Бейбітшілдік Анархизмі

Кіріспе

Анархистік мектеп

Анархо-пацифизм, сондай-ақ анархистік пацифизм және пацифистік анархизм ретінде де белгілі, әлеуметтік өзгерістер үшін күресте бейбіт, зорлық-зомбылықсыз қарсылықтың түрлерін қолдаушы анархистік мектеп. Анархо-пацифизм күш түрі ретінде қаралатын зорлық-зомбылық принципін қабылдамайды, сондықтан иерархия мен үстемдікті қабылдамау сияқты анархистік идеалдарға қайшы келеді. Көптеген анархо-пацифистер сонымен қатар христиан анархистері, олар соғыс пен зорлық-зомбылықты қабылдамайды. Анархо-пацифистер бейбіт ерікті қоғам құру мақсатында капитализм мен мемлекетке қарсы зорлық-зомбылықсыз революциялық әрекеттерді қабылдамайды. Бастапқы ықпалы Генри Дэвид Торо мен Лев Толстойдың философиялары болды, ал кейін Махатма Гандидің идеялары маңызға ие болды. "Мәселе қаруда емес, оны қолдану рухында" делінген. 1840 жылдары американдық аболиционист және қарсылықсыздықты жақтаған Генри Кларк Райт және оның ағылшын ізбасары Джозеф Баркер үкіметтер идеясын қабылдамай, пацифистік индивидуалистік анархизмнің бір түрін жақтады. Бір кезде анархо-пацифизмнің басты жақтаушысы христиан анархизмі болды. Ресейдегі Толстой қозғалысы – алғашқы кең ауқымды анархо-пацифистік қозғалыс. Анархизмде зорлық-зомбылық әрқашан даулы мәселе болды. XIX ғасырда көптеген анархистер зорлық-зомбылықпен әрекет етуді қабылдағанмен, анархо-пацифистер зорлық-зомбылықты өзгеріс құралы ретінде тікелей қабылдамайды. Толстой анархизмнің зорлық-зомбылықсыз болуы керек деп мәлімдеді, себебі ол мәжбүрлеу мен күшке қарсылық білдіреді, ал мемлекет табиғаты бойынша зорлық-зомбылыққа бейім болғандықтан, мағыналы пацифизм де анархистік болуы керек. Фердинанд Домела Ньювенхус анархистік қозғалыста пацифистік бағытты қалыптастыруға да үлкен үлес қосты. Толстойдың философиясы Үндістанның тәуелсіздік көшбасшысы және пацифист, өзін анархист деп таныстырған Мохандас Гандиге үлкен шабыт берді. "Гандидің идеялары Батыста Рихард Грегтің "Зорлық-зомбылықсыздықтың күші" (1935) және Барт де Лигттің "Зорлық-зомбылықты жеңу" (1937) сияқты кітаптарда танымал болды. Соңғысы анархистер үшін ерекше маңызды, өйткені де Лигт өзі революцияға құмарланғандарға арнайы сөз сөйледі. "Зорлық-зомбылық көп болған сайын, төңкеріс аз болады", - деді ол. Ол сондай-ақ Гандидің принциптік зорлық-зомбылықсыздығын синдикалистердің прагматикалық зорлық-зомбылықсыз тікелей әрекетімен байланыстырды. (Жалпылық ереуіл – жұмысшылардың толық ынтымақтастықтан бас тартуының көрінісі, бірақ синдикалистердің көпшілігі революцияны қарулы жұмысшылар қорғауы керек деп санайтынын атап өткен жөн.) Әлемдік қозғалыс ретінде анархистік пацифизм Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Нидерландыда, Ұлыбританияда және АҚШ-та пайда болды және ядролық қарусыздану науқандарында маңызды рөл атқарды. Америкалық жазушы Дуайт Макдональд 1940 жылдары анархо-пацифистік көзқарастарды қолдады және осы идеяларды насихаттау үшін өзінің "Politics" журналын пайдаланды. Эндрю Корнеллдің пікірінше, "Бұл кезеңнің көптеген жас анархистері пацифизмді қабылдап, авангардтық мәдениетті насихаттауға көбірек күш жұмсады, соның нәтижесінде Бит буынына негіз дайындады, бұрынғы буыннан ерекшеленді. Мысалы, анархистік журналдың редакторлары "Retort" Денбери, Коннектикут штатында тұтқындалған Екінші дүниежүзілік соғыстың қарсыластарының жазбаларын жинап, Кеннет Рексрот пен Норман Мейлер сияқты жазушылардың өлеңдері мен прозасын үнемі жариялады. 