Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Швейцариялық классикалық пианиношы және дирижер, американдық теннисші Эдвин Фишер (6 қазан 1886 – 24 қаңтар 1960) – швейцариялық классикалық пианиношы және дирижер. Ол ХХ ғасырдағы И.С. Бах және Моцарттың ең ұлы интерпретаторларының бірі деп есептеледі.
Swiss classical pianist and conductor
the American tennis player
Edwin Fischer (6 October 1886 – 24 January 1960) was a Swiss classical pianist and conductor. He is regarded as one of the great interpreters of J. S. Bach and Mozart in the twentieth century.
Өмірбаян
Фишер Базельде дүниеге келді және алдымен Ханс Губерден музыка сабағы алды, кейін Берлинде Мартин Краузе басшылығымен Стерн консерваториясында білім алды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол пианист ретінде көзге түсті. 1926 жылы Любек Музикверенінің дирижері болды, соңынан Мюнхенде дирижерлік қызмет атқарды. 1932 жылы жеке камералық оркестрін құрды және барокко мен классикалық кезеңдердің музыкасын тарихи тұрғыдан дұрыс ұсынуға ұмтылғандардың бірі болды. Оның орындауы қазіргі стандарттармен толыққанды тарихи дәлдікке жетпесе де, сол заманға сай болды. Мысалы, ол Бах пен Моцарттың концерттерін клавиатурадан дирижерлік етті, бұл сол кездегі ерекше тәжірибе еді. 1932 жылы ол тағы да Берлинге оралды, онда Артур Шнабельді оқытушылық қызметтен ауыстырды. 1942 жылы Швейцарияға қайтып келді және Екінші дүниежүзілік соғыс жылдарында мансабын уақытша тоқтатты. Соғыстан кейін ол қайтадан концерттер берді және Люцернде Альфред Брендель, Хелена Саэ Коста, Марио Фенингер, Рейн Джаноли, Пол Бадура Скода және Даниэль Баренбойм сияқты болашақта танымал болатын пианистерге шеберлік сабақтарын берді. Жеке концерттерінен, концерттік орындауларынан және дирижерлік қызметінен басқа, Фишер көптеген камералық музыка туындыларын орындады. Оның ең жоғары бағаланған туындыларының бірі – виолончелист Энрико Майнарди және скрипкашы Георг Куленкампфпен (Куленкампфтың қазасынан кейін Вольфганг Шнайдерханмен алмастырылды) құрған фортепиано триосы болды. Фишер оқыту туралы бірнеше кітап жариялады, сондай-ақ Бетховеннің фортепианолық сонаталарына арналған монография жазды. Ол сонымен қатар көптеген жазбалар жасады, оның ішінде Бахтың «Жақсы Темперленген Клавир» туындысының толық жазылған нұсқасы (EMI, 1933-1936 жж., пианинода орындалған). Фишердің тарихи маңызы бар жазбалары EMI және APR, Music & Arts, Pearl және Testament сияқты арнайы лейблдерде CD форматында қайта жарық көрді. Фишердің басқа да классикалық жазбаларына Бахтың клавирлік концерттері, «Хроматикалық фантазия және фуга» сияқты Бахтың жеке туындылары, Моцарт пен Бетховеннің әртүрлі сонаталары, Шуберттің «Шаршы Фантазиясы» мен «Импромпттары», Бетховеннің «Император» және Брамстың екінші фортепиано концерттері (екеуін де Вильгельм Фуртвенглер дирижерлік еткен) және Моцарттың K. 453, 466, 482, 491 және 503 концерттері (соңғы үшеуін тиісінше Джон Барбиролли, Лоуренс Коллингвуд және Йозеф Крипс дирижерлік еткен) кіреді. Фишер сонымен қатар Элизабет Шварцкопфқа Шуберт Льедерлерінің 1950 жылдардағы EMI LP-сінде сүйемелдеді. Оның соңғы музыкалық ынтымақтастығы скрипкашы Джоконда де Витомен болды. Брамстың бірінші және үшінші скрипкалық сонаталарын жазбаға түсіру кезінде ол медициналық көмек алу үшін Лондонға баруға мәжбүр болды, онда оған ауыр сырқатқа шалдыққандығы айтылды. Одан аз уақыт өткен соң ол Цюрихте қайтыс болды.
Fischer was born in Basel and studied music first there with Hans Huber, and later in Berlin at the Stern conservatory under Martin Krause. He first came to prominence as a pianist following World War I. In 1926, he became conductor of the Lübeck Musikverein and later conducted in Munich. In 1932, he formed his own chamber orchestra, and was one of the first to be interested in presenting music of the Baroque and Classical periods in a historically accurate way. Although his performances were not historically accurate by present day standards, they were for his time; e. g., he did conduct Bach and Mozart concertos from the keyboard, an unusual practice at that time. In 1932, he returned once again to Berlin, succeeding his Artur Schnabel in a teaching role at the Berlin Hochschule für Musik, who had emigrated from Germany because of increasing anti Semitism. In 1942, he moved back to Switzerland, temporarily putting his career on hold through World War II. After the war he began to perform again, and gave master classes in Lucerne for a number of later prominent pianists such as Alfred Brendel, Helena Sá e Costa, Mario Feninger, Reine Gianoli, Paul Badura Skoda and Daniel Barenboim. As well as solo recitals, concerto performances and conducting, Fischer performed much chamber music. Particularly highly regarded was the piano trio he formed with the cellist Enrico Mainardi and the violinist Georg Kulenkampff (who was replaced by Wolfgang Schneiderhan after Kulenkampff's death). Fischer published a number of books on teaching, and one on the piano sonatas of Beethoven. He also made a number of recordings, including the first complete recording of Bach's Well Tempered Clavier for EMI, recorded on the piano from 1933 to 1936. Fischer's historically important recordings have been reissued on CD by EMI and specialty labels such as APR, Music & Arts, Pearl and Testament. Other classic recordings by Fischer include Bach keyboard concertos, miscellaneous solo Bach works such as the Chromatic Fantasia and Fugue, various sonatas by Mozart and Beethoven, Schubert's Wanderer Fantasy and Impromptus, Beethoven's "Emperor" and Brahms' Second Piano Concerto, both conducted by Wilhelm Furtwängler, and Mozart concertos K. 453, 466, 482, 491 and 503, the last three conducted by John Barbirolli, Lawrance Collingwood and Josef Krips in 1935, 1937 and 1947 respectively. Fischer also accompanied Elisabeth Schwarzkopf in a renowned 1950s EMI LP of Schubert Lieder. His last musical collaboration was with the violinist Gioconda de Vito. During their recording sessions for the Brahms first and third violin sonatas, he had to go to London for medical treatment, where he was told he was seriously ill. He died shortly afterwards in Zürich.