Бетти Компсон: Голливудтың нұрлы дәуірінен шыққан актриса
Betty Compson
Бетти Компсон (1897-1974) – американ актрисасы, Холливудтың нұрлы дәуірінде танымал. «The Docks of New York» және «The Barker» фильмдеріндегі рөлдерімен әйгітелген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актриса (1897–1974)
American actress (1897–1974)
Нью-Йорк қаласының мэрі Джимми Уокерге үйленген актриса.
the actress who married NYC Mayor Jimmy Walker
Бетти Компсон (туған Елеонора Луисим Компсон; 19 наурыз 1897 – 18 сәуір 1974) – Голливудтың үнсіз кезеңінде мансабын бастаған американдық актриса және кино өндіруші. Ол "The Docks of New York" және "The Barker" фильмдеріндегі өнер көрсетуімен ең жақсы танымал, соңғысы оған "Ең үздік әйел актриса" номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығына ие болу мүмкіндігін берді.
Betty Compson (born Eleanor Luicime Compson; March 19, 1897 – April 18, 1974) was an American actress and film producer who got her start during Hollywood's silent era. She is best known for her performances in The Docks of New York and The Barker, the latter of which earned her an Academy Award nomination for Best Actress.
Ерте өмір
Компсон 1897 жылдың 19 наурызында Вирджил мен Мэри (Раушер) Компсон отбасында Юта штатының Бовер қаласындағы кеншілер лагерінде дүниеге келді. Оның әкесі кен инженері, алтын іздеуші және азық-түлік дүкенінің иесі болса, анасы үйлерде және қонақүйлерде қызметші болып жұмыс істеген. Ол әкесінен ерте айырылды және 16 жасында Солт-Лейк-Ситидегі театрда скрипкашы болып жұмысқа тұрды.
Compson was born on March 19, 1897, the daughter of Virgil and Mary ( Rauscher) Compson, in Beaver, Utah, at a mining camp. Her father was a mining engineer, a gold prospector, and a grocery store proprietor, and her mother was a maid in homes and in a hotel. Her father died when she was young, and she obtained employment as a violinist at 16 at a theater in Salt Lake City.
Мансап
Ол гастрольдік турнирлердегі водевиль скетчтерінде ойнап, Голливуд продюсерлерінің назарына түсті. Гастрольдік сапарда ол комедиялық продюсер Ал Кристимен танысып, онымен келісімшартқа қол қойды. Оның алғашқы нұсқаусыз фильмі, «Басты рөлге актриса ізделеді», 1915 жылдың қараша айында шықты. Ол 1916 жылы жалғыз 25 фильм түсірді, бірақ олардың барлығы Кристи үшін қысқа метражды фильмдер болды, тек бір толық метражды фильмнен басқа – «Жақында жесір қалғандай». Ол 1918 жылдың ортасына дейін көптеген қысқа метражды фильмдерді түсіруді жалғастырды, содан кейін Кристимен ұзақ шәкірттікке өткеннен кейін толық метражды фильмдерді түсіре бастады. Компсонның жұлдызы 1919 жылы Джордж Лоан Таккердің «Ғажайып адам» (1919) фильмімен көтерілді. «Парамаунт» Таккердің көмегімен Компсонмен бес жылдық келісімшартқа қол қойды. Оның танымалдылығы өзінің жеке өндіріс компаниясын құруға мүмкіндік берді, ол сценарийлер мен қаржыландыруға шығармашылық бақылауды қамтамасыз етті. «Парамаунтпен» келісімшарты жаңартылмады, ол фриланс режимінде жұмыс істеуді шешті, «Колумбия» («Бродвейдің сұлуы») және «Чадвик» («Ледибэрд») сияқты төмен бюджетті студиялармен жұмыс істеді. Осы уақытта ол Джон Гилбертпен бірге «Ет пен шайтан» MGM фильміндегі қиын мінезді Грета Гарбоның орнына ұсынылды. Ақырында ол студияда «Ғажайып адам» фильміндегі бұрынғы әріптесі Лон Чейнимен бірге «Үлкен қала» фильмінде жұмыс істеді. 1928 жылы ол «First National Pictures» ұсынған «The Barker» фильміне қатысты. Оның манипулятивті карнавал қызы Кэрри рөліндегі ойнағандығы үшін «Оскар» сыйлығының «Үздік әйел актриса» номинациясына ұсынылды, бірақ «Кокет» фильміндегі Мэри Пикфордтан жеңілді. 1928 жылғы «Әскери сот» нұсқаусыз фильмінде ол Батыс заңсыз Белл Старр рөлін сомдаған алғашқы актриса болды. Сол жылы ол Джозеф фон Штернбергтің танымал «Нью-Йорк доктері» фильмінде өзін-өзі өлтіруге бейім жезөкше рөлін ойнады. Бұл фильмдер Компсонның танымалдылығын қайтадан арттырып, жаңа сөйлейтін кинодағы белсенді актрисаға айналдырды. Шын мәнінде, Чейни оған өзінің алғашқы сөйлейтін фильмі «Бейпақты үштік» фильміндегі әйел рөлін ұсынды, бірақ ол тым бос болды және оның орнына досы Лила Лиді ұсынды. Көптеген нұсқаусыз фильмдердің әйел жұлдыздарынан айырмашылығы, оның дауысы өте жақсы жазылған деп есептелді. Ол әнші болмаса да, өзінің ән дауысы дубляжға алынған бірнеше ерте музыкалық фильмдерде ойнады.
