Жорж Жозеф Херриман: «Крейзи Кэт» авторы және американдық суретшісі

Кіріспе

Американдық карикатурист (1880–1944)

Американдық карикатурист

Джордж Джозеф Херриман III (22 тамыз 1880 – 25 сәуір 1944) – американдық карикатурист, ең танымал туындысы – Krazy Kat комиксі (1913–1944). Krazy Kat аса танымал болмаса да, өте ықпалды болды және өнер саласындағы адамдардың арасында үлкен қызығушылық тудырды. Гилберт Селдестің «Өзімен-өзі сөйлейтін ақымақ мысық» деген мақаласы – жоғары өнерден шыққан сыншының комикстерге назар аударған алғашқы мысалы. Comics Journal журналы осы комиксті 20 ғасырдың ең ұлы комикстерінің тізімінде бірінші орынға қойды. Херриманның туындылары Эльзи С. Сегар, Уилл Эйснер, Чарльз М. Шульц, Роберт Крамб, Арт Шпигельман, Билл Уоттерсон және Крис Уэр сияқты карикатуристерге зор әсер етті. Херриман Луизиана штатының Нью-Орлеан қаласында, аралас нәсілді креол ата-аналарының отбасында дүниеге келді және Лос-Анджелесте өсті. 1897 жылы орта мектепті бітіргеннен кейін газет индустриясында иллюстратор және гравёр болып жұмыс істеді. Ол карикатура мен комикстерге көшті – ол кезде жаңа бағыт болған бұл салаға, және өзінің ең танымал кейіпкері Крейзи Кэтті 1910 жылы «Дингбат отбасы» комиксінде таныстырғанға дейін түрлі комикстер салды. 1913 жылы «Крейзи Кэт» комиксі күнделікті жариялана бастады, ал 1916 жылдан бастап демалыс күндері де шығарылды. Комикс поэтикалық, диалектіге толы тілімен, фантастикалық, өзгермелі фондарымен және батыл, тәжірибелік беттік дизайнымен ерекшеленді. Комикстің негізгі идеясы мен динамикасында Игнац тышқан Крейзиге кірпіш лақтырады, ал наив, гендерлік белгісіз Кэт оны махаббаттың символы ретінде қабылдайды. Комикс дамыған сайын Крейзи, Игнац және Офиса Пупп арасында үшбұрыш қарым-қатынас пайда болды. Пупп Игнацтың Крейзиге кірпіш лақтыруына жол бермеуге немесе оны осы ісі үшін түрмеге қамауға тырысты, бірақ оның күш-жігері Крейзи Игнацтың кірпіштеріне ұрылуды қалағандықтан үнемі сәтсіздікке ұшырады. Херриман өмірінің көп бөлігін Лос-Анджелесте өткізді, бірақ АҚШ-тың оңтүстік-батысындағы Навахо шөлдеріне жиі саяхат жасады. Ол Монумент Долинасы мен Enchanted Mesa ландшафтына қызығушылық танытты және Коконино округін өзінің Krazy Kat комикстерінің орны етіп белгіледі. Оның суреттерінде Навахо және мексикалық тақырыптар мен мотивтер жиі қолданылды. Ол өте көп комикстер салған және Архи мен Мехитабель, көше мысығы мен тарақан туралы Дон Маркистің поэзия кітаптарын суреттеген жемісті карикатурист болды. Газет магнаты Уильям Рэндольф Херст Херриманды қолдады және оған King Features Syndicate компаниясымен өмір бойына келісімшарт жасады, бұл Херриманға жайлы өмір сүруге және оның танымалдылығына қарамастан, туындыларын жариялауға мүмкіндік берді.

George Joseph Herriman III (August 22, 1880 – April 25, 1944) was an American cartoonist best known for the comic strip Krazy Kat (1913–1944). More influential than popular, Krazy Kat had an appreciative audience among those in the arts. Gilbert Seldes' article "The Krazy Kat Who Walks by Himself" was the earliest example of a critic from the high arts giving serious attention to a comic strip. The Comics Journal placed the strip first on its list of the greatest comics of the 20th century. Herriman's work has been a primary influence on cartoonists such as Elzie C. Segar, Will Eisner, Charles M. Schulz, Robert Crumb, Art Spiegelman, Bill Watterson, and Chris Ware. Herriman was born in New Orleans, Louisiana, to mixed race Creole parents, and grew up in Los Angeles. After he graduated from high school in 1897, he worked in the newspaper industry as an illustrator and engraver. He moved on to cartooning and comic strips—a medium then in its infancy—and drew a variety of strips until he introduced his most famous character, Krazy Kat, in his strip The Dingbat Family in 1910. A Krazy Kat daily strip began in 1913, and from 1916 the strip also appeared on Sundays. It was noted for its poetic, dialect heavy dialogue; its fantastic, shifting backgrounds; and its bold, experimental page layouts. In the strip's main motif and dynamic, Ignatz Mouse pelted Krazy with bricks, which the naïve, androgynous Kat interpreted as symbols of love. As the strip progressed, a love triangle developed between Krazy, Ignatz, and Offisa Pupp. Pupp made it his mission to prevent Ignatz from throwing bricks at Krazy, or to jail him for having done so, but his efforts were perpetually impeded because Krazy wished to be struck by Ignatz's bricks. Herriman lived most of his life in Los Angeles, but made frequent trips to the Navajo deserts in the Southwestern United States. He was drawn to the landscapes of Monument Valley and the Enchanted Mesa, and made Coconino County the location of his Krazy Kat strips. His artwork made much use of Navajo and Mexican themes and motifs against shifting desert backgrounds. He was a prolific cartoonist who produced a large number of strips and illustrated Don Marquis's books of poetry about Archy and Mehitabel, an alley cat and a cockroach. Newspaper magnate William Randolph Hearst was a proponent of Herriman and gave him a lifetime contract with King Features Syndicate, which guaranteed Herriman a comfortable living and an outlet for his work despite its lack of popularity.

1880-1900: Ерте өмір

Джордж Джозеф Херриман 1880 жылғы 22 тамызда Нью-Орлеан қаласындағы 348 Виллер көшесінде дүниеге келді. Ол аралас нәсілді отбасында өсті, француз тілінде сөйлейтін Луизиана креолдық мулаттар ұрпағынан шыққан, олар еркін түсті адамдар саналған және ертедегі құлдыраудан азат ету қозғалысында белсенділік танытқан. Оның әкесінің әкесі, Стивен Херриман, ақ нәсілді Нью-Йорк тұрғыны болған, ол Жюстин Оливьемен балалары болған, ол еркін түсті әйел еді, және Нью-Орлеандағы Роял көшесінде тігін шеберханасына ие болған. Оның әкесінің әжесі Кубаның Гавана қаласында туған. Оның ата-анасы Нью-Орлеанда туған (1850–1923) және Ибервильде туған Клара Морел Херриман (1857–1911) болды. Отбасы Нью-Орлеанның Трем ауданындағы Сент-Огюстин католик шіркеуіне қатысқан. Херриман он жасқа келгенде отбасымен Лос-Анджелеске көшіп, қаланың орталығынан оңтүстікке қарай, Мейн-стрит пен Вашингтон бульварының жанында өсті. Әкесі онда тігінші болып жұмыс істеді. Херриман католик ұлдар мектебі – Сент-Винсент колледжінде (қазіргі Лойола жоғары мектебі) оқыды. 1897 жылы бітіргеннен кейін көп ұзамай ол Санта-Пауладағы "Petrolia" қонақ үйінің эскизін Лос-Анджелес Herald газетіне сатты. Бұл оған гравировка бөлімінде аптасына 2 доллар жалақымен көмекші болып жұмыс істеуге мүмкіндік берді, онда ол кейде жарнамалар мен саяси карикатуралар үшін суреттер салған.

