Гарри Кросби: «Жоғалған Ұрпақтың» өкілі

Кіріспе

Американдық жазушы

Гарри Кросби (4 маусым 1898 – 10 желтоқсан 1929) – американдық мұрагер, Бірінші дүниежүзілік соғыс ардагері, өмірге құштар, ақын және баспагер. Ол Жаңа Англиядағы ең бай банктік отбасылардың бірінің ұлы, Бостондық элитаның өкілі және қаржыгер Дж. П. Морганның әйелі Джейн Нортон Грюдің туысы болды. Осылайша, ол отбасының мол мүлігінің бір бөлігіне ие болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Америкалық далалық қызметке ерікті болып қатысты, кейін АҚШ жедел жәрдем корпусында қызмет етті. Өлімнен мүжілгендей болып құтылды. Бірінші дүниежүзілік соғыстағы тәжірибесінен терең әсер алған Кросби өмірін өз қалауынша өткізуге ант берді және Бостондықтерге тән дәстүрлі өмір салтынан бас тартты. 1920 жылы ол өзінен алты жас үлкен Ричард Пибодидің әйелі (туған тегі Мэри Фелпс Джейкоб)мен танысты. Олардың махаббаты Бостонның жоғары әлеуметтік топтары арасында қызу әңгімелер мен құпиялардың ошағына айналды. Мэри (немесе Полли деп аталған) алкогольге тәуелді болған күйеуінен ажырасып, отбасының наразылығына қарамастан Кросбиге тұрмысқа шықты. Екі күннен кейін олар Еуропаға аттанып, өнер мен поэзияға бойұрды. Екеуі де декаденттік өмір салтын ұнататын, ішімдік ішіп, жиі опиум тартатын, көп саяхаттайтын және ашық қарым-қатынаста болатын. Кросби күннің символизміне толы, өлім мен өзін-өзі өлтіру тақырыптарын зерттейтін өлеңдер жазып, жариялады. Оның достарының қатарында XX ғасырдың басындағы әйгілі тұлғалар – Сальвадор Дали, Эрнест Хемингуэй және Анри Картье Брессон болды. Поли Карес есімін қабылдады, ал Кросби екеуі «Black Sun Press» баспасын құрды. Ол кейін әйгілі болған Джеймс Джойс, Кей Бойл, Эрнест Хемингуэй, Харт Крейн, Д.Х. Лоуренс және Рене Кревел сияқты жаңа авторлардың шығармаларын алғаш рет жариялады. Кросби 1929 жылы өзара өлтісу немесе өзіне қол жұмсау туралы келісімнің нәтижесінде қайтыс болды.

Ерте өмір

Кросби (Генри Стёргис Кросби болып туған – оның ата-анасы Стивен Ван Ренсслер Кросби мен Генриетта Марион Грю кейіннен оның екінші есімін Грю деп өзгертті) Бостонның сәнді Бэк-Бэй ауданында дүниеге келді. Ол Ван Ренсслер, Шуйлер, Морган және Грю отбасыларынан тараған, тамыры терең ағылшын және голландтық-американдық әулеттердің ұрпағы еді. Оның қарындасының күйеуі – сол кездегі Америкадағы ең бай адамдардың бірі болған Дж. Пирпонт Морган кіші. Оның әкесінің анасы Александр Гамильтонның қарындасы Пегги Шуйлердің шөбересі болды. Гарридің шежіресінде Революциялық соғыстың генералы Филипп Шуйлер және Тәуелсіздік жариянамасына қол қойған Уильям Флойд та бар еді. Ол 1917 жылдың 7 шілдесінде Францияға келді. Сполдинг үш ай бойы жансақтау бөлімінде жатып, алты айдан кейін ауруханадан шықты. Гарри өзінің батылдығын танытқан медальға қол жеткізгеніне қуанып, үйіне: "Ух, жігіттер!!!!!! "Соғыс кресін" жеңіп алдым. Құдайға шүкір!" деп хабарлады.

