Minakata Kumagusu (南方 熊楠) was a Japanese author, biologist, naturalist and ethnologist.
Өмірбаян
Минаката Жапонияның Уакаяма префектурасының Уакаяма қаласында дүниеге келген. 1883 жылы Токиоға көшіп, Кёрю Гакуко дайындық мектебіне қабылданды. Кёрицу мектебінің директоры Такахаси Корекио Минакатаның ботаникалық зерттеулерін ынталандырып, ағылшын тіліне деген қызығушылығын оялдырды. Келесі жылы Минаката Токио университетінің дайындық мектебіне (Токио Дайгаку Йобимон) емтихан тапсырып, оқуға қабылданды. Оның сыныптастарының арасында жазушы Нацумэ Сосэки де болды. 1886 жылдың соңында Минаката АҚШ-қа оқуға аттанды. Келесі жылдың қаңтар айында Сан-Францискоға жетіп, шамамен алты ай бойы оқыды. Содан кейін Мичиган мемлекеттік ауыл шаруашылығы колледжіне қабылданды, онда емтиханды тапсырған алғашқы жапондық студент болды. Алайда, бұл Минакатаның әлемнің әртүрлі елдерінде – Куба, Гаити, қазіргі Панама, Венесуэла және Англияда өткізген, соңынан Жапонияға оралған ертеңгі зерттеулерінің бастауы ғана еді. Минаката лайлалық қалыптарды зерттеуден бөлек, фольклор, дін және табиғат тарихына да қызығушылық танытты. Ол көптеген мақалалардың авторы, соның ішінде "Nature" журналында 51 монография жариялады. Минаката мицетозоялардың көптеген түрлерін ашқандығымен әйгілі. Минаката эпилепсиямен ауыратын, үлкен ұстамаларға ұшырайтын. Эпилепсиямен ауыратындарда жиі болатындай, ол ұстаманың алдынан келетінін дежавю сезімі арқылы болжауға болатынын байқаған.
Minakata was born in Wakayama, Wakayama Prefecture, Japan. In 1883, he moved to Tokyo, where he entered the preparatory school Kyōryū Gakkō. The headmaster of Kyōritsu, Takahashi Korekiyo, encouraged Minakata in his botanical studies, and stimulated his interest in the English language. The following year, Minakata passed the entrance exam to Tokyo University Preparatory School (Tokyo Daigaku Yobimon), counting among his classmates the novelist Natsume Sōseki. At the end of 1886, Minakata set off to study in the United States. He arrived in San Francisco in January of the next year, and he studied there for about six months. He next went to Michigan State Agricultural College, where he was accepted, becoming the first Japanese to pass the entrance exam there. These were just the first steps, however, in Minakata's unusually adventurous studies in various parts of the world, which would eventually include Cuba, Haiti, what is now Panama, Venezuela, and England, before returning to Japan. In addition to his studies in slime moulds, Minakata was intensely interested in folklore, religion and natural history. He wrote several papers, including 51 monographs in Nature. He is famous for discovering many varieties of mycetozoa. Minakata had epilepsy, experiencing grand mal seizures. He was able to predict when he was about to have a seizure (as is common in epilepsy) due to a sense of déjà vu.
Өмір
Минаката Кумагусу 1900 жылы 14 жыл бойы, негізінен АҚШ және Англияда өткен ерекше оқу тәжірибесінен кейін Жапонияға оралды. 1941 жылы қайтыс болғанға дейін Вакаяма префектурасында, туған жерінде тұрды. 1904 жылдан 1941 жылға дейін Танабе қаласында өмір сүрді. Минаката өмірін табиғат тарихын және фольклорды зерттеуге арнады, сондай-ақ британдық ғылыми журнал "Nature" мен британдық фольклор журналы "Notes and Queries"-ге көптеген мақалалар жариялады. Ол сонымен қатар Жапониядағы ғибадатханаларды біріктіруге қарсы наразылықтар мен табиғатты қорғау қозғалысына белсенді қатысты. Ол "білімі жоқ ұлы ғалым" деп құрметтелді, ал жергілікті тұрғындар оны Минаката Сенсей (ұстаз) немесе Минаката сан (Минаката мырза) деп шақырып, кейбіреулер оны ерекше тұлға деп есептеді. Өлгеніне 60 жылдан астам уақыт өткен соң, Минакатаның жетістіктері мен өмір жолы "Минаката Кумагусудың толық еңбектері" және "Минаката Кумагусудың күнделігі" сияқты көптеген кітаптар мен зерттемелерде жарық көрді, ал зерттеулер әлі де жалғасуда.
