Арманды поп: Тарихы мен ерекшеліктері

Кіріспе

Музыка жанры

Альтернативті рок
неопсихеделия
эфирлі толқын
готикалық рок
|мәдени шығу тегі = 1980-ші жылдар, Ұлыбритания
|туындылары =
Shoegaze
chillwave
|қосымша жанрлар =
Ambient pop – альтернативті рок пен неопсихеделияның қосалқы жанры. AllMusic Guide to Electronica (2003) арманды попты «мелодияға емес, дыбыстық текстураларға сүйенетін альтернативті рок жанрының атмосфералық түрі» деп анықтады. Paste журналының мәліметінше, бұл жанрда ән сөзіне қарағанда көңіл-күй мен дыбысқа басымдық беріледі, сондықтан «аккордтар мен тректер бір-бірімен соншалықты үйлесіп кетеді де, бір ән аяқталды да, екіншісі басталды ма екенін анықтау қиын». Оның жалпы ерекшеліктері – тынысты вокал, гитара эффекттерін қолдану және тығыз өңделген дыбыс. Реверб және эхо сияқты эффекттер кеңінен қолданылады, сонымен қатар тремоло мен хор да жиі кездеседі. Ән мәтіндері көбінесе жеке басты ойларға немесе өмірлік мәселелерге толы болады. 1967 жылы шыққан The Velvet Underground & Nico тобының дебюттік альбомында музыкалық сыншы Марк Бимаунт «психоделикалық арманды поп» деп атаған түрлі стильдер орын алған. 1960-шы жылдардағы The Byrds тобы кейінгі британдық dream pop топтарының «ұзын созылған гармонияларына» әсер еткен. Сынықшы Джим Аллен 2021 жылы Beach Boys тобын арманды поптың «атасы» деп атап, олардың әнінің бұрын-соңды болмаған «кино тәрізді арманды сахна» өндіріс стилі «арманды поптың туыстық ағашының қалыптасуының бастапқы нүктесін» көрсетеді дейді. Дегенмен, Beach Boys тобының жанрға тигізген әсері 2000-ші жылдардан кейін ғана кеңінен мойындалды.

1980 жылдардың басы-ортасы: Даму

PopMatters журналының А. Дж. Рамирес готик-роктан армандық попқа дейінгі эволюциялық байланысты таниды. 1980-жылдардың басында готик-тан туындаған «эфирлі толқын» қосалқы жанры, оның әсерлі гитаралық дыбыстары мен әйел вокалы, армандық поп пен шугейз сахналарына жол ашты; оны Cocteau Twins және 4AD, Projekt Records сияқты лейблдар бейнеледі. Rolling Stone журналы «қазіргі заманғы армандық попты» 1980-жылдардың басында Cocteau Twins және олардың замандастары жасаған туындылардан бастау алған деп сипаттайды. Pitchfork пікірінше, Durutti Column-ның Vini Reilly 1980-жылдардың ортасында «өзіне-өзі зиян келтіретін армандық поп-гитаристтің стереотипін» бейнелеген, ал оның «есірткілік өнер көрсетулері» My Bloody Valentine және Galaxie 500 сияқты кейінгі топтарды болжады. 4AD-тің «армандық поп супертобы» This Mortal Coil-дың 1984 жылғы «It'll End in Tears» альбомы, сондай-ақ 1983 жылғы Tim Buckley-дің «Song to the Siren» кавер-сынглы жанрдағы ықпалды туындыға айналды және екі жыл бойы Ұлыбританияның тәуелсіз хит-парадында тұрақтап, сәттілікке жетті. Cruise, Lynch және Badalamenti триосы кейіннен 1989 жылы «Floating into the Night» альбомын жазды, ол стильді одан әрі дамытып, «Twin Peaks» тақырыбы мен Ұлыбританияның топ-10 хит-парадына енген «Falling» әнін ұсынды. Топ 1987 жылы шыққан «Lollita» EP-ін шығару үшін 4AD компаниясымен келісім шарт жасасты, оны Cocteau Twins гитарисі Robin Guthrie өндірді. Pitchfork олардың дебюттік альбомын «Sixty Nine» (1988) армандық поп қозғалысының «маңызды құжаты» деп сипаттап, топтың «түнге айналуы мүмкін эфирлік нәрсені имитациялауға тырысқанын» айтты, нәтижесінде «қол жеткізу қиын, арманның соңғы сәтін ұстап алуға тырысқан естеліктей» музыка пайда болды. Олардың «dreampop» белгісін музыка сыншысы Simon Reynolds кейіннен осы топты сипаттау үшін қабылдады және одан кейін Ұлыбританиядағы жаңадан пайда болған шугейз сахнасына дейін кеңейтті. AllMusic армандық поп лейблін My Bloody Valentine-нің «күшті, жарқыраған фидбэгін» және Galaxie 500-дің «пост-Velvet Underground гитаралық рокі» деп сипаттайды. My Bloody Valentine 1988 жылы шыққан «Isn't Anything» альбомында бірегей армандық поп дыбысын көрсетті, гитарист Kevin Shields «бір уақытта висцеральды және денесіз» аморфты гул шығару үшін тремоло қолды қолданды. Бұл қозғалыстан шыққан басқа да көрнекті топтарға Slowdive және Chapterhouse кіреді. 1980-жылдардың соңындағы A. R. Kane және My Bloody Valentine-нің армандық поп музыкасы 1990-жылдардағы Seefeel және Insides сияқты топтарға әсер етті, олар үлгілер мен реттелген ырғақтар сияқты элементтерді енгізе бастады. AllMusic ambient pop музыкасын «шугейзер қозғалысынан пайда болған армандық поптың жалғасы» деп сипаттайды, электронды текстураларды және үлгілеу сияқты техникаларды енгізуімен ерекшеленеді.

A. J. Ramirez of PopMatters recognises an evolutionary line from gothic rock to dream pop. The early 1980s gothic derived "ethereal wave" subgenre, with its effects laden guitar sounds and female vocals, led to the dream pop and shoegaze scenes; it was represented by Cocteau Twins and labels such as 4AD and Projekt Records. Rolling Stone describes "modern dream pop" as originating with the early 1980s work of Cocteau Twins and their contemporaries. According to Pitchfork, Vini Reilly of the Durutti Column "embodied the cliché of the suicidal dream pop guitarist in the mid 1980s" with his "narcotic performances" presaging later acts such as My Bloody Valentine and Galaxie 500. The 1984 album It'll End in Tears by 4AD's "dream pop supergroup" This Mortal Coil The album's 1983 single, the Tim Buckley cover "Song to the Siren", became an influential work in the genre, and saw success in the UK Indie Chart, remaining there consistently for two years. The trio of Cruise, Lynch and Badalamenti later recorded the 1989 album Floating into the Night, which further elaborated on the style and featured the Twin Peaks theme and UK top 10 single "Falling". The group signed to 4AD to release their 1987 EP Lollita, produced by Cocteau Twins guitarist Robin Guthrie. Pitchfork describes their debut album Sixty Nine (1988) as a "crucial document" of the dream pop movement, commenting that the group "aimed to emulate an ethereality that could just as easily become nightmarish", resulting in music that feels "just out of reach, like your memory struggling to grasp the last wisp of a dream before it slips away." Their "dreampop" label was subsequently adopted by music critic Simon Reynolds to describe that group and later extended to the nascent shoegazing scene in the UK. AllMusic describes the dream pop label as covering both the "loud, shimmering feedback" of My Bloody Valentine and the "post Velvet Underground guitar rock" of Galaxie 500. My Bloody Valentine showcased a unique dream pop sound on their 1988 debut album Isn't Anything, with guitarist Kevin Shields employing a tremolo arm technique in order to produce "an amorphous drone, at once visceral and disembodied". Other prominent acts to emerge from the movement include Slowdive and Chapterhouse. The late 1980s dream pop of A. R. Kane and My Bloody Valentine influenced 1990s acts such as Seefeel and Insides, who began incorporating elements such as samples and sequenced rhythms. Ambient pop music is described by AllMusic as "essentially an extension of the dream pop that emerged in the wake of the shoegazer movement", distinct for its incorporation of electronic textures and techniques such as sampling.

2000-шы жылдар: Қазіргі заманғы даму

2007 жылы шыққан "Person Pitch" альбомы "Beach Boys" тобының ықпалымен жазылған арман поп пен заманауи үлгілеу техникаларын үйлестіріп, мақтауға ие болды және кең таралған әсер етті. 2009 жылы пайда болған "chillwave" терминімен байланысты музыканың көп бөлігі арман поп ретінде қарастырылуы мүмкін; Балтиморлық дуэт Beach House-тің 2010 жылғы "Teen Dream" альбомы топты Cocteau Twins, Mazzy Star және Galaxie 500-тің "жайлы қиялдауына" сүйенген заманауи арман поптың өкілдері ретінде бекітті.