Луи II: Италия императоры және Каролинг империясының билеушісі
Louis II of Italy
Луи II: Каролинг империясының императоры (844-875). Италияны биледі, "римдік император" титулын алды. Өмірі, билігі, және Италияға әсері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
844–855 жылдар аралығында (Лотар I-мен бірге) Киелі Рим империясының билеушісі, 855–875 жылдар аралығында Людовик II (825 – 12 тамыз 875), кейде Кіші деп аталды, Италия королі және Каролинг империясының императоры. 844 жылдан бастап әкесі Лотар I-мен бірге билік етіп, 855 жылға дейін осылай биледі, содан кейін жалғыз өзі биледі. Людовиктің әдеттегі титулы – император август ("август императоры"), бірақ 871 жылы Бариді жаулап алғаннан кейін "император Романорум" ("Рим императоры") атағын қолданды, бұл Шығыс Рим империясымен қарым-қатынастың нашарлауына себеп болды. Батыс Францияда оны "imperator Italiae" ("Италия императоры") деп атаса, Византиялықтар "Basileus Phrangias" ("Франция императоры") деп атады. Италиядағы Людовиктің іс-әрекеттері туралы негізгі мәліметтерді Бергамолық Андреас жазған, ол "оның қайтысынан кейін Италияға зор қайғы келді" деп жазды.
Ruler of the Holy Roman Empire from 844–855 (with Lothair I), 855–875
Louis II (825 – 12 August 875), sometimes called the Younger, was the king of Italy and emperor of the Carolingian Empire from 844, co ruling with his father Lothair I until 855, after which he ruled alone. Louis's usual title was imperator augustus ("august emperor"), but he used imperator Romanorum ("emperor of the Romans") after his conquest of Bari in 871, which led to poor relations with the Eastern Roman Empire. He was called imperator Italiae ("emperor of Italy") in West Francia while the Byzantines called him Basileus Phrangias ("Emperor of Francia"). The chronicler Andreas of Bergamo, who is the main source for Louis's activities in southern Italy, notes that "after his death a great tribulation came to Italy."
Балалық шақ
Людовик 825 жылы кіші император Лотар I мен оның әйелі Турлық Эрменгарданың тұңғыш ұлы ретінде дүниеге келді. Оның әкесі, Людовик Салихийдің ұлы еді. Оның ерте өмірі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ ол әкесінің сарайында өскен және императорға деген жылы сезімдері қалыптасқан болуы мүмкін. 839 жылы император немересін Италия королі деп тағайындап, Людовикке сол елде тұруға рұқсат берді. Келесі жылы Людовик Салихий қайтыс болды, ал оның империясы ұлдары арасында – Людовиктің әкесі Лотар, Людовиктің інісі Людовик Неміс және олардың кіші жартылай інісі Карл Шалы арасында бөлісті. Әкесі билік құрған кезде, ол 844 жылдың 15 маусымында Римде папа Сергий II қолдауымен орта жастағы император Лотар I-нің серігі ретінде патша және император болып жарияланды. Бұл рәсім Лотар I-нің әкесінің тағына отыруымен сабақтас келеді, бұл дәстүрді Карл Ұлы және оның ұлы Людовик Салихий бастаған, олар тиісінше Людовик II-нің ұлы атасы мен атасы болды.
Louis was born in 825, the eldest son of the junior emperor Lothair I and his wife Ermengarde of Tours. His father was the son of the reigning emperor, Louis the Pious. Little is known about his early life, except that he grew up in his grandfather's court and probably developed a warm affection for the emperor who, in 839, designated his grandson as King of Italy, and let Louis take up his residence in that country. Louis the Pious died the next year, and his empire was partitioned between his sons: Louis' father, Lothair, and Louis' uncle, Louis the German, as well as their younger half brother, Charles the Bald. Under his father's rule, he was crowned king and co emperor to the middle aged Emperor Lothair I at Rome by Pope Sergius II on 15 June 844. This ceremony mirrors the crowning of Lothair I by his father, a tradition started by Charlemagne and his son Louis the Pious, who were, respectively, great grandfather and grandfather of Louis II.
