Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық саясаткер (1942 жылы туған)
Canadian politician (born 1942)
Эрнест Престон Мэннинг (1942 жылдың 10 маусымында туған) – Канаданың зейнеткер саясаткері. Ол Канаданың Реформа партиясын құрған және оның жалғыз жетекшісі болды. Бұл партия 2000 жылы Канадалық Альянсқа айналып, 2003 жылы бүгінгі Канаданың Консервативтік партиясын құру үшін Прогрессивті консервативтік партиямен бірікті. Мэннинг 1993 жылдан 2002 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін Канаданың Төменгі палатасында Калгари Оңтүстік-Батыс сайлау округін өкілдік етті. 1997 жылдан 2000 жылға дейін Ресми оппозицияның жетекшісі болды. Мэннинг – Альбертаның бұрынғы Әлеуметтік несие премьері Эрнест Мэннингтің ұлы. 1964 жылы экономика саласында бакалавр дәрежесін алған Мэннинг 1987 жылы танымал болды, ол және оның жақтастары Реформа партиясын құрды. Бұл партия 1989 жылы алғашқы орынды жеңіп алып, Батыс Канададағы аймақтық базаға ие болған оңшыл, халықшыл партия болды. Одан кейін партия 1993 жылғы Канаданың федералды сайлауында 52 орын жеңіп алып, қарқынды дамыды. 1997 жылғы федералды сайлауда партияның қолдауы артып, 60 орынға ие болып, Ресми оппозицияға айналды. Бірақ Мэннинг премьер-министр болу үшін Орталық және Атлантикалық Канададағы сайлау округтерін жеңу үшін күресті. 2000 жылы Реформа партиясының орнын Канадалық Альянс басты. Мэннинг басшылық сайлауда Стоквелл Дейге жеңіліп қалды, бірақ 2002 жылдың қаңтарында зейнеткерлікке шыққанға дейін федералды парламентте қызметін жалғастырды. Мэннинг – «қазіргі заманғы канадалық консерватизмнің әкесі» деп есептеледі және Консервативтік партия саясаты мен науқандарында белсенді болып қала береді. Мэннинг сондай-ақ Канададағы жасыл консервативтік қозғалыстың негізін қалаушысы ретінде танылады. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол консервативтік принциптерге сәйкес Канада демократиясын нығайтуға бағытталған коммерциялық емес ұйымдар – Демократиялық білім беру жөніндегі Маннинг қоры мен Демократияны құру жөніндегі Маннинг орталығын құрды.
Ernest Preston Manning (born June 10, 1942) is a retired Canadian politician. He was the founder and the only leader of the Reform Party of Canada, a Canadian federal political party that evolved into the Canadian Alliance in 2000 which in turn merged with the Progressive Conservative Party to form today's Conservative Party of Canada in 2003. Manning represented the federal constituency of Calgary Southwest in the Canadian House of Commons from 1993 until his retirement in 2002. He served as leader of the Official Opposition from 1997 to 2000. Manning is the son of former Social Credit Premier of Alberta Ernest Manning. Earning a Bachelor of Arts in economics in 1964, Manning rose to prominence in 1987, when he and an alliance of associates created the Reform Party, an anti establishment right wing populist party that won its first seat in 1989 and had a regionalist, Western Canadian base. Shortly after that, the party rapidly gained momentum in the 1993 Canadian federal election, where it won 52 seats. In the 1997 federal election, support increased as the party's number of seats rose to 60 and became the Official Opposition, although Manning struggled to win ridings in Central and Atlantic Canada in order to become prime minister. In 2000, the Reform Party was succeeded by the Canadian Alliance. Manning lost the leadership election to Stockwell Day but continued to serve in the federal parliament until his retirement in January 2002. Manning has been deemed the "father of modern day Canadian Conservatism", and remains active in Conservative Party politics and campaigns. Manning is also seen as the founder of the green conservative movement in Canada. Upon his retirement, he has founded the Manning Foundation for Democratic Education and the Manning Centre for Building Democracy, not for profit organizations dedicated to strengthening Canadian democracy in accordance with conservative principles.
Ерте өмір және мансап
Мэннинг Альберта штатының Эдмонтон қаласында дүниеге келген. Ол Мюриэл Айлиннің (құрметті аты – Престон) және 1943-1968 жылдар аралығында Альбертаның Социалдық несие партиясының премьері, ал 1970-1983 жылдар аралығында Канада сенаторы болған Эрнест Мэннингтің ұлы. Престонның әжесі мен атасы – ағылшын иммигранттары. Мэннинг Эдмонтонның Гарно ауданында өсті, бірақ он екі жасында ата-анасымен бірге Эдмонтонның шығысындағы отбасылық сүт фермасына көшіп, онда ауылдық мектепке – Horse Hill High School-ға барып оқыды. 1960 жылы Альберта университетінің физика бағдарламасына түсті, бірақ үш жылдан кейін экономикаға ауысып, 1964 жылы экономика ғылымдарының бакалавры дәрежесін алды. 1965 жылғы федералды сайлауда Эдмонтон Шығысындағы федералды Социалдық несие партиясының үміткері ретінде Канаданың Өкілдер палатасына сайлануға тырысты, бірақ жеңіліске ұшырады. Прерия аймағы халықаралық астық өндіруші орталық ретінде дамып, мұнай қорының табылуымен бірге өркендеген кезде, Социалдық несие партиясы 1930 жылдардағы байлықты бөлісу қағидаларынан бас тартып, жеке бастамашылық пен еркін кәсіпкерлікке басымдық берді. 1966 жылы университетті бітіргеннен кейін Мэннинг Ұлттық қоғамдық істерді зерттеу қорында жалақылы зерттеуші болып жұмыс істеді. Бұл қорының басшысы – бұрын Социалдық несие партиясында атқарушы директор болып қызмет атқарған Дэвид Р. Уилсон болатын. «Нью-Йорк Таймс» газеті бұл қорының мақсатын Канададағы «жайылған социализмге» қарсы күрес деп сипаттады. Бұл зерттеулер Мэннингке өзі мен әкесі үшін қызықты квази-саяси жобалар бойынша жұмыс істеуге мүмкіндік берді, сондай-ақ Канаданың Реформалық партиясының, Канаданың Реформалық консервативтік альянсының және Канаданың Консервативтік партиясының қағидалық мәлімдемелеріне әсер етті. 1967 жылы Мэннинг Сандраға (құрметті аты – Бивис) үйленді. Олардың бес баласы бар. Престон Мэннинг өзін «Назареттік Исаның жанкүйері және жетілмейтін ізбасары» деп сипаттады және сенім мен саясат арасындағы қарым-қатынасты зерттеп, дәріс оқыды. Мэннинг пен оның әріптесі, доктор Эрик Шмидт – докторлық диссертациясын қорғаған әлеуметтанушы және 1960 жылдары Альберта кабинетінің атқарушы хатшысы, биолог Людвиг фон Берталанффидің