1940-1960 жылдары АҚШ-тағы радикалды пацифистік қозғалыста социал-демократтар мен анархистер бірге болды, анархистік қозғалыс өзінің соңғы кезеңінде болғандай көрінді". Британдық анархо-пацифисттердің жетекшісі Алекс Комфорт өзін "агрессивті антимилитарист" деп санады және пацифизмнің "тек анархизмнің тарихи теориясына" негізделгенін сенді. Ол CND-нің белсенді мүшесі болды. Комфорттың анархизм туралы еңбектерінің арасында "Peace and Disobedience" (1946) – "Peace News" және "Peace Pledge Union" үшін жазған көптеген кітапшалардың бірі, сондай-ақ "Authority and Delinquency in the Modern State" (1950) бар. 1950-1960 жылдары анархо-пацифизм "қалыптаса бастады, қатал анархистер мемлекетке сын айтуды, ал нәзік пацифистер зорлық-зомбылыққа сын айтуды қосты". Дороти Дей (8 қараша 1897 – 29 қараша 1980) – американдық журналист, әлеуметтік белсенді және католик дініне енген адам. Ол католиктердің дистрибьютизмнің экономикалық теориясын жақтады. Ол анархист деп есептелді және осы терминді пайдаланудан тартынбады. 1930 жылдары Дей белсенді Питер Моринмен бірге "Catholic Worker" қозғалысын құрды, ол кедейлер мен қарапайым халыққа тікелей көмек көрсетумен қатар зорлық-зомбылықсыз әрекеттерді біріктіретін зорлық-зомбылықсыз, пацифистік қозғалыс болды. Дейдің қасиеттілікке жататын мәселесі Католик шіркеуінде ашық. Аммон Хеннаси (24 шілде 1893 – 14 қаңтар 1970) – американдық пацифист, христиан анархисі, вегетариан, әлеуметтік белсенді, "Catholic Worker Movement" мүшесі және "Wobbly". Ол Солт-Лейк-Ситиде, Юта штатында "Joe Hill House of Hospitality" құрды және салық төлеуден бас тартты. Шарль Огюст Бонтемпс – анархистік, бос ойлы, пацифистік және табиғатты жақтаушы баспасөздерде көп жазған автор. Оның анархизмге қатысты көзқарасы "Әлеуметтік жеке тұлға" тұжырымына негізделген, осы тақырыпта көп жазды. Жерар де Лаказ Дютьер – француз жазушысы, өнер сыншысы, пацифист және анархист. Символизмнің "La Plume" журналының өнер сыншысы болған Лаказ Дютьер Оскар Уайльд, Ницше және Макс Штирнердің ықпалында болды. Оның (1906) "L'Ideal Humain de l'Art" еңбегі "Artistocracy" қозғалысын құруға көмектесті – өнерге қызмет етуді жақтаған қозғалыс. Оның идеалы элиталық емес эстетизм болды: "Барлық адамдар суретші болуы керек". Жан Рене Солье (сондай-ақ Рене Солье) (Бордо, 6 қыркүйек 1911 – 2 қаңтар 1999) – француз анархо-пацифисі, индивидуалистік анархист және бос ойлы жазушы және белсенді, Андре Арру псевдонимімен танылды. 1950 жылдардың соңында ол "Fédération des Libres Penseurs des Bouches du Rhône" ішінде "Francisco Ferrer" тобын құрды және 1959 жылы "Union des Pacifistes de France" (Францияның пацифистер одағына) қосылды. Эндрю Корнеллдің пікірінше, "MNS консенсус бойынша шешім қабылдауды танымал етті, АҚШ-тағы белсенділерге кеңес беру әдісін енгізді және қазіргі кезде "алдын ала саясат" деп аталатын көптеген тәжірибелерді – бірлескен тұрмыс, қанаушылық мінез-құлқынан арылу, кооперативтік кәсіпорындар құруды жақтады". MNS жетекшісі Джордж Лейки "анархистер маған талап қояды, бірақ мен олардың мұндай іс-әрекеттеріне таңғаламын, себебі мен Норвегияда дамыған социал-демократияны жақсы көремін" деді. Лейки сайлау саясатын қолдады, соның ішінде АҚШ президенті ретінде Барак Обаманы қайта сайлауды қолдады.

