Анн Секстон: американдық ақын, өмір мен өлім туралы өлеңдерімен танымал. Пулитцер сыйлығының иегері, жеке өмірі мен психикалық күйреу туралы шығармалары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық ақын (1928–1974)
әнші
American poet (1928–1974)
the singer
Энн Секстон (туған Энн Грей Харви; 9 қараша 1928 – 4 қазан 1974) – өте жеке, сырлы өлеңдерімен танымал американдық ақын. Ол 1967 жылы «Тірі не өл» кітабы үшін Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Оның поэзиясы биполярлық бұзылумен ұзақ күресін, өзіне зиян келтіруге бейімділігін және жеке өмірінен құпия мәліметтерді, соның ішінде күйеуі мен балаларымен қарым-қатынастарын көрсетеді, кейіннен оның физикалық және сексуалдық зорлық-зомбылық жасағаны туралы айыптаулар болды.
Anne Sexton (born Anne Gray Harvey; November 9, 1928 – October 4, 1974) was an American poet known for her highly personal, confessional verse. She won the Pulitzer Prize for poetry in 1967 for her book Live or Die. Her poetry details her long battle with bipolar disorder, suicidal tendencies, and intimate details from her private life, including relationships with her husband and children, whom it was later alleged she physically and sexually assaulted.
Жас шағы мен отбасы
Энн Секстон Массачусетс штатының Ньютон қаласында Мэри Грей (Стаплз) Харви (1901–1959) және Ральф Черчилль Харви (1900–1959) отбасында дүниеге келді. Оның екі үлкен қарындасы болды: Джейн Элизабет (Харви) Желоус (1923–1983) және Бланш Дингли (Харви) Тейлор (1925–2011). Ол балалық шағының көп бөлігін Бостонда өткізді. 1945 жылы ол Массачусетс штатының Лоуэлл қаласындағы Роджерс Холл пансиондық мектебіне түсті, кейін Гарланд мектебінде бір жыл оқыды. Бір кезде ол Бостонның Харт агенттігі үшін модель болды. 1948 жылдың 16 тамызында ол Альфред Мюллер Секстон II-ге үйленді және олар 1973 жылға дейін бірге болды. Секстонның алғашқы баласы, Линда Грей Секстон, 1953 жылы туды. Оның екінші баласы, Джойс Лэдд Секстон, екі жылдан кейін дүниеге келді.
Anne Sexton was born Anne Gray Harvey in Newton, Massachusetts to Mary Gray (Staples) Harvey (1901–1959) and Ralph Churchill Harvey (1900–1959). She had two older sisters, Jane Elizabeth (Harvey) Jealous (1923–1983) and Blanche Dingley (Harvey) Taylor (1925–2011). She spent most of her childhood in Boston. In 1945 she enrolled at Rogers Hall boarding school in Lowell, Massachusetts, later spending a year at Garland School. For a time she modeled for Boston's Hart Agency. On August 16, 1948, she married Alfred Muller Sexton II and they remained together until 1973. Sexton had her first child, Linda Gray Sexton, in 1953. Her second child, Joyce Ladd Sexton, was born two years later.
Поэзия
Секстон өмірінің көп бөлігінде ауыр екіұштылық тәртібінен (биполярлық бұзылыстан) зардап шекті, алғашқы маниялық эпизоды 1954 жылы басталды. 1955 жылы екінші эпизодтан кейін ол доктор Мартин Орнмен танысты, ол Гленсайд ауруханасында оның ұзақ мерзімді терапевті болды. Өлең жазуға оны Орн ынталандырды. Ол алғаш рет Джон Холмс басқарған поэзия шеберханасына қатысты. Секстон сабаққа тіркелуден қатты қорқып, досынан телефон соғып, алғашқы сессияға бірге баруын өтінді. Оның өлеңдері ертеде-ақ танымал болды, бірнеше туындылары The New Yorker, Harper's Magazine және Saturday Review журналдары қабылдады. Кейін Секстон Бостон университетінде Роберт Лоуэллмен, ақындар Сильвия Плат және Джордж Старбакпен бірге оқыды. Секстон кейінірек 1963 жылғы «Силвияның өлімі» өлеңінде Платпен болған достығына құрмет көрсетті. Оның алғашқы өлеңдер жинағы «To Bedlam and Part Way Back» 1960 жылы жарық көрді, онда «Her Kind» өлеңі де бар, ол патриархалды қоғамдағы әйелдердің қанауын сипаттау үшін әйелдерге талқандау жасауды (сиқыршыларды қуғынға салуды) аналогия ретінде пайдаланады. Сэкстонның поэзиялық мансабына оның ұстазы В. Д. Снодграсс