British Liberal politician (1884–1962)
the Canadian minister
Эдвард Клемент Дэвис (19 ақпан 1884 – 23 наурыз 1962) – Уэльс саясаткері және 1945–1956 жылдар аралығында Либерал партиясының жетекшісі.
Edward Clement Davies (19 February 1884 – 23 March 1962) was a Welsh politician and leader of the Liberal Party from 1945 to 1956.
Ерте өмір және білім
Эдвард Клемент Дэвис 1884 жылдың 19 ақпанында Уэльстің Монтгомеришир графтығындағы Ланфиллинде дүниеге келді. Ол жергілікті бастауыш мектепте және Ланфиллин округтік мектебінде оқыды, 1897 жылы оған стипендия берілді. Ол Кембридж университетінің Тринити-холл колледжінде заңгер мамандығын оқып, үздік дипломмен бітірді.
Edward Clement Davies was born on 19 February 1884 in Llanfyllin, Montgomeryshire, Wales. He was educated at the local primary school and at Llanfyllin County School, to which he won a scholarship in 1897. He read law at Trinity Hall, Cambridge, where he graduated with first class honours.
Заң практикасы
Дейвис 1908-1909 жылдары Уэльс университетінің колледжінде заң пәнінен дәріс берді және Линкольн қонақүйінде адвокаттыққа қабылданды. 1910 жылы Лондонға көшер алдында Солтүстік Уэльсте және Солтүстік Англияда адвокаттықпен айналысты, онда сәтті заңдық практика құрды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Сауда кеңесінде жұмыс істеді. 1926 жылы ол "жибек киімді" адвокатқа ие болып, KC атағын алды. 1929 жылдан 1931 жылға дейін Дэвид Ллойд Джорджтың партиялық басшылығын қолдады. 1931 жылы либералдар үш топқа бөлініп, ол Ұлттық үкіметті қолдаған Либералдық Ұлттық партиясының депутаты болды. Ол жергілікті либералдық атқару комитетінен және Монтгомеришир либералдық қауымдастығының президенті болған, бұрынғы депутаты Лорд Дэвистен оппозицияға өтуге күшті қысым көрді. 1939 жылы ол Либералдық Ұлттық партиясынан және Ұлттық үкіметтің тәртібінен бас тартты. 1940 жылы ол премьер-министр Невилл Чемберленнің отставкаға келуіне ықпал еткен Барлық партиялық әрекет тобының төрағасы болды.
Davies lectured in law at the University College of Wales, Aberystwyth in 1908–1909 and was called to the bar at Lincoln's Inn. He practiced as a barrister in North Wales and in northern England before moving to London in 1910, where he established a successful legal practice. During the First World War he worked for the Board of Trade. He took silk in 1926, becoming a KC. From 1929 until 1931 he supported David Lloyd George's leadership of the party. In 1931, the Liberals divided into three groups and he became one of the Liberal National MPs supporting the National Government. He came under increasing pressure from his local Liberal executive and also his predecessor as MP Lord Davies who was President of Montgomeryshire Liberal Association, to move into opposition. In 1939 he resigned from both the Liberal Nationals and the National Government whip. In 1940, he was chairman of the All Party Action Group that played a significant role in forcing the resignation of the Prime Minister, Neville Chamberlain.
