Кіріспе
Риф – музыкадағы қайталанатын акорд прогрессиясы немесе рефрен (классикалық музыкада остинто фигурасы деп те аталады); ол ритм секциясының аспаптары немесе жеке аспаптар орындайтын, музыкалық шығарманың негізін құрайтын немесе сүйемелдейтін үлгі немесе әуен. Рифтер көбінесе рок музыкасында, хэви металл музыкасында, латын, фанк және джазда кездеседі, бірақ классикалық музыка да кейде рифке негізделеді, мысалы Равельдің «Болеро» шығармасында. Рифтер өте қарапайым, жағымды ырғақты фигураны ойнайтын тенор саксофон сияқты немесе Граф Бази оркестрінің бас аранжировкасындағы рифке негізделген вариациялар сияқты күрделі болуы мүмкін. Дэвид Брэкетт (1999) рифтерді «қысқа мелодиялық тіркестер» деп, ал Ричард Миддлтон (1999) оларды «құрылымдық тірек құру үшін қайталанатын қысқа ырғақты, мелодиялық немесе гармониялық фигуралар» деп анықтайды. Рикки Руксби былай дейді: «Риф – қысқа, қайталанатын, есте қаларлық музыкалық фраза, көбінесе гитарада төменгі регистрде орындалады және ол рок-әннің көп бөлігінің энергиясын және қызығушылығын көрсетеді». BBC Radio 2 өзінің «100 ең ұлы гитаралық рифтер» тізімін жасағанда рифті «әннің басты тақырыбы» деп анықтады, ол көбінесе әнді бастайды және «оны бойымен қайталайды, әнге ерекше дауыс береді». Терминнің қолданылуы комедияға дейін кеңейді, онда «риффинг» дегеніміз – белгілі бір тақырыпты сөзбен зерттеу, яғни мағынасы бастапқы джаздық мағынасынан – сологердің импровизациялайтын қайталанатын фигурасынан ауытқып, импровизацияның өзін көрсету үшін – әуенге немесе прогрессияға импровизациялау сияқты, бір ойды, идеяны немесе шабытты кеңейту арқылы тақырыпқа импровизациялауды білдіреді.
A riff is a repeated chord progression or refrain in music (also known as an ostinato figure in classical music); it is a pattern, or melody, often played by the rhythm section instruments or solo instrument, that forms the basis or accompaniment of a musical composition. Though riffs are most often found in rock music, heavy metal music, Latin, funk, and jazz, classical music is also sometimes based on a riff, such as Ravel's Boléro. Riffs can be as simple as a tenor saxophone honking a simple, catchy rhythmic figure, or as complex as the riff based variations in the head arrangements played by the Count Basie Orchestra. David Brackett (1999) defines riffs as "short melodic phrases", while Richard Middleton (1999) defines them as "short rhythmic, melodic, or harmonic figures repeated to form a structural framework". Rikky Rooksby states: "A riff is a short, repeated, memorable musical phrase, often pitched low on the guitar, which focuses much of the energy and excitement of a rock song." BBC Radio 2, in compiling its list of 100 Greatest Guitar Riffs, defined a riff as the "main hook of a song", often beginning the song, and is "repeated throughout it, giving the song its distinctive voice". Use of the term has extended to comedy, where riffing means the verbal exploration of a particular subject, thus moving the meaning away from the original jazz sense of a repeated figure that a soloist improvises over, to instead indicate the improvisation itself—improvising on a melody or progression as one would improvise on a subject by extending a singular thought, idea or inspiration into a bit, or routine.
Этимология
Риф термині 1920 жылдары музыкалық жаргонға енген (Rooksby, ibid, p. 6) және көбінесе рок музыкасы, хеви-метал немесе джаз туралы әңгімелерде қолданылады. "Көптеген рок музыканттары рифті музыкалық идеяға жақын синоним ретінде пайдаланады" (Middleton 1990, 125-бет). Терминнің этимологиясы нақты белгісіз. Иан Андерсон "Бетховенсіз әлем" деректі фильмінде "риф" сөзінің "қайталанатын мотив" деген сөздің қысқартылған түрі екенін (бірнеше рет) айтады. Басқа көздер рифті "ритмикалық үлгі" немесе "қайырман" дегеннің қысқартылған түрі деп ұсынады.
Джазда, блюзде және R&B-де қолданылуы
Джаз, блюз және R&B музыкасында рифтер көбінесе ұзақ күйлердің бастапқы нүктесі ретінде қолданылады. Чарли Паркер "Now's the Time" әнінде риф пайдаланды. Блюз гитарисі Джон Ли Хукер 1948 жылы "Boogie Chillen" әнінде риф қолданды. Чарли Паркердің 1945 жылғы "Now's the Time" би-боп пьесасынан алынған риф төрт жылдан кейін R&B би хиті "The Hucklebuck" ретінде қайта пайда болды. "The Hucklebuck" әнінің тағы бір рифі Арти Мэтьюстың "Weary Blues" шығармасынан "қарызға алынған". Гленн Миллердің "In the Mood" әні бұрын Уинги Манонның "Tar Paper Stomp" әні ретінде белгілі болған. Бұл әндердің барлығы он екі тактты блюз рифтерін пайдаланады, және осы рифтердің көпшілігі берілген мысалдардан ертерек пайда болған (Covach 2005, 71-бет). Классикалық музыкада классикалық шығармалардың негізін құрайтын жеке музыкалық фразалар остинато немесе жай ғана фразалар деп аталады. Заманауи джаз авторлары модальдық музыка мен латын джазында остинато сияқты рифтерді немесе ликтерді қолданады.
Рифпен басқарылатын
"Рифтік" термині музыкалық туындыны сипаттау үшін қолданылады, ол өзінің ең айқын мелодиясының, каденциясының немесе (кейбір жағдайларда) лейтмотивінің негізі ретінде қайталама аспаптық рифке сүйенеді. Рифтік әндер көбінесе джаз, блюз және блюзден кейінгі кезеңнің музыкасының (рок және поп) өнімдері болып табылады. Рифтік әндердің музыкалық мақсаты классикалық континуо әсерімен ұқсас, бірақ одан да маңыздырақ (іс жүзінде, қайталама риф әнді тыңдаушының есінде сақтап қалу үшін қолданылады). Риф/континуум музыкалық шығарманың алдына шығарылады және көбінесе тыңдаушының есінде қалған негізгі мелодия болып табылады. Шақыру мен жауап әнді біріктіріп, сызықты емес, "айналмалы" сезім тудырады. Рифтік әндердің мысалдары: Led Zeppelin-нің "Whole Lotta Love" және "Black Dog", The Beatles-тің "Day Tripper", The Rolling Stones-тің "Brown Sugar" және "((I Can't Get No) Satisfaction)", Deep Purple-дің "Smoke on the Water", AC/DC-нің "Back in Black" және The Kinks-тің "You Really Got Me".