Кубалық бейсболшы және жаттықтырушы Тони Перес туралы

Кіріспе

Кубалық бейсболшы және менеджер

Атанасио "Тони" Перес Ригал (14 мамыр 1942 жылы туған) – кубалық-американдық бұрынғы кәсіби бейсболшы, жаттықтырушы және менеджер. Ол Басты Лигада бірінші және үшінші базада ойнады, ең бастысы 1970 және 1976 жылдар аралығында төрт Ұлттық лиганың жеңімпазы және екі Әлем сериясінің чемпионы атанған Цинциннати Редс командасының құрамында. Ол Монреаль Экспоз, Бостон Ред Сокс және Филадельфия Филлис командаларында да ойнады. Жеті мәрте All-Star атанған Перес 1970-1976 жылдары қуатты Цинциннати командасы үшін маусым сайын 100-ден астам ұпай жинады, ол 1970 жылдардың ортасында Ұлттық лигада үстемдік танытқандықтан "Big Red Machine" деп аталды. Ойыншылық карьерасынан кейін Перес жаттықтырушы болды, содан кейін "Редс" және "Флорида Марлинз" командаларын басқарды. 1993 жылдан 2017 жылғы маусымға дейін ол "Марлинз" бас менеджерінің арнайы ассистенты болды. 2000 жылы Перес Бейсбол Даңқы залына енгізілді. 1960 жылы 17 жасында Цинциннати Редс клубының скауты Тони Пачеко оны Камагуэй қант зауытының командасында ойнап жүргенде кәсіби келісімшартқа қол қойды. Ол "Редс" клубының "Авана қант патшалары" командасының оқу-жаттығу құрамына жіберілді. "Редс" командасымен келісімшартқа қол қойғаны үшін оның "бонусы" виза құны 2,50 доллар және Флорида штатының Майами қаласына билет болды.

