Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шетелдік Waffen SS бөлімшесі
Foreign Waffen SS unit
Еркін корпусқа сабақтау неміс әскери тұтқындар лагерьлерінде жүргізілді. 1944 жылы тұтқындарға үнқағаздар таратылды, ал бөлімше туралы Берлинде жарияланған ресми әскери тұтқындар газетінде жазылды. Бұл бөлімше "Британ империясының барлық бөлігінен келген британдық азаматтардың ойлап тапқан және құрған, қару алып, өмірін Совет Ресейіне қарсы Еуропаның ортақ күресіне арнаған толыққанды еріктілер тобы" ретінде насихатталды. Әскери тұтқындарды сабақтауға жасалған әрекет немістердің кеңестіктерден сескену кезінде болды; немістер "өздерінің үгіт-насихатының құрбандарына" айналды және олардың жаулары да өздері сияқты кеңестіктерден уайымдайды деп ойлады. Голландиядағы бір лагерде тұтқындарға темекі, жеміс-жидектер және басқа да заттар көп мөлшерде таратылды, олар нацистік үгітшілердің Еуропада немістердің жасап жатқан жақсылықтары туралы айтқан сөздерін тыңдады, содан кейін олардан нағыз жау – кеңестіктерге қарсы күреске қосылуын сұрады.
Recruiting for the Free Corps was done in German POW camps. In 1944, leaflets were distributed to the POWs, and the unit was mentioned in Camp, the official POW newspaper published in Berlin. The unit was promoted "as a thoroughly volunteer unit, conceived and created by British subjects from all parts of the Empire who have taken up arms and pledged their lives in the common European struggle against Soviet Russia". The attempted recruitment of POWs was done amid German fear of the Soviets; the Germans were "victims of their own propaganda" and thought that their enemies were as worried about the Soviets as they were. In one Dutch camp, cigarettes, fruit, and other items were lavished on the POWs while they listened to Nazi propaganda officers who described the good that the Germans were doing in Europe, then asked the men to join in fighting the real enemy, the Soviets.
Мүшелер
Корпустың жетекші мүшелері Томас Халлер Купер (дегенмен ол Waffen SS-тің нағыз Unterscharführer-і болған), Рой Курландер, Эдвин Барнард Мартин, Фрэнк Макларди, Альфред Минчин және Джон Уилсон кірді. Бұл адамдар "кейіннен сатқындар арасында 'Үлкен алты' деп белгілі болды, бірақ бұл мүшелерінің құрамы жиі өзгеріп отыратын, адамының жағдайына байланысты кіріп-шығып отыратын шартты элита еді". 2002 жылы австралиялық Роберт Чипчасс британдық бостандық корпусының соңғы тірі қалған мүшесі екені айтылды. Ол қосылу туралы ойын өзгергенін, тіркелу қағаздарына қол қоюдан бас тартқанын және соғыстың қалған бөлігін жазалау лагерінде өткізгенін мәлімдеді.
Leading members of the Corps included Thomas Haller Cooper (although he was actually an Unterscharführer in the Waffen SS proper), Roy Courlander, Edwin Barnard Martin, Frank McLardy, Alfred Minchin and John Wilson – these men "later became known among the renegades as the 'Big Six', although this was a notional elite whose membership shifted periodically as members fell into, and out of, favour." In 2002, it was claimed that Robert Chipchase, an Australian, was by then the last surviving member of the British Free Corps. He commented that he had changed his mind about joining and refused to sign the enlistment papers, spending the rest of the war in a punishment camp.
Әрекетке дайындық
1945 жылдың наурыз айында бригада фюрері Йоахим Зиглер басқарған 11-ші СС ерікті панцер-гренадиер дивизиясы Нордландпен бірге БФК жасағы орналастырылды. Олар алдымен Штеттиннен дивизияның Ангермундедегі штабына жіберілді. "Олардан олар дивизияның бронетанкті барлау батальонына (11. SS Panzer Aufklärunsabteilung) орналасқан Grüssow [Уседом аралында] қатынады. Батальонның командирі штурмбаннфюрер Рудольф Саальбах болды. [БФК швед Obersturmführer Ханс Гёста Пехрсонның қолбасшылығындағы 3-ші ротаға бөлінді]". BFC жасағын SS Scharführer (командир) Дуглас Мардон, "Ходж" деген лақап атымен басқарды. Ричард В. Ландвер кіші былай дейді: "Британдықтар Одер өзенінің батыс жағалауындағы Шенбург деген шағын ауылда орналасқан бөлімшедегі ротаға жіберілді". 1945 жылдың 16 сәуірінде корпус Темплинге көшірілді, онда олар Штайнер штабының көлік компаниясына (Kraftfahrstaffel StabSteiner) қосылды. Нордланд дивизиясы Берлинге кеткенде, "көлік компаниясы Штайнердің штаб-пәтерін Нойстрелицке дейін ертіп барды, ал BFC онымен бірге барды". 29 сәуірде Штайнер "орыстармен байланысты үзіп, өз күштеріне батысқа, ағылшын-американдықтардың тұтқынына баруға" бұйрық берді. Корпустың соңғы екі мүшесі Томас Халлер Купер мен Фред Крофт 2 мамырда Швериндегі 121-ші жаяу әскер полкіне (АҚШ) берілді және GHQ байланыс полкінің (Фантом деп аталады) шала қамауына алынды.