1900-1905: Нью-Йорктегі алғашқы мансабы

20 жасында Херриман Нью-Йоркке бағытталған жүк вагонына құпия түрде мінді, онда суретші ретінде оның мүмкіндіктері жақсырақ болады деп үміттенеді. Алғашында ол сәттілікке жете алмады және Кони-Айлендте жарнамашы және билборд суретшісі болып жұмыс істеу арқылы күнелтті, осы кездегі жетекші юмор журналы – Judge оның бірнеше карикатураларын қабылдады. 1901 жылдың 15 маусымы мен 26 қазаны аралығында оның он бір карикатурасы сол кездегі тығыз штрихтау стилінде осы журналдың беттерінде жарияланды. Ол көбінесе комикстерінде, жаңа пайда болған комикс өнері сияқты, тізбектелген суреттерді қолданды. Сол жылдың 29 қыркүйегінде оның алғашқы нағыз комикстері жарық көрді, біреуі Pulitzer газеттерінің тізбегінде келісімшартсыз, бір реттік, ал екіншісі Филадельфия Солтүстік Америка Синдикатының алғашқы комикс қосымшасында. Оның алғашқы түсті комикстері 20 қазаннан бастап T. C. McClure Syndicate-те пайда болды. Осы синдикаттық жолақтардағы жетістігі Херриманды журналға материал тапсырудан бас тартуға итермеледі. 1902 жылдың 16 ақпанында Pulitzer газеттері үшін ол тұрақты кейіпкері бар алғашқы комиксін – Musical Mose-ты бастады. Комиксте афроамерикалық музыкант басқа ұлт өкілдерінің кейіпін киіп, көрермендер оны танығанда салдарына ұшырайды. Наурыз айында "Профессор Отто және оның автокөлігі", қорқынышты қауіпті жүргізуші туралы комикс, ал сәуір айында бала басты кейіпкері бар "Акробатикалық Арчи" комиксі алғаш рет пайда болды. Картинист ретінде болашағы айқын болған Херриман Лос-Анджелеске балалық шақтағы сүйіктісіне үйленуге оралды және онымен бірге Нью-Йоркке қайтты. 1902 жылдың қараша айында шыққан "The Bookman" әдеби журналында Херриман өзінің кәсібін өзін-өзі сынай отырып жазды, ал ақын Ла Туш Хэнкок сол нөмірдегі "Америкалық комикс және карикатура өнері" атты мақаласында: "Джордж Херриманның ерекшелігі – өнер мен поэзия. Оның суреттері соншалықты танымал болмаса, ол өзінің шақыруын жаңылыс таңдағанын ойлар еді" деп жазды. Херриманның жұмысының танымалдылығы артып, ол кейде Pulitzer қосымшаларының бірінші бетіне толық түсті жолақтарды жариялап тұрды, мысалы, 1903 жылдың қаңтарында басталған екі жұмыссыз теңізші туралы "Екі шаттандырғыш теңізші". Ол қыркүйек айында МакКлюр синдикаты үшін "Диалог екі жолақты" аяқталғаннан кейін ковбой комиксі "Ларайт Питті" салуды бастады. Маусым айында Херриман "Нью-Йорк Ворлд" газетінде жұмыс істеді. Ол жерде ол 28 маусымнан бастап жыл соңына дейін Рой Маккарделдің жергілікті оқиғаларға қатысты пікірлерін суреттеді. Херриман әлі де синдикаттық жұмыстар жасады, мысалы, 1904 жылдың 2 қаңтарынан бастап "Дүниежүзілік түсті баспа компаниясы" үшін Майор Озонның "Таза ауа крестовый походы". Херриманның тағы бір мінезді кейіпкері – майор таза ауа іздеуде әлемді шарлады және поэтикалық диалогтар айтты. Майор Озон соншалықты танымал болды, ол көп ұзамай қосымшаның бірінші бетіне шықты. Сол айда Херриман "Дүниежүзі" газетінен Нью-Йорк Daily News газетіне ауысты, онда оған спорт және саясат туралы карикатуралар сияқты жұмыстардың көбірек түрлері берілді. Ақпан және наурыз айларында ол "Үй – сүйікті үй" атты тұрақты кейіпкері бар, қысқа мерзімді комикс-жолақты шығарды. Сол көктемде ол Уолтер Мерфидің "Баблспикерлер" атты мақалалар сериясын суреттеуді бастады. Рудольф Блок Херриманды Хёрст газеттеріне "оның талантына сай жалақымен" 22 сәуірден бастап жұмысқа алды. Херриман Фредерик Бёрр Оппер, Джеймс Свиннертон және "Тад" деп танымал болған және Хёрсттің басқа бір газеті – Нью-Йорк Evening Journal-да жұлдыз болып саналатын Тэд Дорганмен бірге кеңседе спорттық карикатуралар салды. Тад пен Херриман бір спорттық жарыстарды жиі жариялап, жақын достар болды. 1924 жылы Тад Херриманды "дүниедегі ең жақсы спорттық суретшілердің бірі" деп атады және Херриманның енді мұндай жұмыс істемейтініне өкініш білдірді. Херриман Хёрстпен 1905 жылдың маусымына дейін жұмыс істеді, содан кейін ол газеттен кетті, мүмкін жаңа спорт редакторының карикатурашыларға деген ықыласы болмауы себепті. Ол 1905 жылдың екінші жартысында Лос-Анджелеске оралды.

When he was 20, Herriman clandestinely boarded a freight train bound for New York City, hoping his chances as an artist would be better there. He was unsuccessful at first, and survived by working as a barker and billboard painter at Coney Island, until one of the leading humor magazines of the day, Judge, accepted some of his cartoons. Between June 15 and October 26, 1901, eleven of his cartoons appeared in that magazine's pages, in the heavily crosshatched style of the day. He often used sequential images in his cartoons, as in the emerging comic strip medium. On September 29 that year, his first real comic strips were published, one in the Pulitzer chain of newspapers on a non contractual, one shot basis and another on a continuing basis in the Philadelphia North American Syndicate's first comic strip supplement. His first color comic strips appeared in the T. C. McClure Syndicate beginning October 20. His success with these syndicated strips convinced Herriman to give up on magazine submissions. For the Pulitzer papers on February 16, 1902, he began his first strip that had a continuing character, Musical Mose. The strip featured an African American musician who impersonated other ethnicities, only to suffer the consequences when discovered by his audience. Professor Otto and his Auto, about a terrifyingly dangerous driver, followed in March, and Acrobatic Archie, a "kid strip" with a child protagonist, first appeared in April. With his future as a cartoonist seemingly assured, Herriman traveled back to Los Angeles to marry his childhood sweetheart and returned with her to New York. In the November 1902 issue of the literary magazine The Bookman, Herriman wrote of his profession self deprecatingly, while poet La Touche Hancock, in an article in that issue titled "The American Comic and Caricature Art", wrote, "Art and poetry is the characteristic of George Herriman. Were his drawings not so well known one would think he had mistaken his vocation." Herriman's work was increasing in popularity, and he occasionally had front page, full color strips for the Pulitzer supplements, such as Two Jolly Jackies about two unemployed sailors, which began in January 1903. He began drawing the cowboy strip Lariat Pete in September for the McClure syndicate after Two Jolly Jackies was ended. In June, Herriman was employed by the New York World. There, he illustrated Roy McCardell's commentaries on local events, beginning June 28 and running to the year's end. Herriman still produced syndicate work, such as Major Ozone's Fresh Air Crusade for the World Color Printing Company beginning January 2, 1904. Another of Herriman's obsessive characters, the Major traveled the world in an unsuccessful search for the purest air and spouted poetic dialogue. Major Ozone was so popular that it soon was given the supplement's front page. The same month, Herriman moved from the World to the New York Daily News, where he was given a larger quantity and variety of work, including cartoon reporting on sports and politics. In February and March, he had a short lived continuing character comic strip about domestic life called Home Sweet Home. That spring, he began illustrating a series of articles written by Walter Murphy called Bubblespikers. Rudolph Block hired Herriman for the Hearst papers with "a salary commensurate with his talents", starting April 22 at the New York American, which ran no daily comic strips at the time. Herriman drew sports cartoons in an office alongside Frederick Burr Opper, James Swinnerton, and Tad Dorgan, who was popularly known as "Tad" and was considered a star at another Hearst paper, the New York Evening Journal. Tad and Herriman were often assigned to cover the same sporting events and became close friends. In 1924, Tad called Herriman "one of the best sporting artists in the world" and regretted that Herriman no longer did that kind of work. Herriman continued with Hearst until June 1905, when he left the paper, possibly because of the new sports editor's unsympathetic attitude to cartoonists. He returned to Los Angeles in the latter half of 1905.