Алғашқы жылдары

Перес прибыл во Флориду весной 1960 года и принял участие в весеннем сборе «Рэдс» в Тампа. Он сыграл свою первую игру в низшей лиге за команду «Рэдс» класса D в Женеве, штат Нью-Йорк, в возрасте 17 лет 1 мая 1960 года, в стартовом матче команды Нью-Йоркско-Пенсильванской лиги. Начав на второй базе, его первый профессиональный удар был трипл, он отбил 1 из 5 в проигранном матче со счетом 6–5 в 13 иннингах против «Оберн Янкиз». В следующей игре (открытие домашней серии «Редлегс») он не смог отбить ни одного хита в победном матче «Редлегс» со счетом 17–16, а в следующей игре он нанес единственный удар команды (сингл) в проигранном матче со счетом 5–0. 25 июня он был помещен в список травмированных. В тот же день его заменил в активном составе только что подписанный 19-летний Пит Роуз, который был включен в стартовый состав на второй базе. По возвращении Переса Роуз остался на второй базе, а Перес играл на третьей базе. Одним из его товарищей по команде был Мартин Дихиго-младший, сын члена Зала славы бейсбола и выдающегося игрока негритянских лиг, кубинца Мартина Дихиго. Перес отбил .279 с 6 хоум-ранами в 104 играх. В 1961 году он снова играл за Женеву и установил несколько командных рекордов по отбиванию, отбив .348 с 27 хоум-ранами в 121 игре. В 1962 году он был повышен до команды «Рокки-Маунт Лифс» класса B в Каролинской лиге. Он прибыл с опозданием на две недели, так как ему было трудно покинуть свою родину, Кубу. В 100 играх он отбил .292 с 18 хоум-ранами и 74 RBI, попав в команду всех звезд в качестве игрока третьей базы, но его сезон был прерван после этих 100 игр из-за перелома лодыжки. В 1963 году он был повышен до команды «Макон Пичес» класса AA в Южно-Атлантической лиге, где в 69 играх в качестве игрока третьей базы отбил .309 с 11 хоум-ранами и 48 RBI, прежде чем в том же году был повышен до команды AAA «Сан-Диего Падрес» Тихоокеанской береговой лиги. За «Сан-Диего» в том году в 8 играх он отбил .379 с 1 хоум-раном и 5 RBI. Его вызвали в «Рэдс», и он сыграл свои первые две игры в двойном матче 26 июля 1964 года на «Кроссли Филд» в Цинциннати. В своем дебюте он начал на первой базе, а в своем первом выходе на биту получил уок против леворукого питчера Джо Гиббона. Он отбил 0 из 2 против Гиббона и Дона Швалла в победном матче «Рэдс» со счетом 7–2, а затем отбил 0 из 4 против питчера Боба Вила в победном матче «Пиратс» со счетом 5–1. На следующий день он начал на первой базе и отбил пятым против «Брейвс» на стадионе округа Милуоки. В победном матче «Рэдс» со счетом 11–2 он нанес свой первый удар, дабл во втором иннинге против Денни Лемастера, а затем заработал свой первый ран на дабле Джонни Эдвардса. В седьмом иннинге он заработал свой первый RBI, сингл против Лемастера, чтобы забить Фрэнка Робинсона. С 1964 по 1966 год он играл в плейтунинге на первой базе, в основном с Дэроном Джонсоном и Горди Коулманом. Его первый хоум-ран в карьере, гранд-слэм, состоялся во втором матче «Рэдс» в 1965 году, дома на «Кроссли Филд» против «Милуоки» — и снова против Денни Лемастера. Гранд-слэм состоялся при двух аутах и принес очки Ваде Пинсону, Фрэнку Робинсону и Дэрону Джонсону. Перес стал стартовым игроком «Рэдс» на третьей базе в 1967 году и был выбран в свою первую команду всех звезд. Игра, проходившая 11 июля 1967 года на стадионе «Анахайм», продлилась 15 иннингов, что является самым продолжительным матчем всех звезд в истории (с тех пор повторенным в игре 2008 года). Хоум-ран Переса против будущего члена Зала славы Кэтфиша Хантера вывел Национальную лигу к победе со счетом 2–1. Впоследствии он был признан самым ценным игроком игры. В [год] Перес нанес первый хоум-ран на стадионе «Три Риверс» в Питтсбурге. Кампания 1970 года была его лучшим годом в статистическом плане: помимо 129 RBI Перес отбил .317, сделал 40 хоум-ранов и набрал 107 очков. Он занял третье место в голосовании за звание самого ценного игрока после Билли Уильямса и товарища по команде «Рэдс» и победителя Джонни Бенча. Перес также играл в зимний бейсбол в течение 10 сезонов с 1964–65 по 1982–83 годы в Пуэрто-Риканской бейсбольной лиге за команду «Сантурсе Крабберс» (Cangrejeros de Santurce). Он выиграл титул лучшего отбивающего и был назван MVP лиги в 1966–67 годах.