In March 1945, a BFC detachment was deployed with the 11th SS Volunteer Panzergrenadier Division Nordland under Brigadeführer Joachim Ziegler, which was composed largely of Scandinavian volunteers and attached to the III (Germanic) SS Panzer Corps under Obergruppenführer Felix Steiner. They were first sent from Stettin to the division's headquarters at Angermünde. "From there they were sent to join the divisional armoured reconnaissance battalion (11. SS Panzer Aufklärunsabteilung) located in Grüssow [on the island of Usedom]. The battalion commander was Sturmbannführer Rudolf Saalbach [The BFC were allocated] to the 3rd Company, under the command of the Swedish Obersturmführer Hans Gösta Pehrson." The BFC contingent was commanded by SS Scharführer (squad leader) Douglas Mardon, who used the alias "Hodge". Richard W. Landwehr Jr. states "The Britons were sent to a company in the detachment that was situated in the small village of Schoenburg near the west bank of the Oder River". On 16 April 1945, the Corps was moved to Templin, where they were to join the transport company of Steiner's HQ staff (Kraftfahrstaffel StabSteiner). When the Nordland Division left for Berlin, 'the transport company followed Steiner's Headquarters to Neustrelitz and the BFC went with it.' On 29 April, Steiner decided 'to break contact with the Russians and order his forces to head west into Anglo American captivity.' Thomas Haller Cooper and Fred Croft, the last two members of the Corps, surrendered on 2 May to the 121st Infantry Regiment (United States) in Schwerin, and were placed in the loose custody of the GHQ Liaison Regiment (known as Phantom).
Әскери соттар
Сол кездегі газеттерде Корпусқа қатысқан бірнеше одақтас әскерлердің әскери трибуналының мәліметтері келтірілген. Канадалық тұтқын Эдвин Барнард Мартин Корпусқа "оны жою үшін" қосылғанын айтты. Ол Корпустың туын және байрағын жасады және сот барысында Корпустың алғашқы алты немесе жеті мүшесінің бірі болғанын мойындады. Оған Германияда эскортсыз еркін жүріп-тұруға мүмкіндік беретін жол билеті мен теміржол жоладамсы берілді. Ол соғыс тұтқыны кезінде жауға көмектескен екі қылмысы бойынша кінәлі деп танылды. Жаңа Зеландиялық әскер Рой Курландер өзінің әскери трибуналында Корпусқа ұқсас себептермен, немістер туралы барлау ақпаратын жинау, неміс шебінде революцияны ынталандыру немесе революция сәтсіз аяқталған жағдайда бөлімді саботаждау мақсатында қосылғанын мәлімдеді. Джон Амери 1945 жылғы қарашада мемлекеттік қасақаналық үшін өлім жазасына кесіліп, 1945 жылғы 19 желтоқсанда дарға асылды.
Newspapers of the period give details of the court martial of several Commonwealth soldiers involved in the Corps. One Canadian captive, Private Edwin Barnard Martin, said he joined the Corps "to wreck it". He designed the flag and banner used by the Corps, and admitted to being one of the original six or seven members of the Corps during his trial. He was given a travel warrant and a railway pass which allowed him to move around Germany without a guard. He was found guilty of two charges of aiding the enemy while a prisoner of war. New Zealand soldier Roy Courlander claimed at his court martial that he joined the Corps for similar reasons, to gather intelligence on the Germans, to foster a revolution behind the German lines, or to sabotage the unit if the revolution failed. John Amery was sentenced to death in November 1945 for high treason, and hanged on 19 December 1945.
Танымал мәдениетте
Joy Division (2006) фильмі BFC мүшесі, сержант Гарри Стоунды Германияға қарай шабуылдап келе жатқан Қызыл Армиядан қашып бара жатқан неміс әскерлері мен бежендер арасында көрсетеді. Фильмде агрессивті Стоун Гитлер жастарының арасындағы жалғыз сенімді нацист болып көрінеді. Ол колоннаға советтік әуе шабуылы жасамас бұрын британдық әскери тұтқындарды өз қатарына тартуға тырысып жатқаны бейнеленген. Джек Хиггинстің "Бөркіт қонды" романында Харви Престон есімді BFC офицері суреттеледі, ол Дуглас Бернвилл Клейге ұқсас. Ол Уинстон Черчилльді ұрлап әкелуге тырысатын парашютшілер бөліміне (Fallschirmjäger) қосылады. Нацистік идеологияға берілген және ұсақ қылмыскер Престон неміс бөлімшесінің барлық мүшелері тарапынан жек көріледі. Телевизияда британдық еркін корпус британдық телесериал "Фойл соғысының" 6-шы маусымының соңғы эпизоды "Жасырын орын" тақырыбында көрсетілді, онда BFC-ге қосылған британдық әскери тұтқын елге келгеннен кейін, Дрезденге жасалған өрт шабуылынан аман қалғаннан соң, Ұлыбританияда мемлекетке қарсы қылмыс жасады деген айыппен сотталды.
The film Joy Division (2006) portrays a member of the BFC, Sergeant Harry Stone, among the German troops and refugees fleeing the Red Army advance into Germany. In the film it is the aggressive Stone who appears to be the only convinced Nazi remaining among the Hitler Youth with whom he is grouped. He is seen attempting to recruit British POWs before the column is attacked by Soviet aircraft. Jack Higgins' novel The Eagle Has Landed portrays a BFC officer named Harvey Preston, who is patterned on Douglas Berneville Claye. He is attached to the Fallschirmjäger unit which attempts to kidnap Winston Churchill. A convinced Nazi and petty criminal, Preston is viewed with disgust by all members of the German unit. On TV, the British Free Corps was a subject for "The Hide", the final episode of series 6 of the British TV series Foyle's War, in which a British POW who had joined the BFC was tried for treason in Great Britain once he returned home, after surviving the firebombing of Dresden.