АҚШ Монета Дорының Заңнамасын Жаңарту: 1873 жылғы Заң туралы

Кіріспе

АҚШ монета жасау заңының қайта қаралуы

1873 жылғы Монета жасау заңы немесе 1873 жылғы Монета заңы – АҚШ монета жасау заңына қатысты заңдардың жалпы қайта қаралуы болды. Бұл заң күміс таяқтарын стандартты күміс долларларына айналдыру құқығын тоқтату арқылы, ал алтын иелеріне өздерінің алтын таяқтарын ақшаға айналдыруға рұқсат ету арқылы, де-факто алтын стандартын орнатты. Заң сонымен қатар Азияға, негізінен экспортқа арналған, шектеулі төлем құралы ретінде сауда долларын санкциялады және үш номиналы аз монетаны жойды. Бұл заң даулы нәтижелерге әкелді және сыншылар тарапынан «73 жылғы қылмыс» деп айыпталды. 1869 жылға қарай Калифорния алтын ағыны немесе Американдық Азамат соғысынан бұрын қабылданған 1837 жылғы Монета жасау заңы АҚШ ақша жүйесіне әсер еткеннен кейін ескірген деп танылды. Қаржы министрі Джордж Баутвелл, Огайо сенаторы Джон Шерман Конгреске енгізген заң жобасын жасау үшін Валюта бақылаушысының орынбасары Джон Джей Нокске тапсырма берді. Күмістің нарықтық бағасы монета жасау орындары күміс таяқтарын сатып алатын бағадан жоғары болды, бұл күміс долларын соғуға деген сұранысты басып тастады. Алайда, Нокс және басқалар Комсток кені мен басқа да бай күміс кендерінің дамуы күмістің нарықтық бағасын төмендететінін дұрыс болжады, бұл күміс таяқтарын заңды төлем монеталарына айналдыру мүмкіндігін тартымды етеді. Конгресс заң жобасын қабылдауға үш жылға жуық уақыт жұмсады. Қарастыру кезінде, заң жобасы биметализмді тоқтату арқылы алтын стандартын орнататыны туралы ашық айтылды, бірақ жасырылмады. Заң 1873 жылдың 12 ақпанында президент Улисс Гранттың қол қоюымен қабылданды және сол жылдың 1 сәуірінде күшіне енді. 1876 жылы күмістің нарықтық бағасы болжаланғандай төмендеген кезде, өндірушілер күміс таяқтарын монета жасау орындарына әкелді, бірақ монета жасау орындарының оны соғуға құқығы жоқ екенін білді. Бұл мәселе ғасырдың соңына дейін жалғасқан үлкен саяси дауға айналды, дефляциялық алтын стандартын қолдайтындар мен күмістің еркін соғылуын, инфляциялық саясатты экономикалық өркендеу үшін қажет деп санайтындардың арасындағы қақтығысқа ұласты. Заманауи айыптауларға қарамастан, 1873 жылғы заңның сыбайласқандық мотивациясы бар екенін көрсететін аз ғана дәлел бар. Саяси дау 1900 жылы алтын стандарты заңмен бекітілген кезде шешілді. 1933 жылдың наурыз айынан бастап АҚШ алтын стандартын дерлік барлық мақсаттар үшін фиат валютасына ауыстыруға батылды. АҚШ доллардың алтынмен соңғы ресми байланысын 1971 жылы үзіп, алтын мен күмісті тауар ретінде қалдырды.

The Coinage Act of 1873 or Mint Act of 1873 was a general revision of laws relating to the Mint of the United States. By ending the right of holders of silver bullion to have it coined into standard silver dollars, while allowing holders of gold to continue to have their bullion made into money, the act created a gold standard by default. It also authorized a Trade dollar, with limited legal tender, intended for export, mainly to Asia, and abolished three small denomination coins. The act led to controversial results and was denounced by critics as the "Crime of '73". By 1869, the Mint Act of 1837, enacted before the California gold rush or the American Civil War affected the monetary system of the United States, was deemed outdated. Treasury Secretary George Boutwell had Deputy Comptroller of the Currency John Jay Knox draft a revised law, introduced into Congress by Ohio Senator John Sherman. Silver's market price then exceeded the value at which the Mint would purchase the metal, suppressing the demand for bullion to be struck into silver dollars. However, Knox and others correctly forecast that development of the Comstock Lode and other rich silver mines would lower silver's market price, making the option of having bullion struck into legal tender coins attractive. Congress considered the bill for almost three years before passage. During its consideration, it was rarely publicly mentioned, but also was not concealed, that the bill would establish a gold standard by ending bimetallism. The bill became the Act of February 12, 1873, with the signature of President Ulysses S. Grant, and became effective on April 1 of that year. In 1876, when silver's market price indeed dropped as forecast, producers brought silver bullion to the Mint only to learn that the Mint no longer was authorized to coin it. The matter became a major political controversy that lasted the remainder of the century, pitting those who valued the deflationary gold standard against those who believed free coinage of silver, an inflationary policy, to be necessary for economic prosperity. Despite contemporary accusations, scant evidence exists that the 1873 act had a corrupt motivation. The political dispute was settled when the gold standard was explicitly enacted into law in 1900. Beginning in March 1933, the United States rapidly abandoned the gold standard in favor of fiat currency for almost all purposes. The United States abandoned the dollar's final formal link to gold in 1971, leaving gold and silver as commodities.

Өмірбаян

1792 жылғы Монета туралы заң АҚШ Монетасын құрды. Алғашқы онжылдықтарда монета соғуда, ол тек азаматтардың осы металлдан жасалған салымдарына жауап ретінде алтын мен күміс монеталарын соқты, салым берушіге монета түрінде металл ақшаны қайтарып берді. Алтын немесе күміс валютаға айналдыру үшін ұсынылуы мүмкін, өйткені екі металл да заңды төлем құралы болғандықтан, доллар заңмен белгіленген күміс салмағына және басқа заңмен белгіленген алтын мөлшеріне тең болды. Екі түрлі металлдан тұратын валюта биметаллизм деп аталады. Мұндай жүйе алтын мен күміс бағасының әлемдік нарықта өзгеруіне байланысты тұрақсыздыққа ұшырауы мүмкін, бұл 1792 жылдан кейінгі алғашқы онжылдықтарда Еуропадағы алтын мен күміс бағасының өзгеруімен болды. Сол кезде АҚШ-тың алтын немесе күміс монеталары елде сирек кездесетін, өйткені олар мұндай өзгерістердің салдарынан көптеп экспортталды – айналымдағы монеталардың көп бөлігі шетелдік болды. 1834 жылы Конгресс доллардың құнын сәл төмендетті, осылайша АҚШ-тың алтын және күміс монеталарын (жалпы алғанда, specie деп аталады) жеңілдетіп, экспорттау үшін тиімсіз етті, және олар АҚШ-тың ішінде саудада жиірек кездесе бастады. Осы үлкен айналысқа байланысты Конгресс Монета жасауға қатысты қолданыстағы заңдарды қайта қарады және көптеген ережелердің ескіргенін анықтады. Ол 1837 жылғы Монета туралы заңды қабылдады, бұл Монета жасауға қатысты заңдарды толық қайта қарау болды. Жаңа ережелерге металл салымдары монета соғу процесінен өтуін күтіп отырмай, салым берушілерге ақша төлеуге мүмкіндік беретін металл қорын құру кірді. Алтын мен күміс тең салмақтары арасындағы құн арақатынасы сәл түзетілді, бұл екі металлдың монеталарын АҚШ-та айналымға шығаруға мүмкіндік берді. Калифорниядағы алтын ағынына жауап ретінде күміс бағасы алтынға қатысты өскенде, күміс монеталар номиналды құнынан асып, балқыту үшін тез шетелге ағылды. Теннесси штатының өкілі (кейін президент болған) Эндрю Джонсонның қарсылығына қарамастан, 1853 жылы кіші күміс монеталардың құнды металл мөлшері азайтылып, оларды айналымға шығаруға мүмкіндік берілді. Осы уақытқа дейін күміс салымдаушылар өздерінің металдарын бес цент немесе одан жоғары номиналды күміс монеталарға соқтыруды таңдай алатын; 1853 жылғы Заң күміс монеталарды жарты дименттен жарты долларға дейін жеңілдетті және салым берушінің күміс монеталарды сол номиналды монеталарға соқтыру құқығын жойды. Салым берушілер әлі де күміс монеталарды доллар монетасына соқтыруды таңдай алатын, бірақ бір доллар монетасында бір доллардан көп күміс болғандықтан, металл өндірушілер мен зергерлерге металл сату тиімді болды. Күміс бағасы жоғары болған кезде, бұл АҚШ-ты алтын стандартына орналастырды. 1853 жылдан кейін монета соғуға арналған күміс салымдары сирек болғанмен, ол жаңа жеңіл күміс монеталарды нарықтық бағадан жоғары бағамен сатып алды. Бұл заңсыз болды, өйткені Конгресс жаңа жеңіл монеталарды тек алтынмен сатып алуға болатындығын бұйырды, бұл сатылған мөлшерді нақты сұраныспен шектеуді көздеді. Күміс монеталардың заңды төлем құралы 5 доллар болғандықтан, егер олар шамадан тыс таратылса, олар сауданы тоқтата алатын еді. Бұл шын мәнінде болды, саудагерлер мен банкирлер заңды төлем құралы лимиті оларды брокерлерге жинақталған монеталарды жеңілдікпен сатуға мәжбүр еткеніне шағымданады. Көптеген федералды монеталар Азамат соғысының экономикалық хаосы кезінде жиналған кезде, ол тапшылыққа ауыстырылды. Ең баяу жоғалған – қарапайым металл цент, ол тек үкімет айтқандықтан ғана құнды болды, және сол кезде үкіметке деген сенім шашылды. Ақырында, ол да айналымнан шығып, бағасы жоғары болды. Жоғалған монеталардың орнына әртүрлі уақытша құралдар, мысалы, бөлшек валюта және саудагерлердің белгілері пайда болды. 1864 жылдан бастап Конгресс қорланған емес қарапайым металл монеталарын шығаруға рұқсат бере бастады. Ол центтің салмағын азайтып, оны қоладан жасады, сондай-ақ сол металдан екі центтік монетаны талап етті. Келесі жылы үш центтік никель шығарылды, ал 1866 жылы бес центтік никель (бүгінде ол жай ғана никель деп аталады) өндіріле бастады. Бастапқыда танымал болған екі центтік монета, жұртшылық кішірек, ыңғайлырақ никель монеталарын ұната бастағандықтан, төмендеуді көрді. АҚШ-тың несиесімен емес, күміс пен алтынмен қамтамасыз етілген және соғыстың үлкен шығындарымен қажет болған жасыл долларлар соғысты қаржыландыруға көмектесті. 1860-шы жылдардың аяғында саясаткерлер үкімет міндеттемелерін төлеу үшін алтын мен күміс төлеуді қаншалықты жылдам қайта бастау керектігі туралы келіспеді. Қаржы министрі Хью МакКаллох жақсырақ жол – жасыл долларды мүмкіндігінше тез шығару екенін сезінді, және ол Конгресс оның тартылу саясаты экономикаға зиян келтіретінін сезінгенше осылай істеді. Соңғы Батыста күміс көбірек өндірілді. Метал бағасының төмендеуі күмісті монетаға алмастыру үшін Монетаға салым салу мүмкіндігін көбірек тартымды етті, және күміс доллардың монета соғуы 1860-шы жылдардың соңында және 1870-шы жылдарға қарай айтарлықтай өсті. Күміс доллар толыққанды заңды төлем құралы болды, және кейбір шенеуніктер күміс алтынды айналымнан ығыстырады деп алаңдады, Грэшем заңының болжамы бойынша, алтын стандартына қауіп тудырады. АҚШ 1792 жылдан бері биметалдық стандартта болғаны көптеген адамдар үшін екі онжылдықтан бері күміс монета соғуға жиі салым түспегендіктен ұмытылған еді. Алтын стандарты ғана мүмкін нұсқа ретінде қарастырылды, және көптеген адамдар АҚШ осы стандартта екенін болжайды, бұл Ұлыбритания (1816) және Германия империясы (1871) сияқты күшті елдер қабылдаған.