Pérez arrived in Florida in the spring of 1960 and participated in the Reds' spring training in Tampa. He played his first minor league game for the Reds' Class D affiliate in Geneva, New York at age 17 on May 1, 1960, in the season opener for the New York–Pennsylvania League team. Starting at second base, his first professional hit was a triple as he went 1–5 in a 6–5, 13 inning loss to the Auburn Yankees. He went hitless in the next game (the Redlegs' home opener) in a 17–16 Redlegs win, and in the next game he got the team's only hit (a single) in a 5–0 loss. On June 25 he was placed on the disabled list. That same day, he was replaced on the active roster by just signed 19 year old Pete Rose, who was inserted into the starting lineup at second base. Upon Pérez's return, Rose remained at second base and Pérez played third base. Another of his teammates was Martín Dihigo Jr., son of Baseball Hall of Fame member and Negro leagues great and Cuban native Martín Dihigo. Pérez hit .279 with 6 home runs in 104 games. In 1961 he again played for Geneva and set several team batting records, batting .348 with 27 home runs in 121 games. In 1962 he was promoted to the Class B Rocky Mount Leafs in the Carolina League. He reported two weeks late, as he had trouble getting out of his homeland of Cuba. In 100 games, he hit .292 with 18 home runs and 74 RBI, making the all star team as a third baseman, but his season was cut short after those 100 games due to a broken ankle. In 1963 he was promoted to the Macon Peaches of the Class AA South Atlantic League, where in 69 games as a third baseman he hit .309 with 11 home runs and 48 RBIs before being promoted that same year to the Class AAA San Diego Padres of the Pacific Coast League. For San Diego that year, in 8 games he hit .379 with 1 home run and 5 RBI. He was called up to the Reds and played his first two games in a doubleheader on July 26, 1964, at Cincinnati's Crosley Field. In his debut he started at first base, and in his first at bat he drew a walk against left handed pitcher Joe Gibbon. He went 0–2 against Gibbon and Don Schwall in a 7–2 Reds win, then went 0–4 against pitcher Bob Veale in a 5–1 Pirates win. The following day he started at first base and batted fifth against the Braves at Milwaukee County Stadium. In an 11–2 Reds win, he got his first hit, a second inning double off Denny Lemaster, and then scored his first run on a Johnny Edwards double. In the seventh inning he got his first RBI, a single off Lemaster to score Frank Robinson. From 1964 through 1966, he platooned at first base, primarily with Deron Johnson and Gordy Coleman. His first career home run, a grand slam, came in the Reds' second game of 1965, at home in Crosley Field against Milwaukee – and again against Denny Lemaster. The grand slam came with 2 outs and scored Vada Pinson, Frank Robinson, and Deron Johnson. Pérez became the Reds' starter at third base in 1967 and was selected to his first All Star team in The game, played on July 11, 1967, at Anaheim Stadium, went into 15 innings, the longest All Star Game in history (since equaled by the 2008 game). Pérez's home run off future fellow Hall of Famer Catfish Hunter propelled the National League to a 2–1 victory. He was subsequently voted the game's Most Valuable Player. In , Pérez hit the first home run in Pittsburgh's Three Rivers Stadium. The 1970 campaign was his finest year, statistically: in addition to his 129 RBIs, Pérez hit .317, slugged 40 home runs and scored 107 runs. He came in third in the Most Valuable Player voting behind Billy Williams and Reds' teammate and winner Johnny Bench. Pérez also played winter ball for 10 seasons between 1964–65 and 1982–83 in the Puerto Rico Baseball League for the Santurce Crabbers (Cangrejeros de Santurce). He won the batting title and was named league MVP in 1966–67.

