Стиви Рэй Воэн: Блюз гитаристінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық блюз гитарисі (1954–1990)

Стивен Рэй Вон (SRV; 3 қазан 1954 – 27 тамыз 1990) – американдық музыкант, ең танымал – блюз-рок триосының гитарисі және фронтмэні, Stevie Ray Vaughan and Double Trouble. Оның мансабы небәрі жеті жылға созғанмен, ол блюз музыкасы тарихындағы ең ықпалды музыканттардың бірі және барлық уақыттағы ең ұлы гитаристтердің қатарында саналады. Ол гитарист Джимми Воганның кіші інісі болған. Далласта туып өскен Вон жеті жасында гитара ойнауды бастады, алғашқы шабытты інісі Джиммиден алды. 1972 жылы ол орта мектепті тастап, Остинге көшіп барды, онда жергілікті клубтарда концерттер бергеннен кейін жанкүйерлер қатарын кеңейтті. 1978 жылы Вон Томми Шеннон (бас-гитара) және Крис Лейтон (добыл) есімді музыканттармен Double Trouble тобын құрды. Топ Остин музыкалық өмірінде бекініп, көп ұзамай Техастағы ең танымал топтардың біріне айналды. 1982 жылдың шілдесінде Монтрё джаз фестивалінде өнер көрсеткен кезде Дэвид Боуи Воганның ойнағанын көрді. Боуи оны желтоқсан айында студиялық жұмысқа шақырды, онда ол Let's Dance (1983) альбомында блюз гитарасын ойнады. Джон Хаммонд Вон мен Double Trouble жазған демо-альбомды естіп, 1983 жылдың наурыз айында Epic Records лейблімен келісімшартқа отыруға ықпал етті. Бірнеше айдың ішінде олар сыншылар тарапынан мақтау алған дебюттік альбомы Texas Flood арқылы үлкен жетістікке қол жеткізді. Желілік телеарналардағы табысты өнерлеулер мен кең ауқымды концерттік турлардың арқасында Вон 1980-ші жылдардағы блюз өркендеуінің жетекші тұлғасына айналды. Вон өмірінің көп бөлігінде алкоголизм мен есірткіге тәуелділікпен күресті. Ол сонымен қатар атақ-даңқтың жеке және кәсіби қысымдарымен, сондай-ақ Ленора "Ленни" Бейлиге үйленгенімен де қиындыққа тап болды. Ол 1986 жылдың қарашасында Double Trouble тобымен қайта гастрольдік турға шығу үшін оңалту курсын сәтті аяқтады. Оның төртінші және соңғы студиялық альбомы In Step 1989 жылы АҚШ-та 33-орынға ие болды; бұл Воганның ең сәтті және сынға ұшыраған шығармаларының бірі болды және оның жалғыз бірінші орындағы хиті "Crossfire" енді. Ол әлемдегі ең танымал блюз орындаушыларының біріне айналды және 1989 жылы Мэдисон Сквер Гарденде, ал 1990 жылы Биль-стрит музыка фестивалінде бас рольде өнер көрсетті. 1990 жылдың 27 тамызында Вон мен тағы төрт адам Висконсин штатының Шығыс Трой қаласынан тыс жерде вертолет апатында қаза тапты, олар Alpine Valley Music Theatre-де Double Trouble тобымен өнер көрсеткеннен кейін. Жүргізілген тергеу апаттың себебі ұшқыштың қателігі екенін көрсетті. Воганның музыкасы бірнеше постхумалдық шығарылымдармен коммерциялық сәттілікке қол жеткізіп, тек АҚШ-та 15 миллионнан астам альбом сатты. Rolling Stone журналы оны екі рет барлық уақыттағы ең үздік жиырма гитаристтің қатарына қосты. 2015 жылы Вон Double Trouble тобының мүшелері Крис Лейтон, Томми Шеннон және Риз Уайнанспен бірге Рок-н-ролл даңқы залына енгізілді.

Stephen Ray Vaughan (also known as SRV; October 3, 1954 – August 27, 1990) was an American musician, best known as the guitarist and frontman of the blues rock trio Stevie Ray Vaughan and Double Trouble. Although his mainstream career spanned only seven years, he is regarded as one of the most influential musicians in the history of blues music, and one of the greatest guitarists of all time. He was the younger brother of guitarist Jimmie Vaughan. Born and raised in Dallas, Vaughan began playing guitar at age seven, initially inspired by his brother Jimmie. In 1972, he dropped out of high school and moved to Austin, where he began to gain a following after playing gigs on the local club circuit. Vaughan joined forces with Tommy Shannon on bass and Chris Layton on drums as Double Trouble in 1978. The band established itself in the Austin music scene and soon became one of the most popular acts in Texas. They performed at the Montreux Jazz Festival in July 1982, where David Bowie saw Vaughan play. Bowie contacted him for a studio gig in December where he played blues guitar on the album Let's Dance (1983). John Hammond heard a demo album that Vaughan and Double Trouble had recorded and interested major label Epic Records in signing them to a record deal in March 1983. Within months, they achieved mainstream success for the critically acclaimed debut album Texas Flood. With a series of successful network television appearances and extensive concert tours, Vaughan became the leading figure in the blues revival of the 1980s. Vaughan struggled with alcoholism and drug addiction for most of his life. He also struggled with the personal and professional pressures of fame and his marriage to Lenora "Lenny" Bailey. He successfully completed rehabilitation and began touring again with Double Trouble in November 1986. His fourth and final studio album In Step reached number 33 in the United States in 1989; it was one of Vaughan's most critically and commercially successful releases and included his only number one hit, "Crossfire". He became one of the world's most popular blues performers, and he headlined Madison Square Garden in 1989 and the Beale Street Music Festival in 1990. On August 27, 1990, Vaughan and four others were killed in a helicopter crash in East Troy, Wisconsin, after performing with Double Trouble at Alpine Valley Music Theatre. An investigation concluded that the cause of the accident was pilot error. Vaughan's music continued to achieve commercial success with several posthumous releases and has sold over 15 million albums in the United States alone. Rolling Stone has twice ranked him among the top twenty guitar players of all time. Vaughan was posthumously inducted into the Rock and Roll Hall of Fame in 2015, along with Double Trouble bandmates Chris Layton, Tommy Shannon, and Reese Wynans.

Отбасы және ерте өмірі

Воганның әкесі Томас Ли Воган Лора Белл ЛаРуге үйленді және Рокволл округіне, Техас штатына көшіп барды, онда олар жалға беріліп егін шаруалық жұмыстарын істеді. Стивидің әкесі Джимми Ли Вон 1921 жылдың 6 қыркүйегінде дүниеге келген. Джимми Вон, сондай-ақ Джим немесе Үлкен Джим деп те аталды, он алты жасында мектепті тастап, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қатарына қосылды. Әскери қызметтен босатылғаннан кейін, ол 1950 жылдың 13 қаңтарында Марта Джинге (туған тегі Кук; 1928–2009) үйленді. 1951 жылы олардың Джимми есімді ұлы дүниеге келді. Стиви 1954 жылдың 3 қазанында Даллас қаласындағы методист ауруханасында туды. Үлкен Джим асбестпен жұмыс істейтін жұмысқа орналасты. Отбасы жиі көшіп, Арканзас, Луизиана, Миссисипи және Оклахома сияқты басқа штаттарда тұрды, соңында Даллас қаласының Оук Клиф ауданына қоныстанды. Ұялшақ және өзіне сенімсіз бала болған Воган балалық шағының оқиғаларына терең әсер етті. Оның әкесі алкогольге тәуелді болды және жиі отбасын мен достарын жаман мінезімен қорқытып, ашуландыратын. Кейінірек Воган әкесінің өзіне жасаған зорлық-зомбылықты есіне алды. Оның әкесі 1986 жылдың 27 тамызында, Воганнан тура төрт жыл бұрын қайтыс болды.

Алғашқы құралдар

1960 жылдардың басында Вонның ағасы Джиммиге деген құрметі оның барабан мен саксофон сияқты түрлі аспаптарды талқылауына себеп болды. 1961 жылы, жеті жасқа толған күні Вон өзінің алғашқы гитарын – Sears дүкенінен алынған, батыс үлгісіндегі ойыншық гитаран алды. Ол құлақпен үйреніп, Nightcaps тобының әндерін, әсіресе "Wine, Wine, Wine" және "Thunderbird" әндерін тыңдап, жақсылыққа ұмтылды. Ол Альберт Кинг, Отис Раш және Мэдди Уотерс сияқты блюз әртістерін, Джими Хендрикс және Лонни Мак сияқты рок-гитаристерін, сондай-ақ Кенни Беррелл сияқты джаз-гитаристерін тыңдады. 1963 жылы ол Джиммиден мұраға қалған алғашқы электрогитарасын, Гибсон ES 125T-ті алды. Электрогитара алғаннан кейін, 1965 жылы Вон өзінің алғашқы тобы – Chantones-ке қосылды. Ол Джиммидің Fender Broadcaster-ін алды, кейін оны Epiphone Riviera-ға айырбастады. Джимми он алты жасында үйден кеткенде, Вонның гитараға деген әуесі ата-анасының қолдауын алмады. Үйде бақытсыздыққа ұшырап, ол жергілікті гамбургерлікте жұмыс істеді, сағат сайын жеті центтен ыдыс-аяқ жуып, қоқыс тастады. Майға түсіп қалғаннан кейін, ол жұмыстан шаршап, өмірін музыкаға арнау үшін жұмысын тастады.

Алғашқы жылдар

1969 жылдың мамыр айында Бруклин Underground тобынан кеткен соң Воган Southern Distributor деп аталатын топқа қосылды. Ол Yardbirds тобының "Jeff's Boogie" әнін үйреніп, оны топтың сынағында орындады. Топтың барабаншысы Майк Штайнбах: «Бала он төрт жаста еді. Біз оны «Jeff's Boogie» әнімен, өте жылдам инструменталды гитарамен сынадық, ол әр нотаны дәл ойнады», – деді. Олар поп-рок әндерін орындаса да, Воган топтың репертуарына блюз әндерін қосуға қызығушылық танытты; оған блюз музыкасымен өмір сүруге болатынына сендірмеді және ол топтан кетіп қалды. Сол жылы бассист Томми Шэннон Далластағы клубқа кіргенде Воганның гитарада ойнағанын естіді. Ол оның шеберлігіне қызығып, «осы кезде де керемет» деп сипаттады, Шэннон бас гитарасын алып, екеуі джем-сессия жасады. 1969 жылы Вудсток фестивалінен кейін музыкант Джонни Уинтермен жолдарын айырған Шэннон Далласқа оралып, Вонмен алғаш рет «Fog» клубында кездесті, бұл оның Уинтермен танысқан жерімен сәйкес келді. 1970 жылдың ақпан айында Воган құрамында мүйізді аспаптар бар тоғыз музыканттан тұратын Liberation тобына қосылды. Алдыңғы айда ол Texas Storm тобында Джиммимен қысқа ғана уақытқа бас гитарист ретінде ойнаған еді, сондықтан бастапқыда бас гитарист ретінде сынақтан өтті. Воганның гитарада ойнауына әсерленген топтың алғашқы гитарисі Скотт Фарес қарапайымдылықпен бас гитарист болды. 1970 жылдың ортасында олар Даллас қаласының орталығындағы Adolphus қонақүйінде өнер көрсетті, онда ZZ Top оларды өнер көрсетуге шақырды. Liberation тобының үзілісі кезінде Воган ZZ Top тобымен Nightcaps тобының «Thunderbird» әнін орындады. Фарес кейінірек бұл өнер көрсету туралы: «Олар үйді қиратты. Бұл тамаша болды. Бұл – сиқырлы кештердің бірі еді. Стиви қолғапқа дәл келгендей ойнады», – деді. 1970 жылдардың басында Джастин Ф. Кимболл орта мектебінде оқыған Воганның түнгі концерттері оның оқуын, соның ішінде музыка теориясын ұмытуына себеп болды; ол сабақтарда жиі ұйықтап қалатын. Оның музыкалық мансапқа ұмтылуы мектеп әкімшілігінің көп бөлігінен мақұлдық таппады, бірақ оны көптеген адамдар, соның ішінде оның сурет салу мұғалімі де, өнер саласында мансап жасауға шақырып, қолдады. Воганның кейбір карикатуралары орта мектеп газетінде жарияланды.