Anarcho pacifism, also referred to as anarchist pacifism and pacifist anarchism, is an anarchist school of thought that advocates for the use of peaceful, non violent forms of resistance in the struggle for social change. Anarcho pacifism rejects the principle of violence which is seen as a form of power and therefore as contradictory to key anarchist ideals such as the rejection of hierarchy and dominance. Many anarcho pacifists are also Christian anarchists, who reject war and the use of violence. Anarcho pacifists do not reject the use of non violent revolutionary action against capitalism and the state with the purpose of establishing a peaceful voluntarist society. The main early influences were the philosophies of Henry David Thoreau and Leo Tolstoy while later the ideas of Mahatma Gandhi gained significance. writing of Brown that "The question is not about the weapon, but the spirit in which you use it." In the 1840s, the American abolitionist and advocate of nonresistance Henry Clarke Wright and his English follower Joseph Barker rejected the idea of governments and advocated a form of pacifist individualist anarchism. At some point anarcho pacifism had as its main proponent Christian anarchism. The Tolstoyan movement in Russia was the first large scale anarcho pacifist movement. Violence has always been controversial in anarchism. While many anarchists embraced violent propaganda of the deed during the nineteenth century, anarcho pacifists directly opposed violence as a means for change. Tolstoy argued that anarchism must be nonviolent since it is, by definition, opposition to coercion and force, and that since the state is inherently violent, meaningful pacifism must likewise be anarchistic. Ferdinand Domela Nieuwenhuis was also instrumental in establishing the pacifist trend within the anarchist movement. Tolstoy's philosophy was cited as a major inspiration by Mohandas Gandhi, an Indian independence leader and pacifist who self identified as an anarchist. "Gandhi's ideas were popularised in the West in books such as Richard Gregg's The Power of Nonviolence (1935), and Bart de Ligt's The Conquest of Violence (1937). The latter is particularly important for anarchists since, as one himself, de Ligt specifically addressed those who lust for revolution. 'The more violence, the less revolution,' he declared. He also linked Gandhian principled nonviolence with the pragmatic nonviolent direct action of the syndicalists. (The General Strike is an expression of total noncooperation by workers, though it should be added that most syndicalists believed that the revolution should be defended by armed workers.)" As a global movement, anarchist pacifism emerged shortly before World War II in the Netherlands, United Kingdom and United States and was a strong presence in the subsequent campaigns for nuclear disarmament. The American writer Dwight Macdonald endorsed anarcho pacifist views in the 1940s and used his journal politics to promote these ideas. For Andrew Cornell "Many young anarchists of this period departed from previous generations both by embracing pacifism and by devoting more energy to promoting avant garde culture, preparing the ground for the Beat Generation in the process. The editors of the anarchist journal Retort, for instance, produced a volume of writings by WWII draft resistors imprisoned at Danbury, Connecticut, while regularly publishing the poetry and prose of writers such as Kenneth Rexroth and Norman Mailer. From the 1940s to the 1960s, then, the radical pacifist movement in the United States harbored both social democrats and anarchists, at a time when the anarchist movement itself seemed on its last legs." A leading British anarcho pacifist was Alex Comfort who considered himself "an aggressive anti militarist," and he believed that pacifism rested "solely upon the historical theory of anarchism." He was an active member of CND. Among the works on anarchism by Comfort is Peace and Disobedience (1946), one of many pamphlets he wrote for Peace News and the Peace Pledge Union, and Authority and Delinquency in the Modern State (1950). In the 1950s and 1960s, anarcho pacifism "began to gel, tough minded anarchists adding to the mixture their critique of the state, and tender minded pacifists their critique of violence". Dorothy Day, (8 November 1897 – 29 November 1980) was an American journalist, social activist and devout Catholic convert; she advocated the Catholic economic theory of distributism. She was also considered to be an anarchist, and did not hesitate to use the term. In the 1930s, Day worked closely with fellow activist Peter Maurin to establish the Catholic Worker movement, a nonviolent, pacifist movement that continues to combine direct aid for the poor and homeless with nonviolent direct action on their behalf. The cause for Day's canonization is open in the Catholic Church. Ammon Hennacy (24 July 1893 – 14 January 1970) was an American pacifist, Christian anarchist, vegetarian, social activist, member of the Catholic Worker Movement and a Wobbly. He established the "Joe Hill House of Hospitality" in Salt Lake City, Utah and practiced tax resistance. Charles Auguste Bontemps was a prolific author mainly in the anarchist, freethinking, pacifist and naturist press of the time. His view on anarchism was based around his concept of "Social Individualism" on which he wrote extensively. Gérard de Lacaze Duthiers was a French writer, art critic, pacifist and anarchist. Lacaze Duthiers, an art critic for the Symbolist review journal La Plume, was influenced by Oscar Wilde, Nietzsche and Max Stirner. His (1906) L'Ideal Humain de l'Art helped found the 'Artistocracy' movement – a movement advocating life in the service of art. His ideal was an anti elitist aestheticism: "All men should be artists". Jean René Saulière (also René Saulière) (Bordeaux, 6 September 1911 – 2 January 1999) was a French anarcho pacifist, individualist anarchist and freethought writer and militant who went under the pseudonym André Arru. During the late 1950s he establishes inside the Fédération des Libres Penseurs des Bouches du Rhône, the Group Francisco Ferrer and in 1959 he joins the Union des Pacifistes de France (Union of Pacifists of France). For Andrew Cornell "MNS popularized consensus decision making, introduced the spokescouncil method of organization to activists in the United States, and was a leading advocate of a variety of practices – communal living, unlearning oppressive behavior, creating co operatively owned businesses – that are now often subsumed under the rubric of "prefigurative politics." MNS leader George Lakey stated that "anarchists claim me but I'm always a little surprised when they do because I'm fond of social democracy as it's been developed in Norway." Lakey has supported electoral politics, including the re election of Barack Obama as U. S. president.