19051910: Калифорнияға оралу

Калифорнияда Херриман Дүниежүзілік түсті баспа компаниясына жұмыстарын жіберуді жалғастырды. Ол «Майор Озонды» қайта жаңғыртты және екі бұрынғы комикстен құралған «Бабуляның қызы – Бэд Смит» және екі қабатты балалар комиксі «Рози Пози – Ананың қызы» тудырды. 1906 жылдың 8 қаңтарында ол «Лос-Анджелес Таймс» газетінде жұмыс істей бастады, ал сол жазда қайтадан Херстке оралды. Херсттің «Лос-Анджелес Экзаминер» газетінің бірінші бетіндегі иллюстрациямен бірге, 21 тамызда Херриман «Экзаминердің карикатурисі» деп жарияланды. Оның суреттері газеттің дерлік әр бетінде пайда бола бастады, нәтижесінде газет сатылымы күрт өсті. Қазан айында ол «World Color» компаниясымен жұмысын тоқтатты. Бад Фишердің 1907 жылдың соңында жарық көрген «A. Mutt» комиксінің табысынан кейін, Херриман 10 желтоқсаннан бастап спорт тақырыбындағы күнделікті комикстерді жасауға кірісті – «Мистер Проунс – құмар ойыншы». Бұл комикс Фишердің комиксідей сәтті болмады және 26 желтоқсаннан кейін тоқтатылды. «Мэри колледжден келді», Cliff Sterrett'тің «Полли және оның достары» және John Held Jr.'дың «Жай ғана Марджи» сияқты танымал «қыздар комикстерінің» алға басушысы, 1909 жылдың 19 ақпанынан 1910 жылдың 4 қаңтарына дейін жарық көрді. Оның келесі комиксі «Барон Муч», басты рөлдегі ақшаға қанағаттанбайтын адам, 1909 жылдың 12 қазанында «Экзаминерде» жарық көрді. 1909 жылдың қараша айында Херриман «World Color Printing Company» компаниясымен екі комикс шығара бастады: «Alexander the Cat» және «Daniel and Pansy», екеуі де түрлі-түсті болды. «Дэниел мен Панси» – Херриманның толығымен жануарлардан тұратын алғашқы комиксі. Содан кейін, 23 желтоқсанда «Экзаминерде» «Гуссеберри Сприг» жарық көрді, ол бұрынғы және танымал спорттық мультфильмдерінде пайда болған аристократ, сигарета тартатын үйрек туралы болды. Құстар мекендейтін фантастикалық әлем «Крейзи Кэтке» жол ашты, ал оның көптеген кейіпкерлері кейінгі комиксте қайта пайда болды.

1910-1922: тағы да Нью-Йорк пен Крейзи Кат

1910 жылы «Нью-Йорк кешкі журналының» спорт редакторы Херриманды Джек Джонсон мен Джим Джеффристің «Ғасыр шайқасын» жариялау үшін Сан-Францискода болған Тэд Дорганның орнына шақырды. Нью-Йоркке келгеннен кейін алты күн өткен соң Херриман «Дингбат отбасы» комиксін бастады, оның басты кейіпкерлері Э. Плурибус Дингбат және оның отбасы болды. 1910 жылдың 26 шілдесінде Херриман комиксте баспа әріптерін қолданды, бірақ көп ұзамай қолмен жазуға қайта оралды. 1910 жылдың 10 тамызында Херриман комиксті «Жоғарғы қабаттағы отбасы» деп атады. 1911 жылдың 15 қарашасындағы комикстен кейін түпнұсқа атау қайта қолданылды, онда Дингбаттардың үйі дүкен үшін бұзылып, олар мен жоғарғы қабаттағы қарсыластары жолдарымен кетіп қалды. Бірақ бұл комиксті Виллем де Кунинг, Пикассо және Эдвин Денби сияқты белгілі суретшілер мен жазушылар ұнатып, кейіннен Е. Е. Каммингс, Джек Керуак және Умберто Эко да бағалады. Комикстің алғашқы жылдарында Крази Каттың юморы slapstick-тен вадевиль стиліне ауысты. Комикстегі фондық суреттер көбірек өзгере бастады, болашақтың белгісін көрсетті. 1916 жылдың 23 сәуірінде комикс толық беттік, қара-ақ түсті жексенбілік комикске айналды. Херриман өзінің қиялын толыққанды пайдаланып, комикстің макетінде бүкіл бетті қолданды. Комикс бетіндегі басқа комикстерден ерекшеленді: спонтанды, формальды түрде батыл, бірақ өте ұқыпты құрастырылған. Херриман Аризонадағы Монумент аңғарына және Нью-Мексико мен Оңтүстік Ютадағы ұқсас жерлерге сапар шекті, шөлді ландшафттың ерекше формаларын өз комикстеріне енгізді. Нью-Мексиконың сиқырлы тау алаңы алғаш рет 1916 жылдың жазында «Крази Кат» комиксінде пайда болды. Херриман 1913 жылы Теодор Рузвельттің мақаласын оқығаннан кейін сапар шеккен болуы мүмкін, бірақ ол бұрын да барған болуы мүмкін – Аризонаның шөлді Коконино округі, ол Крази Кат комиксінің фоны болды, алғаш рет 1911 жылы «Дингбат отбасы» комиксінде айтылған, бірақ нақты Коконино округі Херриманның қиялындағы нұсқасынан оңтүстік-батысқа қарай орналасқан. 1916 жылы «Дингбат отбасы» комиксі аяқталып, келесі күні «Барон Бинз» комиксінің тұңғыш саны жарық көрді. Комикстің басты кейіпкері, Барон – кедей ағылшын дворяны, Чарльз Диккенс пен Чарли Чаплиннен шабыттанған саяхатшы. Ол және оның қызметшісі Граймс аман қалудың жолдарын іздестірді. Кейіннен Херриман басты кейіпкерлердің әйелдерін таныстырды, және Krazy Kat комиксіндегі кейіпкерлердің эпизодтық түрде пайда болуымен, тұрмыстық комикс ретінде жұмыс істегеннен кейін, ол 1919 жылдың қаңтарында аяқталды. Келесі күні оны «Мейбелді тыңда» комиксі алмастырды, ол жас жігіттің жас қызға ұнауға тырысуы туралы болды; ол ұятты жағдайға түсіп, оны «Мейбелді тыңда» деп түсіндіруге тырысады. Комикс сол жылдың желтоқсанына дейін жарық көрді. Крази Кат комиксі өнер әлемінде жанкүйерлерге ие болды. Кейіпкер алғаш рет 1916 жылы кинода пайда болды. Мысық бейнеленген алғашқы анимациялық фильмдерді Херсттің Халықаралық кино қызметі шығарды, бірақ Херриман тікелей қатыспады. 1922 жылы Адольф Болм Джон Алден Карпентер жазған «Крази Кат» балетіне хореографиялық бейін шығарды. Ол алғаш рет 1922 жылы Нью-Йоркте Балет Интайммен орындалды, ал Херриман либреттоны суреттеді және костюмдер мен сценарийді жасады. Бұл үлкен жетістік болмағанымен, сыншылар Димс Тейлор, Старк Янг және Генриетта Штраус бұл туралы жақсы пікір білдірді. Комикс өзі «Голла, Голла комикстің өнері» атты әдеби сыншы Гилберт Селдестің мақаласының тақырыбы болды, ол 1922 жылдың мамыр айында Vanity Fair журналында жарық көрді. Селдес бұл мақаланы өзінің «Жеті жанды өнер» (1924) атты халықтық өнер туралы кітабының бір бөлігі ретінде кеңейтті, онда Селдес халықтық өнердегі әртістерді, мысалы, Херриман мен Чаплинді дәстүрлі суретшілермен қатар қарастырудан бас тартуға қарсы пікір білдірді. Krazy Kat комиксі «Өзін-өзі жүріп жүретін Крази Кат» деп аталатын тараудың тақырыбы болды, бұл комикс туралы жазудың ең танымал бөлігі және жоғары өнер әлеміндегі сыншының комикс ортасына заңдылық бергенінің алғашқы мысалы. Vanity Fair журналы 1923 жылдың сәуірінде Херриманды өзінің атақ-даңқ залына енгізді.

