Эмиль Верхарен (1855-1916) – бельгиялық ақын, сыншы, Символизм мектебінің негіз қалаушысы. 6 рет Нобель сыйлығына ұсынылған. Француз тілінде шығармалар жазды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бельгиялық ақын (1855–1916)
Belgian poet (1855–1916)
Эмиль Адольф Густав Верхерен (; 21 мамыр 1855 – 27 қараша 1916) – француз тілінде жазған бельгиялық ақын және өнер сыншысы. Ол Символизм мектебінің негізін қалаушылардың бірі және алты рет Әдебиет бойынша Нобель сыйлығына үміткер болған.
Émile Adolphe Gustave Verhaeren (; 21 May 1855 – 27 November 1916) was a Belgian poet and art critic who wrote in the French language. He was one of the founders of the school of Symbolism and was nominated for the Nobel Prize in Literature on six occasions.
Ерте өмір
Эмиль Верхерен Бельгияның Антверпен провинциясындағы Синт-Амандс ауылдық қауымында орта таптық отбасында дүниеге келген. Жергілікті голланд диалектісінен өзге, ол француз тілін өзінің мәдени тілі ретінде қабылдады, сол кездегі бельгиялық элита үшін бұл қалыпты жағдай еді. Он бір жасында оны Генттегі иезуиттер басқаратын қатаң мектеп-интернатқа, Сент-Барбе иезуиттер колледжіне жіберді, онда ол Жорж Роденбахпен достық қарым-қатынас орнатты. Содан кейін ол Лёвен университетінде заң білімін алды, онда студенттік газет "La Semaine" (The Week) бетінде өзінің алғашқы әдеби тәжірибелерін жасады, оны опера әншісі Эрнест ван Дайкпен бірлесіп редакциялады. "La Semaine" газеті билік тарапынан жабылды, оның ізінен келген "Le Type" газеті де жабылды, оның құрамында Макс Уоллер, Иван Гилкин және Альберт Жиро болды. Ол 1898 жылы өзінің алғашқы пьесасын – "Les Aubes" атты туындысын жазды. Онда ол әлеуметтік әділетсіздікке және ауылдағы өмірдің құлдырауына қарсы күресті. 1912 жылы ол "Элен де Спарте" трагедиясын жазды, ол француз тілінен бөлек неміс және орыс тілдерінде де қойылды. Ол Еуропа бойынша лекциялар оқып саяхат жасады. Верхерен анархист болған. Бірінші дүниежүзілік соғыстың басталуы ақынның бейбітшілікке деген терең сезіміне зор соққы берді. Ол Англияға барып, бірнеше университеттен құрметті дипломдар алды. Шет елде жүрген кезінде ол "Les Ailes rouges de la Guerre" еңбегін жариялады.
Émile Verhaeren was born into a middle class family in Sint Amands, a rural commune in Belgium's Province of Antwerp. In addition to the local Dutch dialect, he adopted French as his language of culture, as was common for Belgian elites at the time. At the age of eleven, he was sent to a strict boarding school in Ghent run by Jesuits, the Jesuit College of Sainte Barbe, where he formed a friendship with Georges Rodenbach. He then studied law at the University of Leuven, where he produced his first literary efforts in a student paper, La Semaine (The Week), which he edited in conjunction with the opera singer Ernest van Dyck. La Semaine was suppressed by the authorities, as was its successor, Le Type, where his colleagues included Max Waller, Iwan Gilkin and Albert Giraud. He wrote his first play, Les Aubes, in 1898. Here he waged a fight against social injustice and the decline of life in the countryside. In 1912, he produced a tragedy, Hélène de Sparte, which was performed in German and Russian, besides French. He travelled, giving lectures, throughout Europe. Verhaeren was an anarchist. The outbreak of World War I had a devastating effect on the poet's deep pacifist feelings. He went to England, where he received honorary degrees from various universities. During his exile, he published Les Ailes rouges de la Guerre.
Құрметтер
1920: Леопольд орденінің үлкен таспасы (постұйімдық).
1920: Posthumous Grand Cordon of the Order of Leopold.