Кіріспе

The Electric Prunes – 1965 жылы Лос-Анджелесте құрылған американдық психоделикалық рок тобы. Музыка тарихшысы Ричи Унтербергердің айтуынша, топтың көптеген музыкалық шығармалары «ерекше және кейде қайғылы атмосфераға» ие болған. Олардың ең сәтті туындылары – ән жазушылар Аннет Такер мен Нэнси Манц жазған әндер, алайда топ өзіндік әндер де жазды. Психоделика мен электрондық рок элементтерін үйлестірген топтың дыбысы инновациялық жазу техникаларымен ерекшеленді, соның ішінде дисторшн эффектісі қосылған гитаралар мен тербелісті дыбыс эффектілері болды. Сонымен қатар, гитарист Кен Уильямс пен әнші Джеймс Лоудың «еркін гараж музыкасы» тұжырымы топқа көптеген құрбыларына қарағанда бай дыбыстық палитра мен тереңірек мәнді лирикалық құрылымды сыйлады. 1966 жылы топ Reprise Records лейблымен келісімшартқа отырып, жыл соңында «Ain't It Hard» атты алғашқы синглын жарыққа шығарды. Олардың тұңғыш альбомы «The Electric Prunes» тобының екі әнін қамтыды, олар ұлттық хит-парадтарға енді: «Менің түсім көп болды (кешегі түнде)» және «Мені уақытында әлемге жеткізіңдер». «Underground» атты екінші альбомы жарық көргеннен кейін, топ өзіндік материалдарын жасауға көбірек мүмкіндік алды. Дегенмен, 1968 жылы топ тарады, себебі Дэвид Аксельродтың инновациялық және күрделі аранжировкаларын «Mass in F Minor» және «Release of an Oath» альбомдарына жазу мүмкін болмады. Екі альбом да топтың атымен шығарылды, олардың құқықтары продюсер Дэвид Хассинджерге тиесілі болды, бірақ оларды көбінесе басқа музыканттар орындады. 1999 жылы топтың бірнеше бұрынғы мүшесі қайта бірігіп, жазбаларын жаңартты. Қайтадан төрттікке айналған топ, гаражда репетиция жасап жатқанда, жылжымайтын мүлік агенті Барбара Харриспен танысты. Харрис музыка индустриясында байланыстарға ие болды және топты Sky Hill студиясында демо жаздыру үшін Дейв Хассинджермен таныстырды. RCA студиясында дыбыс инженері болып жұмыс істеген және жақында The Rolling Stones альбомының дамуын аяқтаған Хассинджер жазба шығаруға ниет білдірді. Ол топқа атын өзгертуді ұсынды, олар бірнеше нұсқаны қарастырды. Лоудың сөзіне сүйенсек, Electric Prunes атауы бастапқыда әзіл ретінде туған, бірақ ол ақырында басқа топ мүшелерін көндірді: «Бұл әркімнің есте сақтайтын бірден-бір нәрсе. Бұл тартымды емес, және онда ешқандай сексилік жоқ, бірақ адамдар оны ұмытпайды». Жазбалардың нәтижесінде 1966 жылдың басында Gypsy Trips тобының фолк-рок әні «Ain't It Hard» кавер нұсқасы және Лоу жазған «Little Olive» әнінен тұратын сингл шығарылды, бірақ ол хит-парадқа ілесе алмады.