In May 1969, after leaving the Brooklyn Underground, Vaughan joined a band called the Southern Distributor. He had learned the Yardbirds' "Jeff's Boogie" and played the song at the band audition. Mike Steinbach, the group's drummer, commented: "The kid was fourteen. We auditioned him on 'Jeff's Boogie,' really fast instrumental guitar, and he played it note for note." Although they played pop rock covers, Vaughan conveyed his interest in the addition of blues songs to the group's repertoire; he was told that he wouldn't earn a living playing blues music and he and the band parted ways. Later that year, bassist Tommy Shannon walked into a Dallas club and heard Vaughan playing guitar. Fascinated by the skillful playing, which he described as "incredible even then", Shannon borrowed a bass guitar and the two jammed. refn|group=nb|In 1969, Shannon, who had parted ways with musician Johnny Winter after performing at Woodstock, moved back to Dallas and first met Vaughan at a club called the Fog, which was coincidentally the same place where he had met Winter. In February 1970, Vaughan joined a band called Liberation, which was a nine piece group with a horn section. Having spent the past month briefly playing bass with Jimmie in Texas Storm, he had originally auditioned as bassist. Impressed by Vaughan's guitar playing, Scott Phares, the group's original guitarist, modestly became the bassist. In mid 1970, they performed at the Adolphus Hotel in downtown Dallas, where ZZ Top asked them to perform. During Liberation's break, Vaughan jammed with ZZ Top on the Nightcaps song "Thunderbird". Phares later described the performance: "they tore the house down. It was awesome. It was one of those magical evenings. Stevie fit in like a glove on a hand." Attending Justin F. Kimball High School during the early 1970s, Vaughan's late night shows contributed to his neglect of his studies, including music theory; he would often sleep during class. His pursuit of a musical career was disapproved of by many of the school's administrators but he was also encouraged by many people, including his art teacher, to strive for a career in art. refn|group=nb|Some of Vaughan's cartoons were published in his high school's newspaper.

Алғашқы жазбалар

1970 жылдың қыркүйегінде Вон «Мыңдаған актерлер» тобымен алғашқы студиялық жазбаларын жасады, оның құрамында болашақ актер Стивен Тоболовский болды. Олар «Red, White and Blue» және «I Heard a Voice Last Night» атты екі әнді Далластағы түрлі жасөспірім топтар қатысқан «A New Hi» жинақ альбомына жазды. 1971 жылдың қаңтар айының соңында Вон, «Liberation» тобымен поп-хиттер орындаудан шаршап, «Blackbird» деген жеке тобын құрды. Даллас музыкалық өмірінен көңілі толып, ол мектепті тастап, топпен бірге Техас штатының Остин қаласына көшіп кетті, онда көрермендер көбінесе либералды және төзімді болды. Ол жерде Вон бастапқыда Rolling Hills клубында тұрақты болды, ол жергілікті блюз ортасы болатын және кейін Soap Creek Saloon атанды. «Blackbird» Остиндегі бірнеше клубтарда ойнады және Sugarloaf, Wishbone Ash және Zephyr сияқты топтардың концерттерін ашты, бірақ тұрақты құрамды сақтай алмады. 1972 жылдың желтоқсан айының басында Вон «Blackbird» тобынан кетіп, «Krackerjack» тобына қосылды; ол олармен үш айдан кем уақыт өнер көрсетті. 1973 жылдың наурыз айында Вон Марк Бенноның «Nightcrawlers» тобына қосылды, олармен ол жылдар бұрын джем-сессияда танысқан болатын. Топтың құрамында әнші Дойл Брамхолл болды, ол Вонмен он екі жасында кездескен. Келесі айда «Nightcrawlers» A&M Records үшін Голливудтағы Sunset Sound Recorders студиясында альбом жазды. Альбом A&M Records компаниясымен қабылданбаса да, онда Вонның «Dirty Pool» және «Crawlin» атты алғашқы әндері болды. Содан кейін Вон және «Nightcrawlers» Бенносыз Остинге оралды. 1973 жылдың ортасында олар ZZ Top тобының менеджері Билл Хаммен келісімшартқа қол қойды және Оңтүстік АҚШ-та түрлі концерттерде өнер көрсетті, бірақ олардың көпшілігі сәтті болмады. Хам топты Миссисипиде, үйге қайтудың жолын табусыз қалдырып, Воганнан жабдыққа кеткен шығындарды өтеуді талап етті; Хам ешқашан өтемақы алмады. Авторлар Джо Ник Патоски мен Билл Кроуфордтың айтуынша, Билл Хам U Haul жүк көлігі мен сахналық жабдыққа 11 000 доллар инвестициялаған. Келесі екі жарым жыл бойы ол қаладағы танымал орын, Soap Creek Saloon-да, содан кейін жаңадан ашылған Antone's-та апта сайын өнер көрсетіп, өмір сүрді, ол Остин қаласының «блюз үйі» ретінде кеңінен танымал болды. 1976 жылдың соңында Вон олармен «Other Days» синглын жазды, «Texas Clover» B-side ретінде шықты. Екі тректе де гитара ойнап, сингл 1977 жылдың 7 ақпанында жарық көрді. Наурыз айында «Austin Sun» газетінің оқырмандары оларды «Жылдың тобы» деп таныды. «Cobras» тобымен ойнаудан басқа, Вон Antone's-та Buddy Guy, Hubert Sumlin, Jimmy Rogers, Lightnin' Hopkins және Albert King сияқты өзіне әсер еткен музыканттармен джем-сессиялар жасады. Вон 1977 жылдың көп бөлігінде «Cobras» тобымен гастрольдік сапарда болды, бірақ қыркүйектің соңында олар негізгі музыкалық бағытқа ұмтылуға шешім қабылдағанда, ол топты тастап, әнші Лу Энн Бартон, бассист W. C. Clark және барабаншы Fredde "Pharaoh" Walden-нен құралған «Triple Threat Revue» тобын құрды. 1978 жылдың қаңтарында олар Остин қаласында төрт ән жазды, оның ішінде Воганның «I'm Cryin'» композициясы да болды. Отыз минуттық аудио жазба – бұл топтың жалғыз студиялық жазбасы.

In September 1970, Vaughan made his first studio recordings with the band Cast of Thousands, which included future actor Stephen Tobolowsky. They recorded two songs, "Red, White and Blue" and "I Heard a Voice Last Night", for a compilation album, A New Hi, that featured various teenage bands from Dallas. In late January 1971, feeling confined by playing pop hits with Liberation, Vaughan formed his own band, Blackbird. After growing tired of the Dallas music scene, he dropped out of school and moved with the band to Austin, Texas, which had more liberal and tolerant audiences. There, Vaughan initially took residence at the Rolling Hills Club, a local blues venue that would later become the Soap Creek Saloon. Blackbird played at several clubs in Austin and opened shows for bands such as Sugarloaf, Wishbone Ash, and Zephyr, but could not maintain a consistent lineup. In early December 1972, Vaughan left Blackbird and joined Krackerjack; he performed with them for less than three months. In March 1973, Vaughan joined Marc Benno's band, the Nightcrawlers, having met Benno at a jam session years before. The band featured vocalist Doyle Bramhall, who met Vaughan when he was twelve years old. The next month, the Nightcrawlers recorded an album at Sunset Sound Recorders in Hollywood for A&M Records. While the album was rejected by A&M, it included Vaughan's first songwriting efforts, "Dirty Pool" and "Crawlin'". Soon afterward, he and the Nightcrawlers traveled back to Austin without Benno. In mid 1973, they signed a contract with Bill Ham, manager for ZZ Top, and played various gigs across the Southern United States, although many of them were unsuccessful. Ham left the band stranded in Mississippi without any way to make it back home and demanded reimbursement from Vaughan for equipment expenses; Ham was never reimbursed. refn|group=nb|According to authors Joe Nick Patoski and Bill Crawford, Bill Ham had invested $11,000 for a U Haul truck and backline equipment. For the next two and a half years, he earned a living performing weekly at a popular venue in town, the Soap Creek Saloon, and ultimately the newly opened Antone's, widely known as Austin's "home of the blues". In late 1976, Vaughan recorded a single with them, "Other Days" as the A side and "Texas Clover" as the B side. Playing guitar on both tracks, the single was released on February 7, 1977. In March, readers of the Austin Sun voted them as Band of the Year. In addition to playing with the Cobras, Vaughan jammed with many of his influences at Antone's, including Buddy Guy, Hubert Sumlin, Jimmy Rogers, Lightnin' Hopkins, and Albert King. Vaughan toured with the Cobras during much of 1977, but near the end of September, when they decided to strive for a mainstream musical direction, he left the band and formed Triple Threat Revue, which included singer Lou Ann Barton, bassist W. C. Clark, and drummer Fredde "Pharaoh" Walden. In January 1978, they recorded four songs in Austin, including Vaughan's composition "I'm Cryin'". The thirty minute audio recording marks the only known studio recording of the band.

Екі есе қиындық

1978 жылдың мамыр айының ортасында Кларк өз тобын құру үшін кетіп қалды, ал Вон топты Отис Раш әнінің атауынан алған Double Trouble деп атады. Бас гитаристі Джеки Ньюхаус жұмысқа алынғаннан кейін, Уолден шілдеде жұмыстан кетіп, оның орнына Бостоннан Техасқа көшіп келген Джек Мур қысқа мерзімге ауысты. Ол шамамен екі ай бойы топпен бірге өнер көрсетті. Содан кейін Вон барабаншы іздеуді бастады және көп ұзамай, ол Сублетт арқылы Крис Лейтонмен танысты, ол оның бөлмелес досы болды. Жақында Greezy Wheels тобынан бөлінген Лейтонға Вон шайқап ойнауды үйретті. Вон Лейтонға лауазым ұсынғанда, ол келісті. Шілде айының басында Вон Ленора Бейлимен танысты, оны "Ленни" деп атады, ол оның сүйіктісі, соңынан әйелі болды. Олардың некесі алты жарым жылға созылды. 1978 жылдың қазан айының басында Вон мен Double Trouble Остин қаласының ең танымал түнгі клубтарының бірі – Rome Inn-де жиі өнер көрсетті. Бір өнер көрсету кезінде Manor Downs есепшісі Эди Джонсон Вонды байқады. Ол оны Manor Downs иесі Фрэнсис Каррға және бас менеджер Чесли Милликинге ұсынды, ол әртістерді басқаруға қызығушылық танытты және Вонның музыкалық әлеуетін көріп білді. Бартон 1979 жылдың қараша айының ортасында Double Trouble тобынан кеткеннен кейін, Милликин Вонмен менеджменттік келісімшарт жасасты. Вон сондай-ақ 1969 жылы танысқан Роберт "Каттер" Бранденбургті жол менеджері ретінде жұмысқа алды. Бранденбург оған "Стиви Рей" деп атауды ұсынды және Вонды сахнада өзінің екінші есімін пайдалануға көндірді. 1980 жылдың қазан айында басист Томми Шеннон Хьюстон қаласындағы Rockefeller's клубында Double Trouble тобының өнер көрсетуін тамашалады. Ол кезде Алан Хейнспен бірге ойнаған Шеннон, Вон мен Лейтонмен бірге джем-сессияға қатысты. Кейін Шеннон былай деді: "Мен сол түні бардым, оны ешқашан ұмытпаймын: есіктен кіргенде олардың ойнағанын естігенімде, аян болғандай сезіндім. "Міне, мен болатын жерім, мен осында тұруым керек". Танау кезінде Стивиге барып, осыны айттым. Мен оны бас гитаристтен [Джеки Ньюхаус] жасырмадым – ол тыңдап тұр ма, жоқ па, білмедім. Мен осы топтың құрамында болғым келді. Сол түні олармен бірге ойнадым, ол керемет болды". Шамамен үш айдан кейін Вон Шеннонға лауазым ұсынғанда, ол қуана қабылдады.