Жалпы жүйелер теориясына және оны мемлекеттік және бизнес ұйымдарына қолдану мүмкіндігіне қызығушылық танытты. Бірлесіп, Мэннинг пен Шмидт Альберта үкіметі үшін Альбертаның әлеуметтік қызметтерін қайта ұйымдастыруға жүйелік тұжырымдамаларды қолдана отырып, Адами ресурстарды дамыту туралы ақ парақ жасады. Ол 1968 жылы Альберта заң шығарушы органына ұсынылып, кейіннен Эрнест Мэннингтің ізбасары Премьер-министр Гарри Стром басшылығымен Альбертаның Адами ресурстарды дамыту органының және осыған байланысты бағдарламалардың негізін құрады. Мэннинг сонымен қатар Калифорниядағы Редондо Бичтегі TRW Systems үшін «әлеуметтік-экономикалық даму моделін» әзірлеуге қатысты, өйткені фирма өзінің назарын әскери жобаларды басқарудан «азаматтық жүйелерді» басқаруға ауыстыруға тырысты. Келесі жиырма жыл бойы Мэннинг өзінің фирмалары – M and M Systems Research Ltd. және Manning Consultants Ltd. арқылы саяси маңызға ие жобаларды жүзеге асыру үшін басқару консультанты ретінде жұмыс істеді. Бұл инвесторларға тиесілі коммуналдық қызметтерді провинциялық үкіметтердің мемлекеттендіруінен қорғау стратегиясын әзірлеуді, фирмасына федералды-провинциялық конференциялардың нәтижелерін болжауға мүмкіндік беретін федералды-провинциялық келіссөздер моделін жасауды және энергетикалық компанияларға жергілікті жұмысшыларды жұмысқа алуды және жергілікті компаниялардан сатып алуды ұлғайтуға көмек көрсетуді қамтыды. Солтүстік-орталық Альбертаның депрессиялық аймағындағы экономикалық өсімді ынталандыру мақсатында Мэннинг жиырма жылға жуық уақыт бойы Slave Lake Developments Ltd (кейін Spruceland Properties Ltd деп қайта аталды) атты әлеуметтік және экономикалық мақсаттарды көздейтін кәсіпорынның президенті және бас директоры болып қызмет етті. 2016 жылы компания сатылып кеткен кезде, ол 300-ге жуық жергілікті акционерлерге 55 миллион доллардан астам дивидендтер бөлді. Бұл Мэннингтің экономикалық дамуды «байлық құру құралдарын жақсы тарату» арқылы, емес, табысты қайта бөлу схемаларымен депрессияға ұшыраған аймақта тиімді ынталандыруға болатынына сенімді екенін көрсетеді.
Manning was born in Edmonton, Alberta. He is the son of Muriel Aileen (née Preston) and Ernest Manning, Social Credit Party Premier of Alberta between 1943 and 1968 and a Canadian Senator from 1970 to 1983. Preston's grandparents were English immigrants. Manning grew up in the Garneau district of Edmonton, but moved at age twelve with his parents to the family dairy farm east of Edmonton from which he attended a rural school – Horse Hill High School. He enrolled in the honours physics program at the University of Alberta in 1960, but switched after three years to economics and graduated in 1964 with a Bachelor of Arts in economics. He sought election to the Canadian House of Commons in the 1965 federal election as a candidate of the federal Social Credit Party in Edmonton East, but was defeated. When the Prairies began to prosper because of its status as an international wheat basket and the discovery of oil, the Social Credit Party, changed course from its 1930s share the wealth roots to embrace rugged individualism and free enterprise. Upon graduation from university in 1966, Manning briefly worked as a salaried researcher for the National Public Affairs Research Foundation—a small, independent think tank led by David R. Wilson, who had been formerly with the Social Credit as executive director. The New York Times described the focus of the Foundation as fighting "creeping socialism" in Canada. This research enabled Manning to work on quasi political projects of interest to himself and his father. and in the statements of principles of the Reform Party of Canada, the Canadian Reform Conservative Alliance, and the Conservative Party of Canada. In 1967, Manning married Sandra (née Beavis). Together they have five children. Preston Manning has described himself as "a great fan and imperfect follower of Jesus of Nazareth" and has studied and lectured extensively on managing the interface between faith and politics. Manning and a colleague, Dr. Erick Schmidt, a PhD sociologist and Executive Secretary to the Alberta cabinet in the 1960s, became interested in the General Systems Theory of biologist Ludwig von Bertalanffy and its possible application to governmental and business organizations. Together, Manning and Schmidt authored a White Paper on Human Resources Development for the Alberta government applying systems concepts to the reorganization of Alberta's social services. It was presented to the Alberta legislature in 1968 and later formed the basis of Alberta's Human Resources Development Authority and related programs under Premier Harry Strom, Ernest Manning's successor. Manning also contributed to the development of a "socio economic development model" for TRW Systems of Redondo Beach, California, as the firm was endeavouring to shift its focus from the systems management of military projects to the management of "civil systems". Over the next twenty years Manning continued to work as a management consultant using his firms – M and M Systems Research Ltd. and Manning Consultants Ltd. – to pursue projects of political relevance. These included the development of strategies to prevent investor owned utilities from being nationalized by their provincial governments, developing a model of federal provincial negotiations which enabled his firm to predict the outcomes of federal provincial conferences, and assisting energy companies to increase their hiring of Indigenous workers and purchases from Indigenous owned and operated companies. In an effort to stimulate economic growth in the depressed region of north central Alberta, Manning served for almost twenty years as the President and CEO of a duel objective – social and economic – enterprise named Slave Lake Developments Ltd (later renamed Spruceland Properties Ltd). When the company was finally sold in 2016 it distributed over $55 million in dividends to some 300 local shareholders – illustrating Manning's belief that economic development could be more effectively stimulated in a depressed region by "a better distribution of the Tools of Wealth Creation" than by income redistribution schemes.