Алғашқы табыстары

"Ain't It Hard" коммерциялық сәтсіздікке қарамастан, Reprise Records тобының күш-жігеріне ынталанды, және топты Хассинджердің билігінде қалдырған жазу келісімшартына қол қойды. Уейкли синглден кейін топтан кетіп, оның орнына Престон Риттер келді, ал ритм-гитарист Джеймс "Weasel" Spagnola The Electric Prunes тобын бесікке толықтыру үшін жұмысқа алынды. Топ өздерінің материалдарын жаза білгенмен, Хассинджер ән жазушылар Аннет Таккер мен Нэнси Манцты топтың әндерінің көп бөлігін жазуға шақырды. 1967 жылдың мамыр айында "Get Me to the World on Time" синглы жарық көрді, ол психоделикалық бояумен сіңген Bo Diddley ритміне бұрмаланған дыбыс эффектілерін қосты. Ән АҚШ-та 27-орында, ал Ұлыбританияда 42-орында болды және топтың осы уақытқа дейін жасаған ең электрондық эксперименттік композициясы еді. The Electric Prunes алғашқы альбомына әндер жазуға кіріскенде, олар музыкалық жағынан шектелді, себебі альбом материалдарының көп бөлігін құраған Таккер мен Манц (сондай-ақ Джилл Джонс) ән жазу серіктестігі басым болды. Топтың тұңғыш альбомы The Electric Prunes экзотикалық үйлесімдегі эффекттерге, скрипкаға ұқсас гитара рифтеріне ие болды, сонымен қатар алуан түрлі және біршама тепе-тең емес поп әндерден тұрды, тек "Train For Tomorrow" және "Luvin'" әндерін топтың өзі жазды. "Onie" және "Toonerville Trolley" сияқты жұмсақ рок әндері коммерциялық тұрғыдан сәтті дыбыс шығаруға бағытталған әрекеттегі дәйектіліксіздікті көрсетеді. Альбом туралы ой бөлісе отырып, Тулин былай деді: "Соның салдарынан, менің ойымша, альбомға жараспайтын және, шын мәнінде, біздің уақытымыз бен күшімізді бекерге жұмсаған әндер бар. Біз тағы бірнеше идеямен жұмыс істеп жатқанбыз, бірақ оларды іске асырудың қажеті жоқ екенін түсіндік, себебі олар да 'тынышсыз' болар еді". 1967 жылдың шілдесінде топ төртінші синглын шығарды, ол Таккер-Манц ән жазушылар дуэтінің қаламынан туған ерекше композициялардың бірі – "Dr. Do Good". Әнге Уильямс прототиптік стальной гитарада ойнады, ал вокал балаларға тән, тіпті ашуға дейін жетелейтін сипатқа ие болды. Музыка тарихшысы Ричи Унтербергер бұл әнді "радиода орындалатын хитке қарағанда, қорқынышты фильмнің тақырыбына көбірек ұқсайды" деп сипаттады, нәтижесінде сингл Hot 100 тізімінде 128-орында тоқтады. The Electric Prunes екінші альбомын, Underground, жазу үшін American Recording Studios-қа қайта жиналды, бірақ Хассинджер топтың қызметіне бұрынғыдай араласпады, бұл топқа өздерінің материалдарын жазуға көбірек шығармашылық еркіндік берді. Альбом үшін топ он екі тректің жетісін жазды және бірінші альбомның эксперименттерін кеңейтті, жаңашыл гитара реверберациясы мен осцилляциясы арқылы біріктірілген күш-жігермен. 1967 жылдың екінші жартысында АҚШ-та гастрольде болғаннан кейін, жаңа құрам Еуропаға гастрольдік сапарға шықты, бұл оларды The Roundhouse, The Speakeasy Club және Middle Earth сияқты жоғары деңгейдегі орындарда өнер көрсетуге мүмкіндік берді. Турдың соңғы кезеңінде The Electric Prunes тобының өнері Стокгольмде Швеция радио хабар тарату корпорациясымен жазылды. Жазбалар 1997 жылы "Stockholm '67" атты концерттік альбомында жарық көрді.

Ақселрод кезеңі

Менеджер Ленни Пончер және Хассинджердің ұсынысымен The Electric Prunes григориан музыкасын психоделикалық поппен біріктіретін концептуалды альбом жазуға келісті, осы арқылы коммерциялық сәттілікке қол жеткізеді деген сенімде болды. Пончер жобаның барлық материалын жазу үшін классикалық білімі бар музыкант Дэвид Аксельродты шақырды. Нәтижесінде «F-минордағы месса» атты діни негіздегі роктан тұратын күрделі композиция пайда болды, ол толығымен грек және латын тілдерінде орындалды. «Кирие Элеисон», «Глория» және «Кредо» әндерін жаздырғанмен, күрделі оркестрлеу тобы үшін тым қиын және көп уақытты талап етті. Осының салдарынан Хассинджер альбомды аяқтау үшін басқа сессиялық музыканттармен қатар канадалық The Collectors тобын да шақырды, бірақ Лоу, Тулин және Уикли әр трекке үлес қосты. The Electric Prunes жаңа әндермен концертте бір рет ғана, Санта-Моникадағы азаматтық аудиторияда өнер көрсетті, оны Тулин былай сипаттады: «Бұл өнер көрсетуі басынан апатқа ұшырады. Бірінші әннің кіріспесін қате оқыдық және жағдай жақсарған жоқ. Үнді қозғалтқыштар бұзылды, нота тізімдері тұсынан түсіп қалды және барлығы, жалпы алғанда, толық шатастықта болды. Әр ән соңында ұзақ джем-сессияға айналды. Кейде бәріміз бірдей тоналдықта болдық деп ойлаймын. Мен төрт виолончель мен төрт француз мүйізіне барып, «E тоналдықта джем жасаңдар» дедім. Бір сәтте Джеймс вокалмен шыға алды». Қаржылық және музыкалық мәселелерге байланысты 1968 жылдың басында Уикли мен Лоу топтан кетіп қалды. Тулин мен Уильямс Кенни Логгинс пен Джереми Стюартты да қамтитын турнені аяқтады, бірақ 1968 жылдың ортасында олар да топтан кетіп қалды. Дегенмен, Хассинджер The Electric Prunes атына құқығын сақтап қалды және «F-минордағы мессаның» сәттілігі оны жаңа құрамды жинауға ынталандырды. Рич Фифилд оны Колорадодағы Climax тобына бағыттады. Фифилд бұрын The Astronauts (кейін Hardwater) тобында жұмыс істеген, оны Пончер басқарған және Аксельродпен бірге альбом шығарған. Electric Prunes жаңа құрамына Climax мүшелері Ричард Уэтстон (вокал, гитара), Джон Херрон (орган) және Марк Кинкейд (гитара), сондай-ақ The Collectors ұсынған Брет Уэйд (бас гитара) кірді. Топ қайта құрылғаннан кейін Аксельрод келесі альбомы үшін барлық материалды бұрынғыдай жазды және оны еврей дұғасы Кол Нидреге негіздеді. «Release of an Oath» атты альбомда Говард Робертс, Кэрол Кей және Эрл Палмер сияқты бірнеше сессиялық музыканттар жұмыс істеді, тек Уэтстон ғана жазуға үлес қосты. Альбом алдыңғысына қарағанда біртұтас және прогрессивті деп есептелсе де, 1968 жылдың қарашасында жарық көргеннен кейін хит-парадқа ілесе алмады. Содан кейін Аксельрод Capitol Records-тегі бұрынғы лауазымына оралды, ал The Electric Prunes Steppenwolf, Canned Heat және New Buffalo Springfield сияқты топтардың қосымша тобы ретінде гастрольдік сапарға шықты.