In 1910, the sports editor of the New York Evening Journal called Herriman back to New York to cover for Tad Dorgan who was in San Francisco covering the "Fight of the Century" between Jack Johnson and Jim Jeffries. Six days after arriving in New York, Herriman began The Dingbat Family, starring E. Pluribus Dingbat and his family. Herriman used typed lettering on the strip on July 26, 1910, but quickly went back to hand lettering. On August 10, 1910, Herriman retitled the strip The Family Upstairs. The original title returned after the strip of November 15, 1911, when the Dingbats' building was demolished to make room for a department store and they and their upstairs nemeses parted paths. But it was liked by famous artists and writers such as Willem de Kooning, Picasso and Edwin Denby, and later by E. E. Cummings, Jack Kerouac and Umberto Eco. During the first few years of publication, Krazy Kats humor changed from slapstick to a more vaudevillian kind. The shifting backgrounds became increasingly bizarre, presaging things to come. The strip expanded to a full page black and white Sunday strip on April 23, 1916. Herriman made full use of his imagination and used the whole page in the strip's layout. The strips were unlike anything else on the comics page; spontaneous, formally daring, yet impeccably composed. Herriman visited Monument Valley in Arizona and similar places in New Mexico and southern Utah, and incorporated the distinct forms of the desert landscape into his strips. The Enchanted Mesa of New Mexico first appeared in Krazy Kat in the summer of 1916. Herriman may have visited after reading an article by Theodore Roosevelt in 1913, but he may have gone earlier—the desert Coconino County, Arizona, that became the backdrop to Krazy Kat was first mentioned in a 1911 The Dingbat Family strip, though the real Coconino County was located further southwest than Herriman's fanciful version. The Dingbat Family finished in 1916 and was replaced by Baron Beans debut the next day. The strip's title character, The Baron, was an impoverished English nobleman, a tramp inspired by Charles Dickens and Charlie Chaplin. He and his valet Grimes would plot ways to get by. Herriman later introduced the main characters' wives, and after a run as a domestic strip, with occasional appearances of characters from Krazy Kat's world, it ended in January 1919. It was replaced the next day by Now Listen Mabel, which was about a young man courting a young woman; he would be caught in a compromising situation, which he would try to explain away with "Now listen Mabel " The strip lasted until that December. Krazy Kat gained an appreciative audience in the world of the arts. The character debuted in film in 1916. The first animated films starring a cat were produced by Hearst's International Film Service, though without Herriman's direct involvement. In 1922, Adolph Bolm choreographed a jazz pantomime Krazy Kat ballet written by John Alden Carpenter. It was first performed in New York in 1922 by Ballet Intime, and Herriman illustrated the libretto and designed the costumes and scenario. While it was not a great success, the critics Deems Taylor, Stark Young and Henrietta Straus wrote favorably about it. The strip itself was the subject of an article by literary critic Gilbert Seldes called "Golla, Golla the Comic Strip's Art", which appeared in the May 1922 issue of Vanity Fair. Seldes expanded this article as part of his book on the popular arts, The Seven Lively Arts (1924), in which Seldes argued against conservative tendencies that excluded artists in the popular arts, such as Herriman and Chaplin, from being considered alongside traditional artists. Krazy Kat was the subject of a chapter entitled "The Krazy Kat That Walks by Himself", which is the most famous piece of writing about the strip and the earliest example of a critic from the world of high art giving legitimacy to the comic strip medium. Vanity Fair inducted Herriman into its Hall of Fame in the April 1923 issue.