1980-жылдардың ортасында Мэннинг және оның әріптестері Батыс Канададағы өсіп келе жатқан саяси наразылықты және дәстүрлі федералды саяси партияларға деген көңіл тозуды күшейіп бара жатқанын байқады. Батыстың тәуелсіздікке ұмтылуына қызығушылық та артып келе жатты. 1986 жылдың 16 қазанында Мэннинг Калгарида 5 адамнан тұратын шағын жиын өткізді: өзі, доктор Дэвид Элтон (сауалнама жасаушы және Канада Батыс қорының президенті), Джеймс Грей (танымал прогрессивті консерватор және Калгари бизнесмені) және екі мұнай секторының заңгері, Боб Мьюр мен Даг Хилланд – Батыстың саяси мүмкіндіктерін талқылау үшін. Топ нақты әрекеттер бойынша келісе алмады, бірақ 1987 жылдың көктемінде Батыс саяси бағдарламасын әзірлеу және оны ілгерілетудің әртүрлі жолдары туралы пікірталас өткізу үшін конференция өткізудің пайдалы болатынына келісті. Конференцияны ұйымдастыру және насихаттау тобы құрылды, оған бірнеше танымал, бірақ көңілі толмаған либералдар, Манитобадан бұрынғы либерал депутат Стэн Робертс және конференцияны қаржыландыруға көмектесуге дайын болған Эдмонтонның танымал бизнесмені Фрэнсис Уинспир енді. "The Western Report" басылымының редакторы және баспагері Тед Байфилд Батыс бағдарламасын қалыптастыруға және енді Канаданың экономикалық және саяси болашағы туралы Батыс Ассамблеясы деп аталған шараны ілгерілетуге де белсенді қатысты. 1987 жылдың мамырында Ванкуверде Батыс Ассамблеясы өтті. Ол қысқа Батыс саяси бағдарламасын қабылдады, онда федералды бюджетті теңгерлеу, Канада Сенатын сайлау, экономикалық құқықтарды бекіту, еркін сауданы күшею және Парламент Мәжілісінде еркін дауыс беруге мүмкіндік беру сияқты ұсыныстар енгізілді. Ассамблеяға бағдарламаны ілгерілетудің үш негізгі жолы ұсынылды: қолданыстағы федералды партия арқылы жұмыс істеу, жаңа батыстық мүдделер немесе қысым тобы құру немесе жаңа батыстық, федералды саяси партия құру – бұрынғы батыстық федералды партиялар, Канаданың Прогрессивті партиясы, Ынтымақтастық Ортақ Игілігі (CCF) және федералды Әлеуметтік Кредит партиясының дәстүрін жалғастыру. Мэннинг жаңа партияның пайдасын айтты, қатысушылардың 77 пайызы осы ұсынысты қолдады және жаңа партияның құрылтай съезін күзде Виннипегте өткізу туралы шешім қабылданды. 1988 жылғы Канаданың федералды сайлауында Харпер мен Мэннинг екеуі де Реформа партиясынан кандидаттар болды – Мэннинг бұрынғы премьер-министр Джо Кларкқа қарсы Yellowhead федералды округінде сайланды. Барлығы Реформа 72 кандидатты тікелей ұсынды, олардың барлығы жеңіліске ұшырады, бірақ 15-і, Мэннинг пен Харперді қоса алғанда, екінші орынды иеленді. 1989 жылы Реформа өзінің алғашқы сайлау жеңісін одіс, 13 наурызда Beaver River федералды округінде сайлау өтті және Реформа партиясынан кандидат Дебора Грей сайланды. Стивен Харпер Грейдің саясатқа қатысты кеңесшісі және атқарушы көмекшісі ретінде Оттаваға қосылды, ал Мэннинг партияны құру үшін елді аралап сапар шекті. Бұл жұмыстар Онтариода салыстырмалы түрде сәтті болды, ал Батыста одан да жақсы нәтижелер көрсетті, бірақ Мэннингтің партияны Квебек пен шығысқа орналастыруға жасаған тырысы, әсіресе француз тілін білмеуі және Реформаны аймақтық партиядан артық ретінде көрсетуге келген қиындықтар себеп болды. 1988 және 1993 жылдар арасындағы федералды сайлаулар арасында екі маңызды оқиға Мэннинг, Реформа партиясы және партияның ұйымдастырушылық қабілеттері туралы халықтың хабардар болуын арттыруға көмектесті. Біріншісі – Альбертада Канада Сенатына тағайындалу үшін федералды үкімет генерал-губернаторына ұсынатын кандидатты таңдау үшін провинциялық сайлау болды. Реформа Калгаридің танымал бизнесмені, соғыс ардагері, бұрынғы генерал-лейтенант және Канада Қарулы күштерінің қолбасшысы Стэн Уотерсті ұсынды. Ол мен Мэннинг провинция бойынша белсенді науқан жүргізді және сайлау күні, 1989 жылдың 16 қазанында Уотерс 620 000-нан астам дауыс алды (жалпы дауыс берушілердің 41,7 пайызы) – бұл Канада парламентіне кандидат болған ең үлкен сайлау мандаты. 1990 жылдың 11 маусымында Уотерс сол кездегі премьер-министр Брайан Малронидің Сенатқа тағайындалуы үшін ұсынылды, онда ол (Уотерс) Реформаның "Үш E Сенаты" үшін – сайланған, тең және тиімді Сенат үшін белсенді науқан жүргізе берді.
In the mid 1980s, Manning and his associates were becoming increasingly aware of a growing political discontent in Western Canada and growing disillusionment with the traditional federal political parties. Interest in western separatism was growing as well. On October 16, 1986, Manning convened a small meeting in Calgary of 5 people – himself, Dr. David Elton (a pollster and President of the Canada West Foundation), James Gray (a prominent Progressive Conservative and Calgary business man), and two oil sector lawyers, Bob Muir and Doug Hilland – to discuss the West's political options. The group could not agree on a specific course of action but decided there would be merit in holding a conference in the spring of 1987 to develop a Western Political Agenda and to sponsor a debate on various means of advancing it. A conference organizing and promotional group was assembled which now included several prominent but disillusioned Liberals, Stan Roberts a former Liberal MLA from Manitoba and Francis Winspear, a prominent Edmonton businessman who offered to help finance the conference. Ted Byfield, the publisher and editor of The Western Report, also became heavily involved in shaping the Western Agenda and in promoting what was now named The Western Assembly on Canada's Economic & Political Future. In May 1987, the Western Assembly was held in Vancouver. It adopted a short Western Political Agenda which included such proposals as balancing the federal budget, electing the Canadian Senate, entrenching economic rights, more vigorously pursuing free trade, and allowing more free votes in the House of Commons. The Assembly was also presented with three major options for advancing the Agenda – working through an existing federal party, forming a new western based interest or pressure group, or forming a new western based, federal political party – following in the footsteps of previous western based federal parties, the Progressive Party of Canada, the Cooperative Commonwealth Federation (CCF) and the federal Social Credit party. Manning presented the case for the new party, the attendees voted 77 percent in favour of that option, and a resolution was passed to hold the Founding Convention for the new party in Winnipeg in the fall. In the 1988 Canadian federal election, both Harper and Manning were Reform Party candidates – Manning running in the federal riding of Yellowhead against former Prime Minister Joe Clark. In total, Reform ran 72 candidates, all of whom were defeated, although 15, including Manning and Harper, finished in second place. In 1989, however, Reform scored its first electoral victory when a by election was held on March 13 in the federal riding of Beaver River and the Reform candidate, Deborah Grey was elected. Stephen Harper joined Ms. Grey in Ottawa as her Policy Advisor and Executive Assistant, while Manning continued to travel the country building the party. These building efforts were relatively successful in Ontario, and more so in the West, but Manning's efforts to plant the party in Quebec and points east were especially hampered by his inability to speak French and to present Reform as more than a regional party. Between the 1988 and 1993 federal elections, two significant events helped to boost public awareness of Manning, the Reform Party, and the party's organizational capabilities. The first was a province wide election in Alberta to choose a candidate to be recommended to the Governor General by the federal government for appointment to the Canadian Senate. Reform put forward Stan Waters, a prominent Calgary businessman, war hero, and former Lieutenant General and Commander of the Canadian Armed Forces. He and Manning campaigned vigorously across the province and on election day, October 16, 1989, Waters received slightly more than 620,000 votes (41.7 percent of the total) – the largest electoral mandate ever received by a single candidate for a Canadian parliamentary office. On June 11, 1990, Waters was reluctantly recommended for appointment to the Senate by then Prime Minister Brian Mulroney where he (Waters) continued to campaign vigorously for Reform's "Triple E Senate" – Elected, Equal, and Effective.