Гарвардта оқиды

Бірінші дүниежүзілік соғыстан оралғаннан кейін Кросби 1919 жылдың көктемінде ардагерлерге арналған үдемелді бағдарлама бойынша Гарвард университетінде оқыды. Ол 19 курсқа жазылды, оның алтауы француз тілінде (оның ағылшын тілінде еркін оқып, сөйлейтінін) және алтауы ағылшын әдебиетінен болды. Оның қалған курстары көркем өнер, музыка, испан тілі және әлеуметтік этика пәндерін қамтыды. Оқуды жеңіл қабылдаған ол, емтиханды сүре алмайтынын ойлады және емтиханда қандай сұрақтар қойылатынын білетін білімді адамға жеке сабақ беру үшін ақы төледі. 1921 жылы ол өнер бакалавры дәрежесін алды. Дегенмен, ол Бостонның күнделікті өмірінің қаталдығынан қашып құтылуға құмарланды. Франциядағы тәжірибесі оның "көктемгі, көңілді, көңілсіз Бостон" деп атаған ортада өмір сүруді және "сексуалдық ортада өспеген, матадан тігілген іш киімдер мен тегіс табандары бар Бостон қыздарына" шыдауды мүмкінсіз етті. Екі аптадан кейін олар Массачусетс штатындағы Манчестердегі шіркеуге бірге барып, түнді бірге өткізді. Олардың ашық қарым-қатынасы Бостонның әулеттік отбасылары арасында жанжал тудырды. Полидің күйеуі Ричард Пибоди алкоголизммен күресу үшін бірнеше рет санаторийлерге түсті. 1921 жылдың маусымында ол одан ресми түрде ажырасты. Кейін сол қыста Полли Кросбидің демалыс күндері келуін қабылдады, ол түнгі пойызбен Бостонға қайтты. Кросби Морган, Харжес және Сие компаниясындағы жұмысын жалғастырды, бұл Морган отбасының Париждегі банкі болды. Олар эксклюзивті Сен-Луи аралында, Сень өзеніне қарап тұрған 12, Quai d'Orléans мекенжайында пәтер тапты, ал Полли қызыл моншасы киіп, Кросбиді қара бизнес костюмімен, ресми цилиндрмен, қолшатырымен және портфелімен Сень өзенімен Конкорд алаңына дейін жүргізді, онда ол банкке дейін соңғы бірнеше көшені жаяу өтті. Үйге қайтып келе жатқанда Полли, денелі болғандықтан, жұмысшылардың ысқырықтарын, келекелерін және қолдарымен амандасуларын естіді. Ол бұл жаттығудың кеудесіне пайдалы екенін айтты.

Шетелдік өмір

Екеуі де Монпарнаста жиналған суретшілердің богемалық өмір салтына тартылды. Тіпті 1920-ші жылдардағы Париждің қатал стандарттарына қарағанда, Кросби өзінің жеке лигасында болды. Олар "шампан мұхиттарын" ішті. 1924 жылы олар Кросбидің туысы Уолтер Берридің досы, принцесса Марта Бибескодан алты айға Фабур-Сен-Жерменде пәтер жалдады, ол 50 000 франкқа (қазіргі шақтағы $2,200-ға тең) бағаланды. Олар көшіп келгенде, өзімен бірге "екі қызметші, аспазшы, үй шаруашылығын жүргізуші және шафёр" алып келді. Дегенмен, Кросби Бостондағы State Street Trust және Париждегі Morgan, Harjes банктеріндегі есепшотын қайта-қайта асырып жіберді. 1929 жылы Кросби өзінің инвестициялық банкир әкесіне бірнеше рет хабарласып, мұрасынан көбірек ақшаны шотына салуын сұрады. Қаңтарда ол әкесінен "Нью-Йорктегі өткен ысырапшылықтарды өтеу үшін" 4,000 доллар (қазіргі шақтағы құны) сатуға рұқсат сұрады. Мамырда ол күнделігіне "өмірді мүмкін болғанда тойынзу үшін" тағы 4,000 долларлық акция сатқанын жазды. Шілде айының ортасында, шерри коблерге мас болған күйі, ол қолына қоятын "қара күн" суретін жиі қосты, ол Кросби тегіндегі "y" әрпінен жоғары қарай бағытталған жебемен бірге болды, бұл жебе күн шеңберінің ортасына қарай бағытталған: "қарсы алатын эрогенді аймаққа жасалған фалликалық шабуыл". 1927 жылдың шілдесінде Кросби мен Хемингуэй Памплонаға бұқалармен жүгіруге барды. Олар диірменде шайқас ұйымдастырды, оның ішінде есек үстінде мас күйі поло ойнады және Салвадор Дали сияқты танымал қонақтарды қабылдады. Олар Кросбидің үйінде, Le Moulin du Soleil-де суретке түсіріп, оларды басып шығарумен уақыттарын өткізді. Кросби 1929 жылдың қарашасында жеке ұшуға үйренді, ол кезде ұшақ соншалықты жаңа болғандықтан, оның жазылуы туралы әлі келісімге келмеген.