көмектесті, оны ол 1957 жылы Антиохия жазушылар конференциясында кездестірді. Оның «Жүректің инесі» өлеңі үш жасар қызынан айырылу тақырыбында оған шабыт берді. Секстон осы өлеңді алғаш рет өзінің кішкентай қызы қайын анасымен бірге тұрған кезде оқыды. Ол өз кезегінде ана мен қыз арасындағы ұрпақтар байланысын зерттейтін «Қос сурет» өлеңін жазды. Секстон Снодграсске хат жаза бастады, олар дос болып қалды. Джон Холмспен жұмыс істеген кезде Секстон Максин Куминмен танысты. Олар жақын дос болып, Сэкстонның өмірінің соңына дейін солай болды. Кумин мен Секстон бір-бірінің туындыларын қатаң сынға алып, бірге төрт балалар кітабын жазды. 1960 жылдардың соңында Секстонның ауруының маниялық белгілері оның мансабына әсер ете бастады, бірақ ол әлі де жазып, жариялап, өлеңдерін оқыды. Ол музыканттармен бірлесіп, өлеңдеріне музыка қосатын «Her Kind» атты джаз-рок тобын құрды. Мариан Селдес басты рөлде ойнаған «Мерси-стрит» пьесасы бірнеше жылдық түзетулерден кейін 1969 жылы қойылды. Секстон сонымен қатар суретші Барбара Сванмен де жұмыс істеді, ол оның бірнеше кітабына иллюстрациялар жасады. Алғашқы сонетін жазғаннан кейін 12 жыл ішінде ол АҚШ-тың ең құрметті ақындарының біріне айналды: Пулитцер сыйлығының иегері, Корольдік әдебиет қоғамының мүшесі және Гарвардтағы Фи Бета Каппаның алғашқы әйел мүшесі.
Sexton suffered from severe bipolar disorder for much of her life, her first manic episode taking place in 1954. After a second episode in 1955 she met Dr. Martin Orne, who became her long term therapist at the Glenside Hospital. It was Orne who encouraged her to write poetry. The first poetry workshop she attended was led by John Holmes. Sexton felt great trepidation about registering for the class, asking a friend to make the phone call and accompany her to the first session. She found early acclaim with her poems; a number were accepted by The New Yorker, Harper's Magazine and the Saturday Review. Sexton later studied with Robert Lowell at Boston University alongside poets Sylvia Plath and George Starbuck. Sexton later paid homage to her friendship with Plath in the 1963 poem "Sylvia's Death". Her first volume of poetry, To Bedlam and Part Way Back, was published in 1960, and included the poem "Her Kind", which uses the persecution of witches as an analogy for the oppression of women in a patriarchal society. Sexton's poetic career was encouraged by her mentor W. D. Snodgrass, whom she met at the Antioch Writer's Conference in 1957. His poem "Heart's Needle" proved inspirational for her in its theme of separation from his three year old daughter. Sexton first read the poem at a time when her own young daughter was living with her mother in law. She, in turn, wrote "The Double Image", a poem which explores the multi generational relationship between mother and daughter. Sexton began writing letters to Snodgrass and they became friends. While working with John Holmes, Sexton encountered Maxine Kumin. They became good friends and remained so for the rest of Sexton's life. Kumin and Sexton rigorously critiqued each other's work and wrote four children's books together. In the late 1960s, the manic elements of Sexton's illness began to affect her career, though she still wrote and published work and gave readings of her poetry. She collaborated with musicians, forming a jazz rock group called Her Kind that added music to her poetry. Her play Mercy Street, starring Marian Seldes, was produced in 1969 after several years of revisions. Sexton also collaborated with the artist Barbara Swan, who illustrated several of her books. Within 12 years of writing her first sonnet, she was among the most honored poets in the U. S.: a Pulitzer Prize winner, a fellow of the Royal Society of Literature and the first female member of the Harvard chapter of Phi Beta Kappa.