1922-1944: Калифорния қайтадан, кейінгі мансап және өлім

Хёрст, Крейзи Кэттің жанкүйері, Херриманға өзінің King Features Syndicate компаниясымен өмір бойына келісімшарт жасады, бұл Херриманға қалаған жерінде өмір сүруге мүмкіндік берді. 1922 жылы ол Голливудқа, 1617 Солтүстік Сьерра-Бонитадағы екі қабатты испан стиліндегі үйге көшіп келді, одан Аризона шөліне жиі сапар шегетін. Херриман киноиндустриясының өкілдерімен байланыс жасады; ол Хэл Роуч студиясының мүшелері Том Макнамара мен "Бини" Уокерді газетте жұмыс істеген күндерінен білген. Уокер, Херриманның жақын досы, "Біздің топ" қысқаметражды фильмдерінің бас сценаристісі болды. 1920-жылдардың басында Херриман кейде Роуч студиясында жолақтарын салды. Ол Уилл Роджерс және Фрэнк Капра сияқты танымал адамдармен кездесіп, оларға қолмен боялған суреттерін сыйлады. Ол Чарли Чаплиннің фильмдерін ұнатты және 1925 жылғы қазан айында "Motion Picture Classics" журналында "Алтын азабы" фильміне шолу жасады. 1922 жылдың күзінде "Стамбл Инн" жолағының алғашқы күнделікті бөлімі жарық көрді, бұл 1919 жылдан бері Херриман салған алғашқы Krazy Kat емес жолақ болды. Апталық жексенбілік басылымдары көбінесе мәтінмен толы болды, оның басты кейіпкерлері Урия мен Ида Стамбл болды, олар түрлі есімдері белгісіз адамдарға бөлмелерді жалға берді. Күнделікті жолақ қысқа ғұмыр сүрді, бірақ жексенбілік басылым үш жыл бойы жарық көрді. 1925 жылғы тамыздан 1929 жылғы қыркүйекке дейін King Features Херриманнан Krazy Kat Sundays-ті толық жексенбілік бет ретінде немесе екі төрт панельдік күнделікті жолақ ретінде шығаруды талап етті. Херриман өзінің дизайнына араласудан наразы болды, ал сол кезеңдегі суреттер асығыс сипатта болды. Ол жолақтың кейіпкерлеріне назар аударуға мәжбүр болды, осы кезеңде комикс есінде қалған Крази—Игнац—Офиса Папп махаббат үшбұрышы толыққанды дамыды. Папп Кразиге құштар болды, Крази Игнацты жақсы көрді, ал Игнац Кразиді жек көріп, "Мысықты" кірпішпен лақтырды, ал Папп Игнацты түрмеге қамады. 1920-жылдардың соңында Херриман Монумент Долынан шамамен 40 шақырым қашықтықтағы Навахо аумағындағы Аризона штатының Каента қаласына жиі сапар шекті. Ол сондай-ақ қысқы сапарларын Мексикаға жасады. Шөл, Навахо өнері, мексикалық қыш және сәулет өнері Херриманның жолақтарында көбірек көрініс тапты, ал ол кейде диалогта испан тіліндегі сөздерді қолданды. Херриман осы сапарларда аз жұмыс істеді, және ол Голливудта болған кезде жолақтарын асығыс түрде салған болуы мүмкін. "Стамбл Инн" 1925 жылдың соңында аяқталды және оның орнына "Біздің күйеулеріміз" (қателер болады) жолағымен ауыстырылды, ол сол жылдың соңына дейін жарық көрді. 1928 жылы Херриман 1922 жылы басталған және бірнеше карикатуристер салған "Ұятты сәттер" жолағын өз қолына алды. Ақырында, бұл жолақ Берни Бернс болып өзгерді, онда атау кейіпкеріне ұятты жағдайлар орын алатын. Жолақ бірнеше газетте жарық көрді, ал 1932 жылы аяқталғаннан кейін Херриман тек Krazy Kat-те жұмыс істеді, бірақ ол Дон Маркистің танымал "Арчи және Мехитабель" поэзия кітаптарына суреттерін салған, бұл мысық және тарақан туралы өлеңдер жинағы болды. 1930 жылы Херриман өзінің алғашқы Голливуд үйін досына сатты және отбасымен 2217 Maravilla Drive-ге, төбедегі испан стиліндегі сарайға көшіп келді. Ол Оңтүстік-Батыс және жергілікті тақырыптардағы суреттермен безендірілді және мексикалық стильдегі бақшасы тақтайшалармен қаланған және боялған ыдыстармен және тропикалық өсімдіктермен безендірілді. Кейін Херриман көшенің ар жағындағы жерді сатып алып, оны қоғамдық саябаққа айналдырды. 1930-жылдар Херриман үшін қайғылы кезең болды. 1931 жылғы 29 қыркүйекте оның әйелі Мейбл автокөлік апатынан қайтыс болды, ал 1939 жылы оның кіші қызы Бобби күтпеген жерден 31 жасында қайтыс болды. Әйелі қайтыс болғаннан кейін Херриман қайтадан үйленбеді және Лос-Анджелесте мысықтары мен итттерімен бірге өмір сүрді. Ол мультфильмші Джеймс Суиннертонның бірінші әйелі Луизамен жақын қарым-қатынас құрды, олармен жиі хат алмасып тұратын. 1938 жылғы көктемде Херриман бүйрекке операция жасады, он апта бойы сауығып жатқанда King Features ескі Krazy Kat жолақтарын қайтадан шығарды. Krazy Kat-тің танымалдылығы жылдар бойы айтарлықтай төмендеді, ал 1930 жылдары ол тек отыз бес газетте жарық көрді, ал оның замандастары, мысалы, "Әкесін көтеру" мыңға дейін жарық көрді. Кейбір деректер бойынша, Херриманның Херсттің King Features Syndicate-тен алған жалақысы аптасына 750 доллар болды. Бұл жолақтан түсетін табыстан әлдеқайда көп екенін түсінген Херриман бірде жалақыны азайтуды ұсынды, бірақ Херст одан бас тартты. Алайда, Майкл Тиссерендтің 2016 жылғы Херриман туралы өмірбаянына сәйкес, Херриманның жалақыны азайтуды ұсынғандығы немесе оның жалақысы аптасына 750 доллар болғандығына дәлел жоқ. 1935 жылдан бастап Krazy Kat түсті шығарыла бастады, Херриман оны батыл түрде пайдаланды. Ол штрихтардың мөлшерін азайтты және үлкен, ашық панельдерді қолданды. Херриман 1944 жылғы 25 сәуірде, ұзақ аурудан кейін Голливудтағы үйінде ұйықтағанда қайтыс болды. Оның сурет салу тақтасында бір апталық күнделікті жолақтың толық емес сызбасы табылған. Оның өлім туралы куәлігінде өлімнің себебі "алкогольсіз бауыр циррозы" деп көрсетілген, және оның аралас нәсілдік тегіне қарамастан, ол "европалық" деп тіркелген. "New York Journal American" газеті бетке жаңалық ретінде некролог жариялады. Херриманның Forest Lawn Memorial Park-тегі Little Church of Flowers-тегі жерлеу рәсіміне аз адам қатысты. Мультфильмші Гарри Хершфилд жерлеу рәсімінде сөз сөйлеп, "Егер жер бетінде әулие болған болса, ол Джордж Херриман болды" деді. Оның өтініші бойынша, оның денесі кремацияланды және оның күлі Монумент Долынасына шашылды. 1944 жылғы 25 маусымда, Херриманның қайтысынан екі ай өткен соң, оның аяқталған Krazy Kat жолағының соңғысы, толық жексенбілік бет жарық көрді. Ол кезде Херст әдетте танымал жолақтың авторлары қайтыс болғанда немесе жұмысты тастағанда жаңа мультфильмшілерді шақыратын, бірақ ол Херриман үшін ерекше жағдай жасады, өйткені оның орнын ешкімнің алмасатынына сенді.

Hearst, an admirer of Krazy Kat, had given Herriman a lifetime contract with his company King Features Syndicate, which gave Herriman the security to live anywhere he wanted. In 1922, he moved back to Hollywood, into a two story Spanish style home at 1617 North Sierra Bonita, from where he made frequent visits to the Arizona desert. Herriman developed ties with members of the film industry; he knew Hal Roach Studio members Tom McNamara and "Beanie" Walker from their newspaper days. Walker, Herriman's best friend, was the head writer on the Our Gang shorts. In the early 1920s, Herriman occasionally drew his strips at the Roach Studio. He met celebrities, including Will Rogers and Frank Capra, and presented them with hand colored drawings. He loved Charlie Chaplin's films, and reviewed The Gold Rush in the magazine Motion Picture Classics in October 1925. Autumn 1922 saw the first daily installment of Stumble Inn, the first non Krazy Kat strip Herriman had drawn since 1919. A verbose strip whose Sundays were often overrun with prose, its lead characters were Uriah and Ida Stumble, who rented rooms to an assortment of strange characters. The daily strip was short lived, but the Sundays edition lasted three years. From August 1925 until September 1929, King Features required that Herriman design the Krazy Kat Sundays so that they could be run either as a full Sunday page or as two four panel dailies. Herriman lamented intrusion on his page designs, and the artwork of the period took on a rushed look. He was made to focus on the strip's characterization, and during this period, the Krazy—Ignatz—Offisa Pupp love triangle for which the strip is remembered became fully developed. Pupp pined for Krazy, Krazy loved Ignatz, and Ignatz hated Krazy and pelted the annoying "Kat" with a brick, and Pupp imprisoned Ignatz. Throughout the late 1920s, Herriman made frequent trips to Kayenta, Arizona, in Navajo country about 25 mile (40 km) from Monument Valley. He also made winter trips to Mexico. The desert, Navajo artwork, and Mexican pottery and architecture became more prominent in Herriman's strips, and he sometimes used Spanish vocabulary in the dialogue. Herriman did little work on these excursions, and it is likely that he drew his strips in hurried bursts when in Hollywood. Stumble Inn finished in late 1925, and it was replaced with the domestic strip Us Husbands (with Mistakes Will Happen as a "topper" strip), which ran until the end of that year. In 1928, Herriman took over the strip Embarrassing Moments, which had begun in 1922 and had been drawn by several cartoonists. The strip eventually became Bernie Burns, in which embarrassing moments would happen to the title character. The strip appeared in few papers, and after it ended in 1932, Herriman worked only on Krazy Kat, although he provided illustrations for Don Marquis' popular Archy and Mehitabel, a series of books of poetry about a cat and a cockroach. In 1930, Herriman sold his first Hollywood home to a friend and moved his family to 2217 Maravilla Drive, a Spanish style mansion atop a hill. It was adorned with paintings of Southwest and Native themes, and had a Mexican style garden paved with flagstones and decorated with painted pots and tropical plants. Herriman later bought the lot across the street and turned it into a public park. The 1930s were a period of tragedy for Herriman. On September 29, 1931, his wife Mabel died after an automobile accident, and in 1939, his youngest daughter Bobbie died unexpectedly at 31. After his wife's death, Herriman never remarried and lived in Los Angeles with his cats and dogs. He developed a close relationship with cartoonist James Swinnerton's first wife Louise, with whom he frequently exchanged letters. Herriman underwent a kidney operation in spring 1938, and during his ten week convalescence King Features reran old Krazy Kat strips. Krazy Kats popularity fell considerably over the years, and by the 1930s it was running in only thirty five newspapers, while its contemporaries such as Bringing Up Father were reportedly running in up to a thousand. By some accounts, Herriman's salary from Hearst's King Features Syndicate was $750 a week, and, realizing that this was far more than the revenue the strip could be generating, Herriman once offered to take a pay cut, which Hearst refused; however, according to Michael Tisserand's biography on Herriman from 2016, there exists no evidence of the story that Herriman ever suggested to take a pay cut, or that his salary was $750 a week. From 1935, Krazy Kat appeared in color, of which Herriman made bold use. He reduced the amount of hatchwork and used larger, more open panels. Herriman died in his sleep in his home near Hollywood on April 25, 1944, after a long illness. An incompletely inked penciling of a week's worth of daily strips was found on his drawing board. On his death certificate, the cause of death was listed as "non alcoholic cirrhosis of the liver", and despite his mixed race heritage, he was listed as "caucasian". The New York Journal American ran a front page obituary. His funeral at Little Church of Flowers at Forest Lawn Memorial Park was attended by few. Cartoonist Harry Hershfield spoke at the funeral, saying, "If ever there was a saint on earth, it was George Herriman". According to his request, his body was cremated and his remains were scattered over Monument Valley. On June 25, 1944, two months after Herriman's death, the last of his completed Krazy Kat strips, a full page Sunday, was printed. At the time, Hearst usually engaged new cartoonists when the artists of popular strips quit or died, but he made an exception for Herriman, as he felt that no one could take his place.