Некеден тыс қатынастар

1923 жылы Парижге келгеннен кейін көп ұзамай Карес Кросбиді өзінің досы Констанс Крауниншилд Кулиджге таныстырды, ол да Бостон аристократы, американдық эмигрант. Ол «Vanity Fair» журналының редакторы Франк Крауниншильдтің немересі және американдық дипломат Рей Атертонға үйленген. Констанс басқалардың не ойлағанына мән бермеді. Ол тәуекелге баратын кез келген нәрсені ұнатты және құмар ойындарға құмар болатын. Кросби оны «Алтын жылқының ханымы» деп атады. Ол Кросбимен бірнеше айға созылған қарым-қатынасты бастады. Гарри олардың романын рационалдап, Констансқа: «Адам қайда болса да, әрбір инстинктің соңынан бару керек» деді. Гарри мен Карес ашық некеге келісіп, бірнеше жандармен қарым-қатынас құрды. Ол Париждегі кейбір әлеуметтік айналымдарда өз сүйкімділігімен аты шықты. Олардың еркіндігі жыл сайынғы Төрт өнердің билерінде (Bal des Quatre Arts) ұйымдастырылатын мас оргияларда толыққанды көрінді. 1927 жылдың шілдесінде ол би алаңына 10 тірі жыланды жіберді. Кейін ол бұл туралы күнделігіне былай деп жазды:

In 1923, shortly after their arrival in Paris, Caresse introduced Crosby to her friend Constance Crowninshield Coolidge, also a Boston Brahmin, an American expatriate. She was the niece of Frank Crowninshield, editor of Vanity Fair, and had been married to American diplomat Ray Atherton. Constance did not care what others thought about her. She loved anything risky and was addicted to gambling. Crosby nicknamed her the "Lady of the Golden Horse". She began a sexual relationship with Crosby that continued for several months. Harry rationalized their affair, telling Constance "One should follow every instinct no matter where it leads." Harry and Caresse decided on an open marriage and had several lovers. He became legendary for his seductive abilities in some social circles in Paris,

Their wildness was in full flower during the drunken orgies of the annual Four Arts Balls (Bal des Quatz' Arts). In July 1927, he turned 10 live snakes loose on the dance floor. He wrote in his diary about it later:

I remember two strong young men stark naked wrestling on the floor for the honor of dancing with a young girl and I remember a mad student drinking champagne out of a skull which he had pilfered from my Library as I had pilfered it a year ago from the Catacombs and in a corner I watched two savages making love and beside me sitting on the floor a plump woman with bare breasts absorbed in the passion of giving milk to one of the snakes! One year, Caresse arrived topless riding a baby elephant and wearing a turquoise wig. The motif for the ball that year was Inca, and Crosby dressed for the occasion, covering himself in red ochre and wearing nothing but a loincloth and a necklace of dead pigeons. In 1928, they found they enjoyed the reception their initial works received, and decided to expand the press to serve other authors, renaming the company the Black Sun Press, following on Crosby's obsession on the symbolism of the sun. They rapidly gained notice for publishing beautifully bound, typographically flawless editions of unusual books. They took exquisite care with the books they published, choosing the finest papers and inks. They published early works of several writers before they were well known, including James Joyce's Tales Told of Shem and Shaun (which was later integrated into Finnegans Wake). They published Kay Boyle's first book length work, Short Stories, in 1929. and works by Hart Crane, D. H. Lawrence, Ezra Pound, Archibald MacLeish, Ernest Hemingway, Laurence Sterne, and Eugene Jolas. The Black Sun Press evolved into one of the most important small presses in Paris in the 1920s. After Crosby died in a suicide pact with one of his many lovers, Caresse Crosby continued publishing into the 1940s.