Minakata Kumagusu came back to Japan in 1900 after 14 years of unique study experience abroad mainly in the U. S. and England. He settled in Wakayama Prefecture, his birthplace, until his death in 1941. He lived in Tanabe City from 1904 to 1941. Minakata devoted his entire life to studies of natural history and folklore, and contributed a number of articles to the British science magazine Nature and the British folklore magazine Notes and Queries. He was also involved in anti shrine consolidation protests and the nature conservation movement in Japan. He was worshipped as "a great scholar with no degree" and loved by the locals who called him Minakata Sensei (the teacher) or Minakata san (Mr. Minakata), while branded by some as an oddball. More than 60 years after his death, Minakata's achievements and life history has been made clear by a number of books and papers including The Complete Works of Minakata Kumagusu and The Diary of Minakata Kumagusu, and the research is still ongoing.
Токиодағы балалық шағы мен жылдары
Минаката Кумагусу 1867 жылғы 15 сәуірде Вакаяма қаласында дүниеге келді. Ол 39 жастағы теміржол саудагері Яхей Минаката мен 30 жастағы әйелі Сумидің екінші ұлы болды және үш бауыры мен екі қарындасымен бірге өсті. Бала кезінен-ақ ол табиғатқа ерекше қызығушылық танытып, керемет жадты көрсетті. Жеті жасында-ақ энциклопедияны көшіріп жазды. Өз талантын дамыту үшін Яхей Минакатаны жаңа ашылған Вакаяма орта мектебіне (қазіргі Тоин орта мектебі) жіберді, бұл сол кездегі саудагер отбасы үшін ерекше жағдай еді. Минакатаның білімге деген құштарлығы үйде қытай классикасын оқып, коллекционердің үйінде жатқа алған кітаптарды көшіру арқылы одан әрі артты. Оның 105 томдық «Вакан Сансай Цуэ» энциклопедиясын және флора туралы «Хондзо Комоку» кітабын бес жылдан астам уақыт ішінде көшіріп жазғаны осы кезеңдегі танымал оқиға. Алайда мектепте оның үлгерімі жақсы болған жоқ. Ол тамақты ертерек жеп, бос табақта бақа немесе крабты байқап отыратын. Орта мектепті бітірген соң, 1883 жылғы наурызда Токиоға келді. Келесі жылы Токио университетінің дайындық мектебіне түсті. Оның құрбыларының арасында кейін жапон әдебиетінің көрнекті өкілдері болған Масаока Шики, Нацуме Сосеки және Бимё Ямада бар еді. Минаката қайтадан мектепке қызығушылық танытпады және университеттің сыртында кітапханаларда кітаптарды көшірумен, зоопарктар мен ботаникалық бақтарды аралаумен, сондай-ақ артефактілер, жануарлар, өсімдіктер мен минералдарды жинаумен көбірек уақыт өткізді. Әлемге әйгілі британдық криптогамист Майлз Беркли мен американдық ботаник Мозес А. Кертистің 6000-нан астам саңырауқұлақ түрін, оның ішінде шырышты саңырауқұлақтарды жинағанын естігенде, Минаката одан да көп материалды қамтитын суреттермен толық кітап жазуға шешім қабылдады. 1886 жылғы ақпанда жыл соңындағы емтиханды тапсара алмағаннан кейін үйге оралған соң, ол әкесіне Америкаға баратынын айтты. Бастапқыда қарсы болған Яхей, ақырында ұлының құлшынысына көніп, оны жіберді.