1993 жылғы федералды сайлау
1993 жылдың маусым айында премьер-министр Малрони отставкаға кетті, оның орнына Ким Кэмпбелл келді, ол кейін 1993 жылдың 25 қазанында федералды сайлау шақырып, өтті. Маннинг пен Реформ партиясы «Батыс кіргісі келеді» деген ұранмен үгіт жүргізді, сондай-ақ бұрынғы партиялық құрылтайларда қабылданған реформалардың бағдарламасын ұсынды. Сайлау қорытындысы бойынша Реформ партиясы 2 559 245 дауыс жинап, Парламенттің Төменгі палатасына 52 депутат сайлады. Мэннинг Калгари Оңтүстік-Батысында, Стивен Харпер Калгари Батысында жеңіске жетті, ал Дебора Грей Бобр өзенінде қайта сайланды. Канаданың Прогрессивті консервативтік партиясы тек екі орынға дейін қысқарды, бұл Канада тарихындағы ең ірі федералды саяси партияның сайлаудағы ең ауыр жеңілісі болды. Реформ партиясының 51 орыны батыс аймағында шоғырланған, ал Мэннинг Батыстың және салықтық консерватизмнің Парламенттегі негізгі өкілі атанды. Халықтың басым көпшілігінің дауысы бойынша екінші орынға ие болғанына қарамастан, Реформ партиясы ресми оппозиция статусын алу үшін үш депутаттан кем қалды. Бұл, негізінен, Квебек провинциясындағы тәуелсіздік үшін күресіп жүрген Bloc Québécois партиясына берілген қолдау, батыстағы Реформ партиясына берілген қолдаудан сәл күшті болғандықтан болды. Дегенмен, Жан Кретиен басқаратын либералдық үкімет Мэннинг пен Реформ партиясын Квебекке қатысты емес мәселелер бойынша басты қарсыласы деп таныды. 1995 жылы Bloc Québécois партиясының басшысы Люсьен Бушардың оппозиция басшысы ретіндегі мәртебесі оған АҚШ президенті Билл Клинтонмен кездесуге мүмкіндік бергенде, Мэннингке де Клинтонмен кездесуге рұхсат берілді, бұл Бушардың сепаратистік әрекеттерін тежеу мақсатында жасалды.
In June 1993, Prime Minister Mulroney resigned, to be replaced by Kim Campbell, who then called a federal election for October 25, 1993. Manning and Reform campaigned on the theme of "The West Wants In". and the Reform agenda adopted at previous party conventions. When the results were in, Reform had received 2,559,245 votes and elected 52 members to the House of Commons – with Manning winning in Calgary Southwest, Stephen Harper winning in Calgary West, and Deborah Grey being re elected in Beaver River. The Progressive Conservative Party of Canada was reduced to two seats, the greatest electoral defeat ever suffered by a major federal political party in Canada. 51 of Reform's seats were in the west and Manning emerged as the principal political voice of the West and fiscal conservatism in the House of Commons. Despite finishing second in the popular vote, Reform came up three seats short of becoming the Official Opposition, largely because the concentration of support for the sovereigntist Bloc Québécois in Quebec was slightly stronger than the concentration of support for Reform in the West. However, the Liberal government under Jean Chrétien characterized Manning and Reform as their main opponent on non Quebec matters. In 1995 when Bloc leader Lucien Bouchard's position as Opposition Leader granted him a meeting with visiting US President Bill Clinton, Manning was also given a meeting with Clinton to diffuse Bouchard's separatist leverage.
Парламенттің алғашқы жылдары (1993-1997)
1993 жылғы сайлау платформасын қамтитын Либералдық Қызыл кітапта тапшылық пен қарызды азайту туралы көтерілмеген, бірақ «Реформа» партиясы федералды бюджетті теңгерту қажеттігін баяндай отырып, 2,5 миллионнан астам дауыс жинады. Сондықтан 35-ші Парламентте Мэннинг пен «Реформа» партиясының күші Кретиен үкіметін осы мәселе бойынша қысымға салуға бағытталды және 1998 жылы федералды бюджет көп жылдан кейін алғаш рет теңгерілді. Мэннинг пен «Реформа» партиясы Сенат реформасы мәселесі бойынша үкіметке қысым жасауды жалғастырды, бірақ либералдар мұны тек конституциялық түзету арқылы ғана жүзеге асыруға болатынын және ел конституциялық мәселелерге шаршағанын мәлімдеді. 1998 жылдың 20 сәуірінде Мэннинг 20 ғасырдағы Халық қабылдау палатасында Сенат реформасы бойынша ең ұзақ және ең толық баяндама жасады. Онда ол Сенаттың негізгі кемшіліктерін және оның көптеген мүшелерінің лайықсыз, жемқорлыққа ұшыраған мінез-құлқын егжей-тегжейлі сипаттады. Содан кейін ол Сенат реформасына жасалған барлық бұрынғы тырысқандықтарды және олардың сәтсіздік себептерін қарастырып, «Реформа» партиясының үш Е Сенатының қажеттілігін түйіндеді. Үкімет қимылсыз қалды және 2007 жылы Харпер үкіметі Сенат реформасының үштен екі бөлігін қамтитын Сенат реформасы заңын енгізгенге дейін Сенат реформасы қайтадан жан-жақты қолға алынбады. Бірақ Жоғарғы Сотқа жүгінген кезде, сот федералды үкіметтің заң жобасындағы өзгерістерді бір жақты түрде жасауға құқығы жоқ екенін және Сенат реформасы тағы бір рет белгісіз мерзімге тоқтатылғанын шешті. «Реформа» партиясының алғашқы мерзімінде оның бірнеше мүшелері мен өкілдері наразылық тудыратын және саяси тұрғыдан дұрыс емес пікірлер білдірді, бұл олардың қарсыластарына оларды экстремистік және тәртіпсіз деп тануға мүмкіндік берді. Кейде Мэннинг партия атынан кешірім сұрауға мәжбүр болды, ал кейде сынға «Жарқын жарық кейде бірнеше жәндіктерді тартады» деп жауап берді. Мэннинг өз мүшелеріне, әсіресе «Реформа» партиясының бағдарламасының негізгі мәселелеріне қатысы жоқ мәселелер бойынша Халық қабылдау палатасында дауыс беруде кең еркіндік берді. «Парламент мүшелеріне еркін дауыс беру» «Реформа» партиясының бағдарламасындағы қағида болғанымен, оның іс жүзіндегі қолданылуы көбінесе «Реформа бөлінді» сияқты тақырыптарға әкеліп соқты және Мэннингтің демократиялық реформаларды ілгерілетуге жасаған күш-жігерін күшейте алмады.