Үлкен қызыл машина

Карьерасының алғашқы кезеңінде (1964–66) «Цинциннати Редс» командасында позициялық ойыншы ретінде және бірінші базада ойнағаннан кейін, ол 1967 жылдан 1971 жылға дейін үшінші базада ойнаған тұрақты «Барлық Жұлдыз» ойыншысына айналды. 1972 жылдан бастап ол бірінші базада тамаша өнер көрсетті. Перес өзінің буынының ең үздік ұпай жинаушы ойыншыларының бірі болды, 23 жылдық мансабында жеті рет 100 немесе одан да көп ұпай жинады. 1967 жылдан 1977 жылға дейінгі 11 жылдық кезеңде Перес әр жылы 90 немесе одан да көп ұпай жинады, 1970 жылы 129 ұпайға жетті. 1970-ші жылдардағы онжылдықта Перес 954 ұпаймен барлық ірі лигалар арасында екінші орынды иеленді, тек оның командаласы Джонни Бенчтен кейін. «Қызылдар» 1972 жылдан бастап жеті жылдың ішінде төрт рет Әлем сериясына қатысып, 1975 және 1976 жылдары екі мәрте Әлем чемпионатын жеңіп алды, ал Перес бірінші базада ойнады. «Филадельфия Филлис» командасын Лига Чемпионаты сериясында және 1976 жылғы Әлем сериясында «Нью-Йорк Янкиз» командасын жеңгеннен кейін (Лига Чемпионаты сериясы 1969 жылы енгізілгеннен бері команданың постсезонды жеңіске жеткен жалғыз жағдайы), Перес Вуди Фрайман мен Дейл Мюррейге айырбасталып, «Монреаль Экспос» командасына өтті. Оның ауысуынан кейін бейсболдың барлық уақыттағы ең ұлы командаларының бірі саналған «Big Red Machine» тоқырап, енді серияға қатыса алмады, тек бір рет плей-оффқа ілікті. 1970-ші жылдардағы чемпионаттар кезінде «Қызылдар» командасының бас жаттықтырушысы болған Спарки Андерсон көптеген сұхбаттарында Перес осы командалардың көшбасшысы, жүрегі және жаны болғанын айтты. Монреальде үш маусым ойнағаннан кейін (онда ол 46 хоум-ран соғып, 242 ұпай жинап, .281 орташа көрсеткішке ие болды), Перес 1978 жылғы маусымға «Бостон Ред Сокс» командасымен еркін агент ретінде келісімшартқа отырды. «Ред Сокс» командасымен өткізген алғашқы маусымында ол Америка лигасында хоум-рандар (25), ұпайлар (105) және қасақана серуендер (11) бойынша топ-10-ға кірді және Лу Геригтің естелік сыйлығын жеңіп алды. Бұл рекорд 2004 жылы Хулио Франко 46 жасында бұзғанша сақталды. Перес 44 жасында мансабының соңғы аптасында Ұлттық лиганың апталық үздік ойыншысы атанды, ол 19 соққыдан 8 соққы жасап, бір хоум-ран, үш қос және 6 ұпай жинады. Келесі күні «Қызылдар» командасы осы жылдың соңғы ойынын және оның мансабының соңғы ойынын өткізді. Соңғы соққысында ол Энди Хокинске қарсы 2–1 есебімен жеңілді.

After platooning and playing first base in the early part of his career (1964–66) with the Cincinnati Reds, he became a perennial all star starting at third base from 1967 to 1971. From 1972 onward he starred at first base. Pérez was one of the premier RBI men of his generation, driving in 100 or more runs seven times in his 23 year long career. In an 11 year stretch from 1967 to 1977, Pérez drove in 90 or more runs each year, with a high of 129 RBIs in 1970. During the decade of the 1970s, Pérez was second among all major leaguers in RBI, with 954, behind only his teammate Johnny Bench. Beginning in , the Reds went to the World Series four times in seven years, winning back to back world championships in and , with Pérez starting at first base. Following the Reds sweep of the Phillies in the League Championship Series and New York Yankees in the 1976 World Series (the only time a team has ever swept the postseason since the League Championship Series was introduced in 1969), Pérez was traded to the Montreal Expos with Will McEnaney for Woodie Fryman and Dale Murray. After his trade, the "Big Red Machine"—considered one of baseball's all time greatest teams—sputtered and never again got into the Series, reaching the playoffs but one more time in Sparky Anderson, the Reds manager during the championships of the 1970s, has stated in many interviews since that Pérez was the leader, and heart and soul of those teams. After three seasons in Montreal (in which he hit 46 home runs with 242 RBIs and a .281 batting average), for the season, Pérez signed as a free agent with the Boston Red Sox. In his first season with the Red Sox, he finished in the top 10 in the American League in home runs (25), RBIs (105) and intentional walks (11), and won the Lou Gehrig Memorial Award. The new record stood until Julio Franco broke it at age 46 in 2004. Pérez was named National League Player of the Week during the final week of his career at age 44, when he went 8 for 19 with a home run, three doubles, and 6 runs batted in. The following day was the Reds' last game of the year and the final game of his career. In his final at bat, he flied out against Andy Hawkins in a 2–1 Padres' win.