Minakata Kumagusu was born in the castle city of Wakayama on April 15, 1867, the second son to a hardware dealer Yahei Minakata, 39, and wife Sumi, 30, and was raised with three brothers and two sisters. Since childhood, he had had extraordinary interests in the natural world and demonstrated a marvelous memory. As early as at the age of seven he transcribed an encyclopedia. To develop his talent, Yahei, a self made man, sent Minakata to the newly opened Wakayama Middle School (now Toin High), which was unconventional for a merchant family those days. Minakata's thirst for knowledge was growing bigger as he at home recited the Chinese classics and transcribed the books that he had learned by heart at a collector's place. That he transcribed Wakan Sansai Zue, an encyclopedia of 105 volumes, and Honzo Komoku, illustrated books of flora, in over five years is a famous episode from this period. At school, however, he remained a low achiever. He would finish lunch early and observe a frog or a crab in the empty lunch box. After finishing middle school, he went to Tokyo in March 1883. The following year he entered the Preparatory School of Tokyo University. Among his colleagues were Masaoka Shiki, Natsume Sōseki, and Bimyo Yamada, who later became eminent figures of Japanese literature. Again Minakata was not interested in school and spent more time outside the university transcribing books in libraries, visiting zoos and botanic gardens, and collecting artifacts, animals, plants and minerals. At the news that Miles J. Berkeley, a world famous British cryptogamist, and American botanist Moses A. Curtis had collected 6,000 species of fungi including slime molds, Minakata decided to produce an illustrated book that would cover more. In February 1886, following a failure at the end of year exam, he came home and told father that he would go to America. Initially opposed, Yahei finally gave in to his son's enthusiasm and let him go.
АҚШ-тағы жылдар
Минаката 1886 жылы желтоқсанда Йокогамадағы «Пекин қаласы» кемесіне мінді. Келесі айда кеме Сан-Францискоға жетті, ол дереу американдық өмірді сезіну үшін Тынық мұхиты бизнес колледжінде оқуға түсті (бірақ бизнес оның сүйікті пәні емес еді). 1887 жылдың тамызында ол Мичиган штатының Лансинг қаласына көшіп, Мичиган мемлекеттік ауыл шаруашылығы мектебіне қабылданды. Бірақ 1888 жылдың қараша айында ол жапон және американдық достарымен бірге жатақханада ішімдік ішіп, қиын жағдайға түсті. Басқаларды шығарып жіберуден сақтап қалу үшін ол жазасын өзіне алды және ертесі күні таңертең Энн-Арборға кетіп қалды. Энн-Арборда, тағы бір мемлекеттік университеті орналасқан жерде, Минаката дарынды жапон студенттерімен танысты. Олармен бірге жүріп, ол университетке қатыспай, кітаптар оқып, тауларда, әсіресе саңырауқұлақтар мен лишайниктер сияқты криптогамдарды жинап, өздігінен білім алды. 1889 жылдың қазан айында ол швейцариялық натуралист және қазіргі биологияның негізін қалаушы Конрад Гесснердің өмірбаянын оқыды және «Жапонияның Гесснері болармын» деп серт берді, осы кезде криптогамдардың құпиясын ашуға ұмтылысын бастады. Флоридада әлі де ашылмаған көптеген өсімдіктер бар екенін зейнеткер американдық полковник Уильям Калкинстен естігенде, Минаката жолға дайын болды. Екі микроскоп, кітаптар, пистолет, жәндіктерді ұстау құралдары, сондай-ақ Энн-Арборда жаңа ғана сатып алған дәрі-дәрмек қорабы мен өсімдіктерді басу құралымен Минаката 1891 жылдың сәуір айында Джексонвиллге келді. Ол Цзянмен бірге тұрып, өсімдіктер мен жануарларды жинады. Үш ай бойы ынтамен өсімдіктер мен жануарларды жинағаннан кейін ол Флорида штатының Ки-Уэст қаласына, ал қыркүйек айының ортасында Кубаның Гавана қаласына көшіп кетті. Гаванада бір ай болғаннан кейін, кездейсоқ жапондық цирк артисі оны іздеп келді. Бұл кездесу оны Порт-о-Пренс, Каракас, Валенсия және Ямайка қалаларында циркте махуттың көмекшісі ретінде жұмыс істеуге алып келді. Бұл оған Батыс Үндістандағы құнды саңырауқұлақтар мен лишайниктерді жинауға мүмкіндік берді. 1892 жылдың қаңтар айында ол Джексонвиллге оралып, Флорида мен Кубада жинаған өсімдіктерін зерттеді. Цзян тамызда бизнесін жапқаннан кейін Минаката Нью-Йоркке көшіп барды. Қыркүйек айында ол Америкадағы алты жылдық өмірін аяқтап, Ұлыбританияға бағыт алған «Нью-Йорк қаласы» кемесіне отырды.