"Жаңадан жетілдірілген" электрлік кескіш

Топтың соңғы альбомы, Just Good Old Rock and Roll, 1969 жылдың маусымында жарық көрді, ал обложкасында топ "Жаңа жетілдірілген" Electric Prunes деп сипатталды. Геррон альбомды жазуды аяқтамай топтан кетіп қалды, бірақ ол әлі де клавишник ретінде көрсетілді. Оның орнына Рон Морган келді, ол Three Dog Night тобының гитарисі және The West Coast Pop Art Experimental Band тобының алғашқы үш альбомының маңызды сессиялық музыканты болған. "Finders Keepers, Losers Weepers" әнін Джимми Холидеймен бірлесіп жазған болса, "Just Good Old Rock and Roll" альбомының қалған әндерін топ мүшелері ғана жазған. Сонымен қатар, Уэйд альбомдық емес "Hey, Mr. President" синглінің B жағына арналған "Flowing Smoothly" әнін жазды. Just Good Old Rock and Roll бұрынғы жұмыстарға қарағанда әлдеқайда түсінікті, фанк әсері бар хард-роктан тұрады, бірақ "So Many People to Tell" және "Silver Passion Mine" әндері де кешкі психоделикалық дыбысқа ие. Уэтстон түсіндіргендей: "Біз басшылық тұрғысынан өте тәжірибесіз болдық; бізде мүлде басшылық болған жоқ, сондықтан біз көптеген музыкалық стильдермен тәжірибе жасадық. Альбомды тыңдасаңыз, сіз көптеген әртүрліліктерді, сезімдерді және темп өзгерістерін естисіз. Бұл біздің оқу қисынымыз болды." 2001 жылдың 31 қазанында топ Artifact альбомын шығарды, онда бірнеше қонақ музыканттар болды, ең танымалдары – бұрынғы Moby Grape гитарисі Питер Льюис. "Біз ешқашан жасай алмадық" деп есептелген бұл альбом топтың психоделикалық дыбысының тұжырымдамалық жиынтығы болды. 2002 жылдың тамызында топ 1968 жылдан бері алғаш рет Еуропаға гастрольдік сапар жасады, Ұлыбритания мен Грецияда концерттер берді. 2003 жылы олардың еуропалық гастрольдерінің Ұлыбританиядағы бөлігіне арналған Rewired атты DVD жарық көрді. Жылдар бойы қосымша альбомдар шығарылды, соның ішінде 2004 жылы California концептуалды альбомы және 2006 жылы The Electric Prunes тобының қайта құрылуынан бергі ең тәжірибелі альбомы Feedback. 2011 жылдың 26 ақпанында Түлин 62 жасында Оңтүстік Калифорния университетінің Каталина гипербариялық камерасында ерікті болып жұмыс істеген кезде жүрек талмасынан қайтыс болды. Түлиннің қайтысынан кейін топ уақытша тоқтады, бірақ 2013 жылы қайтадан гастрольдік сапарларға шықты. 2014 жылдың 22 мамырында топ Жапонияның Токио қаласындағы гастрольдерінен шабыттанған жаңа материалдарды ұсынған WaS альбомын шығарды. Альбомға Түлинмен жасалған соңғы жазбалар, сондай-ақ "Smokestack Lightning" және "Bullet Thru the Backseat" атты екі тікелей орындалған ән кірді. Престон Риттер 2015 жылы 65 жасында қайтыс болды.