In mid May 1978, Clark left to form his own group and Vaughan renamed the band Double Trouble, taken from the title of an Otis Rush song. Following the recruitment of bassist Jackie Newhouse, Walden quit in July, and was briefly replaced by Jack Moore, who had moved to Texas from Boston; he performed with the band for about two months. Vaughan then began looking for a drummer and soon after, he met Chris Layton through Sublett, who was his roommate. Layton, who had recently parted ways with Greezy Wheels, was taught by Vaughan to play a shuffle rhythm. When Vaughan offered Layton the position, he agreed. In early July, Vaughan befriended Lenora Bailey, known as "Lenny", who became his girlfriend, and ultimately his wife. The marriage was to last for six and a half years. In early October 1978, Vaughan and Double Trouble earned a frequent residency performing at one of Austin's most popular nightspots, the Rome Inn. During a performance, Edi Johnson, an accountant at Manor Downs, noticed Vaughan. She recommended him to Manor Downs owner Frances Carr and general manager Chesley Millikin, who was interested in managing artists and saw Vaughan's musical potential. After Barton quit Double Trouble in mid November 1979, Millikin signed Vaughan to a management contract. Vaughan also hired Robert "Cutter" Brandenburg as road manager, whom he had met in 1969. Addressing him as "Stevie Ray", Brandenburg convinced Vaughan to use his middle name on stage. In October 1980, bassist Tommy Shannon attended a Double Trouble performance at Rockefeller's in Houston. Shannon, who was playing with Alan Haynes at the time, participated in a jam session with Vaughan and Layton halfway through their set. Shannon later commented: "I went down there that night, and I'll never forget this: it was like, when I walked in the door and I heard them playing, it was like a revelation. 'That's where I want to be; that's where I belong, right there.' During the break, I went up to Stevie and told him that. I didn't try to sneak around and hide it from the bass player [Jackie Newhouse]—I didn't know if he was listening or not. I just really wanted to be in that band. I sat in that night and it sounded great." Almost three months later, when Vaughan offered Shannon the position, he readily accepted.

Есірткіге қарсы айыптау және сот

1979 жылы 5 желтоқсанда, Вон Хьюстон қаласында өнер көрсетуге дайындалып, гримерлік бөлмеде болғанда, табельдегі емес полиция қызметкері оны ашық терезе жанында кокаин қолданғанын көрген соң қамауға алды. Оған кокаин иелігінде болғаны үшін ресми айып тағылып, кейіннен 1000 долларлық кепілдікпен босатылды. Double Trouble тобы Muddy Waters-тің концертін ашты, ол Вонның есірткіге тәуелділігі туралы: "Стиви, мүмкін, ең ұлы гитарист болған шығар, бірақ ол ақ ұнтақты тастамаса, 40 жасқа жетпейді" деді. Келесі жылы ол 16 қаңтарда және 29 ақпанда сотқа қатысу үшін қайтадан келуге міндетті болды. 1980 жылы 17 сәуірдегі сот отырысының соңында Вонға екі жылға сынақ мерзімі белгіленіп, Техас штатын тастауға тыйым салынды. Есірткіге қарсы ем алу талабымен қатар, ол "күнәлі немесе зиянды беделге ие адамдар мен орындардан аулақ болу" керек еді; ол осы екі талапты орындаудан бас тартты. Адвокат жалдағаннан кейін, оның пробациялық инспекторы оған штаттан тыс жұмыс істеуге рұқсат беру үшін үкімді өзгертті.

Монтрё джаз фестивалі

Техаста танымал болғанымен, Double Trouble ұлттық деңгейде танылмады. Топтың көзге түсуі продюсер Джерри Векслер оларды Монтрё джаз фестивалінің ұйымдастырушысы Клод Нобске ұсынғаннан кейін арта түсті. Ол фестивальдің блюз кешін Вонмен өткізудің керемет болатынын айтты, оны "бір өмірлік сирек кездесетін қазына" деп атады, ал Нобс 1982 жылдың 17 шілдесінде Double Trouble-ды шақыруға келісті. Вон Фредди Кингтің "Hide Away" әнінің попуррисімен және өзінің "Rude Mood" атты жылдам инструменталды композициясымен өнерді бастады. Double Trouble Ларри Дэвистің "Texas Flood", Hound Dog Taylor-дың "Give Me Back My Wig" және Альберт Коллинстің "Collins Shuffle" әндерін орындады, сондай-ақ үш авторлық ән: "Pride and Joy", "Love Struck Baby" және "Dirty Pool". Концерт көрермендердің ызылдауымен аяқталды. People журналының журналисі Джеймс Макбрайд жазды:

Жолдық менеджер Дон Опперманның сөзінше: "Мен қалай есте сақтаймын, 'оо' мен 'бу' араласқан еді, бірақ Стиви қатты көңілі қалды. Стиви маған гитарасын ұстатып, сахнадан кетіп қалды, мен: 'Қайтасың ба?' дедім. Артында есік болды, көрермендер жігіттерді көрмеді, бірақ мен көрдім. Ол киім бөлмесіне басымен жастыққа тығылып қайтып келді. Мен де сонда бардым, сонда шоу аяқталды". Бұл өнер көрсетілімі түсіріліп, 2004 жылдың қыркүйек айында DVD форматында шығарылды. Келесі күні кешке Double Trouble Монтрё казиносының лаунж-бөлмесіне шақырылды, онда Джексон Браун да болды. Браун таңға дейін Double Trouble тобымен бірге джем-сессия өткізді және оларға Лос-Анджелес қаласының орталығындағы жеке студиясын тегін пайдалануды ұсынды. Қараша айының соңында топ оның ұсынысын қабылдады және екі күнде он ән жазды. Студияда болғанда Вон Дэвид Боуиден телефон қоңырауы алды, ол Монтрёдегі өнер көрсетілімінен кейін Вонмен танысқан еді, және оны өзінің келесі студиялық альбомы Let's Dance үшін жазу сессиясына қатысуға шақырды. 1983 жылдың қаңтарында Вон альбомның сегіз әнінің алтауына гитара тартып, оның ішінде титулды ән мен "China Girl" әні де болды. Альбом 1983 жылдың 14 сәуірінде жарық көрді және Боуидің бұрынғы альбомынан үш есе көп сатылды.

Ұлттық жетістік

1983 жылдың наурыз айының ортасында Epic Records компаниясының A&R вице-президенті Грег Геллер, рекорд продюсері Джон Хаммондтың ұсынысымен Double Trouble тобын лейблға қол қойды. Көп ұзамай Epic компаниясы Нью-Йорктегі Cherry Tavern клубында түсірілген "Love Struck Baby" әнінің музыкалық видеосын қаржыландырды. Ол былай деп есіне алды: "Біз видеодағы орынның атын өзгерттік. Төрт жыл бұрын мен "Rome Inn" деп аталатын клубта үйлендім. Ол клуб жабылып жатқанда, иесі маған ескерткіш тақтайшасын берді, сондықтан біз видеода оны сахнаның артына қойдық". Let's Dance альбомының табысынан кейін Боуи Вонды алдағы "Serious Moonlight Tour" турнесіне жетекші аспапшы ретінде шақырды, оның альбомының үлкен жетістігіне маңызды үлес қосатынын түсінді. Сәуірдің соңында Вон Техас штатындағы Лас-Колинаста турнеге дайындық жұмыстарын бастады. Оның өнер сыйақысы үшін келісімдерді қайта жаңарту сәтсіз аяқталғаннан кейін, Вон турне басталар алдында бірнеше күн бұрын одан бас тартты, оның орнына Эрл Слик келді. Вон: "Мен өзімді қатты қамқорламаған нәрсеге бар күшімді жұмсауға тырыса алмадым. Бұл тәуекелді қадам болды, бірақ маған осындай қиындықтардың керегі жоқ еді", - деді. Оның турнеден кетуіне себеп болған факторлар кеңінен талқыланды, бірақ Вон бұл туралы көпке танылды. 9 мамырда топ Нью-Йорктегі The Bottom Line клубында өнер көрсетті, онда олар Брайан Адамс үшін сахнаны ашты, ал көрермендер қатарында Хэммонд, Мик Джаггер, Джон МакЭнро, Рик Нильсен, Билли Гиббонс және Джонни Винтер болды. Бранденбург осы өнерді "құдайсыз" деп сипаттады: "Менің ойымша, Стиви барлық нотаны мүмкіндігінше қатты, қарқынды және жарықпен орындады". Бұл өнер Вонға New York Post газетінде жарияланған оң пікірді сыйлады, онда Double Trouble Адамстан жақсы өнер көрсеткені айтылды. "Бақытымызға орай, Journey үшін ареналарда концерт беріп жүрген канадалық рок-музыкант Брайан Адамс жиі бас рольде ойнамайды", - деп жазды Мартин Портер, ол топтың өнерінен кейін сахна "Нью-Йорк сахнасын бір кездері безендірген ең жарқын шоуменмен күлге айналдырылды" деді. Howlin' Wolf, The Isley Brothers және Buddy Guy әндерінің каверлерімен қатар, альбомға Ларри Дэвистің "Texas Flood" әнінің кавері де енді, ол Вонмен тығыз байланысты болды. "Lenny" әні оның әйеліне арналған құрметті білдіретін шығарма, ол оны төсегінің басында жазды. Texas Flood альбомының обложкасын суретші Брэд Холланд салған, ол Playboy және The New York Times журналдарына салған суреттерімен танымал. Бастапқыда Вонды атқа отырған және жарнамалық мақсатта қолданылатын суретті бейнелейтін суретті елестеткен Холланд, оның орнына гитарамен қабырғаға сүйенген суретін салды, суретті үлгі ретінде пайдаланды. 1983 жылдың 13 маусымында жарық көрген Texas Flood альбомы 38-орынға жетіп, жарты миллион дана сатылды. Rolling Stone журналының редакторы Курт Лодер Вонның ерекше даусы жоқ десе, AllMusic журналының аға редакторы Стивен Томас Эрлевиннің айтуынша, бұл альбом "үлкен әсер етті". Billboard журналы оны "гитарадағы бугиді жақсы көретіндерге арналған тамаша сый" деп сипаттады. Агент Алекс Ходжес: "Бұл жазба қаншалықты танымал болатынын ешкім білмеді, өйткені гитарашылар көбінесе сұраныста болған жоқ, бірақ олардың кейбіреулері өте танымал болғандықтан, оларды жоққа шығаруға болмайтын еді. Ол жазбаларын қысқа мерзімде қайтаруға мүмкіндік алған санаулы өнерпаздардың бірі болды", - деді. 16 маусымда Вон Далластағы Tango түнгі клубында альбомның шығарылуын тойлап концерт берді. Концертке Тед Нагент, Сэмми Хагар және The Kinks және Uriah Heep топтарының мүшелері сияқты көптеген қонақтар келді. Epic компаниясының маркетинг жөніндегі вице-президенті Джек Чейз: "Тангодағы таныстыру кеші өте маңызды болды; ол өте үлкен болды. Барлық радиостансалардың қызметкерлері, диджейлер, бағдарламалық директорлар, барлық дискі дүкендерінің иелері және маңызды менеджерлер, баспасөз, Нью-Йорктегі барлық басшылар келді - шамамен жеті жүз адам. Біз алдымен Q102 FM және Redbeard диджейлерімен Далласқа шабуыл жасадық. Бізде Tango кеші болды - ол керемет болды. Бұл билет болды", - деді. Томми Шаннон турне туралы: "Біздің пластинкамыз әлі де онша танымал болған жоқ, бірақ біз адамдар толы колозейлерде ойнадық. Біз сыртқа шығып ойнадық, ол маған бірден жарасты. Дыбыс үлкен колозейлер арқылы айуан сияқты естілді. Адамдар қатты ашуланып, бізді танымай қалды!"