Minakata boarded the City of Beijing in Yokohama in December 1886. The next month the ship arrived in San Francisco, and he soon started to study at Pacific Business College just to experience American life (business was not his favorite subject). In August 1887, he moved to Lansing, Michigan, and enrolled at the Michigan State School of Agriculture. One night in November 1888, however, he was in trouble for a drinking binge with a couple of Japanese and American friends in the dorm. He took the responsibility alone to save others from expulsion and early next morning left for Ann Arbor. Minakata met bright Japanese students in Ann Arbor, the location of another state university. While keeping company with them, he stayed away from university and studied on his own by reading books and collecting plants in the mountains, particularly cryptogams including fungi and lichens. In October 1889, he read a biography of Conrad Gessner, a Swiss naturalist and a leading figure of modern biology, and swore he would become Japan's Gessner, which was when his quest for the wonders of cryptogams began. When he heard from William W. Calkins, a retired American colonel and a collector of lichens, that in Florida there were still many undiscovered plants, Minakata was ready to go. With two microscopes, books, a pistol, insect catchers as well as a medicine box and a plant press that he had just bought in Ann Arbor, Minakata went to Jacksonville in April 1891. He collected plants and animals while staying with Jiang, a supportive Chinese vegetable storekeeper. After three months enthusiastically collecting plants and animals, he moved to Key West, Florida, then to Havana, Cuba in mid September. After a month in Havana, a Japanese circus rider suddenly visited him. That encounter brought him to a new adventure of traveling in Port au Prince, Caracas, Valencia, and Jamaica with the circus working as a mahout's hand. This enabled him to collect precious fungi and lichens in the West Indies. In January 1892 he returned to Jacksonville and worked on the plants he had collected in Florida and Cuba at Jiang's. When Jiang wound up the business in August, Minakata moved to New York. In September he put an end to six years in America and got aboard the City of New York bound for the UK.
Лондондағы жылдар
Атлант мұхитын кесіп өткеннен кейін кеме Ливерпульге жетті. Лондонда Минаката Вакаямадан келген Минаката отбасының ескі досы, Йокогама Шокин банкінің филиал директоры Йошикусу Накайға барды. Ол кісі оған өзінің кіші ағаларының бірі, Цунегусудан, сүйікті әкесінің қазасы туралы хатты тапсырды. Минаката қатты қайғыға батты. Ол Лондонның орталық бөлігінде, жалдау ақысы арзан болатын жерде тұрды. Гербарийлермен жұмыс істеп, Уильям В. Калкинс пен Алленмен үлгілер мен хаттар алмасып жүргенде, Британ мұражайына, Оңтүстік Кенсингтон мұражайына және басқа галереяларға да барды. Содан кейін ол жапондық Азиялық антиквар сатушы Катаока Принспен танысты. 1893 жылдың тамызында Минаката АҚШ-та болған кезінен бері сүйіп оқитын Nature журналында "Жұлдыздар шоқшаларының құрамы туралы бес мақала" атты диссертацияны оқыды. Ондағы сұрақтар оны жауап жазуға ынталандырды. Катаока Принс, оның білімділігін байқаған, оны Британ мұражайының қызметкері, август Уолластон Франкспен таныстырды. Содан кейін Минаката кеңес алу үшін Франксқа жиі баратын. Ол үй иесінен қарызға алған сөздіктің бір бөлігін пайдаланып, 30 күнде "Шығыс Азиядағы жұлдыздар" атты мақаласын аяқтады. Мақала Nature журналында жарияланды, соның арқасында ол интеллектуалдар арасында танымал болды. Одан кейін ол журналға үнемі үлес қоса бастады және "Ескертулер мен сұрақтар" журналына да жазды. Жапонияға оралғаннан кейін де ол журналдарға көптеген мақалалар мен хаттар жазып, Шығыс зерттеулері саласында әлемдік деңгейде беделді ғалым атанды. Оның артықшылығы Фредерик В. Диккинс, Лондон университетінің тіркеушісі, сондай-ақ Британ мұражайының қызметкерлері, Шығыс баспа кітаптары бөлімінің директоры сэр Роберт К. Дуглас және Франкстың орнын басушы Чарльз Х. Рид сияқты белгілі тұлғалармен достық қарым-қатынас орнатуға мүмкіндік берді. Ол Британ мұражайына күнделікті баратын. Шығыс және Батыс мәдениеттерінің барлық дәуірлердегі сирек кітаптарына, әсіресе археология, антропология, фольклор және дін салаларындағы кітаптарына терең бойлап, оларды дәптерлеріне көшіріп алатын. Осы кезеңдегі 52 томдық "Лондондық естеліктер" атты жинақ Минакатаның үйінде және Минаката Кумагусу мұражайында сақталады. Беттері ағылшын, француз, неміс, итальян, испан, португал, грек