Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Boeing компаниясының 707 ұшақ корпусына негізделген әуедегі басқару пункті ұшағы.
Airborne command post aircraft by Boeing based on 707 airframe
Boeing E-6 Mercury (бұрынғы Hermes) – Боинг 707-300 ұшағына негізделген әуедегі басқару пункті және байланыс релесі. Боинг компаниясының қорғаныс бөлімшесі жасаған алғашқы E-6A 1989 жылғы шілдеде АҚШ Әскери-теңіз күштерінің қару қадамына енді, EC-130Q ұшағын алмастырды. Қазір E-6B стандартына дейін жаңартылған бұл платформа Ұлттық басқару органынан флоттың баллистикалық зымырандық су асты кемелеріне (су асты кемелерімен байланысқа қараңыз) нұсқаулар жібереді, бұл миссия TACAMO ("Басқаруды қолға алып, жылжуға кірісу") деп аталады. 1998 жылғы қазан айында қолданысқа енген E-6B моделі, Әуедегі ұшыруды басқару жүйесі арқылы Minuteman ICBM зымырандарын қашықтан басқаруға қабілетті. E-6B, "Looking Glass" рөліндегі Әскери-әуе күштерінің EC-135C ұшақтарын алмастырып, құрлықтағы басқару жүйесі жұмыс істемей қалған жағдайда АҚШ-тың ядролық күштерін басқару және бақылауды қамтамасыз етеді. 1991 жылға дейін өндірілген E-6 – Боинг 707 ұшағының соңғы жаңа модификациясы.
The Boeing E 6 Mercury (formerly Hermes) is an airborne command post and communications relay based on the Boeing 707 300. The original E 6A manufactured by Boeing's defense division entered service with the United States Navy in July 1989, replacing the EC 130Q. This platform, now modified to the E 6B standard, conveys instructions from the National Command Authority to fleet ballistic missile submarines (see communication with submarines), a mission known as TACAMO ("Take Charge And Move Out"). The E 6B model deployed in October 1998 has the ability to remotely control Minuteman ICBMs using the Airborne Launch Control System. The E 6B replaced Air Force EC 135Cs in the Looking Glass role, providing command and control of U. S. nuclear forces should ground based control become inoperable. With production lasting until 1991, the E 6 was the final new derivative of the Boeing 707 to be built.
Жобалау және әзірлеу
E 3 Sentry әуедегі ескерту және басқару жүйесі сияқты, E 6 ұшағы да Boeing 707-320 авиалайнерінен бейімделген. 1986 жылдың желтоқсанында Boeing-тің Рентон зауытында құрастырылған алғашқы E 6, 1987 жылдың ақпанында алғашқы рейсін жасады, сол кезде ол Сиэтлдің оңтүстігіндегі Boeing Field әуежайына миссиялық авиациялық құралдарды орнату үшін жіберілді. 1988 жылдың шілдесінде сынақтар үшін Әскери-теңіз күштеріне тапсырылды. E 6B – E 6A-ның жаңартылған нұсқасы. Оған штаб аймағы және жаңартылған миссиялық жабдықтар кіреді. Кейіннен ұшу палубасы жүйелері 737 Next Generation пилот кабинасымен ауыстырылды. Бұл пилоттың жағдайды түсінуін арттырады және бұрынғы арнайы авиациялық жиынтыққа қарағанда айтарлықтай шығындарды үнемдейді. Алғашқы E 6B 1997 жылдың желтоқсанында қабылданды. Барлық 16 E 6A ұшағы E 6B стандартына сәйкес жаңартылды, соңғы жеткізілім 2006 жылдың желтоқсанында жүзеге асты. E 6 ұшағы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің көптеген ұшақтары қолданатын ұшу кезінде зондты және иірімді май құю әдісін пайдалана алмайды. Ол жоғарғы алдыңғы фюзеляждағы жанармай құю мұндздығын қолданады, бұл оны, Әскери-теңіз күштерінің Boeing P-8 Poseidon ұшағы сияқты, ұшу кезінде май құю үшін белгілі бір АҚШ Әуе күштері ұшақтарына (KC-135 Stratotanker, KC-10 Extender және KC-46 Pegasus) тәуелді етеді.
Like the E 3 Sentry Airborne Warning and Control System aircraft, the E 6 is adapted from Boeing's 707 320 airliner. Rolled out at Boeing's Renton Factory in December 1986, the first E 6 made its maiden flight in February 1987, when it was flown to nearby Boeing Field in south Seattle for fitting of mission avionics. It was delivered to the Navy for testing in July 1988. The E 6B is an upgrade of the E 6A. It includes a battlestaff area and updated mission equipment. The flight deck systems were later replaced with an off the shelf 737 Next Generation cockpit. This greatly increases the situational awareness of the pilot and saves significant cost over the previous custom avionics package. The first E 6B was accepted in December 1997. All 16 E 6A aircraft were modified to the E 6B standard, with the final delivery taking place in December 2006. The E 6 cannot use the probe and drogue in flight refueling method that most other US Navy aircraft use. It uses a flying boom receptacle on the upper forward fuselage, making it, like the Navy's Boeing P 8 Poseidon aircraft, reliant upon specific U. S. Air Force aircraft (KC 135 Stratotanker, KC 10 Extender, and KC 46 Pegasus) for in flight refueling.