Жеке өмір

Херриман өзін-өзі сыңарлатып, қарапайым мінезді адам ретінде сипатталды және суретке түсуді ұнатпады. "Нью-Йорк Журнал Американ" газетінің некрологында ол – адал күйеу және әке, дене бітімі жұқа, мінезі жұмсақ, қайырымдылыққа анонимді үлес қосушы ретінде көрсетілген. Ол достарына жомарт болды және 50 000 долларға сатып алған алғашқы Голливуд үйін досына 40 000 долларға сатты. Жеке өмірін сақтайтын болғанымен, ол достарына көңілді қонақжайлық көрсеткен. Әлеуметтік жиындарда ол кейде үндемей отырып, жиі ыдыс-аяқ жуу үшін бөлмеден шығып кететін, себебі ол осылай ойлауға мүмкіндік алатынын айтқан. Оның сүйікті ойыны – покер, оны ол әсіресе әріптестерімен ойнағанды ұнататын. Херриман жануарларды өте жақсы көріп, көптеген итті және мысықты ұстаған; 1934 жылы оның бес иті мен он үш мысығы болған. Ол көбінесе вегетариандық тамақтанды, бірақ дені әлсіреген кезде ғана, сондай-ақ жылқыға мініп жүруден бас тартқан. Ол Генри Фордтың бейбітшілдік ұстанымын қатты құрметтегендіктен, тек Фордтың машиналарын ғана сатып алатын. Ол жыл сайын жаңа үлгіні сатып алатын. Херриман 1902 жылдың 7 шілдесінде Лос-Анджелесте балалық шағынан бергі сүйіктісі Мейбел Лилиан Бриджге үйленді. Олардың екі қызы болды: Мейбел (1903–1962), "Тудлс" (кейін "Тутс") және Барбара (1908–1939), "Бобби" лақап атымен белгілі, ол эпилепсиямен ауырып, 1939 жылы 31 жасында күтпеген жерден қайтыс болды.

Ұрпақ және жеке тұлға

Херриман аралас нәсілді ата-аналардан дүниеге келді, ал оның туу туралы куәлігінде "түсті" деп жазылған. "Бөлек, бірақ тең" нәсілдік сегрегация қалыптасқан Плессиге қарсы Фергюсон ісінен кейін, аралас нәсілді адамдар өзін қара немесе ақ деп тануға мәжбүр болды. Херриман өзін ақ деп танытқанға ұқсайды. Комикс зерттеушісі Жит Хирдің айтуынша, оның ерте туындылары "қара карикатуралармен" толы, мысалы, "Музыкалық Мозе", онда басты кейіпкер, африкалық-американдық музыкант, "менің түсім сарқылып кетсе еді" дейді. Нәсілдік бейтараптық "Крази Кэтке" де енді, мысалы, екі рет Кразидің қара жүні ақ түске боялды. Игнац ақшыл Кразиге ғашық болады, бірақ шындық ашылғанда жек көруге және кірпіш лақтыруға қайта оралады. Сол сияқты, жиі қайталанатын әзілде Игнац кездейсоқ көмір шаңымен жабылып, әдетте махаббатқа толы Кразиден бас тартып алады. Мұндай бір эпизодта, қараңғы Игнац лақтырған кірпіш Кразиге тиеді, ол: "Кішкентай Эфиопиялық тышқан, түн ортасынан қараңғы бір айдай қара. Фуви!" деп айқайлайды. Игнац қайта ақ түске келгеннен кейін, Крази оны қайтадан жақсы көреді. Херриманның этникалық тегі әріптестеріне белгісіз болған. Суретші Тад Дорган оны "грек" деп атады, бұл ат жабысып, оның өмірбаян жазушылары мен баспасөз қолданды, оны грек наншының ұлы деп сипаттады. Кейде оны француз, ирланд және түрік деп те айтты. Ол достарына өзінің креол екенін айтты және "қиқым шашы" болғандықтан, оның ішінде "негр қаны" болуы мүмкін деп болжады. Досы Херриман шашын жасыру үшін шляпа таққан, бұл ақ адам болып көрінуге жасалған әрекет болуы мүмкін екенін айтты. Херриман өзінің навахо болып қайта туылғанын армандағанын айтты. Оның өлім куәлігінде ол "европалық нәсілді" деп жазылған, ал қызы Мейбл оның әкесінің туған жері Париж, ал анасының туған жері Эльзас-Лотарингия деп көрсеткен. Әлеуметтанушы Артур Аса Бергер 1971 жылы Херриманның аралас нәсілдік мұрасын жариялады. Херриманның "Американдық биография сөздігіне" жазғанда зерттеу жүргізген Бергер, карикатурашының нәсілі Нью-Орлеан қалалық денсаулық сақтау басқармасынан алынған туу туралы куәлігінде "түсті" деп көрсетілгенін анықтады. 1880 жылғы Нью-Орлеандағы халық санағында оның ата-анасы "мулат" деп тіркелген. Мұны оқығаннан кейін, афроамерикандық ақын Исмаил Рид 1972 жылы жарық көрген "Мумбо Джамбо" романын "Крази Кэтті" жасаған Джордж Херриманға, афроамерикандыққа" арнады. Херриман комикс әдебиетінде қара немесе креол ретінде танылды, оның ішінде оның алғашқы кітап түріндегі өмірбаяндық еңбегі, "Krazy Kat: The Comic Art of George Herriman" (1986), ал "грек" деген ат кейбір өмірбаян жазушыларға жабысып, Билл Блэкбирд оны 2000-жылдардың басында "Крази мен Игнац" жинақтарына кіріспе жазғанда қолданды. Кейінірек, карикатурист Брайан Нельсон Нью-Орлеан қалалық кітапханасында жүргізген зерттеулері Херриманның анасының әжесі Кубаның Гавана қаласында туғанын, оның барлық туыстары 1890 жылғы халық санағында "мулат" ретінде тіркелгенін және Херриманның испан немесе америкалық үнді мұралары болуы мүмкін екенін көрсетті.