Бірлескен император
Людовик II бірден қалада императорлық құқықтарын жариялады, бірақ бұл талап шешіліспен қабылданбады; алайда 850 жылы Рим папасы Лео IV оны Римде императорлық таққа отырғызды, ал 851 жылы Энгельбергаға үйленіп, Италияны тәуелсіз басқаруды қолға алды. Ол императорлық таққа отырған жылы Италияның оңтүстігіне жорық жасап, Беневентоның бәсекелес герцогтары I Радельхис пен Сиконольфты бейбіт келісімге келтірді. Оның араласуы Ломбардия герцогтігін екіге бөліп, Радельхиске Беневентоны астана етіп берді, ал Салерно Сиконольфқа тәуелсіз князьдық ретінде берілді. Енді тынышталған Радельхиске Аглабид жалдамалы әскерлерінің қажеті болмады және ол оларды императорға қуана-қуана сатты. Людовик оларға шабуыл жасап, оларды тас-талқан етті. Содан кейін ол папа Леоға қатысты айыптауларды жоққа шығарып, Павияда құрылтай өткізді. 853 жылдың желтоқсанында Салерно князі ретінде регент Петрді бекітіп, үш жыл бұрын сол жерге орнатылған әулетті ығыстырды. 855 жылдың қыркүйегінде әкесі қайтыс болғаннан кейін ол жалғыз император атанды.
Louis II immediately claimed the rights of an emperor in the city, a claim which was decisively rejected; but in 850 he was crowned joint emperor at Rome by Pope Leo IV, and soon afterwards, in 851, married Engelberga and undertook the independent government of Italy. He marched into the south of Italy in the year of his imperial coronation and compelled the rival dukes of Benevento, Radelchis I and Siconulf, to make peace. His mediation split the Lombard duchy and gave Radelchis his share with Benevento as his capital, whilst Salerno was given to Siconulf as an independent principality. Radelchis, now pacified, had no need of his Aghlabid mercenaries and happily betrayed them to the emperor. Louis fell on them and they were massacred. He then quashed some accusations against Pope Leo and held a Diet at Pavia. He confirmed the usurping regent Peter as prince of Salerno in December 853, displacing the dynasty he had installed there three years earlier. On the death of his father in September 855, he became sole emperor.
Каролингтердің араласуы
Лотарьдің Италиядан тыс жерлерді иеленбеуі оның наразылығын тудырды, сол себепті 857 жылы ол өзінің інісі Лотарь II және Карл Шалымен қарсы неміс Людовигімен одақтасты. Бірақ 858 жылы Людовик папа Николай I-нің сайлануын қамтамасыз еткен соң, ол інісімен келісіп, Лотарьға әйелі Тютбергадан ажырасуға көмектескені үшін Юра тауларының оңтүстігіндегі бірнеше жерлерді алды. 863 жылы інісі Карл қайтыс болғаннан кейін Людовик Прованс корольдігін алды, ал 864 жылы інісінің ажырасу мәселесі бойынша папа Николай I-мен қақтығысқа түсті. Николай бұл некені жарамсыз деп жариялағандықтан, архиепископтар императордың қолдауын алды, ол 864 жылдың ақпан айында әскерімен Римге келді, бірақ қызбаға шалдығып, папамен келісіп, қаланы тастап кетті.
The division of Lothair's dominions, by which he obtained no territory outside Italy, aroused his discontent, and in 857 he allied himself with Louis the German against his own brother Lothair II, and King Charles the Bald. But after Louis had secured the election of Pope Nicholas I in 858, he reconciled with his brother, and received some lands south of the Jura mountains in return for assistance given to Lothair in his efforts to obtain a divorce from his wife, Teutberga. In 863, upon the death of his brother Charles, Louis received the kingdom of Provence, and in 864 came into collision with Pope Nicholas I over his brother's divorce. The archbishops, who had been deposed by Nicholas for proclaiming this marriage invalid, obtained the support of the emperor, who reached Rome with an army in February 864; but, having been seized with fever, he made peace with the pope and left the city.
Бари қаласы
Италиядағы тәртіпті қалпына келтіруге тырысқан Луи, Италияның көтерілісшіл князьдеріне де, оңтүстік Италияны қиратып жатқан Аглабидтерге де қарсы үлкен жетістіктерге қол жеткізді. 866 жылы мұсылмандарға қарсы күресу үшін көмек шақырғаннан кейін, ол осы шабуылшыларды жеңді, бірақ флоттың болмауына байланысты жетістіктерін одан әрі дамыта алмады. Сондықтан 869 жылы ол шығыс императоры Василий I-мен одақтасып, Бари әмірлігінің астанасы Бариді жаулап алуға көмектесу үшін оған кемелер жіберді, ол 871 жылы құлап жатты. Осы уақытта 869 жылы оның бауыры Лотар қайтыс болды, ал оңтүстік Италияда тұтқынға алынуының кесірінен Луи, Лотарингияның Людовик Неміс және Карл Шалы есімділер арасында бөлінуіне қарсы тұра алмады. Баридегі жеңістен кейін Луи мен Василий арасында қызғаныш пайда болды, ал шығыс императорының мінезсіздігіне жауап ретінде Луи өзінің "Рим императоры" деген атағына құқылы екенін дәлелдеуге тырысты.