The Mint Act of 1792 established the Mint of the United States. The Mint, in its first decades, only coined gold and silver in response to deposits of that metal by citizens, returning the bullion to the depositor in the form of coins. Either gold or silver could be presented for conversion into currency, as both metals were a legal tender, a dollar was equal to both a legally defined weight of silver, and another legally defined quantity of gold. Having a currency defined in terms of two different metals is called bimetallism. Such a system may experience instability as the price of gold and silver on the world market changes, and this took place in the first decades after 1792, as the relative values of gold and silver in Europe changed. At that time, gold or silver U. S. coins were rarely seen in the nation, as they were heavily exported because of such shifts—most pieces in circulation were foreign in origin. In 1834, Congress made a dollar worth slightly less, thus lightening U. S. gold and silver coins (known collectively as specie), making them uneconomical to export, and they were seen more often in commerce within the U. S. With this greater circulation, Congress re examined the existing statutes relating to the Mint, and found many provisions to be obsolete. It enacted the Mint Act of 1837, a thorough revision of the statutes relating to the Mint. New provisions included the establishment of a bullion fund, allowing depositors to be paid without waiting for their metal to go through the coining process. The ratio of value between equivalent weights of gold and silver was adjusted slightly, allowing coins of both metals to circulate within the U. S.

When silver prices rose relative to gold as a reaction to the California Gold Rush, silver coinage was worth more than face value, and rapidly flowed overseas for melting. Despite vocal opposition led by Tennessee Representative (and future president) Andrew Johnson, the precious metal content of smaller silver coins was reduced in 1853, allowing them to circulate. Until then, depositors of silver could choose to have their bullion struck into silver coins of any denomination of five cents or above; the Act of 1853 lightened the silver coins from the half dime to the half dollar and eliminated the right of the depositor to have silver struck into those denominations. Depositors could still choose to have silver struck into dollar coins, but since there was more than a dollar's worth of silver in a dollar coin, it was more profitable to sell the bullion to manufacturers and jewelers. So long as silver prices remained high, this effectively placed the United States on the gold standard. Although the Mint rarely received deposits of silver for striking into coins after 1853, it purchased silver bullion using the new lightweight silver coins at above market prices. This was illegal, as Congress had ordered that the new lightweight coins only be purchasable using gold, a provision intended to limit quantities sold to actual demand. As the silver pieces had a legal tender limit of $5, if excessive numbers were circulated, they might choke commerce. This in fact occurred, and merchants and bankers complained that the legal tender limit was causing them to have to sell accumulations at a discount to brokers. The glut was replaced with a shortage when most federal coins were hoarded amid the economic chaos of the Civil War. Slowest to vanish was the base metal cent, which only had value because government said it did, and at that time, confidence in government was shaken. Eventually, it too vanished from circulation and commanded a premium for change. A variety of makeshifts replaced the vanished coins, such as fractional currency and merchant's tokens. Beginning in 1864, Congress began to authorize base metal coins that would not be hoarded. It reduced the weight of the cent, causing it to be made of bronze, and also required a two cent piece of the same metal. The following year saw the initiation of the three cent nickel and in 1866, the five cent nickel (today simply known as the nickel) began production. The two cent piece, initially popular, saw declining mintages as the public preferred the smaller, more convenient nickel coins. Greenbacks, which were backed by neither silver nor gold but by the credit of the United States, and which were necessitated by vast wartime expenditures, had helped to finance the war. In the late 1860s, politicians disagreed about how quickly to have the government resume paying out gold and silver in payment of its obligations. Treasury Secretary Hugh McCulloch felt the best way to return to that practice was to withdraw the greenbacks as quickly as possible, and he did so until stopped by Congress, which felt his contractionist stand was hurting the economy. More and more silver was being mined in the Far West. Falls in the price of the metal made the option of depositing silver at the Mint in exchange for coin more attractive, and mintages of the silver dollar rose considerably in the late 1860s and into the 1870s. The silver dollar was fully legal tender, and some officials worried that the increased deposits would cause silver to drive gold from circulation as predicted by Gresham's law, endangering the gold standard. As it had been two decades since much silver was regularly deposited for striking into coins, the fact that the United States had been on a bimetallic standard since 1792 was often forgotten. The gold standard was seen as the only possible choice, and many people assumed that the United States was on that standard, which had been adopted by strong nations like the United Kingdom (1816) and the German Empire (1871).

