Вуди Алленнің 1999 ж. «Sweet and Lowdown» фильмі – джаз гитарисі Эммет Рей мен тұйық кір жууші Хэттидің күлкілі және драмалық тарихы. Феллинидің «La Strada» фильміне сілтеме.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Sweet and Lowdown – 1999 жылы Уди Аллен жазған және түсірген американдық комедиялық драмалық мокьюментари. Федерико Феллинидің «La Strada» фильміне шала-шарпы негізделген бұл фильмде джаз-гитариші Эммет Рэйдің (Шон Пенн ойнаған) үнсіз кір жуушы Хатиге (Саманта Мортон) ғашық болу оқиғасы айтылады. Алленнің басқа фильмдеріндей (мысалы, «Зелиг»), бұл фильмде де сыншылар мен биографтардың – Аллен, Нат Хентофф, Дэниел Окрент және Дуглас Макграт сияқты адамдардың сұхбаттары кездеседі, олар кейіпкерлер нағыз адамдардай болғандай фильмнің сюжетіне пікір білдіреді. Фильм шыққан кезде көбінесе жағымды пікірлер алды, ал Пенн мен Мортон «Оскар» сыйлығының «Үздік актер» және «Үздік қосалқы актриса» номинацияларына ұсынылды.
Sweet and Lowdown is a 1999 American comedy drama mockumentary written and directed by Woody Allen. Loosely based on Federico Fellini's film La Strada, the film tells the story of jazz guitarist Emmet Ray (played by Sean Penn) who falls in love with mute laundress Hattie (Samantha Morton). Like several of Allen's other films (e. g., Zelig), the film is occasionally interrupted by interviews with critics and biographers like Allen, Nat Hentoff, Daniel Okrent, and Douglas McGrath, who comment on the film's plot as if the characters were real life people. The film received generally positive reviews upon release, with Penn and Morton receiving Oscar nominations for Best Actor and Best Supporting Actress, respectively.
Сюжет
Эммет Рэй – 1930 жылдары RCA Victor лейблінде бірнеше жазбасымен белгілі бір деңгейде танымал болған джаз гитарисі, бірақ оның жоғалып кетуінің себептері құпия күйде қалды. Ол талантты музыкант болғанымен, Рейдің жеке өмірі көпшілік назарынан тыс қалғаннан кейін қиын жағдайға түсіп қалды. Ол жиі кешігеді, тіпті квинтетімен өнер көрсетуге келмейтін болды, себебі ішімдікке құмар еді. Ол ысыраппен ақша жұмсайды, әйелдерге құмар, сондай-ақ оны әйел сатумен де айыптайды. Музыка ойнап, әйелдерді қумайтын кезде, ол қоқыс үйінділеріндегі егеуқұйрықтарды атып, өтетін пойыздарды қадағалайды. Рей атақты гитарист Джанго Рейнхардты өте құрметтейді, тіпті Рейнхард зал ішінде екен деген жалған хабарды естігенде үлкен сахналық қорқыныштан концерттен қашып кеткен деген әңгіме бар. Доңгелек үстелдегі кездесуде, барабаншысымен бірге Рей ұялшақ, үнсіз кір жуушы Хэттимен танысады. Алғашқыда байланыс қиындықтарына байланысты көңілі қалғанмен, Рей мен Хэтти бір-біріне жақын, сүйіспеншілікке толы қарым-қатынас орнатады. Бірақ Рей өзінің мәртебесіне сай музыканттың бір әйелмен тұруына болмайды деп сендіреді. Осы себепті Рей әлеуметтік өмірге белсенді қатысатын Бланш Уильямсқа үйленеді. Алайда Уильямс Рейді төменгі топтың жарқын өкілі деп қарастырады және оны әдеби шығармалары үшін шабыт көзі ретінде пайдаланады. Олардың некесі кезінде Рейді қорқынышты түстер мазалайды және ұйқыда Хэттидің есімін айқайлайды. Уильямс Рейді гангстер Ал Торриомен адасқанда, Рей оны тастап, Хэттиді іздейді. Ол оның өзіне қайта оралатынына сенімді, бірақ Хэттидің бақытты отбасылық өмір сүріп, бала тәрбиелеп жатқанын біледі. Рей мұңайып, Хэттиден кеткеніне өкінеді. Вуди Аллен мен құжатты фильмдердің сарапшылары Рейдің соңғы шығармаларының Рейнхардтың деңгейіне жеткенін, олардың аңызға айналғанын айтады.