In mid March 1983, Gregg Geller, vice president of A&R at Epic Records, signed Double Trouble to the label at the recommendation of record producer John Hammond. Soon afterward, Epic financed a music video for "Love Struck Baby", which was filmed at the Cherry Tavern in New York City. Vaughan recalled: "we changed the name of the place in the video. Four years ago I got married in a club where we used to play all the time called the Rome Inn. When they closed it down, the owner gave me the sign, so in the video we put that up behind me on the stage." With the success of Let's Dance, Bowie requested Vaughan as the featured instrumentalist for the upcoming Serious Moonlight Tour, realizing that he was an essential aspect of the album's groundbreaking success. In late April, Vaughan began rehearsals for the tour in Las Colinas, Texas. When contract renegotiations for his performance fee failed, Vaughan abandoned the tour days before its opening date, and he was replaced by Earl Slick. Vaughan commented: "I couldn't gear everything on something I didn't really care a whole lot about. It was kind of risky, but I really didn't need all the headaches." Although contributing factors were widely disputed, Vaughan soon gained major publicity for quitting the tour. On May 9, the band performed at The Bottom Line in New York City, where they opened for Bryan Adams, with Hammond, Mick Jagger, John McEnroe, Rick Nielsen, Billy Gibbons, and Johnny Winter in attendance. Brandenburg described the performance as "ungodly": "I think Stevie played every lick as loud and as hard and with as much intensity as I've ever heard him." The performance earned Vaughan a positive review published in the New York Post, asserting that Double Trouble outperformed Adams. "Fortunately, Bryan Adams, the Canadian rocker who is opening arena dates for Journey, doesn't headline too often", wrote Martin Porter, who claimed that after the band's performance, the stage had been "rendered to cinders by the most explosively original showmanship to grace the New York stage in some time." Along with covers of Howlin' Wolf, the Isley Brothers, and Buddy Guy, the album included Vaughan's cover of Larry Davis' "Texas Flood", a song that he became strongly associated with. "Lenny" served as a tribute to his wife, which he composed at the end of their bed. Texas Flood featured cover art by illustrator Brad Holland, who is known for his artwork for Playboy and The New York Times. Originally envisioned with Vaughan sitting on a horse depicting a promotable resemblance, Holland painted an image of him leaning against a wall with a guitar, using a photograph as a reference. Released on June 13, 1983, Texas Flood peaked at number 38 and ultimately sold half a million copies. While Rolling Stone editor Kurt Loder asserted that Vaughan did not possess a distinctive voice, according to AllMusic senior editor Stephen Thomas Erlewine, the release was a "monumental impact". Billboard described it as "a guitar boogie lovers delight". Agent Alex Hodges commented: "No one knew how big that record would be, because guitar players weren't necessarily in vogue, except for some that were so established they were undeniable he was one of the few artists that was recouped on every record in a short period of time." On June 16, Vaughan gave a performance at Tango nightclub in Dallas, which celebrated the album's release. Assorted VIPs attended the performance, including Ted Nugent, Sammy Hagar, and members of The Kinks and Uriah Heep. Jack Chase, vice president of marketing for Epic, recalled: "the coming out party at Tango was very important; it was absolutely huge. All the radio station personalities, DJs, program directors, all the retail record store owners and the important managers, press, all the executives from New York came down—about seven hundred people. We attacked in Dallas first with Q102 FM and [DJ] Redbeard. We had the Tango party—it was hot. It was the ticket." Tommy Shannon described the tour as "glorious": "Our record hadn't become that successful yet, but we were playing in front of coliseums full of people. We just went out and played, and it fit like a glove. The sound rang through those big coliseums like a monster. People were going crazy, and they had no idea who we were!"

Ауа райының әсері

1984 жылдың қаңтар айында Double Trouble Power Station студиясында Джон Хаммонд атқарушы продюсер және инженер Ричард Маллен қатысуымен екінші студиялық альбомын, «Couldn't Stand the Weather» жаздыра бастады. Кейін Лейтон Хаммондпен жұмыс істеген кездерін еске түсіріп: «Ол сізге иықтан ұстап, мейіріммен қолдайтын адам сияқты еді, керісінше, «мұны қайта жасайық, мынаны басқаша істейік» деп секіріп кіретін адам емес. Ол мүлдем араласпады. Ол кері байланыс беретін адам еді», – деді. Жазу кезінде Вон Фран Кристина және Стэн Харрисон сияқты басқа музыканттармен де тәжірибе жасады, олар джаздық «Stang's Swang» инструменталды әнінде барабан мен саксофонда орындады. Джимми Вон Guitar Slim-нің «The Things That I Used to Do» және атаулық тректің каверінде ритм-гитарада ойнады, соңғысында Вон өзінің мәтінінде әлемдік хабарламаны жеткізеді. Музыктанушы Энди Аледорттың айтуынша, Вонның гитарада ойнауы ән бойы тұрақты ырғақты соққылау үлгілерімен және импровизацияланған мелодиялық желілермен, гитара мен баспен октаваларда екі еселенген ерекше R&B және соул бір ноталық рифпен сипатталады. «Couldn't Stand the Weather» 1984 жылдың 15 мамырында жарық көрді, және екі аптадан кейін ол «Texas Flood» сатылымын осыдан да жылдам арттырып кетті. refn|group=nb «Couldn't Stand the Weather» үш апта ішінде 242 000 дана сатылып, жыл соңына қарай бір миллионнан астам дана сатылып платиналық сертификат алды. AllMusic редакторы Стивен Томас Эрлевиннің айтуынша, «Couldn't Stand the Weather» «тамаша дебюттің кездейсоқ емес екенін растады, ал тікелей алдыңғы альбомының сатылымын теңестірді, тіпті одан да жақсы нәтиже көрсетсе, Вонның қазіргі заманғы блюздің алыптары ретіндегі мәртебесін бекітті». Авторлар Джо Ник Патоски мен Билл Кроуфордтың айтуынша, альбом «Стиви Рей Вонның дамуындағы маңызды кезең болды» және Вонның ән айту шеберлігі жақсарды. Концерттің екінші жартысында ол Джиммиді ритм-гитарашы, барабаншы Джордж Рейнс, клавишашы Доктор Джон, Roomful of Blues мүйіз секциясы және әнші Анжела Стрехлиді қосты. Ансамбль өнер көрсетуге дейін екі аптадан аз уақыт репетиция жасады, және Патоски мен Кроуфордтың айтуынша, Double Trouble-дің бірінші жартысындағы берік динамикасына қарамастан, биг-бенд тұжырымы толыққанды қалыптаспады. Келісімге келгенге дейін орын толып, Вонды асығыс және шаршата бастады; ол үшінші әннің ортасына дейін тынышталмады. Т. Ж. Мартелл қорының лейкемия және қатерлі ісіктерді зерттеу жұмысына арналған қайырымдылық шарасы іс-шараның маңызды тартымдылығы болды. Оның жоспарланған уақыты жақындағанда, ол көшедегі жанкүйерлерге шабуылдамау үшін лимузинмен сахнаға баруды жөн көретінін айтты; топ кешкі сағат 8:00 шамасында сахнаға шықты. 2200 адамнан тұратын көрермен қатарында Вонның әйелі, туыстары мен достары болды, бұл орынды The New York Times газетінің журналисі Стивен Холден «үстінен шапалақтаған, аяқтарын таптап, балкондардан асылып тұрған, жолдарды толып кеткен бишілермен» сипаттады. Хаммонд «барлық уақыттың ең ұлы гитарашыларының бірі» деп таныстырған Вон «Scuttle Buttin'» әнімен өнер көрсетуді бастады, ол «мексикалық смокинг» деп сипаттаған арнайы жасалған мариачи костюмін киген. Double Trouble Isley Brothers-тің «Testify», The Jimi Hendrix Experience-тің «Voodoo Child (Slight Return)», «Tin Pan Alley», Elmore James-тің «The Sky Is Crying» және W. C. Кларктың «Cold Shot» әндерін орындады, сонымен қатар «Love Struck Baby», «Honey Bee», «Couldn't Stand the Weather» және «Rude Mood» сияқты төрт түпнұсқа композицияны орындады. Өнер көрсетудің екінші жартысында Вон Ларри Дэвис, Бадди Гай, Guitar Slim, Альберт Кинг, Джеки Уилсон және Альберт Коллинздің әндерін орындады. Сет Вонның «Lenny» және «Rude Mood» әндерін жеке орындауымен аяқталды. «Dallas Times Herald» газетінде жазылғандай, өнер көрсету «аяқтарын таптап, денелері тербеліп, көк джинсы киген балалар балкондардан асылып, жолдарды толып кеткен бишілермен» толы болды. Патоски мен Кроуфордтың айтуынша, көрермендердің кейбірі бастапқыда өнер көрсету кезінде тартыншақты болды, бірақ бір жанкүйер: «Тұрыңыздар! Бұл «Травиата» емес», – деп айғайлады. Концерт аяқталғаннан кейін Вон Нью-Йорктегі MTV демеушілігімен өткен клубтағы жеке кешқатысты. Келесі күні Double Trouble Гринвич Виллидждегі дискі дүкенінде пайда болды, онда олар жанкүйерлерге автографтар берді. Хопкинстің айтуынша, Double Trouble 500-ден астам жанкүйерге автографтар берді, бұл екі жарым сағатқа созылған шара болды; жанкүйерлердің кезек тізімі есіктен Бродвейге және бұрышқа дейін созылып кетті. 5 және 9 қарашада олар Сидней опера театрында толық сатылған концерттер берді. АҚШ-қа оралғаннан кейін Double Trouble Калифорнияда қысқа турне жасады. Көп ұзамай Вон мен Ленни желтоқсан айында демалысқа барған АҚШ-тың Виргин аралдарының бір бөлігі – Сент-Крой аралына барды. Келесі айда Double Trouble Жапонияға ұшып барып, бес рет өнер көрсетті, соның ішінде Осакадағы Косей Ненкин Кайканда.