Құрылуы

Сан-Франциско монета қорыту зауытындағы шамамен 250 000 долларлық залал Қазынашылықты алаңдатты, сондықтан 1866 жылы Маккалоу Қазынашылықтың қызметкері Джон Джей Ноксты арнайы тергеу миссиясына жіберді. Нокс бұл монетахананың түрлі лауазымдағы қызметкерлері арасында алтын-күміс айналымындағы ресмиліктердің жетіспеуі салдарынан есептердің үйлесімсіздігіне әкелгенін анықтады, бірақ сақталған түбіртектердің болмауы себебін анықтауға мүмкіндік бермеді. 1869 жылы, сол кездегі Валюта бақылаушысының орынбасары Нокс Маккалоудың ізбасары Джордж Бутвеллдің тапсыруымен басқа монета қорыту мекемелерін тексеруге жіберілді, ол Нью-Йорк сынақ кеңсесінде ауыр бұзушылықтар мен үлкен мемлекеттік шығындарды анықтады. Нокс қайтадан тиісті есеп жүргізу тәртібінің жетіспеушілігін және ондағы қызметкерлердің монета қорыту ережелерінің көшірмесін табудағы қиындықтарды анықтады. 1867 жылы Парижде әртүрлі елдердің алтын монеталарын бірдей стандартқа келтіру мәселесін талқылау үшін халықаралық валюталық конференция өтті. Британдық алтын фунт стерлингі мен бес долларлық алтын монетаны (немесе жартық бұркіт) сәл түзету арқылы оларды 25 франкқа теңестіруге болады, ал британдықтар мен американдықтар осы өзгерістерді жасаса, Франция 25 франк монета соғуды бастайтын еді. Бұл жоспар іске аспады, бірақ 1868 жылдың қаңтар айында Огайо штатының сенаторы Джон Шерман АҚШ-ты ресми түрде алтын стандартына көшіру, күмісті заңды төлем құралы ретінде жою және конференция ұсынған ұсыныстарды іске асыру туралы заң жобасын енгізді. Нокс 1866 жылғы есебінде монета қорыту заңнамасын толық қайта қарауды ұсынды, ал 1870 жылдың қаңтар айында министр Бутвелл оған жоба дайындауды тапсырды. Бұл жұмыста Ноксқа бұрынғы монета қорыту директоры Генри Линдерман көмектесті, ол сол кезде Қазынашылық департаментінің жедел комиссары болып жұмыс істеді; Линдерман 1873 жылы Монета бюросының алғашқы директоры болды. Нокс көптеген ескірген заңдық ережелерді жоюды және басқаларын жаңартуды көздеген заң жобасын аяқтады. Ол стандартты күміс долларды жоюды (оны төмен құнмен, шешілген заңды төлем құралы шегі бар күміс доллармен алмастыруды ұсынды), монета қорыту директорының кеңсесін Филадельфиядан Вашингтонға көшіруді, алтынды соғу үшін монета қорыту комиссиясын алып тастауды (сол кезде 0,5 пайызды құрады) және монета қорыту және сынақ кеңселердегі қазынашы лауазымын жоюды, оның функцияларын басшыға беруді ұсынды. Заң жобасын дайындау кезінде Нокс Линдерманнан басқа, бұрынғы монета қорыту қызметкерлерімен, мысалы, бұрынғы директорлар Джеймс Росс Сноуден және Роберт М. Паттерсонмен, сондай-ақ Филадельфия монета қорыту зауытының бұрынғы бас монета соғушысы Франклин Пилмен кеңесті. Монета қорыту директоры Джеймс Поллард бұл заң жобасын 1870 жылдың 25 сәуірінде Конгреске ұсынды.

Losses of nearly $250,000 at the San Francisco Mint had concerned the Treasury, and, in 1866, McCullough sent John Jay Knox, a Treasury employee, on a special investigatory mission. Knox found that informalities in transferring bullion between various officers of that mint had led to inconsistent sets of accounts, but due to the lack of receipts kept, it was not possible to pinpoint who was to blame. In 1869, Knox, by then Deputy Comptroller of the Currency, was sent by McCullough's successor George Boutwell to investigate other Mint facilities, discovering severe irregularities and large government losses at the New York Assay Office. Knox again discovered a dearth of proper accounting procedures, and that officials there had trouble finding a copy of the Mint's regulations. In 1867, an international monetary conference was held in Paris to discuss how to have gold coins of various countries struck to a common standard. Slight adjustments to the British gold sovereign and to the five dollar gold piece (or half eagle) would make each equal to 25 francs, and it was proposed that the British and Americans make those changes while France began striking a 25 franc piece. None of this ever came to fruition, but in January 1868, Ohio Senator John Sherman introduced legislation to place the United States formally on the gold standard, to eliminate silver as a legal tender, and to implement the recommendations of the conference. Knox, in his 1866 report, had recommended a thorough revision of the laws pertaining to the Mint, and in January 1870, Secretary Boutwell instructed him to prepare a draft. In this, Knox had the assistance of former Mint Director Henry Linderman, who then held a roving commission for the Treasury Department; Linderman would in 1873 become the first director of the Bureau of the Mint. Knox completed a draft bill, intended to repeal many antiquated legal provisions, and to rewrite others. He proposed to eliminate the standard silver dollar (he proposed a lightweight silver dollar that would have a low legal tender limit), move the office of the Director of the Mint from Philadelphia to Washington, eliminate the Mint's charge to strike gold bullion (then 0.5 percent), and abolish the office of Treasurer at the mints and assay offices, transferring its functions to the superintendent. In drafting the bill, Knox consulted with a number of former Mint officers besides Linderman, such as former directors James Ross Snowden and Robert M. Patterson, as well as former Philadelphia Mint Chief Coiner Franklin Peale. Mint Director James Pollard submitted the bill to Congress on April 25, 1870.

Қарастыру және өту

Шерман 1870 жылдың 28 сәуірінде заң жобасын ұсынды, ол Сенаттың Қаржы комитетіне жіберілді, оның төрағасы болды. Ол Конгресс сессиясында оны қабылдауға тырыспады, себебі заң шығарушылар басқа қаржы заңнамасымен айналысты. Бұл заң жобасы үш жылға жуық уақыт бойы газеттерде жарияланбады, бірақ ақша-несие сарапшылары және басқалар оның ілгерілеуін мұқият бақылады. 1871 жылдың 9 қаңтарында Шерман заң жобасын Сенаттың отырысына алып келді. Ол күміс долларды және осылайша биметаллизмді жойғаны талқыланбады, себебі сенаторлар монета жасау ақысын алып тастауға назар аударды (Минттің күмісті ақшаға айналдыру жөніндегі қызметтері үшін ақы). Бұл Сенат үшін маңызды болды, әсіресе Қиыр Батыс мүшелері, өйткені ол тау-кен компаниялары мен өңдеушілерге (маңызды экономикалық мүдде) өз өнімдеріне не алатынын әсер етті. Шерман монета жасау ақысын сақтап қалуға түзету ұсынды, бірақ Батыс сенаторлары оны алтын өндірушілер мен тазартушыларға әділетсіз салық ретінде қарастырды, ал түзету 26–23 есебімен жеңілді. 10 қаңтарда заң жобасы Сенатта 36–14 есебімен қабылданды, Шерман өзінің заң жобасына қарсы дауыс берді. Содан кейін ол Өкілдер палатасына жіберілді және Монеталар, салмақтар және өлшемдер жөніндегі комитетке жіберілді, одан ол 25 ақпанда Пенсильванияның Уильям Д. Келли төрағасы қысқаша алып келді, кейін қайтадан комитетке жіберілді. Заң жобасы 41-ші Конгресс кезінде қарастырылмады, ол 1871 жылдың 3 наурызында аяқталды, ал Сенат қабылдаған заң жобасы онымен бірге тоқтатылды. Келли бұл заң жобасын Конгресс 1871 жылдың желтоқсанында қайтадан жиналған кезде палатаға қайта енгізді. Төраға Келли Филадельфиядан еді және Нью-Джерсидің жақын маңдағы Камден қаласында никель өңдеу зауытына ие болған Джозеф Уортонның ықпалына ие болды. Сол кездегі заң жобасы, сол кезде қоладан жасалған центтің никель қорытпасынан жасалуын ұсынды. Бұл заң 1872 жылдың 9 қаңтарында талқыланған кезде Уортонның мүддесі бірден нысанаға алынды. Келли Нью-Йорк өкілі Кларксон Поттердің сұрағына жауап берді, ол заң жобасын "Пенсильванияның бұл өнертабысы" деп атады, ол "Пенсильваниядағы мырзаға [Уортонға] монополия береді". Тағы бір нью-йорктік Дуайт Таунсенд заң жобасын қабылдауға қанша уақыт кеткеніне ренжігендіктен, оны қабылдауға қарсылық білдірді; оның дауыстық дауыс беру туралы ұсынысы сәтті болар еді, бірақ кворум болмағандықтан, ол атаулы дауыс беруде сәтсіз болды. 10 қаңтарда Миссури конгрессменінің өкілі Джеймс Р. МакКормик өзінің туған штатында никель өндірушілерді таныстырған, ол Монетхананың никель сатып алуы үшін бәсекелестік сауда-саттыққа қатысты түзету енгізді. МакКормиктің түзетуіне келісудің орнына Келли заң жобасын комитетке қайта жіберді. 1872 жылдың 9 сәуірінде заң жобасы палатаның қарауына жіберілгенде, оны банк және валюта жөніндегі палата комитетінің төрағасы, Массачусетс штатының өкілі Сэмюэл Хупер басқарып отырды. Ол заң жобасының әр бөлімін қарап шығып, АҚШ-ты алтын стандартына қоятынын айтты. Келесі пікірталаста басқа да өкілдер, соның ішінде Поттер мен Келли, бұл туралы өз түсініктерін білдірді. Бұл заң жобасында бәсекеге қабілетті никельдік сауда-саттық қарастырылған, бірақ бұл жолы Хупер, Келли Поттерді Нью-Йорктің алтын саудагерлеріне пайда келтіруге тырысты деп айыптағаннан кейін қайтадан кері қайтарылды. Бұл дау-дамай басқа нью-йорктіктерді заң жобасына қарсы шығуға итермеледі. 27 мамырда Хупер 110–13 есебімен қабылдап алған алмастырушы заң жобасын ұсынды. Палатаның Нокс заңына енгізген өзгерістерінің бірі - қосымша күміс монеталардың салмағын (дейм, тоқсан доллар және жарты доллар) сәл арттыру, олардың салмағы бір долларды құрайды. Сол айдың басында министр Боутвелл өзінің жылдық есебін жариялап, заңның қабылдануын талап етті. 16 күні заң жобасы Шерман комитетінің қарауына жіберілді. Ол мыс никельден цент жасау жоспарысыз пайда болды, ал жеңіл күміс доллар алыс шығыстағы саудаға арналған сауда долларына ауыстырылды, АҚШ-та заңдық төлем құралы статусы шектеулі болды. Заң жобасы 1873 жылдың 7 қаңтарында Сенатқа хабарланды. Ол 17-ші күні талқыланды. Бір талқыланған тақырып заң жобасының талаптары бойынша АҚШ-тың үлкен монеталарында бүркіт бейнесі болуы керек еді. Линдерман алтын мен күміс монеталардың салмағы мен нәзіктігі туралы мәлімдеме жасауын талап ететін түзетуді сұрады, бұл бүркітті құрбан етуді білдіреді. Калифорнияның Юджин Кассерли Шерман қолдаған түзетуге қарсы шығып, "оның үстіндегі бүркітсіз жарты доллар немесе ширек доллар монетасы монета емес" деді. Бүркіт құтқарылды, түзету 24 дауыспен қабылданбады, 26 дауысқа қарсы болды. Кассерли 0,2 проценттік монета жасау ақысын толығымен алып тастауға қатысты түзетумен сәтті болмады. Шерман заң жобасын мүмкіндігінше жылдамдатып, дауыс берусіз қабылдады. Өкілдер палатасы бастапқыда сауда долларына келіспеді; екі палатаның өкілдері, Шерман мен Поттер басшылығымен, конференция комитетінде кездесті, ал палата Сенаттың сауда долларына қатысты түзетуіне келісті. Заң жобасы екі палатада тағы да пікірталассыз қабылданды және 1873 жылдың 12 ақпанында президент Улисс С. Грант қол қойды. Заң шығару процесінің үш жылға жуық уақытында заң жобасы стандартты күміс долларды сақтап қалуды көздемеді, оған сатушылар өздерінің күмісті монетаға айналдыра алатын еді.