Emmet Ray is a jazz guitarist who achieved some acclaim in the 1930s with a handful of recordings for RCA Victor, but faded from public view under mysterious circumstances. Although he is a talented musician, Ray's personal life fell into shambles after his disappearance from public view. He's often late in or even absent from performances with his quintet due to heavy drinking. He spends extravagantly, and is a womanizer and a pimp. When he's not playing music or pursuing women, he shoots rats at garbage dumps and watches passing trains. Ray idolizes famed guitarist Django Reinhardt, so much that he's said to have fled a nightclub performance with severe stage fright upon hearing a false rumor that Reinhardt was in the audience. On a double date with his drummer, Ray meets Hattie, a shy, mute laundress. After overcoming initial frustration due to communication difficulties, Ray and Hattie form an affectionate and close relationship. However, Ray is convinced that a musician of his stature should never settle down with one woman. Because of this, Ray marries socialite Blanche Williams. But Williams sees Ray as a colorful example of lower class life and a source of inspiration for her literary writing. During their marriage, Ray is tormented by nightmares and shouts out Hattie's name in his sleep. When Williams cheats on Ray with mobster Al Torrio, Ray leaves her and finds Hattie. He assumes that she will take him back, but discovers that she is happily married and raising a family. Ray is despondent, and laments that leaving Hattie was a mistake. Woody Allen and the rest of the documentary experts remark that Ray's final compositions were legendary, finally reaching the quality of Reinhardt's.
Даму
1969 жылы «Take the Money and Run» фильмімен режиссерлік дебют жасағаннан кейін Аллен United Artists компаниясымен бірнеше фильм түсіру туралы келісімшартқа қол қойды. «Қалауың келгенді жаз» деген тапсырмамен, кларинетші және джаз әуесқойы Аллен 1930 жылдардағы джаз музыканты туралы драмалық сценарий жазды. Аллен кейіннен United Artists компаниясының басшылары «комедия күткендіктен таң қалғанын» айтты. Олар қатты уайымдап: «Біз сізбен келісімшарт жасасқандықтан, қалағаныңызды істей аласыз. Бірақ бұл сценарий бізге ұнамайтынын айтқымыз келеді», - деді. Аллен United Artists компаниясымен келісіп, «Bananas» фильмін жазып, режиссерлік етті. 1995 жылы ол «The Jazz Baby» сценарийін «әлдеқайда тым амбициялық» деп бағалады. 1998 жылы Аллен жобаға қайта оралып, сценарийді қайта жазып, атын «Sweet and Lowdown» деп өзгертті. Аллен бастапқыда Рэй рөлін өзі ойнауды жоспарлаған, бірақ ақырында Шон Пеннді таңдады. Ол Джонни Деппті де қарастырған, бірақ Депп сол кезде бос емес еді. Пеннмен жұмыс істеу қиын деген репутациясы болған, бірақ Аллен кейіннен: «Менің онымен ешқандай қиындықтарым болған жоқ. Ол бар күшін салып, режиссерлік нұсқауларды орындап, өзі де үлкен үлес қосты – керемет актер», - деді. Аллен естеліктерде Саманта Мортонға «өзінің рөлін Харпо Маркс сияқты ойнауын» айтқанын еске алды. Ол: «Харпо Маркс кім?» деп сұрады. Мен оның жас екенін түсіндім. Содан кейін оған ол туралы айтып бердім, ол қайта барып фильмдерін көрді.
After his 1969 directing debut Take the Money and Run, Allen signed a contract to direct a series of films with United Artists. Told to "write what you want to write," Allen, a clarinetist and avid jazz enthusiast, wrote The Jazz Baby, a drama screenplay about a jazz musician set in the 1930s. Allen said later that the United Artists executives were "stunned because they had expected a comedy. [They] were very worried and told me, 'We realize that we signed a contract with you and you can do anything you want. But we want to tell you that we really don't like this.'" Allen went along with United Artists, writing and directing Bananas instead. In 1995, he dismissed The Jazz Baby as having been "probably too ambitious." In 1998, Allen returned to the project, rewriting the script and changing its name to Sweet and Lowdown. Allen had originally planned to play Ray himself, but eventually cast Sean Penn. Allen also considered Johnny Depp, but Depp was busy at the time. Penn had a reputation for being difficult to work with, but Allen later said, "I had no problem with him whatsoever He gave it his all and took direction and made contributions himself a tremendous actor." Allen, in a retrospective, said that he told Samantha Morton to "play [her] part like Harpo Marx. And she said, 'Who is Harpo Marx?' and I realized how young she was. Then I told her about him [and] she went back and saw the films."