Playing in vaudeville sketches with touring circuits, Compson got noticed by Hollywood producers. While touring, she was discovered by comedic producer Al Christie and signed a contract with him. Her first silent film, Wanted, a Leading Lady, was in November 1915. She made 25 films in 1916 alone, although all of them were shorts for Christie with the exception of one feature, Almost a Widow. She continued this pace of making numerous short films well into the middle of 1918 when after a long apprenticeship with Christie, she started making features exclusively. Compson's star began to rise with the release of the 1919 feature The Miracle Man (1919) for George Loane Tucker. Paramount signed Compson to a five year contract with the help of Tucker. Her popularity allowed her to establish her own production company, which provided her creative control over screenplays and financing. Her contract with Paramount was not renewed, and she decided to freelance, working with lower budget studios such as Columbia in The Belle of Broadway and Chadwick in The Ladybird. During this time, she was suggested as a replacement for difficult Greta Garbo in the MGM feature Flesh and the Devil opposite John Gilbert. She eventually worked for the studio with former The Miracle Man co star Lon Chaney in The Big City. In 1928, she appeared in a First National Pictures part talkie, The Barker. Her performance as manipulative carnival girl Carrie garnered her a nomination for the Academy Award for Best Actress, although she lost to Mary Pickford in Coquette. In Court Martial, a 1928 silent film, she became the first actress to portray Old West outlaw Belle Starr on film. In the same year, she appeared in the acclaimed Josef von Sternberg film The Docks of New York in a sympathetic portrayal of a suicidal prostitute. These films caused Compson's popularity to re emerge, and she became a busy actress in the new talking cinema. In fact, Chaney offered her the female lead in his first talkie The Unholy Three, but she was too busy and instead suggested friend Lila Lee. Unlike a number of other female stars of silent film, it was felt that her voice was recorded exceptionally well. Although she was not a singer, she appeared in a number of early musicals in which her singing voice was dubbed.
Кейінгі мансап
Қазір Крузден ажырасқаннан кейін Компсонның мансабы гүлдене берді, ол 1930 жылы ғана тоғыз фильмде түсті. Дегенмен, оның соңғы табысы Гари Купермен бірге түскен "Спойлерлер" фильмі болды. Ол қайтадан сәттілікке жете алмады және тек "арзан студияларда" ғана рөлдерге ие болды. Ол түспеген маңызды фильмдердің бірі – "Желмен бірге кеткендер"; ол Белл Уотлинг рөліне түсті сынақтан өтті, бірақ рөлге қабылданбады. 1941 жылы Компсон Альфред Хичкоктың "Мистер және миссис Смит" фильмінде шағын рөлде ойнады. Оның кейінгі фильмдерінің көп бөлігі төмен бюджетпен түсірілді. Компсонның соңғы фильмі 1948 жылы шыққан "Қиындықтар басталады" болды; кинодан кеткен соң ол косметика желісін ашты және күйеуіне Ashtrays Unlimited атты компанияны басқаруға көмектесті.
Now divorced from Cruze, Compson's career continued to flourish, starring in nine films in 1930 alone. However, her last hit proved to be in The Spoilers, alongside Gary Cooper. She was unable to score a success and only secured roles in "poverty row" studios. One major film in which she did not appear was Gone with the Wind; although she shot a Technicolor screen test for the role of Belle Watling, she was not cast in the role. In 1941, Compson appeared in a small role in an Alfred Hitchcock film, Mr. & Mrs. Smith. Most of her later films were low budget efforts. Compson's last film was 1948's Here Comes Trouble; after retiring from the screen, she began a cosmetic line and helped her husband run a business called Ashtrays Unlimited.
Жеке өмір
Крузбен некесі аяқталғаннан кейін Компсон тағы екі рет тұрмысқа шықты. Оның агент/өндіруші Ирвинг Вайнбергпен некесі ажырасып бітті, ал Сильвиус Галлмен некесі Галлдың 1962 жылы қайтыс болуымен аяқталды. Оның балалары болған жоқ.
After her marriage with Cruze ended, Compson married two more times. Her marriage to agent/producer Irving Weinberg ended in divorce, and her marriage to Silvius Gall ended with Gall's death in 1962. She had no children.
Өлім
Компсон 1974 жылдың 18 сәуірінде 77 жасында Калифорния штатының Глендейл қаласындағы үйінде жүрек талмасынан қайтыс болды. Ол Сан-Фернандо қаласындағы Сан-Фернандо миссиясы зиратына жерленді. Киноиндустриясына қосқан үлесі үшін Компсонның Голливуд Даңқ аллеясында, 1751 Вайн-стрит мекенжайында жұлдызы бар.
Compson died April 18, 1974, of a heart attack at her home in Glendale, California, aged 77. She was interred in San Fernando Mission Cemetery in San Fernando, California. For her contributions to the motion picture industry, Compson has a star on the Hollywood Walk of Fame at 1751 Vine Street.