Өлім
1974 жылғы 4 қазанда Секстон Куминмен бірге түскі ас ішіп, Секстонның 1975 жылғы наурызда жарық көруге жоспарланған «Құдайға қарай қайырған қайық» (Middlebrook 396) атты қолжазбасының беттерін түзетуге кірісті. Үйге келген соң анасының ескі түлкісінен тігілген пальтосын киіп, барлық жүзіктерін шешіп, өзіне бір стақан арақ құйып, гаражына кіріп, машинасының қозғалтқышын қосты, көміртек газымен уланып өмірін өз қолымен аяқтады. Өлімінен бір жыл бұрын берген сұхбатында, «Құдайға қарай қайырған қайық» атты кітабының алғашқы нұсқаларын 20 күнде жазғанын, оның ішінде «көңіл көтерілмей, қайғыға батқан күндері 2 күн, психиатриялық ауруханада жатқан күндері 3 күн» болғанын айтты. Ол өлеңдерінің өлімінен бұрын жарияланбауын қалағанын жеткізді. Оның жаназасы Массачусетс штатының Дедхэм қаласындағы Сент-Пол шіркеуінде өтті. Ол Бостон, Массачусетс штатының Ямайка жазығындағы Forest Hills зираты мен крематориында жерленген.
On October 4, 1974, Sexton had lunch with Kumin to revise galleys for Sexton's manuscript of The Awful Rowing Toward God, scheduled for publication in March 1975 (Middlebrook 396). On returning home she put on her mother's old fur coat, removed all her rings, poured herself a glass of vodka, locked herself in her garage, and started the engine of her car, ending her life by carbon monoxide poisoning. In an interview over a year before her death, she explained she had written the first drafts of The Awful Rowing Toward God in 20 days with "two days out for despair and three days out in a mental hospital." She went on to say that she would not allow the poems to be published before her death. Her funeral was at St. Paul's Church in Dedham, Massachusetts. She is buried at Forest Hills Cemetery & Crematory in Jamaica Plain, Boston, Massachusetts.
Жұмыстың мазмұны мен тақырыптары
Сэкстон поэзиясының жеке және эмоционалды мазмұнының арқасында, оны тұңғыш құпия поэзияның заманауи үлгісі деп есептейді. Сэкстон жиі өзінің психикалық денсаулық мәселелерімен күресін жазып, жұмысы арқылы ашып көрсетті. Ол сол кезде әдепсіз және жағымсыз деп саналған, әсіресе әйелдер үшін көпшілік алдында талқылау қиын болған көптеген тақырыптарды қамтыды. Максин Кумин Секстонның шығармашылығын былай сипаттады: "Ол менструация, аборт, мастурбация, инцест, некеден тыс қарым-қатынас және есірткіге тәуелділік туралы сол кезде поэзия үшін лайық емес деп есептелген кезде ашық жазды". Секстонның 1960 жылдардың соңындағы жұмысы "әдемілену, жалқаулық және бейтараптық" деп сынға ұшырады. Оның сегізінші өлеңдер жинағы "Құдайға қарай азапты ескек есу" деп аталады. Бұл атау Рим-католик дін қызметкерімен болған кездесуінен туындады, ол соңғы қасиеттіліктерді орындауға келмей, оған: "Құдай сіздің терілме машинаңызда" деді. Бұл ақынға өмір сүруге және жазуды жалғастыруға күш-жігер берді. "Құдайға қарай азапты ескек есу" және "Өлімнің күнделіктері" оның соңғы туындыларының бірі, екеуі де өлім тақырыбына арналған. Оның жұмысы бастапқыда өзі туралы болды, бірақ мансабы дамыған сайын поэзиялық тақырыптарды өзінің өмірінен тыс іздеуге үнемі тырысты. Гримм ертегілерінің жаңаша түсіндірілуі "Трансформациялар" (1971) – осындай кітаптардың бірі. ("Трансформациялар" американдық композитор Конрад Сузаның 1973 жылғы сол аттас операсының либреттосы ретінде пайдаланылды.) Кейін ол Кристофер Смарттың "Юбилат Агно" және Киелі кітапты өз жұмысының негізі ретінде пайдаланды. Оның жазуының, өмірінің және депрессиясының арасындағы күрделі байланыс туралы көп айтылды, бұл Сильвия Платтың 1963 жылы өзіне қол жұмсауымен салыстырылды. Роберт Лоуэлл, Адриен Рич және Денис Левертов Секстонның өліміндегі шығармашылықтың рөлі туралы жеке некрологтарында пікір білдірді. Левертов: "Біз, тірілер, оның сияқты шығармашылық пен өзін-өзі жою арасындағы айырмашылықты анық көрсетуіміз керек". Секстонмен сеанстар кезінде ол гипноз және натрий пентоталды басылған естеліктерді қалпына келтіру үшін қолданды. Бұл процесте ол оның әкесінен зорлық көрген естеліктерді ашу үшін ұсыныстарды пайдаланды. Бұл зорлық оның анасымен және басқа туыстарымен сұхбаттасуларда дау тудырды. Орн жазғандай, ересектердегі гипноз балалық шақтың естеліктерін дәл көрсетпейді; керісінше, "гипноз астындағы ересектер балалық шақтың естеліктерін сөзбе-сөз қайтадан өткермейді, бірақ оларды ересектердің көзқарасы арқылы көрсетеді". Орнның айтуынша, Секстон өте ұсынысқа бейімді болған және ол психиатриялық ауруханалардағы пациенттердің симптомдарын еліктеген. Диана Миддлбруктың өмірбаянында Секстон гипноз кезінде Елизавета есімді жеке тұлға пайда болғаны жазылған. Орн бұл дамуды қолдамады, содан кейін бұл "басқаша тұлға" жоғалып кетті. Орн ақырында Энн Секстон гистериядан зардап шегеді деген қорытындыға келді. 