Либералды партияның басшысы
1942 жылы ол Либералдық партияға қайта қосылды, соғыс уақытындағы сайлау келісімінен шығуға және радикалды саясатты қабылдауға шақырған Радикалды әрекет тобының көрнекті өкілі болды. 1945 жылғы маусымда өткен қабылдау жиналысында ол: «Еңбек партиясының мүшелері де, мен де ұзақ жол бойы бірге жүре аламыз. Біз көп мәселеде келісеміз» деді. Партиядан он жылдай болмағандықтан, либерализмге адалдығына күмән тудырған жағдайға қарамастан, ол 1945 жылы Арчибальд Синклердің сол жылы төменгі палатадағы орынды жоғалтуына байланысты либералдардың саны 12-ге дейін азайған сайлаудағы сәтсіздіктен кейін Либералдық партияның жетекшісі болды. Дейвис басшылық лауазымын іздемеген және оған аса құлшынбаған. Дегенмен, партияның таңдауы шектеулі болды, себебі 12 депутаттың 6-сы сол жылы ғана сайланған. Көпшілік күткендей және үміттене бергендей (мүмкін, тіпті Дейвис өзі де), ол Синклер палатаға оралғанша партияға уақытша жетекшілік етеді. Бұл орын алмаспағандықтан, Дейвис келесі 11 жыл бойы партияны жетектеп, үш жалпы сайлаудан өтті. Дейвис 1946 жылдан 1947 жылға дейін Лондондық Уэльс қорының президенті болды, ол Грей Инн Роудтағы Лондондық Уэльс орталығын басқарды. 1947 жылы ол Король кеңесінің мүшесі аталды. Партия жетекшісі ретіндегі алғашқы жалпы сайлауда 1950 жылы партияның саны 9 депутатқа дейін азайды, ал дауыс беру көрсеткіші 9% құрады. 1951 және 1955 жылғы сайлауларда либералдар одан да көп орынды жоғалтты, тиісінше 2,5% және 2,7% дауыс жинап, тек 6 орынды сақтап қалды (бірақ бұл дауыс көрсеткішінің төмендеуі партияның сайлауға қатысқан орын санының азаюымен байланысты болды). Соңында ол 1956 жылдың қыркүйегінде партия конференциясында жетекші лауазымынан кетіп, одан әлдеқайда жас және сергек Джо Гримонд оны алмастырды, бұл атқарушы органдарға қарсы мүшелер жасаған төңкеріс болды. Дейвис пен Гримонд екеуі де төңкеріс аяқталғанша одан хабарсыз болған сияқты көрінді. Осылайша, Дейвис Либералдық партияны басқарды, ол 19-шы және 20-шы ғасырларда британ саясатындағы маңызды күш және үкімет құруға жиі үміткер болған партияны ең төменгі деңгейге жеткізді: бұл Лейбористер мен Консерваторлар арасындағы сайлаушылардың поляризациялануының нәтижесі болды. «Либералдық дауыс – ысырап болған дауыс» деген сөз 1950-ші жылдарда ешқашан осылай шын болған емес. Ол партия ішінде де, одан тыс жерде де жақсы қабылданды. Оған қатысты жалпы пікір – ол адал, жақсы адам, өзіне жараспайтын және мінезіне сай келмейтін жағдайда бар күшімен еңбек еткен. Дейвис ондаған жылдар бойы алкоголизмнен зардап шекті, бұл оның денсаулығын нашарлатты, әсіресе партия басшылығының ауыртпалығын мойнына алған кезде. Мысалы, үш жалпы сайлау кампаниясының екеуінде ол ауруханаға түсті. Сонымен қатар, оған деген жалпы құрметке қарамастан, оның басшылығы көңілсіз және тиімсіз деп есептелді, бұл партияның бағытқа мұқтаж болған кездегі қиын жағдайына себеп болды. Алайда, соңғы жылдары оның рөлі қайта қаралып, оған көбірек симпатиямен қарастырылуда. Тарихшылардың пікірінше, 1940-шы жылдардың соңы мен 1950-ші жылдардың басындағы суық соғыстың шиеленісі, әсіресе, Либералдық партияны басқару кез келген адам үшін қиындық тудыратын, ал партияны біріктіріп, оның өмір сүруін қамтамасыз ету арқылы Дейвис маңызды үлес қосты. Сондай-ақ, 1951 жылы премьер-министр Уинстон Черчилль оған жаңа консервативтік үкіметті қолдау үшін кабинеттік лауазымды (Білім министрі) ұсынғаны, бірақ ол Либералдық партияны жоятынына опасыздану себепті бас тартқаны белгілі болды. Клемент Дейвис 1962 жылы 78 жасында қайтыс болды. Ол әлі де депутат болса да, ол Либералдық партияның істерінен алыс тұрып, жартылай тәуелсіз әрекет етті. Оның орнын Монтгомериширдегі либералдық депутат ретінде Эмлин Хусон басты.