Пайдалану тарихы
Looking Glass деген кодтық атауы бар E 6 – АҚШ Стратегиялық қолбасшылығының (USSTRATCOM) Әуедегі командалық пункті (ABNCP). Ол Небраска штатындағы Оффут әуе базасында орналасқан Global Operations Center (GOC) жойылған немесе стратегиялық күштермен байланыс орната алмаған жағдайда басқаруды өз қолына алуға арналған. "Көзілдірмек" термині қолданылуына себеп, ABNCP АҚШ Стратегиялық қолбасшылығының GOC-ының ядролық күштерді басқару мүмкіндіктерін "көрінеледі". Бастапқыда "Гермес" деп аталған E 6A 1989 жылдың тамызында VQ 3 эскадрильясының құрамында қызметке түсті. Екінші эскадрилья, VQ 4, 1991 жылдың қаңтарында алғашқы E 6A ұшақтарын алды, бұл 1991 жылдың маусымында EC 130Q ұшақтарын кезең-кезеңмен қызметтен шығаруға мүмкіндік берді. 1991 жылдың күзінде Әскери-теңіз күштерінің өтініші бойынша E 6A "Меркурий" деп қайта аталды. 1988-1992 жылдар аралығында 16 E 6A ұшағы жеткізілді. E 6 паркі Оклахома штатындағы Тинкер әуе күштері базасында орналасқан және оны 3-ші (VQ 3), VQ 4 және VQ 7 әуе барлау эскадрильялары басқарады. 2021 жылы Ұлыбритания Корольдік әуе күштерінде қызмет еткен E 3D Sentry ұшағының бірі, арнайы E 6 оқу ұшағына айналдыру үшін сатып алынды. Бұл операциялық парктің қызмет ету мерзімін ұзарту және оқу миссиялары үшін E 6 ұшақтарының қажеттілігін азайту мақсатымен жасалды.
Codenamed Looking Glass, the E 6 is United States Strategic Command's (USSTRATCOM) Airborne Command Post (ABNCP). It is designed to take over in case the Global Operations Center (GOC), located at Offutt Air Force Base, Nebraska, is destroyed or incapable of communicating with strategic forces. The term "Looking Glass" is used because the ABNCP "mirrors" the abilities of the US Strategic Command GOC to control nuclear forces. The E 6A, which was initially named Hermes, entered service with squadron VQ 3 in August 1989. A second squadron, VQ 4, received its first E 6As in January 1991, allowing the EC 130Q to be phased out in June 1991. The E 6A was renamed Mercury in autumn 1991 by request of the Navy. Sixteen E 6A planes were delivered from 1988 to 1992. The E 6 fleet is based at Tinker Air Force Base, Oklahoma, and operated by Fleet Air Reconnaissance Squadron 3 (VQ 3), VQ 4, and VQ 7. In 2021, one of the E 3D Sentry aircraft that had been in service with the Royal Air Force was purchased for conversion into a dedicated E 6 trainer. This was done as a means to extend the life of the operational fleet by reducing the need for E 6s to be used for training missions.
Ауыстыру
2015 жылы Әуе күштері мен Әскери-теңіз күштері E4 және E6 миссияларын орындау үшін жаңа ұшақтар қажет екенін түсінді. Бір кезде екі ұшақтың орнына бір ұшақ құруды қарастырды, бірақ 2020 жылға қарай Әскери-теңіз күштері өз жолын таңдап, TACAMO миссиясы үшін арнайы ұшақ әзірлеуді шешті, ал Әуе күштері өз әуедегі ұшыруды басқару миссиясы үшін Аман қалған әуедегі операциялар орталығын дамытуға кірісті. Lockheed EC 130J 30 ұшағы таңдалып, алғашқы тапсырыстар 2020 жылдың соңында берілді, ал дамыту жұмыстары 2022 жылы басталды. 2023 жылдың қараша айынан бастап E XX TACAMO деп аталатын жоба 2020 жылдардың соңында пайдалануға беріледі деп күтілуде. Әскери-теңіз күштері E6 ұшағының TACAMO міндетін 2030 жылдарға дейін атқаратынын күтеді, E XX пайдалануға енгізілген кезде.
In 2015, both the Air Force and Navy realized that they needed new aircraft to serve the missions of both the E 4 and the E 6. At one point, they considered building one plane to replace both aircraft, but by 2020, the Navy decided to go its own way and develop an aircraft specifically for the TACAMO mission, leaving the Air Force to develop the Survivable Airborne Operations Center for its Airborne Launch Control Mission. Selecting the Lockheed EC 130J 30, initial orders were placed in late 2020 with development beginning in earnest in 2022. The project, known as the E XX TACAMO as of November 2023, is expected to be fielded in the late 2020s. The Navy expects the E 6 to fulfill the TACAMO role into the 2030s as the E XX is transitioned into service.