«Екі күшті жігіттің жас қызбен билеу құрметі үшін еденде жалаңаш күрескенін есімде сақтаймын, ал бір ашулы студент менің кітапханадан ұрлаған бас сүйегінен шампан ішкенін есімде сақтаймын, ал мен бір жыл бұрын оны Катакомбалардан ұрлаған едім. Содан кейін бұрышта екі жабайы адам махаббаттасқанын көрдім, ал менің жанымда еденде отырған семіз әйел біріне сүт беріп, жалаңаш кеудесімен қызығушылық танытты! Бір жылы Карес балалы пілге мініп, түскейлі шаш киіп, топлесс болып келді. Сол жылғы бидің тақырыбы Инкалар болды, ал Кросби оқиғаға сәйкес киінді, өзін қызыл охрамен жауып, тек белдік пен өлген көгершіндерден жасалған әшекей киді. 1928 жылы олар өздерінің алғашқы жұмыстарына деген жауапты ұнатып, баспаны басқа авторларға да қызмет ету үшін кеңейтуге шешім қабылдады, осылайша Кросбидің күн символикасына деген құмарлығын еске түсіріп, компанияны «Black Sun Press» деп атады. Олар әдемі мұқабаланған, типографиялық жағынан мінсіз кітаптарды шығару арқылы тез танылды. Олар баспаға шығаратын кітаптарына ерекше көңіл бөлді, ең жақсы қағаздар мен бояуларды таңдады. Олар көптеген жазушылардың ерте туындыларын, олар әйгілі болғанға дейін, жариялады, соның ішінде Джеймс Джойстің «Шем мен Шон туралы әңгімелер» (кейін «Finnegans Wake» романына енгізілді). Олар 1929 жылы Кей Бойлдың алғашқы кітабы «Қысқа әңгімелерді» және Харт Крейн, Д.Х. Лоуренс, Эзра Паунд, Арчибальд МакЛиш, Эрнест Хемингуэй, Лоуренс Стерн және Юджин Жоластың шығармаларын жариялады. «Black Sun Press» 1920 жылдары Париждегі ең маңызды шағын баспаханалардың біріне айналды. Кросби көптеген жандардың бірімен өзіне-өзі қол жұмсау келісімі бойынша қайтыс болғаннан кейін, Карес Кросби 1940 жылдарға дейін баспа ісін жалғастырды.

От ханшайымы

1928 жылдың 9 шілдесінде Кросби Бостондық Артур мен Хелен Людингтон Ротчтың қызы, 20 жасар Жозефин Нойс Ротчпен танысты. Жозефина одан он жас кіші еді, Венециядағы Лидода өз үйлену тойына көйлек іздеп жүргенде кездестірді. Ол Винсент клубы мен Жастар лигасының мүшесі болды және Брин-Мор колледжіне түсу алдында Ли мектебін бітірді. Брин-Морда екі жыл оқығаннан кейін, Альберт Бигелоуға тұрмысқа шығу ниетімен ол оқуын тоқтатты. "Ол қараңғы және жалынды мінезді болды, 1926-1927 жылдардан бері Бостон қаласында 'тез', 'жаман қыз' деп танымал еді, сонымен қатар өте тартымды да еді." Олар Венециядағы оның сегіз күнінің ішінде мүмкіндігінше жиі кездесіп, қарым-қатынас құрды. Кейін ол оны "Күннің ең жас ханшайымы" және "От ханшайымы" деп атады. Жозефина Бостонның танымал әулетінен шыққан, алғаш 1690 жылы Массачусетс штатындағы Провинстаун қаласына қоныстанған. Жозефина Кросбидің келесі өлеңдер жинағына шабыт берді, ол оған арнап, "Венераның транзиті" деп атады. 1928 жылдың 24 шілдесінде жазған хатында Кросби бұл қарым-қатынасты әрдайым сенген анасына егжей-тегжейлі баяндады: "Мен Лидода кездескен (таныстырылмаған) бір қызбен қарым-қатынастамын. Ол жиырмада, әдемі және оның аты Жозефина. Мен қыздарды олардың санасы қалыптаспаған, жас кезінде ұнатамын." Кросбилер АҚШ-қа "Мавритания" кемесімен сапармен оралды, сондай-ақ Гарвард-Йель футбол матчын тамашалады. Кросби мен Жозефина кездесіп, Детройтке сапар шекті, онда олар қымбат (күніне 12 доллар – бүгінгі шақта шамамен…) Book Cadillac қонақүйіне "Гарри Крейн" және "әйелі" ретінде тіркелді. Е.Е. Каммингс және Уильям Карлос Уильямс та сонда болды. Мен оның денесіне қарап отырғанда, құлағының артындағы қорқынышты жараны көре алмау үшін ыңғайлы орынға отырдым, мен оған қайта-қайта: "Кешір, бақытсыз, ақымақ!" дедім. Ол мен кездескен ең әдеби білімді адам еді, бірақ ол әлі жазушы болып танылмаған. Ол әдебиетке настолько сіңген еді, онымен теңдес адамды мен көрген емеспін. Менің ойымша, әдебиетті ешқашан қабылдамауға бейіммін. Кросбидің өзіне-өзі қол жұмсауы, және екі жарым жылдан кейін Харт Крейннің де солай істеуі, кейінгі жазушылар үшін жоғалған буынның символы ретінде жиі айтылды.