және латын тілдерінде жазылған ұсақ әріптермен тығыз толтырылған. Оның терең біліміне тәнті болған Дуглас Минакатаға Британ мұражайында жұмыс ұсынды, бірақ ол еркіндігі үшін ұсыныстан бас тартты. Оның орнына ол кітапхананың кітаптары мен қолжазбаларының каталогын жасауға көмектесті және бала кезінен бері классикалық кітаптар мен энциклопедияларды оқып, көшіріп алу арқылы жинаған тәжірибесін пайдаланып, мұражайдағы будда мүсіндері туралы тарихи зерттеулер жүргізді. Лондондағы ең қызықты кездесулердің бірі – Қытай революциясының әкесі Сунь Ятсенмен танысу болды. Минаката 1897 жылдың наурыз айында Британ мұражайындағы Дугластың кеңсесінде алғашқы кездесуде бірден тіл табысып, күнде кешке дейін әңгімелесіп, тез арада достық қарым-қатынас орнатқандарын күнделігіне жазды. Бұл қысқа суреттер екі дос арасындағы жақындыққа куәлік етеді. Олардың достығы Суньдің шілде айының басында Азияға қайтуына дейін төрт айға созылды. 1893 жылдың қазан айында ол кейіннен Коясан ғибадатханасының бас иесі болған Токи Хорюмен танысты, бұл қарым-қатынас ерекше атауға лайық. Минаката мен Токи, одан үлкен болса да, бір-біріне жаны ашылып, дін туралы ашық пікір алмасты. Олар көп жылдар бойы хат алмасып тұрды. Жапониядан көптеген танымал тұлғалар Минакатаны Лондонда аралап, оның білімділігіне таңғалып, күнделікті өмірге деген қызығушылығының жоқтығына қайран қалды. Кейбір ғалымдар Минакатаны жоғары бағаласа да, ол кейде ұлтына байланысты кемсітушілікке ұшырады, бұл оның жиі ойсыз мінез-құлқына және 1898 жылдың желтоқсанында Британ мұражайынан кетуіне себеп болды. Жапониядағы отбасынан күтілетін ақшаның кешігуі оны Оңтүстік Кенсингтон мұражайындағы каллиграфиялық жинақтың атауларын аудару жұмысына және достарымен укиёэ сатуға мәжбүр етті. Кембридж немесе Оксфордта ашылатын жапониятану бағдарламасына қатысуға деген үміті күйрегенде, ол қиын жағдайға түсті. Үмітін жоғалтқан ол сегіз жыл өмір сүрген Ұлыбританиядан кету туралы шешім қабылдады. 1900 жылдың қыркүйегінде Минаката Темза өзенінде "Ава Мару" кемесіне мініп, үйіне қайтты.
After crossing the Atlantic Ocean, the ship arrived at Liverpool. In London, Minakata visited Yoshikusu Nakai, branch manager of the Yokohama Shokin Bank, an old friend of the Minakata family from Wakayama. The man handed him a letter from Tsunegusu, one of his younger brothers, about their beloved father's death. Minakata was totally devastated. He lived in downtown London where rents were cheap. While working on herbaria and exchanging specimens and letters with William W. Calkins and Allen, he visited the British Museum, the South Kensington Museum and other galleries. He then was introduced to Japanese Asian antique dealer Kataoka Prince. In August 1893, Minakata read in Nature magazine, his favorite since his time in U. S., a thesis titled "Five articles about the composition of constellations." Its questions inspired him to write a reply. Kataoka Prince, who had noticed the erudition of the shabby looking man, introduced him to Sir Augustus Wollaston Franks, of the British Museum. Thereafter, Minakata visited the museum often to ask advice from Franks. Using a fragmented dictionary borrowed from his landlady, he completed an article titled "The Constellations in the Far East" in 30 days. The article was published in Nature, and he suddenly became known among the intelligentsia. He contributed regularly to the magazine after that and also started writing for Notes and Queries. He continued to contribute a number of articles and letters to the magazines after returning to Japan and won a reputation worldwide as an authority on Oriental studies. His rising reputation opened the door to friendships with notable figures including Frederick. V. Dickins, registrar of the University of London, as well as people from the British Museum including Sir Robert K. Douglas, director of the Oriental Printed Books section and Charles H. Read, the successor to Franks. He visited the British Museum almost every day. While immersing himself in rare books of all ages from East and West, particularly in the fields of archeology, anthropology, folklore and religion, he copied them into notebooks. A collection of 52 thick notebooks from this period called London Extracts is kept in the Minakata residence and the Minakata Kumagusu Museum. The pages are densely covered with tiny letters he put in English, French, German, Italian, Spanish, Portuguese, Greek and Latin. Douglas, who was impressed with his extensive knowledge, offered Minakata a job at the British Museum, but he declined the