Түсірілім
"Sweet and Lowdown" толығымен Нью-Йорк пен Нью-Джерсиде түсірілді, бірақ оқиға Чикаго аймағы мен Калифорнияда өтеді. Бұл фильмді Алиса Лепсельтер алғаш рет монтаждады, ол содан бері Алленнің барлық фильмдерін монтаждап келеді. Лепсельтер бұған дейін Алленнің фильмдерін жиырма жыл бойы өңдеген Сьюзан Э. Морс қызметін жалғастырды. Сонымен қатар, бұл Алленнің қытай операторы Жао Фэймен бірлесіп жұмыс істеген үш фильмнің біріншісі болды. Аллен Жао Фэйді бірнеше жыл бұрын "Қызыл шамды көтеру" (Raise the Red Lantern) фильміндегі жүлделі жұмысы арқылы байқаған.
Sweet and Lowdown was filmed entirely in New York and New Jersey but is set in the Chicago area and California. The film was the first of Allen's that was edited by Alisa Lepselter, who has edited all of Allen's films since. Lepselter succeeded Susan E. Morse, who edited Allen's films for the previous twenty years. It was also the first of three films where Allen collaborated with Chinese cinematographer Zhao Fei. Allen had first noticed Zhao with his award winning work on Raise the Red Lantern, some years earlier.
Музыка
Фильмнің музыкасын Дик Хайман әндерге қойып, дирижерлік етті. Барлық гитаралық сололарды гитарист Говард Алден орындады. Қосымша ритм-гитарашылар Бэки Пицарелли және Джеймс Чирилло болды. Чирилло "Sweet Georgia Brown" трегінде ритм-гитарада тартылды. Пиццарелли қалған ритмді тректердің бәрін жасады.
The music for the film was arranged and conducted by Dick Hyman. All of the guitar solos are played by guitarist Howard Alden. Additional rhythm guitarists were Bucky Pizzarelli and James Chirillo. Chirillo played rhythm guitar on the track "Sweet Georgia Brown." Pizzarelli created all other rhythm tracks.
Қабылдау
Sweet and Lowdown сыншылардан жағымды пікірлер алды. Қазіргі уақытта Rotten Tomatoes сайтында 61 рецензия бойынша 77% «жаңа» рейтингке ие, консенсус бойынша: «Сыншылар Вуди Алленнің Sweet and Lowdown фильмін оның тартымды, жеңіл комедиясы мен актерлік шеберлігі үшін жоғары бағалайды». Мортонның ойыны сыншылар тарапынан мақтауға ие болды, Salon сыншысы Стефани Захарек оның «фильмді тыныш түрде жарқын еткенін» айтты. Оның ойыны соңғы жылдары көргендерінен ерекшеленеді. Бұған қоса, олар «Комедия немесе музыкалық фильм» санатында «Алтын глобус» сыйлығына ұсынылды. Фильм Клотрудис тәуелсіз фильмдер қоғамынан «Үздік актер», «Үздік екінші пландағы актриса» және «Үздік сценарий» номинациялары бойынша үш үміткерлік алды. Сонымен қатар, Мортон Чикаго фильм сыншылары қауымдастығы, Лос-Анджелес фильм сыншылары қауымдастығы, Ұлттық фильм сыншылары қоғамы сыйлықтарында және «Ең үздік британдық актриса» үшін «Империя» сыйлығында «Үздік екінші пландағы актриса» номинациясына ие болды. Лондон фильм сыншылары шеңберінде Мортон «Жылдың үздік британдық қосалқы актрисасы» сыйлығын жеңіп алды.
Sweet and Lowdown received generally positive reviews from critics. It currently holds a 77% 'fresh' rating on Rotten Tomatoes from 61 reviews, with the consensus: "Critics praise Woody Allen's Sweet and Lowdown for its charming, light hearted comedy and quality acting." Morton's performance was met with critical acclaim, with Salon critic Stephanie Zacharek saying that she "quietly explodes [the film] Her performance is like nothing I've seen in recent years." The pair were also nominated for Golden Globe Awards in the acting categories for Motion Picture Comedy or Musical. The film received three nominations from the Chlotrudis Society for Independent Films for Best Actor, Best Supporting Actress, and Best Screenplay. In addition, Morton was nominated for Best Supporting Actress in the Chicago Film Critics Association Awards, the Los Angeles Film Critics Association Awards, the National Society of Film Critics Awards, and for an Empire Award for Best British Actress. At the London Film Critics Circle Awards, Morton won British Supporting Actress of the Year.