On July 9, 1928, Crosby met 20 year old Josephine Noyes Rotch, the daughter of Arthur and Helen Ludington Rotch of Boston. Ten years his junior, Josephine was shopping in Venice at the Lido for her wedding dress. She had belonged to the Vincent Club and the Junior League and graduated from Lee School before she had attended Bryn Mawr College. After only two years at Bryn Mawr, she left because she planned to marry Albert Bigelow. "She was dark and intense since the season of her coming out in 1926 1927, she had been known around Boston as fast, a 'bad egg' with a good deal of sex appeal." They met for sex as often as her eight days in Venice would allow. He later called her the "Youngest Princess of the Sun" and the "Fire Princess". She was also from a prominent Boston family which first settled in Provincetown, Massachusetts in 1690. Josephine inspired Crosby's next collection of poems, which he dedicated to her, titled Transit of Venus. In a letter dated July 24, 1928, Crosby detailed the affair to his mother, in whom he had always confided:

blockquote|I am having an affair with a girl I met (not introduced) at the Lido. She is twenty and has charm and is called Josephine. I like girls when they are very young before they have any minds. the Crosbys returned to the United States aboard the RMS Mauretania for a visit and the Harvard Yale football game. Crosby and Josephine met and traveled to Detroit, where they checked into the expensive ($12 a day—about $ today) Book Cadillac Hotel as Mr. and Mrs Harry Crane. E. E. Cummings, and William Carlos Williams. As I sat there looking at his corpse, seating myself where I wouldn't have to see the horrible hole in back of his ear, I kept saying to him: you poor, damned, dumb bastard. He was the most literary man I ever met, despite the fact that he'd not yet become what you'd call a Writer. I never met anyone who was so imbued with literature; he was drowned in it. I think I'm close to deciding literature is the one thing never to be taken seriously

Crosby's suicide, along with Hart Crane's suicide two and a half years later, were cited by later writers as emblematic of the Lost Generation.

Скандл пайда болады

Келесі күні бас жаңалықтарда трагедия мен ұят көрсетілді. Өзін-өзі өлтіру туралы хат табылмады, газеттер көп күндер бойы кісі өлтіру ме, әлде өзіне қол жұмсау ма, деп дауласып, сенсациялық мақалалар жариялады. Нью-Йорк газеттері бұл кісі өлтіру және өзін-өзі өлтіру деп шешті. 1931 жылы Карессе «Шамылшы» атты өлеңдер жинағын, ал соңында Эзра Паундтың сөздерін жариялады. Сонымен қатар, «Афродита ұшқанда» атты 75 абзасқа созылған прозалық өлең мен махаббатқа арналған нұсқаулық жариялады, онда әйелге ғашық болуды ұшқышқа ұшуға теңеді. Карессе Гарри Кросбидің «Гарри Кросбидің жинақталған өлеңдері» атты шығармалар жинағын, ішінде Д.Х. Лоуренстің кіріспесімен «Күннің арбасы», Т.С. Элиоттың кіріспесімен «Венераның транзиті», Стюарт Гилберттің кіріспесімен «Бірге ұйықтау» және «Шамылшы» кітаптарын жариялады. Бұл кітап дорик қаріпімен қолмен жиналған, барлығы 50 дана басылды. 1931 және 1932 жылдары Карессе Гарридің анасы Генриеттамен бірлесіп, Гарридің 1917 жылдың жазынан 1919 жылы үйіне оралғанға дейін Франциядағы қызмет кезінде отбасына жазған хаттарын жариялады. Генриетта хаттарға жылнама мен қысқаша алғысөз қосты. «Соғыс хаттары» кітабы 125 данадан нөмірленбеген басылым түрінде жарық көрді, кітаптың былғары мұқабасы 2000 доллардан 3500 долларға дейін бағаланды. Карессе Кросби Гарри Кросбидің күнделіктері мен қолжазбаларын өңдеп, жариялады. Ол 1931 жылы Гарри Кросбиге арналған өлеңдерді жазып, жариялады. Сонымен қатар, ол Хемингуэй, Фолкнер және Дороти Паркердің шығармаларын жариялады және аударды. «Қара күн» баспасы 1920 жылдары Парижде құрылған эмигрант баспаларының арасында ең ұзақ өмір сүрді. 1936 жылға дейін ол Эдвард Титустың «Black Manikin Press» баспасынан үш есе көп кітап жариялады. Гарри Кросбидің өлеңдер жинағы «Күнге баспалдақтар» 2010 жылдың сәуір айында Soul Bay Press баспасында жарық көрді. 2004 жылы Fine Line Features Andrea Berloff-тың «Гарри және Карессе» атты тұңғыш сценарийін сатып алды. Лассе Холстрем бастапқыда режиссер ретінде, ал Лесли Холлеран продюсер ретінде тағайындалды.