In January 1984, Double Trouble began recording their second studio album, Couldn't Stand the Weather, at the Power Station, with John Hammond as executive producer and engineer Richard Mullen. Layton later recalled working with Hammond: "he was kind of like a nice hand on your shoulder, as opposed to someone that jumped in and said, 'let's redo this, let's do that more.' He didn't get involved in that way at all. He was a feedback person." During recording sessions, Vaughan began experimenting with other combinations of musicians, including Fran Christina and Stan Harrison, who played drums and saxophone respectively on the jazz instrumental, "Stang's Swang". Jimmie Vaughan played rhythm guitar on his cover of Guitar Slim's "The Things That I Used to Do" and the title track, in the latter of which Vaughan carries a worldly message in his lyrics. According to musicologist Andy Aledort, Vaughan's guitar playing throughout the song is marked by steady rhythmic strumming patterns and improvised lead lines, with a distinctive R&B and soul single note riff, doubled in octaves by guitar and bass. Couldn't Stand the Weather was released on May 15, 1984, and two weeks later it had rapidly outpaced the sales of Texas Flood. refn|group=nb|Three weeks after its release, Couldn't Stand the Weather sold 242,000 copies and was ultimately certified platinum, selling over one million units by the end of the year. According to AllMusic editor Stephen Thomas Erlewine, Couldn't Stand the Weather "confirmed that the acclaimed debut was no fluke, while matching, if not bettering, the sales of its predecessor, thereby cementing Vaughan's status as a giant of modern blues." According to authors Joe Nick Patoski and Bill Crawford, the album "was a major turning point in Stevie Ray Vaughan's development" and Vaughan's singing improved. For the second half of the concert, he added Jimmie as rhythm guitarist, drummer George Rains, keyboardist Dr. John, Roomful of Blues horn section, and featured vocalist Angela Strehli. The ensemble rehearsed for less than two weeks before the performance, and despite the solid dynamics of Double Trouble for the first half of the performance, according to Patoski and Crawford, the big band concept never entirely took form. Before arriving at the engagement, the venue sold out, which made Vaughan overexcited and nervous; he did not calm down until halfway through the third song. The benefit for the T. J. Martell Foundation's work in leukemia and cancer research was an important draw for the event. As his scheduled time slot drew closer, he indicated that he preferred traveling to the venue by limousine to avoid being swarmed by fans on the street; the band took the stage around 8:00 pm. The audience of 2,200 people, which included Vaughan's wife, family and friends, transformed the venue into what Stephen Holden of The New York Times described as "a whistling, stomping roadhouse". Introduced by Hammond as "one of the greatest guitar players of all time", Vaughan opened with "Scuttle Buttin'", wearing a custom made mariachi suit he described as a "Mexican tuxedo". Double Trouble went on to perform renditions of the Isley Brothers' "Testify", The Jimi Hendrix Experience's "Voodoo Child (Slight Return)", "Tin Pan Alley", Elmore James' "The Sky Is Crying", and W. C. Clark's "Cold Shot", along with four original compositions including "Love Struck Baby", "Honey Bee", "Couldn't Stand the Weather", and "Rude Mood". During the second half of the performance, Vaughan performed covers by Larry Davis, Buddy Guy, Guitar Slim, Albert King, Jackie Wilson, and Albert Collins. The set ended with Vaughan performing solo renditions of "Lenny" and "Rude Mood". The Dallas Times Herald wrote that the performance was "full of stomping feet and swaying bodies, kids in blue jeans hanging off the balconies, dancing bodies that clogged the aisles". refn|group=nb|According to Patoski and Crawford, some members of the audience were initially reserved during the performance, but a fan shouted, "Stand up. This isn't La traviata." After the concert, Vaughan attended a private party at a downtown club in New York, which was sponsored by MTV, where he was greeted by an hour's worth of supporters. On the following day, Double Trouble made an appearance at a record store in Greenwich Village, where they signed autographs for fans. refn|group=nb|According to Hopkins, Double Trouble signed autographs for over 500 fans, an appearance which lasted for two and a half hours; the line of fans stretched out of the door onto Broadway and around the corner. On November 5 and 9, they played sold out concerts at the Sydney Opera House. After returning to the U. S., Double Trouble went on a brief tour in California. Soon afterward, Vaughan and Lenny went to the island of Saint Croix, part of the U. S. Virgin Islands, where they had spent some time vacationing in December. The next month, Double Trouble flew to Japan, where they appeared for five performances, including at Kōsei Nenkin Kaikan in Osaka.

Жаннан жанға

1985 жылдың наурыз айында Double Trouble тобының үшінші студиялық альбомы – Soul to Soul үшін жазу жұмыстары Даллас дыбыс зертханасында басталды. Жазу сессиялары барысында Вон өзінің шабыттандырудың жетіспеуіне наразы болып, көңілі тоңды. Оған альбомды жазуда тым еркін уақыт берілді, бұл алкоголь мен басқа да есірткілерді шамадан тыс пайдалануға байланысты назарсыздыққа әкелді. Roadie Байрон Барр кейін еске алды: "Күнделікті әдет – студияға барып, есірткі тату және пинг-понг ойнау". Ритм-гитарада ойнап, бірден ән айту қиын болғандықтан, Вон топқа жаңа қыр сызық қосуды қалап, альбомды жазуға клавишник Риз Уайнансты шақырды; ол көп ұзамай топқа қосылды. Альбомның жазылу барысында Вон 1985 жылдың 10 сәуірінде Хьюстон Астродомында болды, онда ол АҚШ-тың ұлттық әнұраны – "The Star Spangled Banner" әнін слайд-гитарада орындады; оның орындауы наразылықпен қарсы алынды. Сахнадан шыққаннан кейін Вон Нью-Йорк Янкисінің бұрынғы ойыншысы Микки Мантлдан автограф алды. Астродомның баспасөз хатшысы Молли Гленцер Хьюстон Пресс газетінде былай деп жазды: "Вон үйге қайтып келгенде, Микки Мантлдің автографының өзіне керек екенін түсіну үшін санасы жеткілікті болды. Мантл келісті. 'Мен бұрын ешқашан гитараға қол қойған емеспін'. Ешкім Воннан автограф сұрамады. Мен оның 30 жасқа толмай өліп қалуына сенімдімін". Rolling Stone журналының сыншысы Джимми Гутерман: "олардың блюз-рок пастишінде әлі өмір бар; бірақ, мүмкін, олардың күші таусылған" деп жазды. Патоски мен Кроуфордтың сөзіне сүйенсек, альбомның сатылымы "Couldn't Stand the Weather" альбомының көрсеткіштеріне жете алмады, бұл Стиви Рей мен Double Trouble тобының дамуы тоқтап қалғанын көрсетеді.

Тірілік

Тоғыз жарым айлық турнеден кейін Epic компаниясы келісімшарт бойынша Double Trouble тобынан төртінші альбом шығаруды талап етті. 1986 жылдың шілдесінде Вон Остин мен Далласта өткен үш концерттік өнер көрсетуі кезінде "Live Alive" атты LP-ді жазуға шешім қабылдады. 17 және 18 шілдеде топ Остин опера үйінде, ал 19 шілдеде Даллас Starfest фестивалінде толық сатылған концерттер берді. Олар осы концерттердің жазбаларын LP құрастыру үшін пайдаланды, оның өндірісін Воган жүзеге асырды. Шэннон Остиндегі концерт алдында сахна артында жаңа менеджер Алекс Ходжеске, Воганның және өзінің "қабырғаға соғылатын жағдайға бара жатқанын" болжады. Гитарист Денни Фримен Остиндегі өнер көрсетулеріне қатысты; ол концерттерді "музыкалық дауыл" деп сипаттады, себебі олар бақылаусыз хаотикалық джем-сессияларға түсіп кетті. "Не болып жатқанын білмедім, бірақ алаңдадым" деді ол. Уайнанс: "Барлығы ақылға сыймас, логикадан тыс болып кетті". Көптеген сыншылар альбомның көп бөлігі үстінен жазылған деп мәлімдеседі, бірақ альбомды микстейлеген инженер Гэри Олазбал материалдың көп бөлігі нашар жазылғанын айтты. Кейін Воган бұл оның ең жақсы жұмыстарының бірі емес екенін мойындады: "Live Alive-ді жазған кезде мен өте жақсы күйде болмадым. Сол кезде мен өзімнің қандай жағдайда екенімді түсінбедім. Албомда мен қалағаннан да көп түзету жұмыстары жасалды. Кейбір жұмыстардың дыбысы тірісі өлген адамдар жасағандай естіледі. Жақсы ноталар да болды, бірақ мен бақылай алмадым; ешкім де."

Есірткі мен алкоголь

1960 жылы ол алты жасында әкесінің ішімдігін ұрлай бастады. Оның әсеріне қызығып, өзіне сусын жасап іше бастады, соның салдарынан алкогольге тәуелді болды. Ол былай деп түсіндірді: "Осы кезде мен әкемнің ішімдігін ұрлай бастадым. Әке-шешем үйден кеткенде, бөтелке тауып, өзім дайындап ішетінмін. Маған ол қызық көрінді, көшедегі балалар да солай ойлайды деп ойладым. Осылай басталып, содан бері одан тәуелдімін". Авторлар Джо Ник Патоски мен Билл Кроуфордтың сөзіне қарағанда: "Соңғы жиырма бес жылда ол дәрігерлер анықтамалығын қарап шығып, өзіне сүйікті уын тапты – алкоголь мен кокаин". Вон кокаиннің әсерін алғаш рет дәрігер оған мұрынға тамытуға арналған спрей ретінде жазып берген сұйық ерітіндіні қолданғанда сезінгенін айтса да, Патоски мен Кроуфордтың мәліметінше, Вонның оны алғаш қолданғаны 1975 жылы "Кобралар" тобымен бірге өнер көрсеткен кезде болған. Осыған дейін Вон марихуана, метамфетамин және метаквалон (бренді – Quaaludes) сияқты басқа да есірткілерді қысқа мерзімге қолданған. 1975 жылдан кейін ол үнемі виски ішіп, кокаин қолданды, көбінесе екі затты бірге араластырып ішкен. Есірткіге деген құмарлығының шыңында Вон күніне белгілі мөлшерде виски ішіп, кокаин қолданған. Оның жеке көмекшісі Тим Дакворт: "Мен оның таңертең оянғанда бірден ішімдік ішпей, таңғы астын жегеніне көз жеткіздім, себебі таңертең ішімдік ішуі – ең жаман әдеті еді" деді. Вонның айтуынша: "Соңында, егер мен біреуге "сәлем" десем, дереу жылап кететінмін. Бұл – толыққанды құлдырау секілді еді". 28 қыркүйек күні түнгі сағаттарда Германияның Людвигсхафен қаласындағы концерттен кейін Вон ауырып, өлімге жақын дегидратацияға (сусыздануға) ұшырады, оған медициналық көмек көрсетілді. Бір аптадан астам уақыт Лондонда болғаннан кейін ол АҚШ-қа оралып, Атлантадағы Пичфорд ауруханасына түсті, онда төрт апта реабилитациядан өтті, содан кейін Остин қаласындағы реабилитациялық орталыққа жатты.