The 1993 Liberal Red Book containing its election platform scarcely mentioned deficit and debt reduction, but Reform had gained over 2.5 million votes campaigning heavily on the need to balance the federal budget. Much of Manning's and Reform's energy in the 35th Parliament was therefore focused on pressuring the Chrétien government on this issue and in 1998 the federal budget was at last balanced for the first time in years. Manning and Reform also continued to pressure the government on the issue of Senate reform, but the Liberals argued that this could only be accomplished by a constitutional amendment and that the country was weary of constitutional matters. On April 20, 1998, Manning gave the longest and most comprehensive speech on Senate reform given in the House of Commons in the 20th century. In it he described in graphic detail the major defects of the Senate and the inappropriate, patronage infected behaviour of many of its members. He then reviewed all the previous major attempt at Senate reform and the reasons for their failure, concluding with the case for Reform's Triple E Senate. The government was unmoved, and Senate reform was not pursued in earnest again until the Harper government introduced Senate reform legislation embodying two thirds of the Triple E Senate concept in 2007. When referred to the Supreme Court, however, the court ruled that the federal government could not unilaterally make the changes contained in the bill and once again Senate reform was stalled indefinitely. During Reform's first term, several of its members and spokespersons made offensive and politically incorrect remarks which enabled its opponents to label it as extreme and undisciplined. On some occasions Manning was obliged to apologize on behalf of the party; on other occasions he dismissed criticisms by saying "A bright light sometimes attracts a few bugs." Manning allowed his members considerable liberty in voting in the House of Commons, especially on matters not central to the Reform platform. While "freer voting for members of parliament" was a plank in the Reform platform, its exercise in practice frequently led to headlines such as "Reform Divided" and damaged rather than enhanced Manning's efforts to push democratic reforms.
1997 жылғы федералды сайлау
1997 жылдың 2 маусымында кезекті жалпы федералды сайлау өтті. Блоктың Квебектегі қолдауы азайды, партия 44 орынды жеңіп алды, бұл өткен сайлаудағыдан 10 орынға кем. Бұл жолы Реформа партиясы халықтың 19,1 пайызының (2 513 070 дауыс) қолдауын алып, 60 орынға ие болды, оның ішінде Онтариода бір орын бар. Прогрессивті консерваторлар 18,8 пайыз (2 446 705 дауыс) дауыс алып, 20 орын жеңіп алды. Реформа партиясының көрсеткен нәтижелері Маннингті 36-шы парламенттегі Ресми оппозиция жетекшісі етіп тағайындауға мүмкіндік берді. Алайда, Реформа мен Прогрессивті консервативті партия арасындағы дауысқа бөліну федералды орындықтардың көп бөлігін, әсіресе Онтариода, көпшілік үкімет құрған Федералды либералдарға қайтадан өткізді.
On June 2, 1997, the next federal general election was held. Support for the Bloc declined in Quebec, the party winning 44 seats, down 10 from the previous election. This time Reform won 19.1 percent of the popular vote (2,513,070 votes) and 60 seats, including one in Ontario, compared with 18.8 percent of the popular vote for the Progressive Conservatives (2,446,705 votes) and 20 seats. The gains by Reform were sufficient to make Manning Leader of the Official Opposition in the 36th Parliament. But vote splitting between Reform and the Progressive Conservative Party continued to hand scores of federal seats, especially in Ontario, to the federal Liberals, who again formed a majority government.
Оппозиция басшысы (1997-2000)
1997 жылғы федералды сайлау Мэннингті және басқаларды Канаданың консервативті бағытталған федералды үкіметке ие болуы үшін Реформа және Прогрессивті консерваторлар арасындағы дауыс бөліну мәселесін шешу қажеттігіне көндірді. Сондықтан 1998 жылдың мамыр айында Онтарионың Лондон қаласында өткен Реформа конвенциясында Мэннинг либералдарға қарсы Біріккен Альтернатива құруға күш салуды және Реформа мен Прогрессивті консерваторларды біріктіру мүмкіндігін зерттеу процесін ұсынды. Содан кейін «Біріккен Альтернатива» ұсынысын қолдайтын резолюция талқыланып, 91 пайыз дауыспен қабылданды. Келесі Біріккен Альтернатива бастамасына Жан Шарестің федералды Прогрессивті консерваторлардың жетекшілігінен кетуі және Квебек провинциялық саясатына қатысуы, сондай-ақ провинциялық Прогрессивті консерваторлардың премьер-министрлерінің, атап айтқанда, Онтарионың Майк Харрис, Манитобаның Гэри Филмон және Альбертаның Ральф Клейннің қолдауы көмектесті. Мэннингтің басшылығымен осы мақсатқа жету процесі кезең-кезеңімен жүргізілді, екі партияның өкілдерінен тұратын Біріккен Альтернатива басқару комитеті құрылып, алғашқы Біріккен Альтернатива конференциясы шақырылды. Конференция 1999 жылдың ақпан айында өтті, оған Реформа және ПК өкілдері бар 1500 делегат қатысты. Мэннинг пен басқалардың шақыруымен конференция жаңа федералды саяси партия құру жөніндегі іс-қимыл жоспарын мақұлдады, оның конституциясы, принциптері және бағдарламасы 2000 жылдың 30 маусымына дейін екінші Біріккен Альтернатива конвенциясында анықталады. Реформа партиясының басшылығы өзінің кеңесімдік дәстүріне сәйкес, партия мүшелері арасында «Канаданың Реформа партиясы Біріккен Альтернатива процесін жалғастыра ма – Иә немесе Жоқ?» деген сұраққа қатысты референдум өткізуді жоспарлады. Мэннинг ресми оппозиция жетекшісінің міндеттерін атқарумен қатар, реформашыларды «Иә» деп дауыс беруге көндіру үшін ел бойынша кең ауқымды науқан ұйымдастырды. 1999 жылдың 10 маусымында қатысқан Реформа мүшелерінің 60,5 пайызы Біріккен Альтернатива процесін жалғастыруға «Иә» деп дауыс берді – бұл Мэннингке БА опциясын жалғастыруға жеткілікті қолдау болды, бірақ ішкі қарсылық әлі де көп кедергілерді жеңу қажеттігін көрсетті. 