The next day, the headlines revealed all: Tragedy and Disgrace. There was no suicide note, and newspapers ran sensational articles for many days about the murder or suicide pact—they could not decide which. The New York newspapers decided it was a murder suicide. In 1931, Caresse also published Torchbearer, a collection of his poetry with an afterword by Ezra Pound, and Aphrodite in Flight, a 75 paragraph long prose poem and how to manual for lovers that compared making love to a woman to flying planes. Caresse published a boxed set of Crosby's work titled Collected poems of Harry Crosby containing Chariot of the Sun with D. H. Lawrence's introduction, Transit of Venus with T. S. Eliot's introduction, Sleeping Together with Stuart Gilbert's introduction, and Torchbearer in 1931. It was hand set in dorique type; only 50 copies were printed. During 1931 and 1932, Caresse collaborated with Harry's mother Henrietta to publish letters he had written to his family while serving in France from the summer of 1917 until he returned home in 1919. Henrietta added a chronology and brief preface to the letters. The book War Letters was published in a unnumbered edition of 125 copies. , a leather bound edition of the book was priced from $2,000 to $3,500. Caresse Crosby edited and published Crosby's diaries and papers. She wrote and published Poems for Harry Crosby in 1931. She also published and translated some of the works of Hemingway, Faulkner, and Dorothy Parker, among others. The Black Sun Press enjoyed the greatest longevity among the several expatriate presses founded in Paris during the 1920s. Through 1936, it published nearly three times as many titles as did Edward Titus through his Black Manikin Press. Ladders to the Sun: Poems by Harry Crosby, a collection of Harry Crosby's poetry, was published by Soul Bay Press in April 2010. In 2004, Fine Line Features optioned Andrea Berloff's first screenplay Harry and Caresse. Lasse Hallström was initially attached to direct and Leslie Holleran was attached as a producer.

Шығармалары

"Каресс" атты сонеттер. (1925) Париж, Герберт Кларк. "Каресс" атты сонеттер. (1926) 2-ші басылым. Париж, Герберт Кларк. "Каресс" атты сонеттер. (1926) 3-ші басылым. Париж, Альберт Мессейн. "Каресс" атты сонеттер. (1927) 4-ші басылым. Париж, "Нарцисс" баспасы. Қызыл қаңқалар. (1927) Париж, "Нарцисс" баспасы. Күннің арбасы. (1928) Париж, Күн сағаты белгісінде. Күннің көлеңкелері. (1928) Париж, "Қара Күн" баспасы. Венераның өтуі. (1928) Париж, Black Sun Press (2-ші басылым 1929). Ақымақ патшайым. (1929) Париж, "Қара Күн" баспасы. "Күннің көлеңкелері" 2-сериясы. (1929) Париж, "Қара Күн" баспасы. Күн. (1929) Париж, Black Sun Press (Миниатюралық кітап). Бірге ұйықтау. (1929) Париж, "Қара Күн" баспасы. (500 дана басылды) "Күннің көлеңкелері" 3-сериясы. (1930) Париж, "Қара Күн" баспасы. Ұшудағы Афродита: Махаббат аэродинамикасы туралы бірнеше байқаулар. (1930) Париж, "Қара Күн" баспасы. Гарри Кросбидің жинақталған өлеңдері. (4 томдық: Күннің арбасы, Венераның өтуі, Бірге ұйықтау және Шамшырақ). (1931) Париж, "Қара Күн" баспасы. Соғыс хаттары. Алдынғы сөз: Генриетта Кросби. (1932) Париж, "Қара Күн" баспасы. 125 нөмірленбеген дана.