In his efforts to restore order in Italy, Louis saw considerable success both against Italy's turbulent princes and against the Aghlabids who were ravaging southern Italy. In 866, after issuing a call for assistance to fight the Muslims, he routed these invaders, but could not follow up his successes owing to the lack of a fleet. So in 869 he made alliance with the eastern emperor, Basil I, who sent him ships to assist in the capture of Bari, capital of the Emirate of Bari, which succumbed in 871. Meanwhile, his brother Lothair had died in 869, and owing to his detention in southern Italy, Louis failed to prevent the partition of Lotharingia between Louis the German and Charles the Bald. Some jealousy between Louis and Basil followed the victory at Bari, and in reply to an insult from the eastern emperor Louis attempted to justify his right to the title "emperor of the Romans."
Беневенто
Ол тағы да жорыққа дайындалу үшін Беневентоға қайтып келген кезде, 871 жылдың тамызында Беневенто князі Адельхис оның сарайына шабуыл жасап, тонап, тұтқынға алды. Луидің тұтқындалуы замандас поэттердің "Rhythmus de captivitate Ludovici imperatoris" атты қысқа өлеңінде қайғымен еске алынды. Аглабидтердің жаңа жасақтарының келуі Адельхисті бір айдан кейін тұтқынды босатуға мәжбүр етті, ал Луи бұл қиянат үшін кек алмауға және ешқашан әскермен Беневентоға кірмеуге ант берді. Римге оралғаннан кейін ол антынан босатылды және 872 жылдың мамырында Папа Адриан II оны екінші рет император деп таққа отырғызды. Луи Аглабидтерге қарсы тағы да жеңіске жетіп, Салерно қаласын қоршаудан босатып, оларды Капуадан ығыстырды, бірақ императордың Адельхисті жазалауға жасаған әрекеттері тиімді болмады. Солтүстік Италияға қайтып келген ол 12 тамыз 875 жылы қазіргі Брешия провинциясындағы Геди маңында қайтыс болды, Италиядағы мұрагері ретінде өзінің туысы Карлманды, неміс Луиінің ұлын тағайындады. Луи Милан қаласындағы Сант-Амброджо базиликасына жерленді.
He had withdrawn into Benevento to prepare for a further campaign when he was attacked in his palace, robbed and imprisoned by Adelchis, prince of Benevento, in August 871. The capture of Louis was lamented in a contemporary short poem, the Rythmus de captivitate Ludovici imperatoris. The landing of fresh bands of Aghlabids compelled Adelchis to release his prisoner a month later, and Louis was forced to swear he would take no revenge for this injury, nor ever enter Benevento with an army. Returning to Rome, he was released from his oath, and was crowned a second time as emperor by Pope Adrian II in May 872. Louis won further successes against the Aghlabids, relieving the siege of Salerno and driving them from Capua, but the emperor's attempts to punish Adelchis were not very successful. Returning to northern Italy, he died, near Ghedi, in what is now the province of Brescia, on 12 August 875, having named as his successor in Italy his cousin Carloman, son of Louis the German. Louis was buried in the Basilica of Sant'Ambrogio in Milan.
Отбасы
851 жылдың 5 қазанында Людовик I Споллеттің Адельхис I қызы Энгельбергаға үйленді. Олардың екі қызы болды:
On 5 October 851 Louis married Engelberga, daughter of Adelchis I of Spoleto. They had two daughters:
Жизела (852/855 – 28 сәуірге дейін 868), 861 жылдан бастап Брешиядағы Сан-Сальвадор монастырының әйгілі аббатиссасы. Ерменгард, ол Прованстың Бососымен үйленді және одан балалары болды.
Gisela (852/855 before 28 April 868), Abbess of the Monastery of San Salvador of Brescia from the year 861. Ermengard, who married Boso of Provence and had issue with him.