offer in light of freedom. Instead, he helped make a catalog of the books and manuscripts of the library and conducted historical research on the Buddhist statues of the museum using his expertise accumulated through reading and transcribing of a large number of books including classics and encyclopedia since childhood. One of the highlights in London was getting to know Sun Yat sen, father of the Chinese Revolution. Minakata put it in his diary how they hit it off straight away on first acquaintance at the Douglas's office in the British Museum in March 1897 and quickly developed a friendship through visiting each other and talking until late almost every day. The descriptions, though very brief, reveal the closeness between two friends. Their company lasted only four months until Sun had to leave London for Asia in early July. In October 1893 he met Toki Horyu, later the chief abbot of Kōyasan temple complex, a relationship that deserves special mention. Minakata and Toki, much senior to him, opened up to each other and exchanged frank opinions about religion. They wrote to each other until later years. Many famous figures from Japan visited Minakata in London. They all were astonished at his erudition and shocked at his total lack of interest in daily life. Although highly regarded by some scholars, Minakata sometimes experienced discrimination because of his ethnicity, the cause for his frequent reckless behaviors leading up to the departure from the British Museum in December 1898. Frequent delay of money expected from the family in Japan forced him to take a job translating the titles for the calligraphy collection at the South Kensington Museum and sell ukiyoe with his friends. High hopes of becoming an assistant professor at the soon to be opened Japanology program in Cambridge or Oxford were gone when the plan was turned down. Forced into straitened circumstances, he made a decision in despair to leave the UK, where he had spent eight years. In September 1900, Minakata got on board the Awa Maru at the Thames and went home.
Үйге оралған алғашқы жылы
1900 жылдың қазан айында "Ава Мару" кемесі 45 күндік сапардан кейін Кобеге келді. Сунегусу ағасының шыбын-шіркей торына ұқсас жұқа матадан тігілген тозығы жеткен костюмімен пайда болғанын көріп, зор қызығушылық білдірді. Ол сондай-ақ Минакатаның көптеген кітаптар мен үлгілермен, бірақ бірде-бір дипломсыз келгеніне таң қалды. Минаката Вакаямадағы ағасының үйінде уақытша пана тапты. Біраз уақыттан соң Минаката Сунь Ятсеннің Йокогамадағы бейтарап аймақта саяси босқын ретінде екенін естіп, оған хат жазды. 1901 жылдың ақпан айында Сунь Вакаямаға келді. Төрт жылдан кейінгі алғашқы кездесу полицияның араласуынан бұзылса да, Сунь ескі досын көру үшін тәуекелге баруға қуанды. Сунь өзінің сүйікті Панама шляпасын сыйға берді. Кейін ол Минакатаға Жапониядағы қамқоршысы, кейін премьер-министр болған Инукай Цуёсиге жазған ұсыныс хатын жіберді. Бұл хат ешқашан қолданылмады және Минаката отбасының үйінде сақталады, ал шляпа Минаката Кумагусу мұражайында қойылған. Олардың достығы біраз уақытқа созылды; Сунь Гавайиден лишайниктердің үлгілерін жіберді, ал Минаката жауап хат жазды, бірақ ақырында олар бір-бірінен алыстап, ешқашан қайта кездеспеді. Сунь қайтыс болғаннан кейін Минаката қайғысын білдіріп, еске алуда: "Достық маусымдар сияқты өзгеріп отырады" деп жазды.
In October 1900, the Awa Maru arrived at Kobe after a 45 day voyage. Tsunegusu was shocked to see his elder brother appear in a shabby suit made of flimsy fabric like mosquito netting. He also was astounded Minakata had come back with tons of books and specimens but no degree. Minakata found temporary shelter at his brother's in Wakayama. After a while, Minakata heard that Sun Yat sen was in the Yokohama settlement as a political refugee and wrote him. In February 1901 Sun came to Wakayama. Although the first reunion in four years was disturbed by a police detail, Sun was happy to take risks to see his old friend. As a gift, Sun left his favorite Panama hat. He later sent Minakata a reference letter addressed to Inukai Tsuyoshi, his guardian in Japan and later the prime minister. The letter, never used, is kept in the Minakata residence and the hat is on display in the Minakata Kumagusu Museum. Their friendship survived for a while; Sun sent specimens of lichen from Hawaii and Minakata wrote back, but ultimately they drifted apart and never met again. After Sun's death, Minakata expressed his sorrow in the reminiscence and wrote: "Friendship changes like seasons."