Sherman introduced the bill on April 28, 1870, and it was referred to the Senate Finance Committee, of which he was chairman. He did not seek its passage in that session of Congress, as lawmakers were busy with other financial legislation. The bill attracted next to no newspaper attention throughout the period of almost three years it was under consideration, though monetary experts and others watched its progress closely. On January 9, 1871, Sherman brought the bill to the Senate floor for debate. That it abolished the silver dollar, and thus bimetallism, was not discussed, as senators focused on the omission of the coinage charge (the fee for the Mint's services in converting bullion to money). This was of importance to the Senate—especially members from the Far West—because it affected what mining companies and refiners (an important economic interest) could get for their product. Sherman offered an amendment to retain the coinage charge, but it was attacked by Western senators as an unjust tax on miners and refiners of gold, and the amendment was defeated, 26–23. On January 10, the bill passed the Senate, 36–14, with Sherman voting against his own bill. It was then sent to the House of Representatives and referred to the Committee on Coinage, Weights, and Measures from which it was briefly brought forth on February 25 by Pennsylvania's William D. Kelley, the chairman, before being recommitted to committee. The bill was not considered by the House during the remainder of the 41st Congress, which expired on March 3, 1871, and the Senate passed bill died with it. Kelley reintroduced the bill in the House when Congress reconvened in December 1871. Chairman Kelley was from Philadelphia, and was influenced by industrialist Joseph Wharton, who owned a nickel refinery in nearby Camden, New Jersey, from which the Mint purchased, without competitive bidding, much of the metal for the three cent and five cent base metal coins. The bill at that time proposed that the cent, then made of bronze, be made of nickel alloy as well—when it was debated on January 9, 1872, Wharton's interest was an immediate target. Kelley was quizzed by New York Representative Clarkson Potter, who called the bill "this Pennsylvania contrivance" which would give "a monopoly to the gentleman in Pennsylvania [Wharton]." Another New Yorker, Dwight Townsend, moved to scuttle the bill in disgust over how long it was taking to pass; his motion on voice vote would have succeeded, but there was no quorum and it failed on a roll call vote. On January 10, Missouri Congressman James R. McCormick, who represented nickel producers in his home state, introduced an amendment for competitive bidding for nickel purchases by the Mint. Rather than accede to McCormick's amendment, Kelley sent the bill back to committee. When the bill was brought back to the House floor on April 9, 1872, it was managed by Massachusetts Representative Samuel Hooper, chairman of the House Committee on Banking and Currency. He went through the bill section by section, and stated the bill would place the United States on the gold standard. In the ensuing debate, other representatives, including Potter and Kelley, showed their understanding of that. The bill now provided for competitive nickel bidding, but was again withdrawn, this time by Hooper, after Kelley accused Potter of trying to benefit New York bullion merchants. This fracas caused other New Yorkers to oppose the bill. On May 27, Hooper presented a substitute bill, which he got passed, 110–13, without it even being read. Among the changes that the House made to Knox's bill were a slight increase in weight of the subsidiary silver coins (the dime, quarter dollar, and half dollar), making a dollar in them weigh
The bill then awaited Congress reconvening in December. Early in that month, Secretary Boutwell issued his annual report, calling for the passage of the legislation. On the 16th, the bill was referred to Sherman's committee. It emerged without the plan to make the cent from copper nickel, and with the lightweight silver dollar replaced with a Trade dollar intended for commerce in the Far East, having limited legal tender status in the U. S. The bill was reported back to the Senate on January 7, 1873. It was debated there on the 17th. One topic of discussion was the bill's requirement that an eagle appear on larger U. S. coins. Linderman had requested an amendment to require that gold and silver coins bear a statement of their weight and fineness, which would mean sacrificing the eagle. California's Eugene Casserly opposed the amendment, which was sponsored by Sherman, stating "it will hardly be possible to think of a half dollar or a quarter dollar as being such a coin without the eagle upon it". The eagle was saved when the amendment failed, 24 in favor and 26 against. Casserly was less successful with an amendment to remove entirely the reduced coinage charge of 0.2 percent, which failed. Sherman moved the bill along as quickly as he could, and it passed without a recorded vote. The House initially refused to agree to the Trade dollar; representatives of both houses, led by Sherman and Potter, met in a conference committee, and the House acceded to the Senate amendment for the Trade dollar. The bill passed both houses without further debate, and was signed by President Ulysses S. Grant on February 12, 1873. At no point in its almost three year journey through the legislative process did the bill provide for the retention of the standard silver dollar, into which depositors could have their bullion coined.

