Фотосуретке түсірудегі қозғалыс бақылауы – камера қозғалысын дәл басқару арқылы арнайы эффектілер жасау техникасы. Композиция, ұзақ экспозицияға мүмкіндік береді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Фотосуретте камераның орналасуы мен қозғалысын дәл бақылау техникасы.
Photography technique in which the position and motion of the camera are precisely controlled
Қозғалыс бақылау фотосуреті – бұл камера қозғалысын дәл басқаруға және қажет болған жағдайда оны қайталауға мүмкіндік беретін, бейне және фотосуреттерде қолданылатын техника. Оны арнайы эффектілерді жасау үшін пайдалануға болады. Процесс бірнеше элементті бірдей камера қозғалысын қолданып түсіруді және оларды біріктіріп, бір сурет жасауды қамтиды. Композицияны жеңілдету үшін хрома-кілт сияқты қосымша эффектілер де жиі қолданылады. Қозғалыс бақылау камералық құрылғылары композициялаумен немесе онсыз фотосуреттерде де қолданылады, мысалы, қозғалатын көліктердің ұзақ экспозицияларын түсіру үшін. Бүгінгі компьютерлік технологиялар бағдарламаланған камера қозғалысын өңдеуге мүмкіндік береді, мысалы, әртүрлі өлшемдегі элементтер үшін қозғалыстың масштабын өзгертуге болады. Бұл процестің кең таралған қолданыстарына миниатюраларды біріктіру немесе толық көлемді элементтермен композициялық миниатюраларды түсіру жатады. Бұл процесс физикалық түрде көшіруге болмайтын элементті қайталау қажет болғанда да жиі қолданылады; қозғалыс бақылауы – камера қозғалысын қамтитын кадрда бір актердің бірнеше көшірмесін көрсетудің негізгі тәсілі. Бұл техникада камера әдетте бірдей жерде дәл сол қозғалысты қайталайды, ал актер әртүрлі рөлдерді орындайды. Композиторларға кадрдың қай бөліктері әртүрлі екенін анықтау үшін кейде актерсіз «бос кадр» түсіріледі. Бұл, кино жасау тілінде, «тақта» түсіру деп те аталады. Бүгінгі фильмдерде анықтамалық кадр кадрларды цифрлық түрде өңдеуге немесе цифрлық элементтерді қосуға да пайдалы. Ең қарапайым көшіру кадры элементтің әрбір «көшірмесін» экранның бір бөлігіне шектейді. Егер көшірме элементтер қиылысса, кадрларды біріктіру қиынырақ, бірақ цифрлық технология бұл процесті жеңілдетті. Осы техникамен бірнеше қарапайым камералық трюктар қолданылады, мысалы, дубльдің қолы экраннан тыс болғанда актермен өзара әрекеттесу үшін қосымша актердің қолы кадрға енгізіледі. Композициялау үшін сахнаның фондық элементтері түсірілімдер арасында өзгермейтіндей болуы керек, сондықтан қозғалмалы заттарды бекіту қажет; анықтамалық кадр басқа кадрлар арасындағы кез келген айырмашылықты жоюға көмектеседі. Қазіргі заманғы фильмдердегі ұқсас технология камераға түсірілім кезінде оның нақты қозғалысын жазуға мүмкіндік береді, осылайша қозғалыс сол кадр үшін компьютерлік элементтерді жасауда компьютермен қайта жаңғыртылуы мүмкін.