Herriman was born to mixed race parents, and his birth certificate lists Herriman as "colored". In the post–Plessy v. Ferguson U. S., in which "separate but equal" racial segregation was enshrined, people of mixed race had to choose to identify themselves as either black or white. Herriman seems to have identified himself as white. According to comics academic Jeet Heer, his early work is "replete with black caricatures", such as Musical Mose, in which the lead character, an African American musician, wishes his "color would fade". Racial ambivalence crept into Krazy Kat, such as on two occasions where Krazy's black fur was dyed white. Ignatz falls in love with the whitened Krazy, only to return to hatred and brick throwing when the truth is revealed. Similarly, in an oft repeated joke, Ignatz would accidentally become covered with coal dust and would be spurned by the normally love struck Krazy. In one such episode, a brick thrown by the blackened Ignatz hits Krazy, who declares, "A lil Eetiopium Mice, black like a month from midnights. Fuwi!" Once Ignatz reverts to his white self, Krazy loves him again. Herriman's ethnic heritage was unknown to his colleagues. Fellow cartoonist Tad Dorgan nicknamed him "the Greek", a label which stuck and was taken up by his biographers and the press, who called him the son of a Greek baker. At other times, he was identified as French, Irish, and Turkish. He told a friend that he was Creole, and speculated that he may have "Negro blood" in him, as he had "kinky hair". The friend said that Herriman wore a hat to hide his hair, which may have been an attempt to pass as white. Herriman said that he dreamed of being reborn a Navajo. On his death certificate, he was listed as "Caucasian", and his daughter Mabel had his father's birthplace listed as Paris and his mother's as Alsace Lorraine. Sociologist Arthur Asa Berger made Herriman's mixed race heritage known in 1971. While researching for Herriman's entry for the Dictionary of American Biography, Berger discovered the cartoonist's race was listed as "colored" on his birth certificate obtained from the New Orleans Board of Health. The 1880 census for New Orleans listed his parents as "mulatto". On reading this, African American poet Ishmael Reed dedicated his 1972 novel Mumbo Jumbo to "George Herriman, Afro American, who created Krazy Kat". Herriman came to be identified as Black or Creole in comics literature, including his first book length biography, Krazy Kat: The Comic Art of George Herriman (1986), while the "Greek" label stuck with some biographers, and was used by Bill Blackbeard in his introductions to the Krazy and Ignatz volumes in the early 2000s. Later research at the New Orleans Public Library by cartoonist Brian Nelson showed that Herriman's maternal grandmother was born in Havana, Cuba, that all his relatives were listed as "mulatto" on the 1890 census, and that Herriman may also have had Spanish or Native American ancestry.

Қабылдау және мұра

Крейзи Кэт зиялылар, суретшілер және сыншылар арасында танымал болды, ал 1920 жылдары Херриманның модернистік элементтері мақтауға ие болды. 1921 жылы композитор Джон Алден Карпентер, Херриманның туындыларының ұзақ уақыт бойына жанкүйері болған, оған Krazy Kat балеті бойынша ынтымақтастық жасауды ұсынды. Президент Вудро Вильсон Krazy Kat-тің ешбір бөлімін жіберіп алмады және оны кабинет отырыстарына алып баратын. Жазушы Э. Б. Уайт Герриманның «Архи және Мехитабель» үшін салған суреттерін жоғары бағалады. Карикатурист Эдвард Сорел Krazy Kat-тің кейінгі кезеңдердегі танымалдылығының төмендеуіне Херсттің редакциялық саясаты себеп болғанын айтты, өйткені оның газеттеріне бағытталған «жақын саналы» оқырмандар Херриманның жұмыс стилін бағалай алмайтындықтарын, бірақ Херст жеке комиксті қолдаған. Херриманның қайтысынан кейін, көптеген танымал комикстер авторларының өлімінен кейін де жалғастырылғаннан өзгеше, комикс тоқтатылды. Оның беделі соншалық болды, ол қайтыс болғаннан кейін ондаған жылдар өткен соң, оның туындылары көркем галереяларда көрсетілді. Сыншылар Херриманның жұмысын жіктеу және түсіндіру қиын деп тапты; Селдес, Адам Гопник және Роберт Варшоу сияқты жазушылар комикстің нанымдылығы және комикс бетіндегі «жақын саналы» шығу тегі туралы ескертулермен оған деген құлшыныстарын азайтты. Комикс көптеген карикатуристерге үлкен әсер етті. Мэтс жасаушысы Патрик МакДоннелл Krazy Kat-ті өзінің маңызды ықпалының бірі деп атайды және ол «Krazy Kat: The Comic Art of George Herriman» (1986) кітабының авторларының бірі. Уилл Эйснер 1930 жылдары газет сата бастағанда Херриманның комикстерін ашты және Krazy Kat-ті өзінің жұмысына «күшті ықпал» деп атады. Арт Шпигельман Херриманды өзінің «естелік ықпалының» бірі деп атады. Герриманның американдық суретшілерге кең таралған ықпалы, әсіресе оның пішінін өзгертуі, психоделикалық фондары, конвенцияларды есепке алмауы және оның ерсіздігі Роберт Крамб, Денис Китчен және Бобби Лондонның жұмыстарында көрінеді. Журналист Пол Красснер Крамбты «Крейзи Кэттің заңсыз баласы» деп атады. Карикатурист Крис Уэр Херриманның туындыларына қатты әсер еткендіктен, оның өнеріне шабыттандырған шөл далалық пейзаждарды көру үшін Монумент Долинасына саяхат жасады. Krazy Kat Чарльз М. Шульц («Peanuts»), Билл Уоттерсон («Calvin and Hobbes») және итальяндық Массимо Маттиоли сияқты басқа карикатуристерге де маңызды ықпал етті. Уолт Келли өзінің кейбір Pogo комикстерінде Херриманға құрмет көрсетті. Доктор Сьюз Krazy Kat-ті жақсы көретінін білдірді, ал балалар әдебиеті зерттеушісі Филип Нель Сьюздің туындыларында, әсіресе оның зигзаг тәрізді, Коконино округіне ұқсас фондарында Херриманның ықпалын анықтады. Мультимедиялық суретші Ойвинд Фальстрём 1963-1965 жылдар аралығында бірнеше жұмыстарында Krazy Kat-ті пайдаланды. Джей Кантор 1987 жылы «Krazy Kat: Бес панельдегі роман» атты постмодерндік роман жариялады, онда зейнеткер Крейзи мен Игнац атом соғысынан кейінгі әлемде қайта оралуды жоспарлайды. 1997 жылдан бері Small Press Expo жыл сайынғы Ignatz Awards сыйлығын Krazy Kat-тегі Херриманның тышқанының құрметіне өткізеді. Ол тәуелсіз комикстерді шығарудағы таланттарды марапаттайды. Krazy Kat The Comics Journal журналының жиырмасыншы ғасырдың ең ұлы комикстерінің тізімінде бірінші орынға ие болды. 2013 жылы Иллюстраторлар қоғамы Херриманды өзінің Даңқ залына енгізді.