Мұра

Перес 1998 жылы Цинциннати Редс даңқ залына енгізілді. 2000 жылдың 27 мамырында Cinergy Field (бұрынғы Riverfront Stadium) стадионында отбасысы, бұрынғы командаластары мен жаттықтырушыларының қатысуымен өткен ойын алдындағы салтанатта «Редс» командасы оның 24-нөмірін зейнеткерлікке шығарды. Ол даңқ залына енгізілгеннен бері жыл сайын өткізілетін мерекелік шараларға қатысып келеді, соның ішінде жыл сайынғы шеруге қатысып, гольф турнирінде және ветерандар бейсболы ойынында ойнайды. 2001 жылы Перес Испан мұрасы бейсболы мұражайының даңқ залына енгізілді, салтанат Сан-Франциско «Джайентс» командасының Pacific Bell Park стадионында өтті. Сол жылы ол Сиэтл «Маринерс» командасының Safeco Field стадионында өткен 2001 жылғы «Барлық жұлдыздар» ойынында салтанатты алғашқы допты лақтырды; ол 1979 жылғы «Барлық жұлдыздар» ойыны кезінде «Маринерс» командасының бұрынғы стадионында, Kingdome-де ойнаған болатын. 1998 жылы Перес Кариб теңізі аймағының бейсбол даңқ залына енгізілді, ол Кариб теңізі сериясындағы ең маңызды жетістіктері үшін марапаттайды. 2010 жылы ол Латиноамерикандық бейсбол даңқ залына енгізілген 24 адамның бірі болды. 2010 жылы ол Куба спорт даңқ залына енгізілді. 2011 жылы Гуайнабодағы Пуэрто-Рико спорт мұражайының ашылу салтанатына Перес пен оның ұлдары қатысып, оның асырап алған Отаны – Пуэрто-Рико Одағы оған күтпеген құрмет көрсетті. Ол отбасы және қоғам мүшесі ретінде Одаққа адалдығы мен арал атынан бейсболдағы жетістіктері үшін Пуэрто-Риконың ресми «туған ұлы» деп жарияланды. Сондай-ақ, даңқ залына енген Орландо Сепеда мен Роберто Аломар, Роберто Клементенің жесірі Вера Клементе де қатысты. 2014 жылдың 10 тамызында жыл сайынғы «Редс» даңқ залының салтанатты кешінде бұрынғы «Редс» командасының ойыншылары Джонни Бенч пен Джо Морган, Перестің өзі «Редс» командасы Great American Ball Park стадионының сыртында Перестің мүсінін орнататынын жариялады. 2015 жылдың 21-22 тамызы күндері Цинциннати «Редс» командасы Аризона «Даймондбэкс» командасымен өткен серия кезінде Тони Перес апталығын өткізді. Жұма күні кешкі ойыннан кейін «Қызыл машинаның» оннан астам ойыншысы салтанатқа қатысты. Сенбі күні Great American Ball Park стадионының кіреберісіне жақын Перестің қола мүсіні ашылды. Ойынға келген жанкүйерлер мүсіннің көшірмелерін алды, ал ойын алдында Переске арналған салтанатты шара өтті, содан кейін ол салтанатты алғашқы допты лақтырды. Томми Джон Перестің оң жақ орталыққа күшпен соққы беру қабілетіне байланысты ол кездескен ең қиын соққышылардың бірі деп есептейді. «Ол допты жақсы күтіп алды, мен оған жеткілікті қатты лақтыра алмадым», - деді Джон естелік ретінде.