Заң жобасының авторларының мақсаты

1873 жылғы заң қабылданғаннан кейін бірнеше жыл өткен соң саяси мәселеге айналғанда, оны қабылдауға қатысқандардың кейбіреуі, Шерман мен Линдерман сияқты, жеке азаматтардың күміс таяқшаларын долларға айналдыруды тоқтату арқылы биметализмді жою ниеті болмағанын мәлімдеді. Олар 1853 жылғы заңның кішкентай монеталарды күміспен соғуды тоқтатқанын, ал 1873 жылғы заңның жай ғана бір кемшілікті түзетіп, айналысқа түспеген, аз мөлшерде соғылған монетаны алып тастағанын айтты. Олар өз жоққа шығаруларында әрқашан дәйекті болған жоқ: Боутвелл естеліктерінде «1873 жылы мен әрбір елдің алтын стандартын мойындауы, орнатуы және сақтауының дұрыс екеніне көз жеткіздім, сондықтан қос (яғни, биметалдық) стандарт идеясынан бас тартуға шешім қабылдадым» деп жазды. Бірнеше жылдың ішінде, АҚШ-ты алтын стандартына көшіру мақсатымен күміс долларды монета жасау туралы заңнан алып тастау ниеті болмады деген пікір қалыптасты. Бұл «73 жылғы қылмыс» деп аталатын арнайы теорияларға қарсы реакция болды, өйткені биметализмді жақтаушылар осы әрекетті осылай атады. Көптеген тарихшылар бұл пікірді 20 ғасырға дейін қабылдады. Нил Каротерс 1930 жылғы кішкентай номиналды АҚШ валютасының тарихында «көптеген басқалар бұл күміске қарсы жаулардың жемқорлығы немесе жасырын әрекеті емес екенін көрсетті. Стандартты күміс долларды жою тек қана монета жасау заңын нақтылау мақсатында болды. 1873 жылғы заңның қабылдануына қатысқан ешбір тарап заң жүзінде қолданылып жүрген қос стандартты жоюдың маңыздылығын мойындамады» деп жазды. Тарихшы Аллен Вайнштейннің айтуынша, «Дәстүрлі есеп бойынша күмістің айналымнан шығарылуы 1873 жылғы монета жасау туралы заңдағы монета жасау заңдарының күрделі және негізінен техникалық қайта қаралуының жоспарланбаған, бірақ сәтті нәтижесі болды». Экономист Милтон Фридман: «Күмәнді емес нәрсе – стандартты күміс доллар монеталар тізімінен қасақана шығарылды, ықтимал салдарлары толық білінді және олардың қажет екеніне сенілді». Ол Уолтер Т.К. Нюгенттің 1968 жылғы «Ақша және американдық қоғам, 1865–1880» кітабына сілтеме жасады. Нокс пен Линдерман екеуі де алыс Батыстағы кен өндірісінің жағдайларын жақсы білді. Олар өндірілген таяқшалардың мөлшері тек өсіп, күмістің бағасы күміс долларындағы күмістен арзан болатын деңгейден төмен түсетінін білді (бір троялық унция үшін 1,2929 доллар). Нокс өзінің заң жобасына қоса берілген түсіндірмесінде күміс доллар тоқтатылса, АҚШ енді биметалдық ел емес екенін түсіндірді. Боутвелл 1872 жылғы жылдық есебінде Конгрессті жекелеген салымдардан күміс монеталарын соғуды тоқтатуға шақырды, әйтпесе үкімет күміс долларларға алмасу үшін алтын төлеп, оларды айналымға шығару мүмкін болмаған жағдайда ерітуге мәжбүр болады. Нюгенттің айтуынша, «Кнокс, Линдерман, Бутвелл, Шерман және басқалар күміс долларды алып тастауды жоспарлағанда не істеп жатқанын білді ме? Олар білмеген деуге болмайды; Нокстің мәлімдемесі анық болды. Бірақ олар күмістің бағасы төмендеуінен қорқып, осылай істеді ме? Бұл туралы ешкім нақты айтқан жоқ, бірақ бұл сөзсіз болды».

When, several years after its passage, the 1873 law became a political issue, some of those involved in enacting it, including Sherman and Linderman, stated that there had been no intent to end bimetallism in the elimination of the authority for private citizens to have silver bullion coined into dollars. They argued that the 1853 legislation had ended the practice of having bullion struck into smaller denomination coins; the 1873 act simply rectified an omission and eliminated a coin with a low mintage that did not circulate. They were not always consistent in their denials: Boutwell wrote in his memoirs that "in 1873 I had come to believe that it was wise for every nation to recognize, establish, and maintain the gold standard hence it was that I determined to abandon the idea of a double [i. e., bimetallic] standard. Within a few years, the idea that the omission of the silver dollar from the Coinage Act had not been with intent to place the United States on the gold standard became the establishment position. Part of this was in reaction against the conspiracy theories that were circulating about the "Crime of '73", as advocates of bimetallism called the act. This was accepted by many historians well into the 20th century. Neil Carothers, in his 1930 history of small denomination U. S. currency, wrote that "many others have demonstrated that this was not a corrupt or surreptitious action by the enemies of silver. The elimination of the standard silver dollar was simply in the interests of clarifying the coinage law Not one party to the passage of the law of 1873 recognized the significance of the abolition of the legally existing double standard." According to historian Allen Weinstein, "Silver's demonetization, according to the traditional account, came as an unplanned if fortunate by product of a complex and largely technical revision of the mint laws in the Coinage Act of 1873." Economist Milton Friedman wrote, "what is not open to question is that the standard silver dollar was omitted from the list of coins to be minted intentionally, in full knowledge of the likely consequences, and in the belief that those consequences were desirable." He cited Walter T. K. Nugent's 1968 book, Money and American Society, 1865–1880,

Knox and Linderman were both personally familiar with mining conditions in the Far West. They knew that the amount of bullion produced was only going to increase, and would likely drop the price of silver below the level ($1.2929 per troy ounce) at which the metal in a silver dollar was worth more as bullion than as money. In his explanatory statement accompanying his draft bill, Knox explained the discontinuance of the silver dollar would mean the United States was no longer a bimetallic nation. Boutwell, in his 1872 annual report, urged Congress to end the coinage of silver from private deposits, lest the government take a loss from paying out gold in exchange for the silver dollars, and ultimately having to melt them when they could not be circulated. According to Nugent, "Were Knox, Linderman, Boutwell, Sherman, and others aware of what they were doing when they planned to drop the silver dollar? It is inconceivable that they were not; Knox's statement was explicit. But did they urge it because they feared a drop in silver prices? No one made an explicit statement to that effect, but it was undoubtedly the case."

Ақша шағатын үй бюросы; қызметкерлердің міндеттері (§§112)

Монета жасау директорының орны әрдайым Филадельфия монета жасау орындасында болды, ал басқа монета жасау орындары мен сынақ кеңселерi директордың басшылығымен суперинтенданттар арқылы басқарылды. 1873 жылғы заң кеңсесін Вашингтонға көшiрдi, онда директор жаңа Монета жасау бюросын қадағалады және барлық монета жасау орындары мен сынақ кеңселерiн басқаруды жалғастырды. Монета жасау директоры президенттiң тағайындауын және Сенаттың бекітуін қажет етiп, бес жыл мерзiмге қызмет еттi (президент оны қызметтен шеттетпесе). Осыдан кейін Филадельфия монета жасау орыны басқа монета жасау орындары сияқты суперинтенданттың тiкелей бақылауында болады. Заң сонымен қатар бюроны ресми түрде Қаржы министрлiгiнiң құрамына енгiздi. АҚШ-тың монета жасау орыны бастапқыда тiкелей президентке есеп берген, бiрақ уақыт өте келе заң оны Қаржы министрiнiң бақылауына алды. Монета жасау орындарының қызметкерлерiне аз өзгерiстер енгiзiлдi, оның iшiнде Филадельфияға суперинтендант тағайындалды (Поллок бiрiншi болады) және әрбір орындағы қазынашы лауазымы жойылды. Суперинтенданттан басқа, әр монета жасау орынында сынаушы, балқытушы және тазартушы, сондай-ақ монета соғушы қызметкерлерi болды; олардың әрқайсысы өз қызмет мерзiмi iшiнде мемлекеттiк шығыннан сақтау үшiн кепiлдiк беруге мiндеттi болды және монета соғу процесінiң бiр бөлiгiне жауапты болды. Филадельфияда сонымен қатар монета дизайндарын және мүсiндерiн дайындауға жауапты гравер (кейде бас гравер) болды, бiрақ Монета жасау директоры Қаржы министрiнiң келісiмiмен монета дизайндау үшiн сыртқы суретшiлердi жалдауға құқылы болды. Сыртқы суретшiлердi жалдау мүмкүндiгiн қамтамасыз ететiн ереже бұрынғы директор Паттерсонның ұсынысы бойынша енгiзiлдi. Заң офицерлердiң жалақысын және кепiлдiк талаптарын белгiледi, оларды президент тағайындауын және Сенат бекітуін қажет еттi, бұл 1792 және 1837 жылғы заңдарда болғандай. Сондай-ақ, ол қазіргі қызметкер уақытша болмаған жағдайда, Монета жасау директорының немесе орынбасарының мiндетін атқарушыны тағайындау процедурасын белгiледi.

The Director of the Mint had always been located at the Philadelphia Mint, with the other mints and assay offices governed by superintendents of whom the director was in charge. The 1873 act moved the office to Washington, where the director supervised the new Bureau of the Mint and remained in charge of all mints and assay offices. The Mint Director required appointment by the president and confirmation by the Senate and served a term of five years (unless removed by the president). Henceforth, the Philadelphia Mint would be under the immediate control of a superintendent, like the other mints. The act also formally made the bureau part of the Department of the Treasury. The Mint of the United States had originally reported directly to the president but over time legislation had made it subject to control by the Treasury Secretary. Little change was made to the officers of the mints, other than adding a superintendent for Philadelphia (Pollock would be the first incumbent), and abolishing the office of Treasurer at each facility. In addition to the superintendent, each mint had as officers the Assayer, the Melter and Refiner, and the Coiner; each was required to post a bond to indemnify the government against losses during their tenure of office, and each was responsible for part of the coining process. Philadelphia also had an Engraver (sometimes Chief Engraver), responsible for preparing coinage dies and designs, though the Director of the Mint could, with the agreement of the Treasury Secretary, hire outside artists to design coins. The provision allowing for the hiring of outside artists was inserted at the suggestion of former director Patterson. The act set the salaries and bonding requirements for the officers, and required them to be appointed by the president and confirmed by the Senate, as was the case under both the 1792 and 1837 acts. It also set forth the procedures for appointment of an acting officer or Director of the Mint, in the case of the incumbent's temporary absence.

