Евген Генри Бриссон: Франция саяхатшысы және премьер-министрі

Евген Брассон – Франция саяхатшысы, 1885-86ж.ж. және 1898ж. премьер-министрі. Париждің вице-мэрі, Ассамблея депутаты, Коммунаға қатысушы.

Кіріспе

19-20 ғасырдағы француз саясаткері Эжен Анри Бриссон (31 шілде 1835 – 14 сәуір 1912) – француз мемлекет қайраткері, 1885-1886 жылдары және 1898 жылы Франция Премьер-министрі қызметін атқарды.

Өмірбаян

Ол Бурже (Шер) қаласында дүниеге келді және әкесінің адвокаттық мамандығын жалғастырды. Империяның соңғы күндерінде оппозицияда көзге түскен ол, үкімет құлатылғаннан кейін Париж қаласының вице-мэрі болып тағайындалды. 1871 жылдың 8 ақпанында Ассамблеяға солшылдардың өкілі ретінде сайланды. Коммунаны қолдамаса да, ол сотталғандарға амнистия жариялауды алғашқылардың бірі болып ұсынды (1871 жылдың 13 қыркүйегінде), бірақ ұсыныс қабылданбады. Ол міндетті бастауыш білім беруді ынталандырып, дін қызметкерлеріне қарсы тұрды. 1881 жылдан бастап палата президенті болды – Леон Гамбеттадан кейін, 1885 жылдың наурызына дейін Жюль Ферри отставкаға кеткен соң премьер-министрлік қызметін атқарды. Алайда, сол жылғы жалпы сайлаудан кейін Тонкин экспедициясына арналған несиеге дауыс беру кезінде аз ғана көпшілік дауыс алып, отставкаға шықты. Ол қоғамдық қайраткер ретінде танымал болды, Панама жанжалын ашыққа шығаруға белсенді қатысты, 1894 жылы президент Карно қаза болғаннан кейін Франция президенттігіне үміткер болды, бірақ Жан Казимир Периеден жеңілді. Бриссон 1894 жылдың желтоқсанынан 1898 жылға дейін палата президенті болды. 1895 жылы Франция президенттігіне қайта үміткер болды, бірақ Феликс Фореден қайта жеңілді. 1898 жылғы француз парламенттік сайлауынан кейін, ел Дрейфус ісіне байланысты қатты толқыған кезде, қолданыстағы премьер-министр Жюль Мелин Депутаттар палатасының сенімін жоғалтты, соның салдарынан Бриссон премьер-министр болып қайта тағайындалып, 1898 жылдың маусымында жаңа кабинет құрды. Бриссонның бекемдігі мен адалдығы оған халықтың құрметін арттырды, бірақ қазан айындағы аса маңызды мәселе бойынша болған кездейсоқ дауыс беру оның үкіметін құлатты. Радикалдардың жетекшісі ретінде ол Вальдек Руссо мен Комб үкіметтерін, әсіресе діни ордендерге қатысты заңдарды және шіркеу мен мемлекеттің бөлінуіне белсенді қолдау көрсетті. 1906 жылдың мамырында ол 581 дауыстан 500-імен депутаттар палатасының президенті болып қайта сайланды.

He was born at Bourges (Cher), and followed his father's profession of advocate. Having made his mark in opposition during the last days of the empire, he was appointed deputy mayor of Paris after the government was overthrown. He was elected to the Assembly on 8 February 1871, as a member of the extreme Left. While not approving of the Commune, he was the first to propose amnesty for the condemned (on 13 September 1871), but the proposal was voted down. He strongly supported compulsory primary education, and was firmly anti clerical. He was president of the chamber from 1881 — replacing Léon Gambetta — to March 1885, when he became prime minister upon the resignation of Jules Ferry; but he resigned when, after the general elections of that year, he only just obtained a majority for the vote of credit for the Tonkin expedition. He remained conspicuous as a public man, took a prominent part in exposing the Panama scandals, was a strong candidate for the presidency of France after the murder of President Carnot in 1894; however, he lost to Jean Casimir Perier. Brisson was once again president of the chamber from December 1894 to 1898. Brisson stood once again as a candidate for the presidency of France in 1895, but lost once again to Félix Faure. Following the 1898 French legislative election, whilst the country was violently excited over the Dreyfus affair, the incumbent Premier, Jules Méline, lost the confidence of the Chamber of Deputies subsequently allowing Brisson be re appointed as Premier and form a new cabinet in June 1898. Brisson's firmness and honesty increased popular respect for him, but a chance vote on a matter of especial excitement overthrew his ministry in October. As a leader of the radicals he actively supported the ministries of Waldeck Rousseau and Combes, especially concerning the laws on the religious orders and the separation of church and state. In May 1906, he was re elected president of the chamber of deputies by 500 out of 581 votes.