Кіріспе
Француз көк ірімшігі – ақ, қышқыл, қаймақтай және сәл ылғалды, көкшіл тамырлары бар. Оның ерекше хош иісі мен дәмі сары май қышқылының дәміне ұқсас; көк тамырлар өткір дәм береді. Оның қабығы жоқ, сырты жеуге жарамды және аздап тұзды. Рокфорттың әдеттегі дөңгелегінің салмағы 1,5-тен 2,5 килограмға дейін, ал қалыңдығы шамамен 20 сантиметрдей болады. Бір килограмм дайын ірімшікті өндіру үшін шамамен 4,5 литр сүт қажет. Францияда Рокфортты көбінесе «Ірімшіктердің патшасы» немесе «Патшалардың ірімшігі» деп атайды, бірақ осы атаулар басқа ірімшіктерге де қолданылады. 79 жылы Плиний Ескі Лозер және Геводан аймалдарының ірімшіктерін жоғары бағалап, олардың ежелгі Римде танымал болғанын айтқан; 1737 жылы Жан Аструк бұл Рокфорттың алға бабасына сілтеме болуы мүмкін екенін болжаған. Бұл теория кеңінен қабылданып, 1860 жылдары Société des Caves тарапынан насихатталды. Бірақ, кейбір зерттеушілер Плиний көк ірімшікті нақты анықтамайды деген негізде бұл идеяны жоққа шығарды. Плинийдің сипаттамасының мағынасы туралы бірлігі жоқ – оны сыр фрай, жүзім шырынында маринадталған ірімшік, тіпті фонду, сондай-ақ Рокфортқа сілтеме ретінде әртүрлі жорылған. Орта ғасырларда Рокфорт танымал ірімшікке айналды. 1411 жылдың 4 маусымында Карл VI Рокфор-сюр-Сользон тұрғындарына ғасырлар бойы олардың істегенідей, ірімшікті пісіру монополиясын берді. 1820 жылы Рокфорт жылына 300 тонна өнім өндірді, бұл көрсеткіш келесі ғасырда бірте-бірте өсіп, 1914 жылы 9250 тоннаға жетті. 1925 жылы ірімшік Францияның алғашқы Appellation d'Origine Contrôlée аталымын алды, оның өндірісі мен атауын реттейтін ережелер алғаш рет белгіленді. 1961 жылы Милодағы Tribunal de Grande Instance имитацияны тоқтатып, маңызды шешім қабылдады: ірімшікті дайындау әдісі Францияның оңтүстігінде қайда болса да қолданылуы мүмкін болғанымен, тек Рокфор-сюр-Сользондағы Мон Комбалу табиғи үңгірлерінде піскен ірімшіктер ғана Рокфорт атауын тағуға құқылы болды.
The cheese is white, tangy, creamy and slightly moist, with veins of blue mold. It has a characteristic fragrance and flavor with a taste of butyric acid; the blue veins provide a sharp tang. It has no rind; the exterior is edible and slightly salty. A typical wheel of Roquefort weighs between , and is about thick. Each kilogram of finished cheese requires about 4.5 liters of milk to produce. In France, Roquefort is often called the "King of Cheeses" or the "Cheese of Kings", although those names are also used for other cheeses. In 79 AD, Pliny the Elder praised the cheeses of Lozère and Gévaudan and reported their popularity in ancient Rome; in 1737, Jean Astruc suggested that this was a reference to an ancestor of Roquefort. The theory was widely taken up, and by the 1860s was being promoted by the Société des Caves. Others have dismissed the idea, on the grounds that Pliny does not clearly identify a blue cheese. There is no clear consensus on the meaning of Pliny's description—it has been variously interpreted as a reference to fromage frais, cheese pickled in grape juice, and even fondue, as well as a reference to Roquefort. By the middle ages, Roquefort had become a recognized cheese. On 4 June 1411, Charles VI granted a monopoly for the ripening of the cheese to the people of Roquefort sur Soulzon as they had been doing for centuries. By 1820, Roquefort was producing 300 tonnes a year, a figure that steadily increased throughout the next century so that by 1914 it was 9,250. In 1925, the cheese was the recipient of France's first Appellation d'Origine Contrôlée when regulations controlling its production and naming were first defined. In 1961, in a landmark ruling that removed imitation, the Tribunal de Grande Instance at Millau decreed that, although the method for the manufacture of the cheese could be followed across the south of France, only those cheeses whose ripening occurred in the natural caves of Mont Combalou in Roquefort sur Soulzon were permitted to bear the name Roquefort.
Өндіріс
Рокфорттың ерекше сипаттамасын беретін Penicillium roqueforti (Penicillium roqueforti) көбесі жергілікті үңгірлердің топырағында табылған. Дәстүр бойынша, ірімшік жасаушылар оны үңгірде 6-8 аптаға нан қалдырып, көбесімен толыққанша жабылатынша күтетін. Содан кейін нанның іші кептіріліп, ұнтаққа айналдырылатын. Қазіргі заманда көбес зертханада өсіріледі, бұл өнімнің тұрақтылығын арттырады. Көбес ірімшік массасына қосылуы немесе қабықшадағы тесіктер арқылы аэрозоль түрінде енгізілуі мүмкін. Рокфорт тек Лакаун тұқымының қой сүтінен жасалады. 1925 жылғы Appellation d'Origine Contrôlée (AOC) ережелеріне дейін кейде аз мөлшерде сиыр немесе ешкі сүті қосылған. Бір килограмм Рокфорт жасау үшін шамамен 12 литр сүт қажет. 2009 жылғы мәлімет бойынша, жеті Рокфорт өндіруші бар. Ең ірі бренд – Société (бренд), Société des Caves de Roquefort (Lactalis еншілес компаниясы) жасаған, олар бірнеше үңгірді иеленеді, өз нысандарын туристерге ашады және жалпы өндірістің шамамен 60% құрайды. Roquefort Papillon да кең танымал бренд. Қалған бес өндіруші, әрқайсысы бір ғана үңгірді иеленеді: Carles, Gabriel Coulet (бренд), Les Fromageries occitanes, Vernières және Le Vieux Berger. 2005 жылы шамамен үш миллион сыр (18 830 тонна) өндірілді, бұл оны Францияның екінші ең танымал сыры – Comté сырынан кейін орналастырады. Penicillium roqueforti пенициллин өндірмейді. Дегенмен, басқа қабынуға қарсы ақуыздардың болуына байланысты,
АОК ережелері
Roquefort өндірісін реттейтін Appellation d'origine contrôlée ережелері INAO-ның бірнеше қаулыларымен айқындалған. Оларға мыналар кіреді:
Денсаулыққа арналған жәрдемақылар
2012 жылғы зерттеуге сәйкес, Рокфорт ірімі қабынуға қарсы заттарды қамтиды. 2013 жылғы зерттеу Рокфорт ірімшігіндегі ақуыздар хламидияның таралуын және липополисахаридтің (LPS) лейкоциттердің қозғалысын тежейтінін көрсетті.