Монеталар және алтын-көмістің депозиттері (§§1339)

Заңның 14-16 баптары Монетахана бюросының соғуға рұқсат еткен монеталарды белгілейді. Бұл актінің кейіннен дау тудырған бөлігі болды, себебі ол 1853 жылдан бері күміс сынықтарын монетаға айналдыруға мүмкіндік берген стандартты күміс долларды жойды. Ол сауда долларын рұқсаттады, ол бұрынғы монетадан салмағы ауыр, және салымшылар өз күмісінен соғуға болатын. Бірақ осы және барлық күміс монеталардың төлем құралы ретінде қолданылуы 5 доллармен шектелді – ескі күміс доллардың төлем құралы шексіз болған. Барлық алтын монеталардың төлем құралы шексіз болды, ал акт егер монета жиырма жыл немесе одан астам болса және рұқсат етілген салмақтың 99,5 пайызынан кем болмаса, қалыпты салмақтан төмен алтын монетаны толық құнмен сатып алуға мүмкіндік берді. Осы талаптарға сай келмейтін жеңіл алтын монеталардың құнсыздануы салымшыға тиесілі болды. 1873 жылғы заң екі центтік, үш центтік күміс және жарты динозаврды жойды. Алғашқы екі монета көп таралмағанымен, қағаз ақшаға сенімсіздік танытқан Қиыр Батыста қолдану үшін Сан-Франциско Монетаханасы жарты динозаврды әлі де көптеп соғып тұрды. 1873 жылғы заңмен рұқсат етілген монеталар: цент, үш центтік никель, бес центтік никель, динозавр, тоқсан, жарты доллар, сауда доллары, алтын доллар, тоқсан бүркіт, үш долларлық монета, жарты бүркіт, бүркіт және қос бүркіт. Заң әр монетаның сипаттамаларын белгіледі. Центтің қоладан жасалған құрамына ешқандай өзгеріс енгізілген жоқ. Динозавр, тоқсан және жарты доллар сәл ауырлатылды, сондықтан осы монеталардағы доллардың салмағы метрикалық жүйеге сәйкес келетін болды – бес центтік никельдің салмағы бұрыннан да солай болған. Заң әрбір американдық монетаның беткі жағында Бостандық бейнеленуін және сыртқы жағында бүркіт болуын талап етті, бірақ кішкентай диаметрлі цент, үш центтік никель, бес центтік никель, динозавр, алтын доллар және үш долларлық монетада бүркіт болуы міндетті емес. Ол монетаның сыртқы жағында елдің атын және монетаның бір жерінде "E Pluribus Unum" деген сөзді көрсетуді талап етті. Ол "Құдайға сеніміміз" деген ұраны американдық монеталарда пайда болуына рұқсат берді, бұл 1865 жылғы 3 наурыздағы актіде берілген рұқсатты жалғастырды, ол үш центтік никельді бекіткен. 1873 жылғы заңда қазыналыққа қазіргі немесе ескірген қара металл монеталарды 20 доллар немесе одан да көп сомада ұсынғанда, 1871 жылы қабылданған ережеге сәйкес, оларды сатып алуға рұқсат берілді. Заңның осы бөлігіндегі қосымша ережелер күміс сынықтарын салымшыларға металлдарды тақталар немесе сауда долларлары түрінде алуға мүмкіндік берді. Ол басқа монеталарға соғу үшін күміс салымдарын қабылдауға тыйым салды, бірақ екі жыл бойы Монетаханаға Филадельфияда және Нью-Йорктегі ассай кеңсесінде күміс монеталармен күміс сатып алуға рұқсат берді. Бұл практика 1853 жылғы заң бойынша заңсыз болғанымен, Монетахана директорлары бұрыннан рұқсат етіп келген.

Sections 14 to 16 of the act set forth the coins authorized to be struck by the Mint Bureau. This is the part of the act that would later prove contentious, as it omitted the standard silver dollar, since 1853 the only coin into which depositors of silver bullion could have their metal struck. It did allow for a Trade dollar, of higher weight than the old coin, that depositors could have their silver made into, but the legal tender of this and all silver coins was limited to $5—the old silver dollar had an unlimited legal tender. All gold coins had unlimited legal tender, and the act made provision for the redemption of gold coin abraded below normal weight at full value, if twenty years or more old and if still containing 99.5 percent or more of the authorized weight. Lightweight gold coin that did not meet these qualifications would have the loss in value fall upon the depositor. Also eliminated by the 1873 act were the two cent piece, three cent silver and half dime. Although the first two coins circulated little, the half dime was still being heavily struck by the San Francisco Mint for use in the Far West, where paper money was disfavored. The coins authorized by the 1873 act were the cent, three cent nickel, five cent nickel, dime, quarter, half dollar, Trade dollar, gold dollar, quarter eagle, three dollar piece, half eagle, eagle, and double eagle. The act prescribed the specifications of each coin. No change was made to the bronze composition of the cent. The dime, quarter, and half dollar were made slightly heavier so that a dollar in these coins would weigh , in a nod to the metric system—the five cent nickel already weighed It required that the obverse of each American coin be emblematic of Liberty, and that an eagle must appear on the reverse, except for the small diameter cent, three cent nickel, five cent nickel, dime, gold dollar, and three dollar piece, on which an eagle could not appear. It required the use of the country's name on the reverse, and of "E Pluribus Unum" somewhere on the coin. It allowed the motto "In God We Trust" to appear on American coinage—continuing permission granted in the Act of March 3, 1865, which had authorized the three cent nickel. The 1873 law allowed for the redemption of current or obsolete base metal coinage by the Treasury when presented in lots of $20 or more, continuing a provision enacted in 1871. Further provisions in this part of the act allowed depositors of silver bullion to receive their metal back in the form of bars or in Trade dollars. It forbade deposit of silver for striking into other coins, but allowed the Mint, for two years, to purchase silver bullion with silver coins at Philadelphia and at the New York Assay Office. This practice, although illegal under the 1853 act, had long been permitted by Mint Directors.

Сынау және бағалау комиссиясы (§§4050)

Жыл сайынғы сараптама комиссиясы 1797 жылдан 1980 жылға дейін, ол таратылғанға дейін, көптеген жылдар бойы Филадельфия монетаханасында жиналды. Үкіметтік шенеуніктер мен қоғамдық мүшелерден құралған комиссия, монетахана шығарған алтын және күміс монеталардың стандарттарға сай келетінін тексеру үшін сынақтан өткізді. 1837 жылғы заң Пенсильвания штатының Шығыс округінің АҚШ округ сотының судьясын, сол округтің АҚШ прокурорын және Филадельфия портының коллекторын сараптама комиссиясының экс-официал мүшелері ретінде белгіледі. 1873 жылғы Монета туралы заң судьяны мүше ретінде сақтап қалды, бірақ қалған екеуін алып тастап, олардың орнына валюта бақылаушысы мен Нью-Йорк сараптама кеңсесінің сарапшысын қосты. 1837 жылғы заңға сәйкес президентке жыл сайын қоғамдық мүшелерді тағайындауға рұқсат берілді, және бұл жаңа заңнамада да жалғасты. 1873 жылғы заң сонымен қатар, сол монетахананың монета соққышының әр партиясынан үлгі алу, оларды конверттерге мөрлеу және оларды Филадельфияға жіберу, онда сараптама комиссиясы әр ақпанда жиналатын егжей-тегжейлі процедураны белгіледі. Монета туралы заңның бұл бөлігі монета соққышының есеп айырысу тәртібін, сараптама комиссиясының қатысуынсыз монеталарды ішкі тексеруді және алтын немесе күміс сақтау қорын жалғастырды, бұл алтын немесе күміс сақтаушыларға монеталар немесе басқа төлемдерді алуға мүмкіндік берді, олар сақтаған металл монета соғылу процесінен өтуін күтудің қажеті болмады. Монетаханалар 1827 жылы Лондонда АҚШ министрі сатып алған бір трой фунт салмақты ресми салмаққа сәйкес келетін салмақтар жиынтығына ие болуға міндетті болды, ал Филадельфиядағы салмақтарды жыл сайын сараптама комиссиясының қатысуымен тексеру қажет болды.