In 1942, he rejoined the Liberal Party, becoming a prominent figure in the Radical Action group, which called for the party to withdraw from the war time electoral pact and adopt more radical policies. Indeed, at his adoption meeting in June 1945 he declared that "Members of the Labour Party and myself can walk side by side for a long way. There are many things on which we can agree." Despite the fact that he had been absent from the party for a decade, with lingering suspicions that his commitment to Liberalism was less than full, he became leader of the Liberal Party in 1945 after Archibald Sinclair surprisingly lost his seat in the electoral debacle of that year that reduced the Liberals to just 12 seats in the House of Commons. Davies had not sought the position of leader and was not enthusiastic about it. However, with only 12 MPs, 6 of whom were only newly elected that year, the party's choice was somewhat limited. It was widely expected and generally hoped (probably even by Davies himself), that he would be only a 'caretaker' leader until the more dynamic and popular Sinclair could get back into the House of Commons. Since that never happened, Davies, was in fact to remain party leader for the next 11 years, taking the Liberals through three general elections. Davies was President of the London Welsh Trust, which runs the London Welsh Centre, Gray's Inn Road, from 1946 until 1947. He was made a Privy Councillor in 1947. His first general election as party leader, in 1950, reduced the party to 9 MPs with barely 9% of the vote. In those of 1951 and 1955, the Liberals fell back even further, holding only 6 seats, with 2.5% and 2.7% of the vote respectively (although these vote shares were largely attributed to the huge drop in the number of seats the party fought). He finally resigned as leader at the party conference in September 1956 and was succeeded by the much younger and more vigorous Jo Grimond, following what was effectively a coup by the membership against the executive; both Davies and Grimond appeared to be unaware of the coup until it was over. Davies therefore led the Liberal Party, which, in the late 19th and early 20th century had been a major force in British politics and a frequent party of government, through its lowest period, when it was reduced to a minor party: the result of the electorate's polarisation between the Labour and the Conservatives. The cliché "A Liberal vote is a wasted vote" argument never held truer than in the 1950s. He was personally well liked, both in the party and beyond it. The general view of him was that of a personally decent man who did his best in a position to which neither taste nor temperament fitted him. Davies was an alcoholic for decades, which left him in a weakened state of health, particularly by the time he took on the burden of party leadership. For two of his three general election campaigns as leader, for example, he was hospitalised. Also, despite the general affection in which he was held, his leadership was widely regarded as lacklustre and ineffective, thus contributing to the party's malaise at a time when it was most in need of direction. In recent years, however, his role has been revised and treated more sympathetically. Historians now point out that with the Cold War tensions of the late 1940s and early 1950s in particular, leading the Liberal Party then would have been a challenge for anybody, and just by keeping the party together and in existence at all, Davies made a significant contribution. It has also emerged that he was offered cabinet office (Education Minister) in 1951 by Prime Minister Winston Churchill in exchange for supporting the new Conservative government but refused on the grounds that it would have destroyed the Liberal Party. Clement Davies died in 1962, at the age of 78. Though still an MP, he was by then largely detached from the affairs of the Liberal party and acted semi independently. He was succeeded as Liberal MP for Montgomeryshire by Emlyn Hooson.
Жеке өмір
Ол өмірінде көптеген жеке трагедияларға ұшырады. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін бірнеше жылдың ішінде төрт баласының үшеуінен айырылды. Оның үлкен ұлы Дэвид 1939 жылы эпилепсиямен байланысты табиғи себептерден қайтыс болды, ал қызы Мэри (ATS-тегі әскери қызметкер) 1941 жылы өз-өзіне қол жұмсады, ал тағы бір ұлы Герайнт 1942 жылы Уэльс гвардиясының қатарындағы қызметте қаза тапты. Оның барлық балалары 24 жасында қайтыс болды, тек Дэвистің төртінші баласы Стэнли қарттыққа жетті.
Numerous personal tragedies darkened his life. He lost three of his four children within the space of a few years after the outbreak of the Second World War. His oldest son, David, died in 1939 as a result of natural causes related to epilepsy, and his daughter Mary (a servicewoman with the ATS) committed suicide in 1941 and another son, Geraint, was killed on active service in the Welsh Guards in 1942. Each of his children died at the age of 24, except for Davies' fourth child, Stanley, who survived until old age.