Лотарь II: Лотаринг кәсіби патшасы

Кіріспе

Лотарингия королі Лотарь II (835 – 8 тамыз 869) 855 жылдан 869 жылы қайтыс болғанға дейін Лотарингияны биледі. Ол император Лотарь I мен Турдың Эрменгардасының екінші ұлы. Ол Босоның қызы Тютбергаға (875 жылы қайтыс болды) үйленген.

Билік

855 жылы саяси себептермен әкесі оны Тютбергаға үйлендіруге мәжбүр етті. 855 жылдың күзінің соңында қайтыс болғаннан кейін бірнеше күн бұрын император Лотар I өзінің Орта Франкия аймағын үш ұлына бөлді, бұл Прум шарты деп аталады. Лотар II Солтүстік теңізден Юра тауларына дейін созылған Рейннің батысындағы Орта Франкия аумағын алды. Ол Regnum Lotharii деп аталды, ал 10 ғасырдың басында Лотарингия немесе Лотарингия (кейін бұл атау тек Лотарингия герцогтығына ғана қолданылды) деп аталды. Оның ағасы Людовик II Солтүстік Италияны және император титулын алды, ал кіші інісі Карл әкесінің иеліктерінің батыс бөліктерін, Бургундия мен Провансты алды. 863 жылы ағасы Карл қайтыс болғаннан кейін Лотар Юрадан оңтүстікке қарайғы бірнеше жерді осы аймаққа қосты, бірақ нормандық шабуылшыларға қарсы бірнеше әлсіз жорыстардан басқа, ол үкіметіне немесе қорғанысына көп еңбек еткен жоқ сияқты. Лотар II-нің 36 патшалық грамотасы сақталған. Тютберга бала тууға қабілетсіз болды, ал Лотардың билігі негізінен олардың некелерін жоюға жасаған әрекеттерімен өтті, ал оның туыстары Карл Балшық пен Людовик Неміспен қарым-қатынасы олардың осы әрекетке қолдау көрсетуіне деген ниетімен әсер етті. Үш патша арасындағы даулар мен келісімдер бірінен кейін бірі тез келді, бірақ жалпы алғанда Людовик некені жоюды жақтады, ал Карл оған қарсы болды, бірақ Лотардың жерін мұраға алуға ұлы жоқ екенін ешқайсысы ұмытпады. Лотар, оның некені жоюға деген ниеті оның сүйіктісі Вальдрадаға деген сезімімен туды, Тютберганы қуғынға салды, бірақ Гукберт оның атынан қару көтерді, ал ол су сынағынан сәтті өткеннен кейін Лотар 858 жылы оны қайта орнатуға мәжбүр болды. Мақсатын іздеуін жалғастыра отырып, ол ағасы, император Людовик II-нің қолдауын алды, жерлерді беру арқылы Мецтің Адвенцийі сияқты жергілікті дін қызметкерлерінің келісімін алды. 863 жылы Мецте франк епископтарының синоды шақырылып, бұл шешім бекітілді, бірақ Тютберга Карл Балшықтың сарайына қашып кетті, ал папа Николай I синодтың шешімін жоққа шығарды. Императордың Римге жасаған шабуылы нәтижесіз аяқталды, ал 865 жылы Лотар, экскоммуникациямен қорқытылып, Людовик пен Карл өзінің патшалығын бөлуді талқылағандарына сенімді болды, ол әйелін қайта алды. Алайда Тютберга, өз ықыласымен немесе мәжбүрліктен, енді ажырасуға ниетті екенін білдірді, ал Лотар Италияға барып, жаңа папа Адриан II-нің келісімін алуға тырысты. Папаның сөздерін оң жақтан түсіндіріп, ол кері жолға шықты, бірақ қызбаға шалдығып, Пьяченцада қайтыс болды.

For political reasons, his father made him marry Teutberga in 855. Just a few days before his death in late autumn of 855, Emperor Lothair I divided his realm of Middle Francia among his three sons, a partition known as Treaty of Prüm. Lothair II received the Middle Francia territory west of the Rhine stretching from the North Sea to the Jura Mountains. It became known as Regnum Lotharii and early in the 10th century as Lotharingia or Lorraine (a designation subsequently applied only to the Duchy of Lorraine). His elder brother Louis II received northern Italy and the title of Emperor, and his younger brother Charles received the western parts of his father's domains, Burgundy and the Provence. On the death of his brother Charles in 863, Lothair added some lands south of the Jura to this realm, but except for a few feeble expeditions against the Norman pirates he seems to have done little for its government or its defense. Thirty six of Lothair II's royal charters survive. Teutberga was not capable of bearing children and Lothair's reign was chiefly occupied by his efforts to obtain an annulment of their marriage, and his relations with his uncles Charles the Bald and Louis the German were influenced by his desire to obtain their support for this endeavour. Although quarrels and reconciliations between the three kings followed each other in quick succession, in general it may be said that Louis favoured annulment, and Charles opposed it, while neither lost sight of the fact that Lothair had no sons to inherit his lands. Lothair, whose desire for annulment was prompted by his affection for his mistress, Waldrada, put away Teutberga, but Hucbert took up arms on her behalf, and after she had submitted successfully to the ordeal of water, Lothair was compelled to restore her in 858. Still pursuing his purpose, he won the support of his brother, Emperor Louis II, by a cession of lands and obtained the consent of the local clergy, such as Adventius of Metz, to the annulment and to his marriage with Waldrada, which took place in 862. A synod of Frankish bishops met at Metz in 863 and confirmed this decision, but Teutberga fled to the court of Charles the Bald, and Pope Nicholas I voided the decision of the synod. An attack on Rome by the emperor was without result, and in 865 Lothair, threatened with excommunication and convinced that Louis and Charles at their recent meeting had discussed the partition of his kingdom, again took back his wife. Teutberga, however, either from inclination or compulsion, now expressed her desire for an annulment, and Lothair went to Italy to obtain the assent of the new pope, Adrian II. Placing a favourable interpretation upon the words of the pope, he had set out on the return journey, when he was seized with fever and died at Piacenza on .

Мұрагерлік

Оның Вальдрададан туған ұлы Гю заңды емес деп жарияланды, сондықтан оның мұрагері оның ағасы, Италияның Людовик II болды. Людовик сол кезде Бари әмірлігіне қарсы жорық жасап жатқандықтан, оның патшалығы оның екі ағасы Карл Тікенек және Людовик Неміс арасында Мерсен шарты бойынша бөлісті.