2000 жылдың қаңтар айында екінші Біріккен Альтернатива конференциясы өтті, Мэннинг бұл шараның шын мәнінде Реформаның федералды Прогрессивті консерваторларды «қарсы алуы» екенін көрсетпеу үшін жасырын болды. Жаңа партия құруды қолдаған маңызды сөздерді Альбертаның Прогрессивті консервативті қаржы министрі Стоквелл Дей және Онтарионың Прогрессивті консервативті премьер-министрі Майк Харристің белгілі өкілі Том Лонг сөйледі. Конвенцияда қызу талқылаудан кейін жаңа партияның конституциялық негізі мен бағдарламасы мақұлданды, ол Канадалық Реформалық консервативтік альянс деп аталды. Екінші БА конференциясынан кейін Реформа партиясы өз конференциясын өткізді. Ол БА конференциясының нәтижелерін қарастырып, конституциясына сәйкес Мэннингтің басшылығын мақұлдады ма, жоқ па, соны дауыс беруге міндетті болды. Реформа делегаттарынан қайтадан БА процесін жалғастыруды қалайтындары туралы сұралып, олар осылай етсе, Реформа партиясының мүшелері арасында Канада Альянсының құрамына кіру туралы соңғы референдумға рұқсат берулері сұралды. Мэннинг «саяси қайта құруды» қолдап тағы бір маңызды сөз сөйледі. Ол «Үлкен ойла» деп аталды және бүкіл ел бойынша теледидардан көрсетілді, ол реформашыларға да, Канада сайлаушыларына да бағытталған. Содан кейін екінші референдум өткізу туралы ұсыныс қабылданды. Реформа партиясының Мэннингтің басшылығын қолдауы 73 пайызды құрады. Мэннингтің басшылығына қолдау деңгейі айтарлықтай болғанымен, оның жеке саяси капиталын қайта құру жоспарын іске асыру үшін баяу жұмсап жатқаны да анық болды. Реформашыларды Канадалық Альянсты қолдауға көндірудің ең жақсы жолы Альянс пен оның бағдарламасы Канада халқына ұсынылатындығын көрсету деп сенген Мэннинг жалпы аудиторияны ғана емес, реформашыларды да тұжырымдаманың артықшылықтарына сендіруге бағытталған тағы 6 апталық ел бойынша турне ұйымдастырды. 2000 жылдың 25 наурызында Калгаридегі Паллизер қонақ үйінде Реформашылардың үлкен тобы жиналып, екінші партиялық референдумның нәтижелерін күтті. Ел бойынша қатысқан мүшелердің 91,5 пайызы оң жауап берді – Канаданың Реформа партиясы өмір сүруін тоқтатты және Канадалық Реформалық консервативтік альянс ресми түрде құрылды. Дауыс беруден кейін Мэннинг Парламент төменгі палатасының спикеріне барлық Реформа депутаттары енді Канада Альянсының мүшелері ретінде танылуы керек екенін және Дебора Грей оппозиция жетекшісі (және Канада Альянсының уақытша жетекшісі) болады деп хабарлады, жаңа жетекші таңдалғанша.
The 1997 federal election convinced Manning and others that the continued vote splitting between Reform and the Progressive Conservatives needed to be addressed if Canada was to ever get a conservative oriented federal government. At the May 1998 Reform Convention in London, Ontario, Manning therefore proposed an effort to create a United Alternative to the Liberals and a process for exploring the possibility of bringing Reform and the Progressive Conservatives together. A resolution endorsing the United Alternative proposal was then debated and passed by a vote of 91 percent in favour. The subsequent United Alternative initiative was aided by the departure of Jean Charest from the leadership of the federal Progressive Conservatives to pursue provincial politics in Quebec and by the support of provincial Progressive Conservative premiers, in particular, Mike Harris of Ontario, Gary Filmon of Manitoba, and Ralph Klein in Alberta. The process for achieving it, under Manning's leadership, was incremental, beginning with the creation of a United Alternative Steering Committee involving representatives of both parties and the convening of an initial United Alternative Conference. The Conference was held in February 1999, and attended by 1,500 delegates including both Reform and PC representatives. On the urging of Manning and others, the Conference endorsed an action plan to create a new federal political party, its constitution, principles, and platform to be determined at a second United Alternative convention prior to June 30, 2000. In keeping with its grass roots consultative tradition, the executive of the Reform Party then scheduled a referendum among party members on the question, "Should the Reform Party of Canada continue with the United Alternative process – Yes or No?" Besides carrying on his duties as Official Opposition Leader, Manning then went on an extensive, cross country campaign to convince Reformers to vote Yes. On June 10, 1999, 60.5 percent of the participating Reform members voted Yes, to continuing the UA process – enough support for Manning to continue to press the UA option, but enough internal opposition to indicate that there were still many obstacles to be overcome. In January 2000, the second United Alternative Conference was held, with Manning keeping a low profile so as not to convey the impression that the exercise was really just a Reform "take over" of the federal Progressive Conservatives. Major speeches in favour of creating the new party were therefore given by Stockwell Day, Alberta's Progressive Conservative Finance Minister, and Tom Long, a well known lieutenant of Ontario's Progressive Conservative Premier, Mike Harris. This convention, after vigorous debate, approved the constitutional framework and platform for a new party, to be named the Canadian Reform Conservative Alliance. Immediately following the second UA Conference, the Reform Party held a one day conference of its own. It reviewed the results of the UA conference and was required by its constitution to vote on whether it approved or disapproved of Manning's continued leadership. Reform delegates were asked again if they wished to continue the UA process, and if they did so, to authorize a final referendum among Reform Party members as to whether or not to become part of the Canadian Alliance. Manning gave yet another major address in support of "political realignment". It was entitled "Think Big" and was nationally televised, aimed as much at the Canadian electorate as at Reformers. The motion to hold a second referendum was subsequently carried. The vote endorsing Manning's continued leadership of the Reform Party also carried by 73 percent in favour. While this support level for Manning's leadership was substantial, it was also evident that he was slowly using up his personal political capital in pushing the realignment agenda. Believing that the best way to convince Reformers to support the Canadian Alliance was to demonstrate that the Alliance and its platform were saleable to the Canadian people, Manning launched another 6 week cross country tour aimed at convincing general audiences, not just Reformers, of the merits of the concept. On March 25, 2000, a large crowd of Reformers assembled at the Palliser hotel in Calgary to receive the results of the second party referendum. 91.5 percent of the participating members from across the country voted in the affirmative – the Reform Party of Canada ceased to exist and the Canadian Reform Conservative Alliance officially came into being. Immediately following the vote, Manning advised the Speaker of the House of Commons that all Reform members of Parliament should now be recognized as members of the Canadian Alliance and that Deborah Grey would serve as leader of the official opposition (and interim leader of the Canadian Alliance) until a leader of the Canadian Alliance was chosen.