Ойлау

Anarchist FAQ авторларының пікірінше, "пацифизмнің анархистерге тартымдылығы айқын. Зорлық авторитарлық және мәжбүрлеуші болып табылады, сондықтан оны қолдану анархистік принциптерге қайшы келеді (Эрико). Малатеста одан да нақты айтады, "анархизмнің басты қағидасы – адам қатынастарынан зорлықты жою" деп жазған. Анархопацифистер мемлекетті 'ұйымдастырылған зорлық' деп қарастырады, сондықтан "анархистердің барлық зорлықты қабылдамауы логикалық көрінеді" дейді. Христиан дінінің анархистік ерекшеліктері туралы грек авторы Александр Христояннопулос, мемлекеттің ұғымын христиандар діннің негізгі қағидаларымен қарама-қайшы болғандықтан қабылдамауы керек деп санайды. Макс Вебердің 1921 жылғы "Саясат ретінде кәсіп" атты мақаласында берілген мемлекет туралы анықтамаға сүйене отырып, Христояннопулос мемлекет заң мен тәртіпті сақтау үшін зорлық қолдану монополиясына негізделгенін, демек Иса Мәсіхтің негізгі үйретімдеріне тікелей қайшы келетінін айтады. Осы қайшылықтың салдары туралы ой жүгіртіп, Христояннопулос Толстойдың сот жүйесі арқылы сот шешімдерін орындау үшін қолданылатын күштің де христиандық үйретімдерге қайшы келетіні туралы пікірін келтіреді. Айлмер Мод (Лев Толстойдың досы, өмірбаяншысы және аудармашысы) христиандық анархизмді қамтиды, себебі ол "барлық міндетті заңнаманы, соттарды, полицияны және түрмелерді, сондай-ақ адамды адамға күшпен бағындыруды жоюды" талап етеді. Толстойдың діни көзқарастарымен және мемлекеттің және оның аппаратын толық жоюды, ерікті қоғам құруды қолдауының нәтижесінде ол христиандық анархизмнің маңызды идеологы ретінде қарастырылады. Дегенмен, қозғалыста жиі кездесетін капитализмге қарсы социалистік сын, анархопацифизмнің табиғаты бойынша әлеуметтік анархизм екенін білдірмейді. Зорлыққа қарсылық анархопацифистерге қарсылық таныту принципін немесе тіпті революциялық әрекеттерді қабылдауға кедерес келтірмейді, егер бұл зорлыққа әкелмесе. Олардың билікке қарсы тұрудың мұндай формаларын мақұлдауы, кейбір анархопацифистерді жалпы ереуілді анархосиндикалистік қару ретінде қолдауға итермеледі.

According to the authors of An Anarchist FAQ, "the attraction of pacifism to anarchists is clear. Violence is authoritarian and coercive, and so its use does contradict anarchist principles (Errico) Malatesta is even more explicit when he wrote that the "main plank of anarchism is the removal of violence from human relations". Anarcho pacifists tend to see the state as 'organised violence' and so they see that "it would therefore seem logical that anarchists should reject all violence". Concerning the anarchistic characteristics of Christianity, Greek author Alexandre Christoyannopoulos argues that the concept of the state should be rejected by Christians due to its inherent contradiction of the teachings of the religion. Following the definition of the state posited by Max Weber in his 1921 essay Politik als Beruf, Christoyannopoulos contends that the state is founded upon a monopoly over the use of violent force in order to enforce law and order, and is therefore directly at odds with the fundamental teachings of Jesus Christ. Reflecting on the implications of this contradictory relationship, Christoyannopoulos invokes the Tolstoyan notion that the force utilized by the justice system to enforce the outcomes of legal proceedings is also at odds with the teachings of Christianity. Aylmer Maude (the friend, biographer and translator of Leo Tolstoy) states that Christianity involves anarchism as it necessitates the "abolition of all compulsory legislation, law courts, police, and prisons, as well as all forcible restraint of man by man". Due to Tolstoy's religious views combined with his advocacy for the total dismantlement of the state and its apparatus in favour of the establishment of a voluntarist society, he is seen as a prominent instigator of Christian anarchism. However, the socialist criticism of capitalism that often appear within the movement does not imply that anarcho pacifism is inherently social anarchist in nature. Opposition to the use of violence has not prohibited anarcho pacifists from accepting the principle of resistance or even revolutionary action provided it does not result in violence. It was their approval of such forms of opposition to power that led some anarcho pacifists to endorse the anarcho syndicalist concept of the general strike as the great revolutionary weapon.