Қылмыстық құқық бұзушылықтар және әртүрлі ережелер (§§5167)

51-53-баптарда өткен онжылдықтарда даулы мәселелер реттелген. 51-бапқа сәйкес, барлық алдыңғы беттеріндегі (көптеген номиналдардағы күні бар) қалыптар жыл соңында жойылған тиіс. 1850 жылдары директор Сноуден басшылығымен Монетхана коллекционерлерге сату немесе айырбастау үшін сирек кездесетін ерте күнді монеталарды қайта соқты. 52-бап бойынша Филадельфияда ұлттық мәнді медальдар соғылуы мүмкін болса, жеке медальдарға тыйым салынды. 1854 жылға дейін, президент Франклин Пирс оны қызметтен босататын жылға дейін, Пил Филадельфия Монетханасының ішінде даулы медаль бизнесін жүргізді. 53-бап бюроның иеліктен алған пайдасын Қазынаға салуды талап етті және Монетханаға осы ақшадан шығындар мен жалақы төлеуге тыйым салды. Директор Паттерсон (1851 жылы зейнеткерлікке шыққан) кезінде Монетхана мұндай табысты сақтап, конгресс бақылауынсыз жұмсады. Сынақ кеңселерi 54-60-баптармен реттелді және Монетхана директорының бақылауында болды. Әр кеңсе Монетхана сияқты басқарылатын, оған басқарушы және екі бағынышты лауазым иесі: Ассеер және Ерітуші-Тазартушы жауапты болды. 61-64-баптарда жалған ақша жасау, монетаны жеңілдету және басқа да құқық бұзушылықтарға тыйым салынды және олар үшін жазалар белгіленді. 65-бап – көшкін ереже, ол 1873 жылдың 1 сәуірінде күшіне ену күнін белгілейді, сондай-ақ қазіргі Монетхана директоры (Поллок) Филадельфияда басқарушы болады және әрбір Монетханадағы қазынашы лауазымын атқарушылар (заңмен жойылған) АҚШ-тың көмекші қазынашылары болады. 66-бапта әрбір Монетхана мен сынақ кеңсесінің атауы келтірілген, ал 67-бапта заң «Мың сегіз жүз жетпіс үшінші жылғы Монета туралы заң» деп аталды.

Кейінгі реакция

Алыс батыста әлі де айналымда жүрген жарты динардың жойылуы сол аймақта ұсақ ақшаның жетіспеуіне әкелді. Конгресс бұл мәселені халыққа ұнамаған жиырма центтік монетамен шешуге тырысты, ол тек 1875 және 1876 жылдары айналысқа шығарылды және халық оны тоқсан долларға ұқсас болғандықтан қабылдамады. АҚШ-тың батыс штаттары 1908 жылы монета соғу зауыты центтерді, ал 1912 жылы бес центтік никельдерді соғуды бастағанға дейін толыққанды ұсақ ақшамен қамтамасыз етілмеді. Алыс Шығыс саудасында мексикалық доллармен бәсекелесу үшін соғылған сауда доллары Шығыста толыққанды қабылданбады. Көптеген долларлар АҚШ-қа қайтарылды (немесе ешқашан шықпады). Олар арзанға сатып алынатындықтан, жұмыс берушілер оларды жұмыскерлердің жалақысына салып берді. 1876 жылы Конгресс олардың шектеулі заңды төлем құралы мәртебесін де жойды; 1878 жылы монета соғу зауыты коллекционерлерді қоспағанда, оларды соғуды тоқтатты, тіпті бұл шектеулі шығарылым да 1885 жылдан кейін тоқтатылды. 1887 жылы Конгресс алты айлық мерзімді бекітті, осы кезеңде оларды азиялық саудагерлер белгілемеген жағдайда басқа валютаға айырбастауға болады еді. Фридман атап өткендей, егер күмістің бағасы жоғары болса, 1873 жылғы заңнан күміс долларды алып тастау маңызды болмас еді. 1874 жылы Қиыр батыстағы жаңа кен орындарының әсері және Германияда күміс сату, ол жерде күміс ақшасыз қалғаннан кейін, күмістің бағасын төмендетуге әкелді. Күміс өндірушілер заңдағы өзгерістер туралы білмеді және олар күмісті монета соғу орындарына тапсыруға тырысқан кезде ғана білді. Нумизмат тарихшысы Дон Таксейдің айтуынша, "содан кейін наразылық болды, оның барысында бірнеше ізгі конгрессмендер заңның жойылғанын білмейтінін айтты, оның монета соғу заңына жасырын түрде енгізілгенін мәлімдеді". Бір Делавэр өндірушісі 1878 жылы сенатор Томас Ф. Байярдқа былай деп жазды: "Бастапқыда мен күміс мәселесіне қатысты барлық нәрсені мүлдем білмедім, сондықтан (қазір мен Конгрессмендерді қоспағанда, басқалар сияқты!) күміс ақшасыз қалғанын білмедім". 1873 жылғы үрей деп аталатын ауыр депрессия актінің қабылданған жылы басталды және онжылдықтың көп бөлігінде жалғасты. АҚШ-та көптеген адамдар алтын стандартының осындай экономикалық қиындықтармен күресуге тым қатаң деп сенді және биметаллизмді қалпына келтіруге тырысты. Мұндай саясат тудырған инфляция борышкерлерге өздерінің қарызын оңай төлеуге мүмкіндік берер еді. Күмістің бағасы төмендеуді жалғастырды - жаңа метрикалық салмақтағы қосымша күміс монеталардағы күміс бір долларға тең болса да, 1876 жылдың ортасына қарай 0,75 долларға дейін құлдырады, бірақ одан кейін баға біршама қалпына келді. 1875 жылдың басында Конгресс ақшалай төлемдерді қайта бастау туралы заң жобасын қабылдады (яғни алтын және күміс монетамен) - ол 1879 жылы күшіне енді. Фридман 1873 жылғы акт болмаса, қайта бастау күміс стандартының тиімді негізінде болар еді деп мәлімдеді, ол оны жақсы нәрсе деп қарастырды, бұл экономикалық тұрақтылықты арттыруға мүмкіндік берер еді және "әрине, 1890 жылдардың басында 1893 жылғы үрей деп аталатын дағдарыстан қашып құтылар еді". 1870 жылдары биметаллизмді қолдау өсті, нәтижесінде президент Резерфорд Б. Хейзтің ветосына қарсы 1878 жылғы 28 ақпандағы Блэнд-Эллисон актісі қабылданды. Бұл заң бойынша қазынашылық әр ай сайын миллиондаған долларлық күміс слитка сатып алып, оны күміс доллармен айналдыруды талап етті. Валютаның заңды төлем құралы мәртебесі қалпына келтірілді, егер заңмен немесе жеке келісіммен алтын белгіленсе, басқа жағдайларда. Күміске жаңадан қолдау көрсету 1890 жылы Шерман күмісті сатып алу туралы заңның қабылдануына әкелді, бұл күміс сатып алуды қатты арттырды және қазынадан оларды алтынға айырбастауға болатын банкноттармен төлеуді талап етті. Келесі үш жылда қазынадан 132 миллион доллар алтын алынып тасталды, ал тағы бір депрессия кезінде президент Гровер Кливленд күміс сатып алу туралы заңның күшін жойды. Еркін күміс қозғалысы 1896 жылы Небрасканың бұрынғы өкілі Уильям Дженнингс Брайанның сайлау науқаны кезінде өзінің алтын стандартын айыптаған "Алтын крест" сөзінен кейін президенттікке Демократиялық партияның кандидатурасын жеңіп алған. Брайан сайлауда Огайоның бұрынғы губернаторы Уильям МакКинлиден жеңілді, ал 1900 жылы Конгресс алтын стандарты заңын қабылдады, осы стандартты заңға айналдырды. Алтын стандарты президент Франклин Делано Рузвельттің Жаңа келісім әкімшілігі тарапынан көптеген мақсаттар үшін тасталды және 1971 жылы президент Ричард Никсон толығымен жойды.