Басшылық сайлауы
Үш жыл бойы "бірліктің баламасы" құру үшін үздіксіз науқандар жүргізгеннен кейін, Маннинг және оның жақтастары жаңадан құрылған Канадалық Альянстың төрағалығы үшін тағы бір науқанға кірісуге дайын болды. Бұл Альянс мүшелерінің басымдықпен дауыс беру арқылы шешілуі керек еді және 2000 жылдың 8 шілдесіне дейін аяқталуға тиіс болды. Бұл науқан үшін Маннинг командасы "PM4PM" ұранын қабылдады. Маннинг өзіне Альянс төрағалығына үміткерлерге әділетсіз артықшылық берді деген айыптаманы жою үшін оппозиция жетекшісі лауазымынан кетті. Альянс төрағалығына тек реформаторлар ғана емес, сонымен қатар көрнекті прогрессивті консерваторлар да қатысуы маңызды болғандықтан, Маннинг Альберта провинциясының министрі Стоквелл Дейдің бәйгеге қатысуын құптады. Альянс батысқа толығымен бағынған сияқты көрінбеуі үшін, Онтариодан танымал прогрессивті консерватордың да қатысуы маңызды болды, сондықтан Маннинг пен Дей Том Лонгтың қатысуын да құптады. Канадалық Альянс төрағалығына бәйге 3 айға созылды, осы уақыт ішінде үміткерлер елді көптеген рет шарлап, Канадалық Альянстың мүшелерінің санын 200 000-нан астам адамға жеткізді. 2000 жылдың 24 маусымында бірінші дауыс беру нәтижесі жарияланғанда, Стоквелл Дей дауыс берушілердің 44 пайызын (120 557 дауыстан 53 249 дауыс) алды, ал Маннинг 36 пайыз, Лонг 18 пайыз дауыс алды. 2000 жылдың 8 шілдесінде екінші дауыс беру нәтижесі саналғанда, Дейге 64 пайыз, ал Маннингке 36 пайыз дауыс берілді. Стоквелл Дей Канадалық Альянстың және парламенттегі ресми оппозицияның жетекшісі болды. Маннингтің саяси партия және оппозиция жетекшісі ретіндегі рөлі аяқталды. Ол өкінішпен: "Операция сәтті аяқталды, бірақ дәрігер қайтыс болды", - деді.
Exhausted by three years of constant campaigning to create the "united alternative", Manning and his supporters now prepared to engage in yet another campaign – for the leadership of the newly created Canadian Alliance. It was to be decided by a vote of the Alliance membership using a preferential ballot and to be completed by July 8, 2000. The slogan adopted by the Manning Team for this campaign was "PM4PM". Manning had resigned his position as Leader of the Opposition to combat the charge that it gave him an unfair advantage over other contestants for the Alliance leadership. Because it was important that the Alliance leadership be contested by prominent Progressive Conservatives, not just by Reformers, Manning welcomed the entry of Stockwell Day, the Alberta cabinet minister, into the contest. Because it was equally important that the leadership contest involve a prominent Progressive Conservative from Ontario, so that the Alliance did not appear to be totally western dominated, both Manning and Day also welcomed Tom Long's entry. The Canadian Alliance leadership contest itself lasted 3 months in which the contenders crisscrossed the country numerous times and grew the membership of the Canadian Alliance to over 200,000 members, when the results of the first ballot were announced on June 24, 2000, Stockwell Day had received 44 percent of the vote (53,249 votes out of 120,557), with Manning receiving 36 percent and Long 18 percent. When the results of the second ballot were counted on July 8, 2000, the vote was 64 percent for Day and 36 percent for Manning. Stockwell Day became the leader of the Canadian Alliance and Leader of the Official Opposition in parliament. Manning's role as a political party and opposition leader was over. As he ruefully remarked, "The operation was a success but the doctor died."
Канаданың Консервативтік партиясы
2000 жылдың күзінде либералдар Канадалық Альянс пен оның жаңа басшысы қарсыласқан ерте сайлауды жариялады. Бірақ Дей, Мэннинг және басқа да маңызды реформаторлар қайта сайланғанымен, Альянс тек 66 мандатты жеңіп алды. Мэннинг 37-ші парламентте өзінің партиясының ғылым және технология жөніндегі сыншысы ретінде қысқа уақыт қызмет етті. Алайда, оның бұрынғы басшы болғандығы Дейдің басшылық күш-жігеріне кедергі келтірді деп саналды және ол 2002 жылдың қаңтарында депутаттығынан бас тартты. Ішкі дау-дамайлардан кейін Дей Канадалық Альянстың басшылығынан кетіп, партия құрылған кезде федералды саясаттан қалысқан Стивен Харпер оның орнына келді. Содан кейін Харпер мен Канаданың Прогрессивті консервативтік партиясының басшысы болған Питер Маккей арасында келіссөздер жүргізілді. 2003 жылдың күзінде екі партияны біріктіру жөнінде принциптік келісімге қол жеткізілді, нәтижесінде Канаданың Консервативтік партиясы (ККП) құрылды. 2004 жылдың наурыз айында Стивен Харпер ККП-ның басшылығын жеңіп алды. Мэннинг ККП құруға тікелей қатыспады, өзін "консервативтік қозғалысты" құруға арнады, ол оның партиялық біртіндеп дамуынан ерекшеленді. Ол келесі үш федералды сайлауда да көзге түспеді, бірақ ККП-ны принциптік тұрғыдан қолдауын жалғастырып, жеке кандидаттарға кеңес пен көмек көрсетті. Реформа, Альянс және Прогрессивті консервативтік партия салған негіздерге сүйене отырып, ККП сайлаудағы табыстарын жалғастырды. 2006 жылдың қаңтар айында өткен федералды сайлауда партия 124 мандатты жеңіп алды, либералдар 103 мандатқа ие болды және Харпер премьер-министр болған бірінші азшылық үкіметін құрды. Көпшілік мандатты алу үшін Харпер 2008 жылдың қыркүйегінде генерал-губернатордан парламентті таратуды сұрады. Одан кейінгі қазан айындағы сайлауда ККП 143 мандатты жеңіп алды, бірақ көпшілікке жету үшін 12 мандат жетіспеді. 2011 жылдың басында Харпер үкіметі сенімсіздік дауысымен жеңіліске ұшырады, бұл жалпы сайлауды міндеттеді. Бұл жолы 2011 жылдың мамыр айында өткен сайлауда ККП 166 мандатты жеңіп алды, көпшілік үкімет құруға жеткілікті болды. Бұл сайлауда либералдар тарихындағы ең аз федералды мандатты жеңіп алды және үшінші партия деңгейіне төмендеді, ал НДП ресми оппозиция болу үшін бесiнше жетістіктерге жетті. Мэннинг Харпер үкіметінің құрылуына немесе қызметіне тікелей қатыспаса да, екі нәрсеге қоршады: Реформа партиясының алғашқы принциптері мен саясаты ККП конституциясына және бағдарламасына енгізілді; және Харпер әкімшілігінде министрлер кабинетіне кірген 18 адам алғаш рет Реформа және Альянс партияларының туы астында парламентке сайланды.