In 1960 when Vaughan was six years old, he began stealing his father's drinks. Drawn in by its effects, he started making his own drinks and this resulted in alcohol dependence. He explained: "that's when I first started stealing daddy's drinks. Or when my parents were gone, I'd find the bottle and make myself one. I thought it was cool thought the kids down the street would think it was cool. That's where it began, and I had been depending on it ever since." According to the authors Joe Nick Patoski and Bill Crawford: "In the ensuing twenty five years, he had worked his way through the Physicians' Desk Reference before finding his poisons of preference—alcohol and cocaine." While Vaughan asserted that he first experienced the effects of cocaine when a doctor prescribed him a liquid solution containing it as a nasal spray, according to Patoski and Crawford, the earliest that Vaughan is known to have used it is in 1975, while performing with the Cobras. Before that, Vaughan had briefly used other drugs such as cannabis, methamphetamine, and Quaaludes, the brand name for methaqualone. After 1975, he regularly drank whiskey and used cocaine, particularly mixing the two substances together. At the height of Vaughan's substance abuse, he drank of whiskey and used of cocaine each day. Personal assistant Tim Duckworth explained: "I would make sure he would eat breakfast instead of waking up drinking every morning, which was probably the worst thing he was doing." According to Vaughan: "it got to the point where if I'd try to say "hi" to somebody, I would just fall apart crying. It was like solid doom." During the late night hours of September 28, Vaughan became ill after a performance in Ludwigshafen, Germany, suffering from near death dehydration, for which he received medical treatment. After staying in London for more than a week, he returned to the United States and entered Peachford Hospital in Atlanta, where he spent four weeks in rehabilitation, and then checked into rehab in Austin.

Live Alive турнесі

1986 жылдың қарашасында, оңалту орталығынан шыққаннан кейін, Вон анасының Далластағы Гленфилд-авенюдегі үйіне қайтып келді, онда ол балалық шағының көп бөлігін өткізген. Осы кезеңде Double Trouble тобы Live Alive турнесіне дайындық жұмыстарын бастады. Вон ішімдіктен айыққаннан кейін сахнаға шығуға қорқыныш сезінгенімен, оған қолдау көрсетілді. Кейіннен Уайнанс еске алды: "Стиви ішімдіктен айыққаннан кейін ойнауға үлкен алаңдады, өзінің тағы не ұсына алатынын білмейтін. Бірақ біз қайтадан жолға шыққаннан кейін, ол өте шабыттанып, жігерленді." Тур 23 қарашада Тоусон мемлекеттік университетінде басталды, бұл Вонның оңалтудан кейін Double Trouble тобымен алғашқы өнер көрсетуі болды. Концерттің бір бөлігі жергілікті радио арқылы таратылды, бірақ 2014 жылға дейін тек бір ән ғана ресми түрде жарық көрді. Бұл оған шамамен екі жыл бойы ән жазу мен жазу мүмкіндігін бермеді, бірақ Double Trouble Билл Картер мен Рут Эллсвортпен бірлесіп "Crossfire" әнін жазды. Лейтон еске алды: "Біз музыкасын жаздық, ал олар сөздерін жазды. Біз енді ғана жиналдық, сол кезде Стиви қатыса алмады. Ол Далласта бір істермен айналысып жүрді, біз жиналып, әндер жаза бастадық. Бұл біздің жазған алғашқы әніміз болды." 1987 жылдың 6 тамызында Double Trouble Остин қаласындағы Аква фестивалінде өнер көрсетті, онда олар мансаптарындағы ең көп көрермен жиналған концерттің бірін өткізді. Биограф Крейг Хопкинстің мәліметінше, концертке шамамен 20 000 адам келген.

Қадаммен

Вонның Ленора "Ленниден" ажырасуынан кейін Дарлин Бейлимен, Double Trouble тобының төртінші және соңғы студиялық альбомы In Step-тің жаздырылуы Мемфис қаласындағы Kiva студиясында басталды, Теннесси штаты. Бұл жұмысты продюсер Джим Гейнс және ән жазушы Дойл Брамхоллмен бірлесіп жасады. Бастапқыда, денсаулығына келгеннен кейін ол өзінің музыкалық және шығармашылық қабілеттеріне күмәнданды, бірақ жаздыру сеанстары алға жылдамдаған сайын сенімділікке ие болды. Шаннон кейін еске алды: "In Step оның үшін үлкен өсу тәжірибесі болды. Менің ойымша, бұл біздің ең жақсы студиялық альбомымыз, және менің ойымша, ол да солай ойлады". Брамхолл, ол да емдеуден өткен, Воганмен бірге тәуелділік және құтқарылу туралы әндер жазды. Воганның сөзінше, альбом In Step деп аталуының себебі – "Мен, ақыры, өмірмен, өзіммен және музыкамен бір қадамдамын". Альбомның сыртқы жағындағы жазбаларда: "Көтерілгіштің бұзылуына шүкір", – деп жазылған, бұл Анонимді Алкоголиктер ұсынған он екі қадамдық бағдарламаға сілтеме. In Step-тің жаздыру сессиясы Лос-Анджелеске көшкеннен кейін, Воган "Crossfire" және "Love Me Darlin" әндерінде саксофон мен трубада ойнаған Джо Сублетт пен Даррел Леонардты шақырды. Альбомның өндірісі аяқталуға жақын, Воган мен Double Trouble Джордж Буш үшін Вашингтондағы президенттік инаугурациялық кешке қатысты. In Step 1989 жылдың 13 маусымында жарық көрді және сегіз айдан кейін алтын сертификат алды. Бұл альбом Воганның ең коммерциялық сәтті шығарылымы және Грэмми сыйлығын жеңіп алған алғашқы альбомы болды. Ол Billboard 200 тізімінде 33-орынға ие болды және 47 апта бойы тізімде болды. In Step альбомына Double Trouble, Билл Картер және Рут Эллсуорт жазған "Crossfire" әні енді, ол оның бірінші номерлі хиті болды. Альбомда сондай-ақ Воганның Howlin' Wolf әніне жасаған "Love Me Darlin" каверінде Fuzz Face эффектісін алғаш рет пайдаланған жазбаларының бірі де бар. 1989 жылдың шілдесінде Sounds журналының жазушысы Нил Перри былай деп жазды: "Альбом "Riviera Paradise" әнімен аяқталады, бұл баяу, ұзақ гитара мен фортепианомен орындалған музыкалық шығарма, Воганның гитарадағы Нюреевтей кереметтігін көрсетеді". Музыкалық журналист Роберт Кристагаудың айтуынша, Воган "АА үшін блюз жазып, карьерасында алғаш рет блюздің ауыртпалығынан зардап шекпей құтылды". 1989 жылдың қазан айында Boca Raton News журналы Воганның гитара сололарын "қарап тұрып, ақылға сыймайтын және тікендейтін" деп сипаттады, ал оның әндерінің мәтіндерін "керісінше толған аллегориялар" деп бағалады.

After Vaughan's divorce from Lenora "Lenny" Darlene Bailey became final, recording for Double Trouble's fourth and final studio album, In Step, began at Kiva Studios in Memphis, Tennessee, working with producer Jim Gaines and co songwriter Doyle Bramhall. Initially, he had doubts about his musical and creative abilities after achieving sobriety, but he gained confidence as the sessions progressed. Shannon later recalled: "In Step was, for him, a big growing experience. In my opinion, it's our best studio album, and I think he felt that way, too." Bramhall, who had also entered rehab, wrote songs with Vaughan about addiction and redemption. According to Vaughan, the album was titled In Step because "I'm finally in step with life, in step with myself, in step with my music." The album's liner notes include the quote; "'thank God the elevator's broken," a reference to the twelve step program proposed by Alcoholics Anonymous (AA). After the In Step recording sessions moved to Los Angeles, Vaughan added horn players Joe Sublett and Darrell Leonard, who played saxophone and trumpet respectively on both "Crossfire" and "Love Me Darlin". Shortly before the album's production was complete, Vaughan and Double Trouble appeared at a presidential inaugural party in Washington, D. C. for George H. W. Bush. In Step was released on June 13, 1989, and eight months later, it was certified gold. The album was Vaughan's most commercially successful release and his first one to win a Grammy Award. It peaked at number 33 on the Billboard 200, spending 47 weeks on the chart. In Step included the song, "Crossfire", which was written by Double Trouble, Bill Carter, and Ruth Ellsworth; it became his only number one hit. The album also included one of his first recordings to feature the use of a Fuzz Face on Vaughan's cover of the Howlin' Wolf song, "Love Me Darlin. In July 1989, Neil Perry, a writer for Sounds magazine, wrote: "the album closes with the brow soothing swoon of 'Riviera Paradise,' a slow, lengthy guitar and piano workout that proves just why Vaughan is to the guitar what Nureyev is to ballet." According to music journalist Robert Christgau, Vaughan was "writing blues for AA he escapes the blues undamaged for the first time in his career." In October 1989, the Boca Raton News described Vaughan's guitar solos as "determined, clear headed and downright stinging" and his lyrics as "tension filled allegories".

Өлім

1990 жылы 27 тамызда сағат 12:50-де (CDT) Вон және Эрик Клэптонның гастрольдік тобының мүшелері Висконсин штатының Шығыс Троя қаласындағы Альпинг Валли курортындағы Альпинг Валли музыкалық театрында жұлдызды джем-сессиясын орындады. Содан кейін олар Чикагодағы Мидуэй халықаралық әуежайына Bell 206B тікұшағымен бет бұрды, бұл орынға кіру және шығудың ең көп таралған тәсілі болды, себебі жанкүйерлер көп пайдаланатын бір ғана жол бар еді. Тікұшақ ұшып шыққаннан кейін көп ұзамай жақын жердегі шаңғы тауына құлады. Вон және борттағы төрт адам – ұшқыш Джефф Браун, агент Бобби Брукс, қауіпсіздік қызметкері Найджел Браун және тур-менеджер Колин Смит қаза тапты. Бұл тікұшақ Чикагодағы Omniflight Helicopters компаниясына тиесілі болды. Елкхорн қалалық сот-медициналық сарапшысының тергеуі нәтижесінде бес адамның барлығы бірден көз жұмғаны анықталды. Тергеу барысында ұшақтың тұманды ауа райында, көріну қашықтығы 3 километрден кем болғанда ұшып кеткені анықталды. Ұлттық көлік қауіпсіздігі жөніндегі кеңестің (NTSB) баяндамасында былай делінген: «Үшінші тікұшақ ұшып келе жатқанда, ол қалғандарына қарағанда төменірек биіктікте қалды және ұшқыш көтеріңкі жерге қарай оңтүстік-шығысқа бұрылды. Содан кейін тікұшақ ұшып-қону алаңынан шамамен 2 километрдей қашықтықтағы төбелі жерге құлады». Федералдық авиация басқармасының (FAA) деректері Браунның қатты қанатты ұшақта аспаптық жүруге құқылы екенін, бірақ тікұшақта емес екенін көрсетті. Құрбандардың денесінен жасалған токсикологиялық сараптама нәтижесінде есірткі немесе алкогольдің іздері табылмады. Вонның қоштасу рәсімі 1990 жылдың 31 тамызында Даллас, Техас штатындағы Лорел Лэнд зиратында өтті. Оның ағаштан жасалған табыты гүл шоқтарымен тез арада безендірілді. Шамамен 3000 адам ақ түсті сүйреуші көлікпен жасалған процессияға қатысты. Қоғамдық салтанатқа Джефф Хили, Чарли Секстон, ZZ Top, Колин Джеймс, Стиви Уондер, Бонни Райт және Бадди Гай қатысты. Вонның қабір тасында: «Бізге көрсеткен барлық сүйіспеншілігіңіз үшін рахмет» деп жазылған.