Начидегі жылдар
1901 жылдың қазан айында Минаката Вакаямадан Кацуураға қайықпен келіп, 1904 жылдың қазан айына дейін ағасы Цунэгусу басқаратын Минаката саке қоймасының филиалында тұрды. Начиде ол аймақтағы саңырауқұлақтар мен балдырларды жинаумен айналысты. Бір күні Ичино-таки сарқырамасының жанында лишайник жинап жүргенде, кеме компаниясының қызметкері Широ Коазе деген жас жігітпен танысты. Коазе шәкірт ретінде Минакатаға өмір бойы сілекейлі организмдерді зерттеуде көмектесуге бел буды. Коазе тоқтаған әрбір портынан үлгілер жіберіп, сондай-ақ қаржылық қолдау көрсетті. Коазе жақын досы Шигеру Уэматсумен бірге Минакатаны материалдық және рухани тұрғыдан қолдады. Минаката Начиде өте белсенді болды. Ол жәндіктер мен өсімдіктерді жинады, микроскоптық препараттар мен түрлі-түсті нұсқаулықтар жасады, жүздеген кітап оқыды, Фредерик Виктор Дикинспен бірлесіп жазған «Ходжоки: Он шаршы фут үйі» кітабының ағылшын тіліне аудармасының жобасын аяқтады, сондай-ақ Дикинстің «Жапонияның бастапқы мәтіні» кітабын түзетіп шықты. Ол Nature және Notes and Queries журналдарына жазуды қайта бастады. Кумано тауларының табиғатымен бірге болған Минаката әлем туралы терең біліміне сүйене отырып, рухани және материалдық әлемнің өзара әрекеттесуін зерттеді, табиғат пен өмір туралы, оның ішінде Хорю Токимен діни тақырыпта қызу пікірталастарға қатысты. Сондай-ақ ол Ұлыбританияда жүргенде жоспарлаған «Салаң тас мифінің шығу тегі» (Энсекико) зерттеуін аяқтады, ол ағылшын тілінде жарық көрген ең маңызды жұмысы саналады.
In October 1901 Minakata left Wakayama by boat for Katsu’ura, where he lived at the branch of Minakata Sake Distillery, run by brother Tsunegusu, until October 1904. In Nachi he spent all his time collecting fungi and algae around the region. One day, while collecting lichen at the Ichino taki Falls, he met a young man, Shiro Koaze, a shipping company worker. Koaze, as a disciple, was going to help Minakata with research on slime molds all his life. Koaze sent specimens from every port he called as well as offered financial support. Koaze, with his close friend Shigeru Uematsu, backed Minakata materially and spiritually. Minakata was very active in Nachi. He collected insects and plants, made microscope slides and colored illustrated manuals, read hundreds of books, completed a draft for the English translation of Hojoki: The Ten Square Feet Hut co authored with Frederick Victor Dickins, and proofread Primal Text of Japan also by Dickins. He resumed writing for Nature and Notes and Queries. Embraced by the wildlife in the Kumano Mountains, Minakata, based on his extensive knowledge of the world, studied interaction between the spiritual with the material world, and participated in heated debates on nature and life, including religious one with Horyu Toki. He also completed The Origin of the Swallow Stone Myth (Ensekiko), a study he had planned at the end of the time in UK, that is considered the pinnacle of his research presented in English.