1994 жылы ол өзінің автобиографиясын жариялады: "Мерси көшесін іздеу: Менің анама, Энн Секстонға саяхатым", онда ол зорлық-зомбылыққа қатысты өз есептерін, екі қызына қатысты физикалық зорлық-зомбылық әрекеттерін және күйеуімен болған жанжалдарын сипаттады. Екінші терапевтке ешқандай шара қолданылмады. Орн екінші терапевтпен (Миддлбрук пен Линда Секстонның "Олли Цвайзунг" псевдонимімен) болған "қарым-қатынасты" оның өзіне қол жұмсауына себеп болған катализатор деп есептеді. Ол The Smiths тобының бұрынғы әншісі және лирик Моррисси үшін "жеке сынақ ташы" ретінде сипатталды. Ол Бостон әйелдерінің мұра жолында еске алынды.
Sexton is seen as the modern model of the confessional poet due to the intimate and emotional content of her poetry. Sexton often wrote and disclosed her struggles with mental illness through her work. Sexton included numerous topics which were then regarded as obscene and repulsive, especially for women to talk about publicly at the time. Maxine Kumin described Sexton's work: "She wrote openly about menstruation, abortion, masturbation, incest, adultery, and drug addiction at a time when the proprieties embraced none of these as proper topics for poetry." Sexton's work towards the end of the 1960s has been criticized as "preening, lazy and flip" by otherwise respectful critics. Her eighth collection of poetry is entitled The Awful Rowing Toward God. The title came from her meeting with a Roman Catholic priest who, unwilling to administer last rites, told her "God is in your typewriter." This gave the poet the desire and willpower to continue living and writing. The Awful Rowing Toward God and The Death Notebooks are among her final works, and both center on the theme of dying. Her work started out as being about herself, however as her career progressed she made periodic attempts to reach outside the realm of her own life for poetic themes. Transformations (1971), which is a re visionary re telling of Grimm's Fairy Tales, is one such book. (Transformations was used as the libretto for the 1973 opera of the same name by American composer Conrad Susa.) Later she used Christopher Smart's Jubilate Agno and the Bible as the basis for some of her work. Much has been made of the tangled threads of her writing, her life and her depression, much in the same way as with Sylvia Plath's suicide in 1963. Robert Lowell, Adrienne Rich and Denise Levertov commented in separate obituaries on the role of creativity in Sexton's death. Levertov says, "We who are alive must make clear, as she could not, the distinction between creativity and self destruction." During sessions with Sexton, he used hypnosis and sodium pentothal to recover supposedly repressed memories. During this process, he allegedly used suggestion to uncover memories of having been abused by her father. This abuse was disputed in interviews with her mother and other relatives. Orne wrote that hypnosis in an adult frequently does not present accurate memories of childhood; instead, "adults under hypnosis are not literally reliving their early childhoods but presenting them through the prisms of adulthood." According to Orne, Sexton was extremely suggestible and would mimic the symptoms of the patients around her in the mental hospitals to which she was committed. Diane Middlebrook's biography states that a separate personality named Elizabeth emerged in Sexton while under hypnosis. Orne did not encourage this development and subsequently this "alternate personality" disappeared. Orne eventually concluded that Anne Sexton was suffering from hysteria. In 1994, she published her autobiography Searching for Mercy Street: My Journey Back to My Mother, Anne Sexton, which includes her own accounts of the abuse. her physically violent behavior toward both her daughters, and her physical altercations with her husband. No action was taken to censure or discipline the second therapist. Orne considered the "affair" with the second therapist (given the pseudonym "Ollie Zweizung" by Middlebrook and Linda Sexton) to be the catalyst that eventually resulted in her suicide. She has been described as a "personal touchstone" for Morrissey, former lead singer and lyricist of The Smiths. She is commemorated on the Boston Women's Heritage Trail.