Pérez was inducted into the Cincinnati Reds Hall of Fame in 1998. On May 27, 2000, in an on field pre game ceremony at Cinergy Field (formerly Riverfront Stadium) with family and former teammates and managers, the Reds retired his number, 24. Each year since his induction, he has attended the weekend ceremonies, including riding in the annual parade and playing in the annual golf outing and old timers' baseball game. Pérez was inducted into the Hispanic Heritage Baseball Museum Hall of Fame in 2001 at a pre game ceremony held at the San Francisco Giants' Pacific Bell Park. That same year he threw out the ceremonial first pitch at the 2001 All Star Game at the Seattle Mariners' Safeco Field; he had played at the Mariners' previous home, the Kingdome, during the 1979 All Star Game. Pérez in 1998 was inducted into the Caribbean Baseball Hall of Fame, which honors those that have made significant achievements in the Caribbean Series. He was one of 24 inaugural inductees into the Latino Baseball Hall of Fame in 2010. He was inducted in 2010 to the Cuban Sports Hall of Fame. In 2011, with Pérez and his sons in attendance at opening ceremonies of the Museo del Deporte de Puerto Rico in Guaynabo, the Commonwealth of Puerto Rico, his adopted homeland, presented him with a surprise honor. He was proclaimed an official "native son" of Puerto Rico "for his dedication to the commonwealth as a family and community member, and for his impressive baseball accolades while representing the island." Also present were fellow Hall of Famers Orlando Cepeda and Roberto Alomar plus Vera Clemente, widow of Roberto Clemente. On August 10, 2014, at the annual Reds Hall of Fame Induction Gala, former Reds teammates Johnny Bench and Joe Morgan along with Pérez himself announced that the Reds would erect a statue of Pérez outside Great American Ball Park. On the weekend of August 21–22, 2015, the Cincinnati Reds held Tony Pérez Weekend during a series with the Arizona Diamondbacks. At least a dozen players of the Big Red Machine were part of a post game ceremony that Friday's night. On Saturday, a bronze statue of Pérez was unveiled near the entrance to Great American Ball Park. Fans attending the game received replica statues, and there was a pre game ceremony honoring Pérez, followed by him throwing the ceremonial first pitch. Tommy John thought Pérez was one of the toughest hitters he ever had to face due to his ability to hit to right center field with power. "He waited on the ball well and I couldn't throw hard enough to get it by him inside," John recollected.

Жеке өмір

1964 жылы Пуэрто-Рикода қысқы бейсбол ойнаған кезде Перес Пабло де ла Кантера мен Эдилия Кортинаның қызы Хуана ("Питука") де ла Кантерамен танысты. Ол да кубалық тегінен, Пуэрто-Рикода өскен. Танысқаннан кейін төрт ай өткен соң 1965 жылдың басында олар үйленді. Олар екеуі 1971 жылдың 18 қазанында Цинциннатиде АҚШ азаматтығына қол жеткізді және екі ұлы бар, екеуі де сол жерде дүниеге келді: Виктор Перес (11 мамыр 1966 ж.) және Эдуардо Перес (11 қыркүйек 1969 ж.). Виктор бір жыл (1990) "Қызылдар" командасының екінші лигасында ойнады. Ол Цинциннатидегі Ксавье университетін қаржы және компьютерлік ғылымдар бойынша қолданбалы ғылымдар бакалавры дәрежесімен бітірді. Кейін Нью-Йорк қаласына көшіп, жылжымайтын мүлік және телекоммуникация салаларында жұмыс істеді. Сондай-ақ ол актерлік шеберлікті оқып, кәсіби актер болды, алдымен Нью-Йоркте, содан кейін Лондонда бірнеше жыл бойы сахнада өнер көрсетті. Эдуардо Флорида штаты университетінде "All American" үшінші базасы болды және Колледж әлем чемпионатында ойнады. Ол бірінші раундта (жалпы есеп бойынша 17-шы нөмір) "Калифорния Энджелс" командасының құрамына ілікті. Ол 13 маусым бойы Үлкен лига бейсболында өнер көрсетті. Ойыншылық карьерасын аяқтағаннан кейін ол бес жыл бойы ESPN телеканалында комментатор болып жұмыс істеді. 2009 жылы ол "Леонес де Понсе" командасын Пуэрто-Рико лигасының чемпионы атанды, ал 2011 және 2012 жылдары "Майами Марлинс" командасының соққы беру бапкері болды. 2013 жылы ол "Хьюстон Астрос" командасының жаттықтырушысы болды. 2016 жылы Эдуардо SiriusXM-нің MLB Network Radio радиосына қосылып, Стив Филлипстің қатысуымен "The Leadoff Spot" бағдарламасын жүргізді. Ол Мирба (Ривера) әйеліне үйленген және екі қызы бар: Андреана мен Жулиана. 1972 жылдың қараша айында Переске 1963 жылы жасаған сапарынан кейін алғаш рет Кубаға оралуға 20 күндік виза берілді; алайда, Лью Фридманның "Латино бейсболының аңыздары: энциклопедиясы" кітабында айтылғандай, виза оның әйелі мен балаларының да баруына рұқсат бермеді. Ол 17 чемодан сыйлықтар, киім-кешек және медициналық жабдықтар алып, Гаванадан 400 миль қашықтықтағы Кубаның Орталық Виолетта қаласында отбасымен қайта қосылды. Тонидің анасы Теодора ("Тита") 2000 жылы Тониге телефон соғып, оның Атақ залына сайланғанын хабарлады, ол кезде оған 88 жас болған. Перес өзінің балалық шағындағы кумир ретінде Кубада туған Минни Миносоны атады. Перес көптеген жылдар бойы мақалалар, сөздер және талқылауларда Миносоны Бейсбол Атақ залына сайлауға шақырып келді. Джон Эрарди жазған 326 беттік өмірбаяндық кітабы "Тони Перес: Кубадан Куперстаунға дейін" 2018 жылдың 2 сәуірінде жарық көрді.

