Жан Франсуа Рёбель: француз заңгері, дипломаты, революция саяхатшысы. 1747-1807 ж. өмір сүрген. Реформалар, дін және саяси көзқарастары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз заңгері және дипломаты (1747–1807)
French lawyer and diplomat (1747–1807)
Жан Франсуа Реубелл (ʒɑ̃ fʁɑ̃swa ʁøbɛl) немесе Реубелл (6 қазан 1747 – 24 қараша 1807) – Франция заңгері, дипломат және революция кезеңінің саясаткері.
Jean François Reubell (ʒɑ̃ fʁɑ̃swa ʁøbɛl) or Rewbell (6 October 1747 – 24 November 1807) was a French lawyer, diplomat, and politician of the Revolution.
Революциялық
Колмарда (қазіргі Хоу Рин департаменті) дүниеге келген ол, жергілікті адвокаттар алқасының президенті болды және 1789 жылы Колмар-Шлештадт билігінің үшінші қабаты оны Генералдық штаттарға депутат етіп сайлады. Ұлттық құрылтай жиналысында оның шешендігі, құқықтық білімі және қарапайым өмірі оған зор ықпал етті. Революциялық реформалардың жақтасы Реубелл дін қызметкерлерінің азаматтық конституциясы сияқты реформаларды қолдады, бірақ Эльзас еврейлеріне азаматтық құқық беруге қарсы болды. 1791 жылдың шілдесінде конституциялық король Людовик XVI қашқаннан кейін Реубелл Якобин клубынан шығып, Фейлянттарға қосылды. Заң шығарушы Ассамблеяның сессиясы кезінде, Конституциялық Ассамблея сол жылдың қыркүйегінде таратылғаннан кейін, ол прокурор-синдктиң міндеттерін атқарды, содан кейін Хоу Рин департаментінің бас хатшысы болды. 1792 жылы Республиканың Ұлттық конвенциясына сайланды және Рейнландта Францияның өкілі болып, Пфальц және басқа да аумақтарды Франциямен біріктіруді жақтады. Людовик XVI-ның ісін ынталы түрде қолдаған Реубелл патшаның сотталу кезінде міндеттемемен болғандықтан қатыса алмады.
Born at Colmar (now in the département of Haut Rhin), he became president of the local order of lawyers, and in 1789 was elected as a deputy to the Estates General by the Third Estate of the bailliage of Colmar Schlestadt. In the National Constituent Assembly his oratory, legal knowledge and austerity of life gave him much influence. A partisan of revolutionary reforms, Rewbell voted in favor of reforms such as the Civil Constitution of the Clergy, but opposed the recognition of citizenship rights for Alsatian Jews. In July 1791, after the flight of Louis XVI, the constitutional king, Rewbell left the Jacobin Club and joined the Feuillants. During the session of the Legislative Assembly, after the Constituent Assembly was dissolved in September of that year, he exercised the functions of procureur syndic, and was subsequently secretary general of the département of Haut Rhin. He was elected to the Republic's National Convention in 1792, and was its envoy to the Rhineland, advocating the union of the Electorate of the Palatinate and other territories with France. A zealous promoter of the Trial of Louis XVI, he was absent on mission at the time of the king's condemnation.
Директорат және зейнеткерлік
Ол Максимилиан Робеспьердің құлдырауына әкелген Термидориялық реакция қозғалысына қатысты және қайта ұйымдастырылған Қоғамдық қауіпсіздік комитеті мен Бас қауіпсіздік комитетінің мүшесі болды. 1795 жылдың басында ол Батавия Республикасының Франция Республикасына бағынуы туралы келіссөздер жүргізуде Эммануэль Жозеф Сиеске көмектесті. Оның қоңылдылығының арқасында он жеті департаменттен Бес жүздік кеңеске сайланды. 1795 жылдың қараша айында Директория мүшесі болып тағайындалды, 1796 жылы оның президенті болды, содан кейін Ежелгілер кеңесіне өтті. Ревбелл билікте болғанда роялистердің төңкеріс талпынысы (18 Фруктидор) және Теңдіктер қастандығымен күресті; Рейнланд пен Оңтүстік Нидерландты Республикаға қосуды, Ескі Швейцария конфедерациясына шабуыл жасауды және Хельветия Республикасын құруды ұйымдастырды. 1799 жылы Екінші коалиция алдындағы Францияның жеңілістеріне жауапты деп танылғаннан кейін, дауыс беру арқылы отставкаға жіберілді. Наполеон Бонапарттың 18 Брумер төңкерісінен кейін қоғамдық өмірден шығып, Колмарда қайтыс болды.
He took part in the Thermidorian Reaction movement which led to the fall of Maximilien Robespierre, and became a member of the reorganised Committee of Public Safety and of the Committee of General Security. In early 1795, he assisted Emmanuel Joseph Sieyès in negotiating the surrender of the Batavian Republic to the French Republic. His moderation caused his election by seventeen départements to the Council of Five Hundred. Appointed a member of the Directory in November 1795, he became its president in 1796; he then entered the Council of Ancients. In office, Rewbell dealt with the Royalist attempted coup d'état (The 18 Fructidor), as well as the Conspiracy of the Equals; he engineered the annexation of the Rhineland and the southern Low Countries to the Republic, as well as the invasion of the Old Swiss Confederacy and the creation of the Helvetic Republic. He was retired by ballot in 1799, after being held responsible for the French defeats of that year in front of the Second Coalition. After Napoleon Bonaparte's coup of 18 Brumaire he retired from public life, and died at Colmar.