Музыкалық стиль

Воганның музыкасы блюз, рок және джаз жанрында қалыптасқан. Оған Джонни Винтер, Джимми Хендрикс, Альберт Кинг, Лонни Мак, Б. Б. Кинг, Фредди Кинг, Альберт Коллинз, Джонни "Гитара" Уотсон, Бадди Гай, Howlin’ Wolf, Otis Rush, Guitar Slim, Чак Берри және Мэдди Уотерс әсер етті. 1975 жылы Antone’s клубын ашқан түнгі клуб иесі Клиффорд Антонның айтуынша, 1977 жылдың шілдесінде Воган Antone’s клубында Альберт Кингпен бірге ойнағанда, ол "қорқыныштан тітіркеніп кеткен", – дейді ол: "Бұл Альбертті көрген ең жақсысы немесе Стивиді көрген ең жақсысы болды". Альберт Кинг Воганға зор ықпал еткенімен, Джимми Хендрикс Воган үшін ең үлкен шабыт болды. Воган: "Мен Хендриксті көптеген себептермен жақсы көремін. Ол жай ғана блюз гитарисі емес, ол қалаған гитараның кез келген түрін тамаша ойнайтын. Шындығында, ол гитара ойнады ма, жоқ па, менің ойымша, ол музыка ойнады". Оған Джанго Рейнхардт, Уэс Монтгомери, Кенни Беррелл және Джордж Бенсон сияқты джаз гитаристері де әсер етті. 1987 жылы Воган Лонни Макты бала кезінде де, ересек шағында да тыңдаған гитаристердің ішінде бірінші орынға қойды. Воган Мактың "өз заманынан озып кеткенін" айтып, "Мен жылдам ойнауды Лонниден үйрендім" деді. Тағы бір сәтте Воган Мактан тремоло мен вибратоны үйренгенін және Мактың оған "жүректен гитара ойнауға" үйреткенін айтты. Мак 1978 жылы Воганмен алғашқы кездесуін еске алды:

Воганның тағы бір техастық блюз жұлдызы Джонни Винтермен арақатынасы біршама күрделі болды. Олар бірнеше рет кездесіп, көбінесе бір музыканттармен бірге сессия өткізген немесе тіпті бір материалды орындаған, мысалы, Boot Hill тобымен. Бірақ Воган Винтерді ешқашан мойындаған жоқ. "Raisin’ Cain" өмірбаянында Винтер Воганның сұхбатында Джонни Винтермен ешқашан кездеспегенін немесе таныс еместігін оқығаннан кейін қынжылғанын айтады. "Біз тіпті Томми Шеннонның үйінде бірге ойнағанбыз". Воган 1988 жылы Еуропада өткен блюз фестивалінде бұл мәселені шешті, онда ол да, Винтер де қатысты. Ол қателікке ұшырағанын түсіндіріп, "Тексастағы әрбір музыкант Джонниді біледі және одан бірдеңе үйренді" деді. 2010 жылы өткен сұхбатта олардың ойнау стилін салыстыруды сұрағанда, Винтер "Менікі сәл шикірек деп ойлаймын" деп мойындады.

Гитаралар

Воган в течение своей карьеры владел и использовал разнообразные гитары. Его гитарой выбора, и инструментом, с которым его больше всего ассоциировали, была Fender Stratocaster, его любимой была модель 1963 года с грифом 1962 года и звукоснимателями 1959 года. Именно поэтому Воган обычно называл свою Stratocaster "1959 Strat". Он объяснил, почему предпочитает эту гитару в интервью 1983 года: "Мне нравится сила ее звучания. Любая гитара, на которой я играю, должна быть достаточно универсальной. У нее большой, мощный тон, и она выдержит все, что я с ней делаю". Воган также называл этот инструмент своей "первой женой" или "Номер Один". Еще одной любимой гитарой была немного более поздняя Strat, которую он назвал "Ленни" в честь своей жены Леноры. В 1980 году, находясь в местном ломбарде, Воган заметил эту гитару – Stratocaster 1965 года, перекрашенную в красный цвет, сквозь который проглядывал оригинальный санберст. Также под бриджем была инкрустация из мандолины 1910 года. В ломбарде просили за нее 300 долларов, что было намного больше, чем было у Вогана в то время. Ленни увидела, как сильно он хочет эту гитару, поэтому попросила шестерых своих друзей скинуться по 50 долларов и купила ее ему. Гитара была подарена ему на день рождения в 1980 году, и в ту ночь, привезя "Ленни" (гитару и жену) домой, он написал песню "Ленни". Он начал использовать одолженную Stratocaster еще в старшей школе и преимущественно использовал Stratocaster в своих живых выступлениях и записях, хотя играл и на других гитарах, включая кастомные гитары. Одна из кастомных гитар, получившая прозвище "Main", была построена Джеймсом Гамильтоном из Hamiltone Guitars в Буффало, штат Нью-Йорк. Это был подарок от Билли Гиббонса из ZZ Top. Гиббонс заказал Гамильтону изготовление гитары в 1979 году. Были некоторые задержки, в том числе необходимость переделать инкрустацию из перламутра имени Вогана на грифе, когда он изменил свое сценическое имя со Стиви Вогана на Стиви Рэй Вогана. Гитара была вручена ему Джимом Гамильтоном 29 апреля 1984 года. Гамильтон вспоминает, что Стиви Рэй Воган был так рад гитаре, что сыграл на ней той же ночью на Springfest в кампусе Университета Буффало. Она оставалась одной из основных гитар, которые он использовал на сцене и в студии. Воган внес некоторые изменения в гитару, в том числе заменил бронзовые ручки Gibson на белые ручки Fender, так как ему больше нравился ребристый дизайн ручек Fender. Звукосниматели пришлось заменить после использования гитары в клипе "Couldn't Stand the Weather", в котором Стиви и "Main" были пропитаны водой, и звукосниматели вышли из строя. Предпочтительная гитара Вогана была обобщена как его "Номер Один Strat", которую Стиви называл "59-й", поскольку эта дата была выбита на задней стороне звукоснимателей. Однако это было неверно, поскольку гитарный техник Рене Мартинес (который следил за гитарами SRV с 1980 года) обнаружил штамп 1963 года на корпусе и 1962 года на оригинальном грифе (гриф был заменен в 1989 году после того, как его больше нельзя было должным образом перелакировать; Рене использовал гриф с другой любимой гитары SRV, "Red", поскольку она также была моделью 1962 года). Звукосниматели также имели относительно низкую мощность, а не миф о перегруженных звукоснимателях, который получил распространение в 80-х годах – все 3 звукоснимателя, по слухам, имели выходное сопротивление менее 6 кОм, что было бы типично для комплекта 1959 года (звукосниматели грифа, как правило, были самыми горячими, но не намного). Хотя Fender SRV signature model использует звукосниматели Texas Special, в создании которых Стиви принимал активное участие, они не точно передают звук его оригинальной "Номер Один". Воган купил много Stratocaster и подарил некоторые из них в качестве подарков. Солнцезащитная гитара в стиле Diplomat Strat была приобретена Воганом и подарена его девушке Джанне Лапидус для обучения игре. Воган использовал кастомный набор необычно тяжелых струн калибра .013, .015, .019, .028, .038, .058 и настраивал на полтона ниже стандартной настройки. С такими тяжелыми струнами ему часто расслаивался ноготь из-за быстрых движений по струнам. Владелец клуба в Остине вспоминает, как Воган заходил в офис между сетами, чтобы одолжить суперклей, который он использовал, чтобы предотвратить дальнейшее расщепление ногтя во время игры. Суперклей посоветовал Рене Мартинес, гитарный техник Стиви. В конечном итоге Мартинес убедил Стиви перейти на немного более легкие струны. Он предпочитал гриф гитары с асимметричным профилем (более толстый сверху), который был более удобен для его стиля игры с большим пальцем. Интенсивное использование тремоло-рычага требовало частой замены; Воган часто просил своего роуди, Байрона Барра, заказывать кастомные рычаги из нержавеющей стали, изготовленные отцом Барра. Что касается его использования медиаторов, Воган предпочитал Fender medium gauge guitar picks, используя один из более округлых концов медиатора, а не острый кончик для игры перебором и боем. Воган также был сфотографирован играющим на Rickenbacker Capri, National Duolian, Epiphone Riviera, Gibson Flying V, а также на нескольких других моделях. Воган использовал Gibson Johnny Smith для записи "Stang's Swang" и Guild 12-струнную акустическую гитару для своего выступления на MTV Unplugged в январе 1990 года. 24 июня 2004 года одна из Stratocaster Вогана, вышеупомянутая "Lenny", была продана на аукционе в пользу Crossroads Centre Эрика Клэптона в Антигуа; инструмент был куплен Guitar Center за 623 500 долларов.