While playing winter ball in Puerto Rico in 1964, Pérez met Juana ("Pituka") de la Cantera, daughter of Pablo de la Cantera and Edilia Cortina. Also of Cuban descent, she grew up in Puerto Rico. Four months after meeting the couple was married in early 1965. They both became American citizens on October 18, 1971, in Cincinnati, and have two sons, both born there – Victor Pérez (May 11, 1966) and Eduardo Pérez (September 11, 1969). Victor played one year (1990) in the Reds' minor league system. He attended and graduated from Xavier University in Cincinnati with a Bachelor of Applied Science degree in Finance and Computer Science. He later moved to New York City, where he worked in real estate and in telecommunications. He also attended acting school there and became a professional actor, first in New York City, and then for several years in London. Eduardo was an All American third baseman at Florida State University and played in the College World Series. He was drafted in the first round (17th overall pick) by the California Angels. He played Major League Baseball for 13 seasons. After retiring as a player, he served as an ESPN commentator for five years. In 2009, he managed Leones de Ponce to the Puerto Rican League championship, and in 2011 and 2012 he was hitting coach for the Miami Marlins. He was bench coach of the Houston Astros for the 2013 season. In 2016, Eduardo joined SiriusXM's MLB Network Radio hosting The Leadoff Spot with Steve Phillips. He is married to Mirba (Rivera) and they have two daughters, Andreanna and Juliana. In November 1972, Pérez was granted a 20 day visa to return to Cuba for the first time since a 1963 trip; however, the visa did not permit his wife and children to go, according to "Latino Baseball Legends: An Encyclopedia" by Lew Freedman. He took 17 suitcases of gifts, clothes, and medical supplies and reunited with his family in Central Violeta, Cuba—a 400 mile train ride from Havana. Tony's mother, Teodora ("Tita"), was 88 when Tony called her with the news in 2000 that he had been elected to the Hall of Fame. Pérez has cited Cuban born Minnie Miñoso as his boyhood idol. Pérez advocated for many years in articles, speeches, and discussions to get Minoso elected to the Baseball Hall of Fame. A 326 page biography, Tony Pérez: From Cuba to Cooperstown, written by John Erardi, was published on April 2, 2018.