Krazy Kat was popular with intellectuals, artists and critics, and in the 1920s Herriman's modernist touches received praise. In 1921, composer John Alden Carpenter, who had long been an admirer of Herriman's work, approached him to collaborate on a Krazy Kat ballet. President Woodrow Wilson refused to miss any installment of Krazy Kat, and would take it into cabinet meetings. Writer E. B. White praised Herriman's illustrations for Archy and Mehitabel. Cartoonist Edward Sorel wrote that Krazy Kats lack of popularity later in its run was largely due to Hearst's editorial policies, in that the "lowbrow" readership at whom he aimed his papers was unlikely to appreciate Herriman's style of work, though Hearst personally championed the strip. Following Herriman's death, the strip was discontinued, unlike most popular strips which were continued by other cartoonists after their creators' deaths. His stature was such that decades after his death, his work was displayed in art galleries. Critics found Herriman's work difficult to classify and contextualize; Seldes, , and writers Adam Gopnik and Robert Warshow were among critics who tempered their enthusiasm for the strip with qualifications about its perceived naïveté and its "lowbrow" origins on the comic strip page. The strip has had a lasting influence on a large number of cartoonists. Mutts creator Patrick McDonnell calls Krazy Kat one of his foremost influences, and is co author of Krazy Kat: The Comic Art of George Herriman (1986). Will Eisner discovered Herriman's comics when he was selling newspapers in the 1930s and called Krazy Kat "the big strong influence" on his own work. Art Spiegelman called Herriman one of his "conscious influences". Herriman's widespread influence on American , particularly his shape shifting, psychedelic backgrounds, lack of respect for convention and his irreverence, is evident in the work of Robert Crumb, Denis Kitchen, and Bobby London. Journalist Paul Krassner called Crumb "the illegitimate offspring of Krazy Kat". Cartoonist Chris Ware was so taken with Herriman's work he made a pilgrimage to Monument Valley to see the desert landscapes that inspired much of Herriman's art. Krazy Kat was a primary influence on other cartoonists such as Charles M. Schulz of Peanuts, Bill Watterson of Calvin and Hobbes, and the Italian Massimo Mattioli. Walt Kelly paid homage to Herriman in some of his Pogo strips. Dr. Seuss expressed fondness for Krazy Kat, and children's literature scholar Philip Nel has detected Herriman's influence in Seuss's works, especially in his zig zagging, Coconino County like backgrounds. Multimedia artist Öyvind Fahlström appropriated Krazy Kat in a series of works from 1963 to 1965. Jay Cantor published a postmodern novel in 1987 called Krazy Kat: A Novel in Five Panels, in which the retired Krazy and Ignatz contemplate a comeback in a post atomic world. Since 1997, the Small Press Expo has held the annual Ignatz Awards in honor of Herriman's mouse from Krazy Kat. It recognizes talent in independent comics publishing. Krazy Kat was ranked first on The Comics Journals list of the greatest comics of the twentieth century. The Society of Illustrators inducted Herriman into its Hall of Fame in 2013.

Стиль

Стриптің сыртқы шектеулерінде – қайта-қайта келетін кейіпкерлер, Krazy–Ignatz–Offisa Pupp арасындағы махаббат үшбұрышы – Херриман оқиғамен, өзгермелі фонмен және Krazy Kats атауындағы кейіпкердің жынысымен еркін импровизациялады. Херриманның туындыларына әсер еткен көпмәдениетті ықпалдардың ішінде навахо және мексикалық мәдениеттері де болды. Ол поэзиялық сезіммен тілді шығармашылықпен қолданып, түрлі этникалық топтардың диалекттерінен құралған, қиялға толы көптілді ойынға салды. Херриман постмодернизммен байланысты метафикциялық тәсілдерді пайдаланды; оның кейіпкерлері өздерінің жай-күйін білді, ол жиі өзіне және өз суреттеріне жолақтардағы суреттер ретінде назар аударды, сондай-ақ тіл мен тәжірибенің субъективтілігін көрсетті. Херриманды карикатурашы Эдвард Сорел «экспрессионизмнің карикатуралық баламасы» деп атаған «бостандыққа ұмтылған, спонтанды көрінетін стильде» суреттеді. Ол табиғи болды, ал оның қалам соққылары динамикалық, қалың және жіңішке диапазонда болды, Сорелдің айтуынша, оны бірден тану оңай және еліктеу қиын. Krazy Kat жексенбілік беттері Херриманның ең еркін тәжірибе жасаған жерін көрсетті – әрқайсысының бірегей панельдік құрылымы мен логотипі болды, ал араласқан панельдер дөңгелек, бейреттелген пішіндер немесе шекарасыз болуы мүмкін. Соңғы жылдары Херриманның артриті оның сурет салу стилін күшейтіп жіберді; ол боялған беттерден ақ бөліктерді пышақпен сызып алып, суретке ағаш кескінінің сипасын берді.

Жинақтар

Krazy Kat жылдар бойы әртүрлі форматта жинақталған, бірақ Херриманның басқа туындылары одан сирек қайта басылып шығарылды. Джордж Херриманның «Krazy Kat» (1946) – алғашқы «Krazy Kat» жинағы; ол ақынның алғы сөзін қамтыды. Комикстер тарихшысы Билл Блэкбирд 1988 жылдан бастап «Krazy Kat Sundays» толық жинағын дайындауды қолға алды, бірақ 1992 жылы, серия аяқталмас бұрын, «Eclipse Comics» баспасы банкротқа ұшырады. Блэкбирдтің он үш томдық «Krazy and Ignatz» сериясы 2002 жылы «Fantagraphics Books» баспасынан жарық көрді және оны Крис Уэр безендірді. 2010 жылы «Sunday Press Books» «Krazy Kat: A Celebration of Sundays» кітабын шығарды, ол «Krazy Kat Sundays» және Херриманның «Krazy Kat» алдындағы кейбір жұмыстарын түпнұсқа басылымның мөлшеріне жақын форматта қайта басып шығарды. 2012 жылы «IDW» үш томдық «Барон Бин» туындысын қайта басып шығара бастады, ал «Fantagraphics» Джордж Херриманның «Stumble Inn» еңбегін шығарады. «Fantagraphics» сондай-ақ «Krazy Kat» күнделікті жазбаларын толық жинақтау жоспарларын жариялады.

Комикстер тізімі

+ Джордж Херриманның комикстері
Атауы
Басталу күні
Аяқталу күні
Музыкалық Мозе 16 ақпан 1902 9 наурыз 1902
Профессор Отто және оның автокөлігі 30 наурыз 1902 28 желтоқсан 1902
Акробатикалық Арчи 13 сәуір 1902 25 қаңтар 1903
Екі шаттандыратын теңізші 11 қаңтар 1903 15 қараша 1903
Лариат Пит 6 қыркүйек 1903 15 қараша 1903
Майор Озонның таза ауа жорығы 2 қаңтар 1904 20 қазан 1906
«Үй – тіктеп тұрған ошақ» 22 ақпан 1904 4 наурыз 1904
Бад Смит 29 қазан 1905 20 қазан 1906
Мырза Проунс – құмар ойыншы 7 желтоқсан 1906 26 желтоқсан 1906
Рози Пози, ананың қызы 19 мамыр 1906 15 қыркүйек 1906
Әжесінің қызы 26 қараша 1905 19 мамыр 1906
Барон Муч 12 қазан 1909 19 желтоқсан 1909
Мэри колледжден келді 19 ақпан 1909 27 наурыз 1919
Жеміс бұтағы 23 желтоқсан 1909 24 қаңтар 1910
Мысық Александр 7 қараша 1909 9 қаңтар 1910
Дэниел мен Пэнси 21 қараша 1909 4 желтоқсан 1909
Дингбат отбасы / Жоғарғы қабаттағы отбасы 20 маусым 1910 4 қаңтар 1916
Қатыгез Мысық 28 қазан 1913 25 маусым 1944
Барон Бин 5 қаңтар 1916 22 қаңтар 1919
Енді тыңда, Мейбел 23 қаңтар 1919 18 желтоқсан 1919
«Сәуегей таверна» 30 қазан 1922 30 қазан 1925
Біздің күйеулер 9 қаңтар 1926 18 желтоқсан 1926
Қателер болады 9 қаңтар 1926 18 желтоқсан 1926
Ұятты сәттер / Берни Бернс 28 сәуір 1928 3 желтоқсан 1932