syrie, taking part in the Sinai and Palestine campaign against the Ottoman army and its German ally. The two battalions of the legion were supplemented by an Infantry company of recruits from Syria and a platoon of two 37mm infantry guns. Under the command of General Edmund Allenby, the Legion, fighting in Palestine, Syria, and, finally, Cilicia, won the plaudits of Clemenceau’s government and its Entente allies. The Armenian Legion assisted the British and French in winning the decisive Battle of Arara and has been credited with making General Allenby's victory possible.
Ұрыс ордені, 19201921
Бұл жорықтан кейін, алғашқы шешімдерге сәйкес, Армения легионы Анатолияға (Кіші Азия) орналастырылды. Олар Адана мен Мерсин қалаларының айналасында белсенді болды және жергілікті азаматтармен және ұйымдастырылмаған түрік ополчияларымен шайқастарға қатысты.
Following this campaign, the Armenian Legion was deployed in Anatolia (Asia Minor) according to the initial decisions. They were active around the cities of Adana and Mersin and involved in skirmishes with local civilians and unorganized Turkish militia.