Motion control photography is a technique used in still and motion photography that enables precise control of, and optionally also allows repetition of, camera movements. It can be used to facilitate special effects photography. The process can involve filming several elements using the same camera motion, and then compositing the elements into a single image. Other effects are often used along with motion control, such as chroma key to aid the compositing. Motion control camera rigs are also used in still photography with or without compositing; for example in long exposures of moving vehicles. Today's computer technology allows the programmed camera movement to be processed, such as having the move scaled up or down for different sized elements. Common applications of this process include shooting with miniatures, either to composite several miniatures or to composite miniatures with full scale elements. The process is also commonly used when duplication of an element which cannot be physically duplicated is required; motion control is the primary method of featuring multiple instances of the same actor in a shot that involves camera movement. For this technique, the camera typically films exactly the same motion in exactly the same location while the actor performs different parts. A blank take (with no actor in the shot) is sometimes also taken to give compositors a reference of what parts of the shot are different in each take. This, in common film making language, is also known as shooting a "plate". In today's film, the reference take is also useful for digital manipulation of the shots, or for adding digital elements. A simple duplication shot confines each "copy" of an element to one part of the screen. It is far more difficult to composite the shots when the duplicate elements cross paths, though digital technology has made this easier to achieve. Several basic camera tricks are sometimes utilized with this technique, such as having the hand of a body double enter a shot to interact with the actor while the duplicate's arm is to be off screen. For the sake of compositing, the background elements of the scene must remain identical between takes, requiring anything movable to be locked down; the blank reference take can aid in resolving any discrepancies between the other shots. Similar technology in modern film allows for a camera to record its exact motion during a shot so that the motion can be duplicated by a computer in the creation of computer generated elements for the same shot.
Тарих
Модельдеу арқылы декорация жасау киноиндустриясында бұрыннан қолданылып келеді, бірақ модель тым кішкентай болса, ол көбінесе иллюзиясын жоғалтады және "әлдебір модель" болып көрінеді. Бұл мәселені үлкен модель жасау арқылы шешуге тырыссақ, жаңа қиындықтар туындайды: үлкен модельдерді жасау қиын, сондай-ақ оларды жылжыту да қиынға соғады. Шешім – модельді емес, камераны жылжыту. 35 мм-лік ықшам, жеңіл камералардың пайда болуы машинамен басқарылатын қозғалыс бақылауын мүмкін етті. Қозғалыс бақылауы басқа фотосуреттік элементтерді де басқаруды қажет етеді, мысалы, кадр жылдамдығын, фокусты және жапқыш жылдамдығын. Кадр жылдамдықтары мен тереңдік нысанын өзгерту арқылы модельдер нақты өлшемдерінен әлдеқайда үлкен көрінуі мүмкін, ал камера қозғалысының жылдамдығы да сәйкес түрде арттырылуы немесе азайтылуы мүмкін. Қозғалыс бақылауының алғашқы тәжірибелері Джон Уитнидің ескі зениттік артиллерияға қарсы аналогтық компьютерлерді (Kerrison Predictor) пайдаланып, шамдар мен жарық нысандардың қозғалысын басқару үшін сервомен байланыстыруымен жүзеге асты. Оның "Каталог" (1961) және оның інісі Джеймс Уитнидің "Лапис" (1966) фильмдері Джонның инновациялық қозғалыс бақылау жүйесі арқылы жасалды. 1968 жылғы "2001: A Space Odyssey" фильмі қозғалыс бақылауын екі жағынан дамытты. Фильмдегі модельдік түсірілімдер үлкен механикалық құрылғылармен жүргізілді, бұл камера мен модельдің нақты және қайталанатын қозғалысын қамтамасыз етті. Фильмнің финалы механикалық түрде басқарылатын сызықтық сканерлеу фотосуретімен жасалды, бұл жеке кадрларды түсіру кезінде камера қозғалысын дәл бақылауды талап етті. Қозғалыс бақылауының кең ауқымды қолданылуының алғашқы мысалы "Жұлдызды соғыстар" (1977) фильмінде болды, онда Dykstraflex деп аталатын цифрлық басқарылатын камера тұрақты ғарыш кемесінің модельдерінің айналасында күрделі және қайталанатын қозғалыстарды орындады. Бұл ғарыш кемелерінің шайқас сахналарында үлкен күрделілікке мүмкіндік берді, өйткені бөлек түсірілген элементтер (ғарыш кемелері, фондар және т.