Кіріспе

Американдық романшы Ричард Пауэрс (18 маусым 1957 жылы туған) – американдық жазушы, оның туындылары қазіргі ғылым мен технологияның әсерін зерттейді. Оның "Эхо жасаушы" романы 2006 жылы көркем әдебиет бойынша Ұлттық кітап сыйлығына ие болды. Ол мансабында көптеген марапаттарға ие болған, оның ішінде MacArthur Fellowship да бар. 2023 жылға дейін Пауэрс он үш роман жариялап, Иллинойс және Стэнфорд университеттерінде оқытумен айналысты. Ол "Үстірт" романы үшін 2019 жылғы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды.

Ерте өмір

Бес баланың бірі Пауэрс Иллинойс штатының Эванстон қаласында дүниеге келген. Кейіннен оның отбасы бірнеше шақырым батысқа қарай Линкольнвудқа көшіп барды, онда оның әкесі жергілікті мектеп директоры болды. Пауэрс 11 жасқа толғанда, олар Бангкокқа (Таиланд) көшіп барды, онда оның әкесі Бангкок халықаралық мектебінде қызмет етті. Пауэрс осы мектепте оның бірінші курсына дейін оқыды, 1972 жылы бітірді. АҚШ-тан тыс өткен осы жылдарда ол вокалдық музыкада дағдыланып, виолончель, гитара, саксофон және кларнет тартуды үйренді. Ол сондай-ақ, көбінесе ғылыми еңбектерді және "Илиада" мен "Одиссея" сияқты классикалық туындыларды оқыған құштар оқырманға айналды. Пауэрс 16 жасқа толғанда отбасы АҚШ-қа қайтып келді. 1975 жылы Иллинойс штатының ДеКальб қаласындағы ДеКальб орта мектебін бітіргеннен кейін, ол Иллинойс университетіне (UIUC) физика мамандығы бойынша түсті, бірақ бірінші семестрінде ағылшын әдебиетіне ауысты. 1978 жылы бакалавр, ал 1980 жылы әдебиет магистрі дәрежесін алды. Ол докторлық диссертация қорғаудан бас тартты, себебі оның қатаң мамандануға қарсылығы болды, бұл оның физикадан ағылшын тіліне ерте ауысуының бір себебі еді. Сонымен қатар, ол аспиранттар мен олардың профессорларында оқу мен жазуға деген құштарлықтың жоқтығын байқады ("Галатея" 2.2-де көрсетілгендей).

Профессорлық лауазымдар мен марапаттар

2010 және 2013 жылдары Пауэрс Стэнфорд университетінде Стейн қонақ жазушысы болды, осы кезеңде биохимик Аарон Стрейттың зертханасына көмектесті. Пауэрс 1989 жылы Макартур стипендиясын алды. 1999 жылы ол Ланнан әдеби сыйлығымен марапатталды. Пауэрс 1996 жылы UIUC-де ағылшын тілінің Swanlund профессоры болып тағайындалды және қазір зейнеткер профессор болып табылады. 2013 жылдың 22 тамызында Стэнфорд университеті Пауэрстің ағылшын тілі кафедрасының Фил және Пенни Найт атындағы шығармашылық жазу профессоры болып тағайындалғанын хабарлады.