Vaughan owned and used a variety of guitars during his career. His guitar of choice, and the instrument that he became most associated with, was the Fender Stratocaster, his favorite being a 1963 body with a 1962 neck and pickups dated from 1959. This is why Vaughan usually referred to his Stratocaster as a "1959 Strat". He explained why he favored this guitar in a 1983 interview: "I like the strength of its sound. Any guitar I play has got to be pretty versatile. It's got a big, strong tone and it'll take anything I do to it." Vaughan also referred to this instrument as his "first wife", or "Number One". Another favorite guitar was a slightly later Strat he named 'Lenny' after his wife, Lenora. While at a local pawn shop in 1980, Vaughan had noticed this particular guitar, a 1965 Stratocaster that had been refinished in red, with the original sunburst finish peeking through. It also had a 1910 Mandolin inlay just below the bridge. The pawn shop was asking $300 for it, which was way more than Vaughan had at the time. Lenny saw how badly he wanted this guitar, so she got six of their friends to chip in $50 each, and bought it for him. The guitar was presented to him on his birthday in 1980, and that night, after bringing "Lenny" (the guitar, and wife) home with him, he wrote the song, "Lenny". He had started using a borrowed Stratocaster during high school and used Stratocasters predominantly in his live performances and recordings, although he did play other guitars, including custom guitars. One of the custom guitars—nicknamed "Main"—was built by James Hamilton of Hamiltone Guitars in Buffalo, New York. It was a gift from Billy Gibbons of ZZ Top. Gibbons had commissioned Hamilton to build the guitar in 1979. There were some delays, including having to re do the mother of pearl inlay of Vaughan's name on the fretboard when he changed his stage name from Stevie Vaughan to Stevie Ray Vaughan. The guitar was presented to him by Jim Hamilton on April 29, 1984. Hamilton recalls that Stevie Ray Vaughan was so happy with the guitar that he played it that night at Springfest on the University of Buffalo campus. It remained one of the main guitars he used on stage and in studio. Vaughan made some alterations to the guitar, including replacing the bronze color Gibson knobs with white Fender knobs, as he preferred the ribbing on the Fender knobs. The pickups had to be changed after the guitar was used in the "Couldn't Stand the Weather" video, in which Stevie and "Main" were drenched with water, and the pickups were ruined. Vaughan's preferred guitar has been summarized as his,
Number One Strat, which Stevie claimed to be a '59, since that was the date stamped on the back of the pickups this was incorrect, however, as guitar tech Rene Martinez (who oversaw SRV's guitars since 1980) found the stamp of 1963 on the body and 1962 on the original neck (the neck was replaced in 1989 after it could no longer be refretted properly; Rene used the neck from another SRV favorite, "Red", as it was also a 1962 model). The pickups are also relatively low output, not the hot overwound myth that gained legs during the 80s all 3 pickups are rumored to be under 6k ohms output impedance, which would be typical of a 1959 set (the neck pickups tended to be hottest, but not by much). Although the Fender SRV signature model uses Texas Special pickups, which Stevie was heavily involved in the making of, they do not accurately represent the sound of his original Number One. Vaughan bought many Stratocasters and gave some away as gifts. A sunburst Diplomat Strat style guitar was purchased by Vaughan and given to his girlfriend Janna Lapidus to learn to play on. Vaughan used a custom set of uncommonly heavy strings, gauges .013, .015, .019, .028, .038, .058, and tuned a half step below standard tuning. With these heavy string sizes, it was not uncommon for him to separate his fingernail because of his quick movement along the strings. The owner of an Austin club recalled Vaughan coming into the office between sets to borrow super glue, which he used to keep a fingernail split from widening while he continued to play. The super glue was suggested by Rene Martinez, who was Stevie's guitar technician. Martinez eventually convinced Stevie to change to slightly lighter strings. He preferred a guitar neck with an asymmetrical profile (thicker at the top), which was more comfortable for his thumb over style of playing. Heavy use of the vibrato bar necessitated frequent replacements; Vaughan often had his roadie, Byron Barr, obtain custom stainless steel bars made by Barr's father. As for his usage of plectrums, Vaughan preferred Fender medium gauge guitar picks, using one of the rounder shoulders of the pick rather than the pointed tip to pluck and strum the strings. Vaughan was also photographed playing a Rickenbacker Capri, a National Duolian, Epiphone Riviera, Gibson Flying V, as well as several other models. Vaughan used a Gibson Johnny Smith to record "Stang's Swang", and a Guild 12 string acoustic for his performance on MTV Unplugged in January 1990. On June 24, 2004, one of Vaughan's Stratocasters, the aforementioned "Lenny" strat, was sold at an auction to benefit Eric Clapton's Crossroads Centre in Antigua; the instrument was bought by Guitar Center for $623,500.

Көшейткіштер мен эффекттер

Воган 1980-ші жылдары винтаждық күшейткіштер мен эффектілердің қайта жаңғыруына түрткіс берді. Оның күшті дыбысы қуатты және берік күшейткіштерді талап етті. Воган екі қара корпусты Fender Super Reverb күшейткішін пайдаланды, олар оның анық, қысыммен дыбысталуын қалыптастыруда шешуші роль атқарды. Ол Super Reverb күшейткіштерін басқа да күшейткіштермен жиі үйлестіретін, соның ішінде қара корпусты Fender Vibroverb күшейткіштерімен, ал таза дыбысы үшін Dumble және Marshall сияқты брендтерді қолданды. Ibanez Tube Screamer және Vox wah wah педалі оның негізгі эффектілері болғанымен, Воган түрлі эффектілермен тәжірибе жасады. Ол электр гитараларға арналған Leslie динамигі ретінде жасалған Fender Vibratone қолданды, ол тербелгіш хор эффектін жасады; оны "Cold Shot" әнінен естуге болады. Ол In Step әнінде естілетін винтаждық Dallas Arbiter Fuzz Face және Octavia эффектілерін де пайдаланды. Guitar Geek веб-сайты Воганның 1985 жылғы жабдық жиынтығының толық суретін ұсынады, бұл сурет оның гитара техникасы және эффектілер жасаушысы Сесар Диазбен сұхбаттасуларға негізделген.

Мұра

Вон өзінің мансабы бойында блюз-рокты жаңғыртып, көптеген басқа да әртістерге жол ашты. Воганның туындылары көптеген блюз, рок және альтернативті әртістерге әсер етуде, оның ішінде Джон Майер, Кенни Уэйн Шепард, Майк МакКреди, Альберт Каммингс, Los Lonely Boys және Крис Дуарте сияқтылар бар. AllMusic-тің Стивен Томас Эрлвин Воганды «американдық блюздің басты нұры» деп сипаттап, ол «жанрға қарамастан, ешбір гитаристке ұқсамайтын, ерекше эклектикалық және құйындарлы стильді» дамытты деді. 1983 жылы Variety журналы Воганды «қазіргі заманның гитара шебері» деп атады. Қайтысынан кейінгі айларда Вон АҚШ-та 5,5 миллионнан астам альбом сатты. 1990 жылдың 25 қыркүйегінде Epic лейблы Вон аға-інілерінің Мемфис, Теннесси штатындағы Ardent Studios студиясында жазған «Family Style» альбомын шығарды. Лейбл осы бірлескен жұмысқа бірнеше промо-синглдер мен бейнеклиптер шығарды. 1990 жылдың қарашасында CMV Enterprises «Pride and Joy» жинағын шығарды, ол сегіз Double Trouble музыкалық бейнеклипінен тұрды. Sony Воганның мұрагерлерімен оның каталогын басқару және бұрын жарияланбаған материалдары бар альбомдарды, сондай-ақ жарияланған туындылардың жаңа жинақтарын шығаруға рұқсат алу үшін келісімге келді. 1991 жылдың 29 қазанында «The Sky Is Crying» альбомы Double Trouble тобымен бірге жазған Воганның өлімінен кейінгі алғашқы альбомы ретінде жарық көрді, ол 1984-1985 жылдар аралығындағы студиялық жазбаларды қамтыды. Оның қайтысынан кейін тағы да бірнеше жинақтар, концерттік альбомдар мен фильмдер шығарылды. 1991 жылдың 3 қазанында Техас штатының губернаторы Энн Ричардс «Стиви Рэй Воганды еске алу күнін» жариялады, осы күні Техас театрында еске алу концерті өтті. 1993 жылы Auditorium Shores-та Воганның ескерткіш мүсіні ашылды, ол Остин қаласындағы музыкантқа қойылған алғашқы монумент болып табылады. 1994 жылдың қыркүйегінде Далласта Стиви Рэй Воганды еске алу марафоны өткізілді, ол алкоголизм мен есірткіге тәуелділіктен құтылуға тырысып, емделуге мүмкіндігі жоқ адамдарға көмектесу үшін құрылған Ethel Daniels Foundation қорына қаражат жинауға бағытталған шара болды. 1999 жылы Музыканттарға көмек көрсету бағдарламасы (кейін MusiCares MAP Fund деп аталды) Воганның есімін мәңгі есте қалдыру және қалпына келтіру процесімен күресіп жатқан басқа да тәуелділерге көмектесуге атсалысқан музыканттарды марапаттау үшін «Стиви Рэй Воган сыйлығын» құрды. Сыйлықтың иегерлерінің арасында Эрик Клэптон, Дэвид Кросби, Стивен Тайлер, Элис Купер, Оззи Осборн, Пит Тауншенд, Крис Корнелл, Джерри Кантрелл және Майк МакКреди бар.

Vaughan throughout his career revived blues rock and paved the way for many other artists. Vaughan's work continues to influence numerous blues, rock, and alternative artists, including John Mayer, Kenny Wayne Shepherd, Mike McCready, Albert Cummings, Los Lonely Boys and Chris Duarte among others. AllMusic's Stephen Thomas Erlewine described Vaughan as "the leading light in American blues" who developed "a uniquely eclectic and fiery style that sounded like no other guitarist, regardless of genre". In 1983, Variety magazine called Vaughan the "guitar hero of the present era". In the months that followed his death, Vaughan sold over 5.5 million albums in the United States. On September 25, 1990, Epic released Family Style, an LP the Vaughan brothers cut at Ardent Studios in Memphis, Tennessee. The label released several promotional singles and videos for the collaborative effort. In November 1990, CMV Enterprises released Pride and Joy, a collection of eight Double Trouble music videos. Sony signed a deal with the Vaughan estate to obtain control of his back catalog, as well as permission to release albums with previously unreleased material and new collections of released work. On October 29, 1991, The Sky Is Crying was released as Vaughan's first posthumous album with Double Trouble, and featured studio recordings from 1984 to 1985. Other compilations, live albums, and films have also been released since his death. On October 3, 1991, Texas governor Ann Richards proclaimed "Stevie Ray Vaughan Commemoration Day", during which a memorial concert was held at the Texas Theatre. In 1993, a memorial statue of Vaughan was unveiled on Auditorium Shores and is the first public monument of a musician in Austin. In September 1994, a Stevie Ray Vaughan Memorial Run for Recovery was held in Dallas; the event was a benefit for the Ethel Daniels Foundation, established to help those in recovery from alcoholism and drug addiction who cannot afford treatment. In 1999, the Musicians' Assistance Program (later renamed MusiCares MAP Fund) created the "Stevie Ray Vaughan Award" to honor the memory of Vaughan and to recognize musicians for their devotion to helping other addicts struggling with the recovery process. The recipients include Eric Clapton, David Crosby, Steven Tyler, Alice Cooper, Ozzy Osbourne, Pete Townshend, Chris Cornell, Jerry Cantrell, and Mike McCready among others.

Марапаттар мен құрметтер

Воган бес рет W. C. Handy сыйлығын жеңіп алды және 2000 жылы Blues Hall of Fame-ге енгізілді. 1985 жылы ол Техас теңіз флотының құрметті адмиралы атанды. Воганның "Crossfire" әні Hot Mainstream Rock Tracks тізімінде бірінші орынға ие болды. Оның АҚШ-та сатылған альбомдарының саны 15 миллионнан асты. Оның қазасынан кейін жарық көрген "Family Style" альбомы 1991 жылы "Ең үздік заманауи блюз альбомы" номинациясында "Грэмми" сыйлығын жеңіп алды және АҚШ-та миллионнан астам таралыммен оның Double Trouble тобымен жасалмаған ең көп сатылған студиялық альбомы болды. 2003 жылы Rolling Stone журналы оны "Барлық уақыттың 100 ең ұлы гитарашысы" тізімінде жетінші орынға қойды, ал 2023 жылғы жаңартуда 20-шы орынға түсірді. Ол 2008 жылы Рок-н-ролл Даңқ залына үміткер болды, бірақ 2014 жылға дейін тізімге енбеді. 2015 жылы ол Double Trouble тобымен бірге RRHOF-қа қабылданды. Guitar World журналы оны ең ұлы блюз гитаристерінің тізімінде бірінші орынға қойды. 1994 жылы Техас штатының Остин қаласы Леди Бёрд көлінің жанындағы серуендеу жолында Стиви Рей Воганға ескерткіш орнатты.

Цитаталар

Өмірбаян. (к.с.) Стиви Рей Воганның ресми сайты. 2024 жылғы 24 сәуірде https://www.srvofficial.com/biography/ сайтынан алынды.

Камингс, Т. (2023). Джимми мен Стиви Рей Вон туралы деректі фильм жарияланбаған оқиғаларды баяндайды: Dallas Morning News, The (TX). Dallas Morning News, The (TX) газетінде. https://search.ebscohost.com/login.aspx?direct=true&AuthType=shib&db=nfh&AN=2W61370259651&authtype=sso&custid=s8441008&site=ehostlive&scope=site