б.) бір-бірімен жақсы үйлестірілді, ал қателіктер азайтылды. Ұлыбританияда The Moving Picture Company компаниясының алғашқы практикалық қозғалыс бақылау құрылғысы болды. 1981 жылы ішкі күштермен жобаланып, IMC операциялық жүйесін пайдаланып, әртүрлі қозғалыс осьтерін басқарады. MPC-нің алғашқы VFX супервайзері Питер Трукель оны бірнеше жыл бойы басқарды, содан кейін сәтті коммерциялық режиссер болу үшін кетіп қалды. 21-ғасырда компьютерлік графиканың қуаты мен қолжетімділігінің бірдей артуы және CGI мамандарының тіпті қолмен ұсталатын камера қозғалысын да қайталай білуі (Match moving қараңыз) бастапқыда қозғалыс бақылау фотосуреттерін қолдануды азайтып жіберді. Алайда кино өндірушілер мен режиссерлер қозғалыс бақылауын пайдаланудың шығындарды үнемдеуге мүмкіндік беретінін, сонымен қатар эффектілерді сенімді және шынайы түрде жасауға болатынын түсінді. CGI әлі де 100% фотореалистік болу үшін күресіп жатыр, ал фотореалистік кадрларды жасауға кеткен уақыт пен шығын тікелей түсірілімнен әлдеқайда көп. 3D-нің қайта жандануымен қозғалыс бақылауы да маңызды рөл атқарады, әсіресе масштабталған декорацияларда 3D-ге негізделген фондық пластиналарды жасауда. Жоғары ажыратымдылықтағы камераларды пайдалану арқылы фонды тікелей түсіруге болады, одан кейін оны тікелей түсірілімдермен және CGI кейіпкер анимациясымен пайдалануға болады.
Modelmaking for scenery has long been used in the film industry, but when a model is too small it often loses its illusion and becomes "obviously a model". Solving this by building a larger model introduces a dilemma: larger models are more difficult to build and often too fragile to move smoothly. The solution is to move the camera, rather than the model, and the advent of compact lightweight 35mm cameras has made machine controlled motion control feasible. Motion control also requires control over other photographic elements, such as frame rates, focus, and shutter speeds. By changing the frame rates and the depth of field, models can seem to be much larger than they actually are, and the speed of the camera motion can be increased or decreased accordingly. Early attempts at motion control came about when John Whitney pioneered several motion techniques using old anti aircraft analog computers (Kerrison Predictor) connected to servos to control the motion of lights and lit targets. His film Catalog (1961) and his brother James Whitney's film Lapis (1966) were both achieved with John's pioneering motion control system. The 1968 film 2001: A Space Odyssey pioneered motion control in two respects. The film's model photography was conducted with large mechanical rigs that enabled precise and repeatable camera and model motion. The film's finale was created with mechanically controlled slit scan photography, which required precise camera motion control during the exposure of single frames. The first large scale application of motion control was in Star Wars (1977), where a digitally controlled camera known as the Dykstraflex performed complex and repeatable motions around stationary spaceship models. This enabled a greater complexity in the spaceship battle sequences, as separately filmed elements (spaceships, backgrounds, etc.) could be better coordinated with one another with greatly reduced error. In the UK The Moving Picture Company had the first practical motion control rig. Designed and built in house in 1981, it used the IMC operating system to control its various axes of movement. Peter Truckel, MPC's first in house VFX supervisor, operated it for several years before leaving to pursue a career as a successful commercials director. The simultaneous increase in power and affordability of computer generated imagery in the 21st century, and the ability for CGI specialists to duplicate even hand held camera motion (see Match moving), initially made the use of motion control photography less common. However film producers and directors have come to realise the cost saving benefit of using motion control to achieve the effects in a reliable and realistic way. CGI still struggles to be 100% photorealistic, and the time and cost to achieve photo realistic shots far exceeds the cost of shooting the live action itself. With the resurgence of 3D as a medium motion control has also an important role to play, especially in the production of 3D background plates on scaled sets. Using high resolution still cameras, backgrounds can be easily shot for further use with live action and CGI character animation.