Романдар

Пауэрс Иллинойста PLATO қолданушысы ретінде компьютерлік бағдарламалауды үйреніп, бағдарламашы ретінде жұмыс істеу үшін Бостонға көшіп барды. 1980 жылы бір сенбіде Пауэрс Бостонның Көркемсурет мұражайында 1914 жылы Аугуст Сандердің "Жас шаруалар" атты суретін көріп, екі күннен кейін жұмысынан кетіп, суреттегі адамдар туралы роман жазуға кірісті. Пауэрс келесі екі жылды "Биге бара жатқан үш шаруа" атты кітапты жазуға арнады, ол 1985 жылы Уильям Морроу баспасынан шықты. Кітап үш өрілген сюжеттен тұрады: Бірінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі суреттегі үш жігіттің баяны, суретке құмарланған технологиялық журнал редакторының әңгімесі және автордың фотосуреттің техникасы мен Генри Фордтың өмірі туралы ой-толғаулары. Ол Ұлттық кітап сыншылары шеңберінің финалисі болды және Америка академиясы мен өнер және әдебиет институтының Розенталь сыйлығын алды. Сондай-ақ, ол ПЕН Хемингуэй сыйлығының арнайы марапатына ие болды. Пауэрс Нидерландыға көшіп, ол жерде "Тұтқындардың дилеммасы" атты шығармасын, ол Уолт Дисней компаниясы мен ядролық соғыс туралы жазды. Содан кейін ол генетика, музыка және компьютерлік ғылым туралы "Алтын қабық өзгешеліктері" атты кітабын жазды. Ол Ұлттық кітап сыншылары сыйлығының финалисі болды. 1993 жылы Пауэрс "Көшпенді жан операциясы" туралы жазды. Ол Ұлттық кітап сыйлығының финалисі болды. Ол Ұлттық кітап сыншылары сыйлығының финалисі болды. 1998 жылы Пауэрс 150 жылдық химиялық компания және оның бір зауытының жанында тұратын, аналық бездің қатерлі ісігіне шалдыққан әйел туралы жазды. Ол 1999 жылы ең үздік тарихи фантастика үшін Джеймс Фенимор Купер сыйлығын жеңіп алды. 2000 жылы жарық көрген "Қараңғылықты зерттеу" Сиэтлдегі зерттеушілер тобының жаңашыл виртуалды шындықты құрастыруы және Бейруттағы американдық мұғалімнің тұтқынға алынуы туралы баяндайды. Ол Америка академиясы мен өнер және әдебиет институтының Гарольд Д. Вурселл ескерткіш сыйлығын алды. Пауэрс 2003 жылы "Ән айту уақыты" атты романын жазды. Бұл Линкольн мемориалының баспалдағында 1939 жылы Мариан Андерсонның атақты концертінде танысқан әр түрлі нәсілді жұбайлардың музыкант балалары туралы әңгіме. Пауэрстің тоғызыншы романы, 2006 жылы жарық көрген "Эхо жасаушы" Небраскада жүк көлігі апатынан бас жарақат алған және оның күтуші әпкесінің жалған екеніне сенетін адам туралы. Ол Ұлттық кітап сыйлығын жеңіп алды. Пауэрстің оныншы романы, 2009 жылы шыққан "Жомарттық: жетілдіру", жазу профессоры Рассел Стоун өзінің бұрынғы студенті, алжирлік әйел Тассамен кездеседі, оның тұрақты бақытын журналистер мен ғалымдар пайдаланады. 2014 жылы Пауэрс "Орфео" романын, зейнеткер музыкалық композиция оқытушысы және авангард композиторы Питер Элс туралы жазды. Ол үйіндегі импровизацияланған генетикалық зертханасы табылғаннан кейін биотеррорист деп қате түсінілді. 2018 жылдың сәуірінде жарық көрген "Ормандардың дауысы" тоғыз американдық туралы, олардың ағаштармен байланысты ерекше өмірлік тәжірибесі оларды орманды жоюға қарсы біріктіреді. Ол 2019 жылғы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды, Букер сыйлығына және 75 000 долларлық 2019 жылғы PEN / Jean Stein Book Award сыйлығына ұсынылды және Дейтон әдеби бейбітшілік сыйлығының екінші орынды иеленді. 2021 жылдың қыркүйек айында жарық көрген "Ұсыну" 2021 жылғы Букер сыйлығына ұсынылды және Ұлттық кітап сыйлығы мен көркем әдебиеттегі үздіктер үшін Эндрю Карнеги медалінің тізіміне енді. Бұл Ричард Пауэрстің өте әсерлі және керемет романы, онда астробиолог өзінің сирек кездесетін және қиындыққа тап болған баласына көмектесудің шығармашылық жолын ойлап табады.