In the fall of 2000, the Liberals called an early election vigorously contested by the Canadian Alliance and its new Leader. But although Day, Manning, and other key Reformers were re elected the Alliance won only 66 seats. Manning served briefly in the 37th parliament as his party's critic for Science and Technology. But it was felt that his presence as a former leader hampered Day's leadership efforts and he resigned his seat in January 2002. After considerable internal dissension, Day resigned as Canadian Alliance leader to be replaced by Stephen Harper who had re entered federal politics after remaining aloof during the party's formation. Negotiations were then undertaken between Harper and Peter MacKay, who had assumed the leadership of the Progressive Conservative Party of Canada. In the fall of 2003 an agreement in principle was reached to merge the two parties to create the Conservative Party of Canada (CPC). In March 2004, the leadership of the CPC was won by Stephen Harper. Manning took no formal part in the creation of the CPC, devoting himself to building "the conservative movement" as distinct from its partisan manifestations. Nor did he play a prominent role in the next three federal elections, although he continued to support the CPC in principle and provide advice and support to individual candidates. The CPC – building on foundations laid by Reform, the Alliance, and the Progressive Conservative Party – continued to make electoral progress. In the January 2006 federal election it won 124 seats compared to 103 for the Liberals and formed its first minority government with Harper as Prime Minister. Seeking a majority, Harper asked the Governor General to dissolve the House in September 2008. In the subsequent October election, the CPC won 143 seats – still 12 seats short of a majority. Early in 2011, the Harper government was defeated by a non confidence vote, thus forcing a general election. This time, in the May 2011 election, the CPC won 166 seats, sufficient to form a majority government. In that election, the Liberals won the fewest federal seats in their history, and were reduced to third party status, while the NDP made unprecedented gains to become the Official Opposition. While Manning himself was not directly involved in the formation or activities of the Harper government, he took pride in two things: that a number of the principles and policies first espoused by Reform had been included in the CPC constitution and platform; and that 18 of those who served as cabinet ministers in the Harper administration were first recruited and elected to parliament under the Reform and Alliance banners.
Әділ келісім панелі
2019 жылдың 9 қарашасында премьер-министр Джейсон Кенни Маннингтің Конфедерацияда "әділ үлеске" қол жеткізуге бағытталған және Альберта үкіметінің тәуелсіздігін арттыруға шолу жасайтын Альберта комиссиясын басқаратынын жариялады. Комиссия Альберта жұмыскерлерін Канада зейнетақы қорынан шығару, провинциялық салық жинау агенттігін құру, Корольдік Канадалық шаруа полициясының қызметін тоқтату және тәуелсіз полиция күшін құру, сондай-ақ Альбертаның ресми конституциясын әзірлеу сияқты шараларды қарастыруда. Бұл жариялау премьер-министр Кеннидің Ред-Дирдегі Мэннинг орталығында сөйлеген сөзі барысында жасалды. Комиссия 2020 жылдың мамырында соңғы есебін тапсырды.
On November 9, 2019, Premier Jason Kenney announced that Manning would lead an Alberta panel focused on getting a "fair deal" in Confederation, along with expanding the autonomy of the Alberta government. The panel is considering measures such as withdrawing Alberta workers from the Canada Pension Plan, the establishment of a provincial tax collection agency, ending the use of the Royal Canadian Mounted Police and creating an independent police force, and establishing a formal Alberta constitution. This announcement was made during a speech by Premier Kenney at the Manning Centre in Red Deer. The panel submitted its final report in May 2020.
Жұмыскерлер орталығы
2005 жылы Маннинг Парламенттен шығып, консервативті принциптерді қолдаған "саяси ой-пікірлер орталығы" және коммерциялық емес "Демократияны құруға арналған Маннинг орталығын" құрды. Маннинг орталығы "әртүрлі провинциялық партиялардан шыққан консерваторларға" және олардың "федералдық әріптестеріне" идея алмасу және саяси бастамалар ұсыну үшін платформа болды, деп Чак Страл мәлімдеді. Оның ішінде "Трюдо мен либералдарға қарсы науқандық жарнамалар" үшін "Канада мықты және мақтан тұтады" ұйымына 240 000 доллар бөлінді. Ол сондай-ақ Фрейзер институтында, Ризент колледжінің Маркетплейс институтында, Торонто және Калгари университеттерінде қонақ профессоры болып жұмыс істеді. Маннинг Торонто университеті, Йорк университеті, Макмастер діни мектебі, Тиндейл университеті, Альберта университеті, Калгари университеті, Оңтүстік Альберта технология институты, Британдық Колумбия университеті, Тринити Уэстерн университеті және Крандл университетінен құрметті дипломдар алды. 2007 жылы Маннинг Канада орденінің серігі атағымен марапатталды. Сол жылы ол Канада академиялары кеңесіне де тағайындалды. 2007 жылы Маннинг CBC Radio One арнасында "This I Believe" радиосериясының канадалық нұсқасын жүргізді. Маннинг оппозиция жетекшісі болған кезде, 1997 жылғы 31 желтоқсанда Канаданың "Royal Canadian Air Farce" телешоуында пайда болды. Бұл көрініс 2008 жылғы 5 желтоқсандағы эпизодта "Флэшбек" номинациясы бойынша көрермендер таңдауына үш үміткердің бірі болды. 2012 жылы Маннинг Альбертаның Еңбегінің орденімен марапатталды. 2013 жылы Маннинг Канаданың Корольдік кеңесіне тағайындалды.
In 2005, Manning left the House of Commons and founded the Manning Centre for Building Democracy, a not for profit "political think tank and advocacy group" that promoted conservative principles. The Manning Centre had provided a networking opportunity for "conservatives from different provincial parties", and their "federal counterparts" and a space to "exchange ideas and propose policy initiatives", according to Chuck Strahl, who had served as a Reform MP and Conservative cabinet minister. This included $240,000 to Canada Strong and Proud for a "series of anti Trudeau and anti Liberal campaign ads." the Fraser Institute, the Marketplace Institute of Regent College and as a Distinguished Visitor at the University of Toronto and the University of Calgary. He is the recipient of honorary degrees from the University of Toronto, York University, McMaster Divinity School, Tyndale University, the University of Alberta, the University of Calgary, the Southern Alberta Institute of Technology, the University of British Columbia, Trinity Western University, and Crandall University. In 2007, Manning was appointed a Companion of the Order of Canada. In that year, he was also appointed to the Council of Canadian Academies. In 2007, Manning hosted a Canadian adaptation of the radio series This I Believe on CBC Radio One. When Manning was Leader of the Opposition, he was featured in a skit on the Canadian TV show, Royal Canadian Air Farce on December 31, 1997. This skit was one of three contenders for the Viewer's Choice "Flashback" for the episode airing on December 5, 2008. In 2012, Manning was appointed to the Alberta Order of Excellence. In 2013, Manning was appointed to the Queen's Privy Council for Canada.
Канада орденінің иегері
2007 жылы Маннинг "өмірін қоғамдық қызметке арнағаны үшін" Канада орденінің серігі атағымен марапатталды. Ол Реформа партиясының негізін қалаушысы және Ресми оппозицияның жетекшісі ретінде құрметпен еске алынды. Ол сонымен қатар бірнеше кітаптың авторы.
Manning was appointed a Companion of the Order of Canada in 2007 for devoting "his life to public service." He was honoured as the founding father of the Reform Party and as leader of the Official Opposition. He is also the author of several books: