Кіріспе

DX (Digital indeX) кодтамасы – ANSI және I3A стандарты, алғаш рет 1983 жылдың наурыз айында Kodak компаниясымен 135 және APS фотопленкалар мен пленка картридждерін таңбалау үшін ұсынылған. Ол бірнеше бөліктен тұрады: пленкадағы тік тістің астында орналасқан DX пленка жиегіндегі жасырын бейне баркоды, автоматты камералар пайдаланатын картридждегі код және фотолабораториялық машиналар оқитын картридждегі баркод.

Тарих

135 форматтағы 35 мм пленканы өңдеуді жеңілдету үшін Кодак 1983 жылғы 3 қаңтарда DX кодтау әдісін енгізді, сондай-ақ Pentax Super Sport 35 / PC 35AF M шағын камераларын да. Жеті биттік кадр/жарты кадр нөмірі "DXN" нөмірі деп аталады ("DX Number Part 1" және "DX Number Part 2" нөмірлерінен өзгеше) және ол 1990 жылы Eastman Kodak компаниясы патенттеген DX жиектік кодының кеңейтілген түрі болып табылады. Фильм сканерлері қолданатын кейбір кескін өңдеу бағдарламалық құралдары автоматты түрде түсті түзету үшін фильм өндірушісі мен түрін таңдауға мүмкіндік береді. DX пленка жиегіндегі штрихкодты оқу арқылы осы ақпаратты алуға болады, соның нәтижесінде түсті түзетуді дәл қолдануға болады.

DX камерасының автоматты түрде сезімталдандыруы

Фильм картридждерінің сыртында көптеген камералар оқи алатын DX камераның автоматты сезіктендіру (CAS) коды жазылған. Камералар осы арқылы фильмнің жылдамдығын, кадрлар санын және экспозицияның қабылдану деңгейін автоматты түрде анықтай алады. DX камераның автоматты сезіктендіру коды металл картридж бетінің қабырғасындағы өткізгіш немесе өткізбейтін контактілік нүктелердің торлы құрылымы түрінде болады. Камерадағы электрлік контактілер осы биттердің үлгісін оқиды. Көптеген камералар кодтың тек бір бөлігін ғана оқиды; әдетте, фильмнің жылдамдығы ғана оқылады, ал тұтынушы нарығына бағытталған кейбір камералар ең көп қолданылатын фильм жылдамдықтарын ажырату үшін ғана жеткілікті биттерді оқиды. Мысалы, 100, 200, 400 және 800 жылдамдықтарын тек S1 және S2 контактілерін оқу және жерге қосу арқылы анықтауға болады.