The abolition of the half dime, still circulating in the Far West, led to shortages of small change there. Congress tried to address this with the unpopular twenty cent piece, which was struck for circulation only in 1875 and 1876 and was rejected by the public for its similarity to the quarter dollar. The Western United States was not fully supplied with small change until the Mint began striking cents there in 1908 and five cent nickels in 1912. The Trade dollar, struck principally to compete with Mexican dollars in the Far East trade, failed to gain full acceptance in the Orient. Many were returned to (or never left) the United States. As they could be purchased at a discount, they were popular among employers, who placed them in workers' pay packets. In 1876, Congress revoked even the limited legal tender status they enjoyed; in 1878, the Mint stopped striking them except for collectors, and even that limited issue ceased after 1885. In 1887, Congress allowed a six month window during which they could be redeemed for other currency, provided they had not been chopmarked by Asian merchants. As Friedman noted, if the price of silver had remained high, the exclusion of the silver dollar from the 1873 act would have been irrelevant. By 1874, the effect of the new mines in the Far West, and the sale of silver in Germany following its demonetization there, combined to force the price of silver down. Silver producers had not been aware of the statutory change, and only learned of it when they sought to present silver at the mints for coining. According to numismatic historian Don Taxay, "an agitation followed, during which several pious Congressmen feigned ignorance of the repeal, maintaining it had been worked into the Mint bill surreptitiously." One Delaware manufacturer wrote to his senator, Thomas F. Bayard, in 1878, "at the beginning I was totally ignorant of all that related to the silver question—so much in fact that (I find now like almost everyone else not excluding Congressmen!) I did not know Silver had been demonetized." A severe depression, the Panic of 1873, began in the same year as passage of the act, and persisted for much of the decade. Many in the United States came to believe the gold standard too rigid to deal with economic hard times like those, and sought to restore bimetallism. The inflation caused by such a policy would enable debtors to repay what they owed more easily. The price of silver continued to fall—the silver in a dollar in the new metric weight subsidiary silver coins was worth only $.75 by mid 1876, though the price recovered some after that. In early 1875, Congress passed a bill for the resumption of specie payments (that is, in gold and silver coin)—effective in 1879. Friedman stated that had it not been for the 1873 act, resumption would have been on the effective basis of a silver standard, which he viewed as a good thing, allowing for more economic stability and "almost surely would have avoided" the downturn of the early 1890s known as the Panic of 1893. Support for bimetallism grew in the 1870s, and resulted in the passage of the Bland–Allison Act of February 28, 1878, over the veto of President Rutherford B. Hayes. This legislation required the Treasury to purchase millions of dollars' worth of silver bullion each month, and coin it into silver dollars. The denomination was restored as a legal tender, except when gold was specified by law or private contract. Renewed support for silver led to the passage of the Sherman Silver Purchase Act of 1890, greatly increasing the silver purchases, and requiring the Treasury to pay for them in banknotes that could be redeemed for gold. Over the next three years, $132,000,000 in gold was withdrawn from the Treasury, and amid another depression President Grover Cleveland secured the repeal of the silver purchase act. The free silver movement reached its height with the 1896 campaign of former Nebraska representative William Jennings Bryan, who won the Democratic nomination for president after his Cross of Gold speech, which decried the gold standard, electrified the 1896 Democratic National Convention. Bryan was defeated in the election by former Ohio governor William McKinley, and in 1900, Congress passed the Gold Standard Act, placing that standard into law. The gold standard was departed from for many purposes by President Franklin Delano Roosevelt's New Deal administration, and completely ended by President Richard Nixon in 1971.

"73 жылғы қылмыс"

1873 жылғы 1 сәуірде «Атланта Конституциясы» газеті Монеталық заңның қабылдануын хабарлады. Ол екі центтік монетаның жойылуын және сауда долларына рұқсат беруін атап өтті, бірақ стандартты күміс доллардың тоқтатылуын еске алмады. 1873 жылғы заңға 1876 жылға дейін кеңінен қарсылық білдірілмеді. Бірнеше фактор бірдей наразылыққа әкелді: Қаржы министрлігінің ақшалай төлемдерді қайта бастауға дайындық бойынша қатаң ақша саясаты, күмістің бағасының бұрынғыдан күрт төмендеуі және Қытай нарығында қабылданбағаннан кейін сауда долларын кеңінен пайдалану. Сол кезде Комсток кеніші және басқа да Батыс кен аймақтары рекордтық мөлшерде күміс өндірді. Экономикалық дағдарыс жалғасып жатқанда, күміс валютаны инфляциялау және экономиканы ынталандыру құралы ретінде қарастырыла бастады. 1876 жылдың наурызынан бастап бұрынғы газет редакторы Джордж Уэстон биметализмнің Конституциямен міндеттелгенін айтатын және Монеталық заңның қалай қабылданғанын сұраққа түсіретін хаттар жариялады. Оны қолдаған газеттер заңның бай капиталистердің пайдасына жемқорлық арқылы қабылданғанын айта бастады. 1876 жылғы 5 тамызда Миссури штатының конгрессмені Ричард П. Блэнд (кейін «Күміс Дик» деп танылатын) Өкілдер палатасына: «1873 жылғы 12 ақпандағы заң – алаяқтық, өйткені оның тақырыбы заңның нақты мақсатына ешқандай сілтеме жасамайды. Заң жасырын түрде, қайта қарастырылмастан және талқыланбастан қабылданғаны белгілі» деді. 1878 жылы бұл заң жобасын палатаға енгізген конгрессмен Келли: «Мен күміс долларды ақша айналымынан шығаратынын білмедім» деді. Бұл әрекетті қылмыс деп санағандар британдық қаржы жазушысы Эрнест Сейдті айыптады, ол заң жобасының мәтіні бойынша кеңес берген, бұл туралы конгрессмен Хупер 1872 жылы палата төңірегінде куәлік берді. Бұл теория бойынша, Сейд американдық облигацияларды ұстаған британдықтардың тобының өкілі болды, олар Сейдті Америкаға 100 000 фунт стерлингпен (содан кейін шамамен 550 000 доллар) конгрессмендерді күмісті ақша айналымынан шығаруға пара беру үшін жіберді. Келли бұл оқиғаны жоққа шығарды, бірақ бұл әңгіме кең тарады және күміс қозғалысындағы көпшіліктің сеніміне айналды. 1890 жылы Арканзас штатының өкілі Томас С. Макрей Өкілдер палатасы төңірегінде Сейдтің жемқорлыққа қатысқанын мәлімдеді. Шындығында, Сейд күміс ақша айналымынан шығарылуына қарсы болған белсенді биметаллист болды. Ол Хупердің сұрауы бойынша заң жобасын талдап, күміс долларды заңды төлем құралы ретінде сақтауды ұсынды. «1873 жылғы қылмыс» термині конгресс отырысында алғаш рет Колорадо сенаторы Генри М. Теллер қолданды, ол 1890 жылғы 10 шілдеде: «Күміс ақшасын босату үшін күрес жалғасуда және ол халықтың еркі естілгенше жалғасады, бұл 1873 жылғы қателік немесе қылмыстың салдары болмағанда болар еді» деді. Заң бұрыннан «қылмыс» деп аталып келді, бірақ дәл осы тіркес қолданылмады; 1889 жылғы бір сөйлеуінде Невада сенаторы Уильям М. Стюарт оны жеті рет «қылмыс» деп атады. Ол 1873 жылы оған дауыс берген болатын.

The Atlanta Constitution on April 1, 1873, reported the passage of the Coinage Act. It noted the abolition of the two cent piece and the authorization of the Trade dollar, but did not mention the ending of the standard silver dollar. There was no widespread objection to the 1873 act until 1876. Several factors combined to bring forth protest then: tight money policies by the Treasury in preparation for the resumption of specie payments, a more precipitous drop in the price of silver than had hitherto been the case, and widespread use of Trade dollars after their rejection in the Chinese market. At the same time, the Comstock Lode and other Western mining areas were producing record amounts of silver. With a depression still ongoing, silver began to be seen as a means of inflating the currency and stimulating the economy. Beginning in March 1876, former newspaper editor George Weston published letters asserting that bimetallism was mandated by the Constitution, and questioning how the Coinage Act had passed. Sympathetic newspapers began to suggest that the legislation had been enacted through corruption for the benefit of wealthy capitalists. On August 5, 1876, Missouri Congressman Richard P. Bland (soon to be known as "Silver Dick") told the House of Representatives, "The act of February 12, 1873 was a fraud, because its title gave no clue to the real intent of the act. The record shows that the act was stealthily passed, without reconsideration and without debate." In 1878, Congressman Kelley, who had introduced the bill into the House, stated, "I was ignorant of the fact it would demonetize the silver dollar". Often blamed by those who deemed the act a crime was British financial writer Ernest Seyd, who had given advice as to the text of the bill, as attested by Congressman Hooper on the House floor in 1872. Seyd, according to this theory, was the agent of a group of British holders of American bonds, who had sent Seyd to America with £100,000 (then about $550,000) to bribe congressmen into demonetizing silver. Kelley denied this had taken place, but the story stuck, and became a common belief in the silver movement. In 1890, Seyd's corrupt involvement was asserted on the floor of the House of Representatives by Arkansas's Thomas C. McRae. Seyd was in fact an ardent bimetallist who strongly objected to the American demonetization of silver. He had submitted, at Hooper's request, an analysis of the bill in the course of which he advocated retaining the silver dollar as a legal tender. The earliest use of the phrase "Crime of 1873" in congressional debate was by Colorado Senator Henry M. Teller, who on July 10, 1890, stated, "the fight for free coinage [of silver] is on, and it will stay on, too, till the will of the people shall be heard in the enactment of a law that shall put silver back where it belongs and where it would have been but for the blunder or the crime of 1873". The act had long been referred to as a "crime" without the exact phrase being used; in one 1889 speech, Nevada Senator William M. Stewart called it a "crime" seven times. He had voted for it in 1873.