Кіріспе

Француз журналисі, тарихшы және очеркші (1892-1976) Эммануэль Берль (2 тамыз 1892 - 21 қыркүйек 1976) - француз журналисі, тарихшы және очеркші. Ол қазіргі Ивелин департаментіне қарасты Ле-Везине қаласында дүниеге келген. 1937 жылы ол әнші, композитор және кино актрисасы Мирель Хартухқа үйленді; ол оны "Теодор" деп атады (олардың қабірінде осылай көрінеді). Берл Лизет де Бринонның туысы еді.

Өмірбаян

Эммануэль Берл Бергсон мен Пруст пен романист және сценарист Моник Ланге туысқан жоғары орта таптық еврей отбасында дүниеге келген. 1914 жылы әскери қызметке шақырылғанға дейін философияны оқыды. 1917 жылы Croix de Guerre (немесе соғыс айқасы) алғаннан кейін тыныс алу ауруымен босатылған ол сюрреалистерге қосылды, әсіресе Луи Арагон, Гастон Бержери және оның бұрынғы мектептесі Карно лицейінен Пьер Дрю Ла Рошельмен жұмыс істеді. 1927 жылы Берл мен Ла-Рошель қысқа мерзімді журнал: Les Derniers Jours жариялады. 1928 жылы Эдуард Берт, Марсель Деат, Бертран де Жувенел және Пьер Мендес Франциямен бірге ол Джордж Валуаны жаңадан бастаған Cahiers bleus редакциясына қатысты. Сол жылы ол Андре Малромен кездесті, оған ол өзінің Mort de la pensée bourgeoise атты сатирасын арнады, онда Эммануэль Берль мәдениет пен әдебиетке көбірек бағындыруға шақырды. 1930 жылдары радикалдар жағында саясатқа түседі. Апталық Monde журналында жұмыс істегеннен кейін, 1932 жылы ол апталық Marianne журналын редакциялады (журнал: 1932 40), ол 1935 жылы Vendredi пайда болғанға дейін сол жақтағы жетекші апталық болды. Онда ол Халықтық майданға жағымды саяси бағытты қорғады, бірақ оның бейбітшілікті ұстанбауы және фашистік және коммунистік тоталитаризмді бірдей қабылдамауы оны гетеродокс ұстанымдарды қабылдауға және неосоциализмге деген қызығушылығы мен жанашырлығын көрсетуге итермеледі. Ол солшылдықпен қақтығысты, өйткені ол Францияны үлкен және күшті армиямен жабдықтауды жақтырады. Ол: "Мен күш пен зорлық-зомбылыққа қарсымын" ("Je suis pour la force et contre la violence") деп мәлімдеді. 1937 жылы "Галимар" баспасы Марианнаны сатып жіберді. Эммануэль Берль газеттен кетіп, жаңа апталық: Le Pavé de Paris газетін құрды, оны 1940 жылы Парижден көшіп кеткенге дейін басқарды. Ол 17 маусымда Бордоға шақырылғанға дейін оңтүстік-батысқа кетті, онда маршал Филипп Петенге (содан кейін кеңес төрағасы) арналған баяндама жасады. Сондай-ақ, ол 23 және 25 маусымда екі баяндаманы жасады. Вишиде қысқа уақыт болғаннан кейін ол жаңа режимге арқасын бұрып, әйелі Мирельге Каннға оралды және 1941 жылдың шілдесінде Аргентада қоныстанды. Ол жерде ол Histoire de l'Europe (Еуропа тарихы) жобасын жасады және Бертран де Жувеналь, Жан Эффел және Андре Малромен қайта қосылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол саясатты тастап, әдебиетке және автобиографиялық шығармаларды редакциялауға, соның ішінде Сильвия кітабын редакциялауға көңіл бөлді. 1967 жылы Француз академиясы оған Grand Prix de littérature сыйлығын берді. Оның қайтыс болғаннан кейін Парижде Патрик Модиано мен Бернар Морлино оның есінде сақталуы үшін көп нәрсе істеді. Біріншісі Interrogatoire, екіншісі досының екі өлімнен кейінгі кітабын: Essais және Un spectateur engagé. Морлино сонымен қатар өзінің жеке еңбектерін жариялады: Les tribulations d'un pacifiste және Berl, Morand et moi.