Танабеде қоныстанды
Кумано аймағындағы өсімдіктерді үш жыл 21 ай бойы зерттегеннен кейін Кумагусу 1904 жылғы қазан айында Кацу'урадан Танабеге қарай жолға шықты, жол бойы үлгілер жинады. Танабеге келген соң ол бірден ғашық болды, оны "жақсы адамдар, арзан тауарлар, әдемі ауа райы мен пейзажға ие тыныш жер" деп ойлады. Ол қоныстануға шешім берді, үй жалдап, қарапайым өмір бастады. Ол достарын жиі шақырып, жақын жердегі сәнді мейрамханалар мен шайханаларда тойлар өткізді, гейшаларды жалдап, ішіп-жеп, өзінің сүйікті өнернамалары – Додоицу мен Оцуэ әндерін орындады және ерекше қойылымдар ұйымдастырды. 1905 жылдың күзінде Минаката Британ мұражайына 46 дана шырыш саңырауқұлақтарының үлгісін сыйға берді. Британ микологиялық қоғамының президенті Артур Листер оларды "Жапон саңырауқұлақтары туралы екінші есеп" деп атап, Journal of Botany журналының 49-шы томында жариялады, бұл Токио императорлық университетінің профессоры Миёши жіберген үлгілер туралы алғашқы есептен кейін жарық көрді. Бұл мақала Минакатаны Листермен және оның қызы Гулиелмамен жаңа достық байланысқа ие етті, бұл оның әлемдік деңгейдегі шырыш саңырауқұлақтарын зерттеуші мамандығындағы маңызды кезең болды. 1906 жылғы шілдеде 40 жастағы Минаката Токей ғибадатханасының бас жұмасы Мунезо Тамураның 28 жастағы төртінші қызы Мацуеге үйленді. Тамура Кишу Токугава әулетінің бұрынғы самурайы болған, сонымен қатар қытай білімін терең білетін синолог еді, оның даналығы Мацуэнің тәрбиесіне әсер еткен. Оның кеш үйленуі (сол кездегі әйел үшін) әкесіне деген құрметімен және тігіншілік пен гүл өсіру арқылы отбасын асыраған кедейлікпен байланысты болды. 1907 жылғы шілдеде олардың тұңғыш ұлы Кумая дүниеге келді. Баласын алғаш көрген Минаката: "Баламды таңға дейін күтіп, ояу қалдым" деп жазып, әке болғанына қуанды. Кумаяның дүниеге келгенінен кейін некелері шиеленісті болды. Мацуе бірнеше рет ата-анасына жүгінгеннен кейін, ол бірте-бірте ішімдікті азайта бастады. Ол күнделігінде Кумаяның әр қимылын, сөйлеген сөздерін жазып отырды, бұл оның ұлына деген терең махаббаты мен үмітін көрсетеді. Минаката әдетте сағат 11-де оянатын, кейінгі түстен бастап ертеңгі сағат 5-ке дейін үйде жұмыс істеп, үлгілерді сұрыптап, суреттер салып, зерттеулер жүргізіп, оқып, жазатын. Мацуе үй шаруасымен бірге жылап тұрған Кумаяға қамқорлық жасауға тырысып, қатты алаңдады. Олардың қызы Фуми 1911 жылғы қазанда дүниеге келді. Минаката 1909 жылдары кітаптарды көшіруді қайта бастады. Хорин-дзи ғибадатханасына тиесілі Дайдзокё кітаптарының үзінділерін көшіру үш жылға созылды, бұл өте қиын жұмыс болды. "Оқу – көшірумен бірге. Жақсы оқысаң ұмытасың, көшірсең ешқашан ұмытпайсың" деді ол. Осы сенімді таратып, өзі де осылай істеді. Осы кезеңдегі Танабе үзінділері 61 томнан тұрады. Британдық журналдар мен басылымдарға жасаған үлесінен бөлек, Минаката Жапониядағы журналдар мен газеттерге жазуды бастады. Оның зерттеу жұмыстарының ерекшелігі – көптеген сілтемелерді пайдалану болды, бірақ бірінші қолданған фольклорлық мәліметтер мен ежелгі заттар да қамтылды. Ол өзінің керемет жадысын және сұхбаттар арқылы жинаған мұрағатын пайдаланды.
After three years and 21 months research on plants in the Kumano region, Kumagusu left Katsu'ura in October 1904 and walked to Tanabe, collecting specimens on his way. On arrival he immediately fell in love with Tanabe he thought was “a quiet place with nice people, cheap commodities and beautiful weather and the scenery.” He decided to settle, rented a house and started an easy life. He often invited friends and had parties at nearby luxury restaurants and teahouses; hired geishas, drank, sang Dodoitsu and Otsue, his favorite party pieces, and played strange performances. In the fall of 1905 Minakata donated 46 specimens of slime molds to the British Museum. Arthur Lister, president of the British Mycological Society, had them introduced in the Journal of Botany, vol. 49, as "The Second Report of Japanese Fungi," following the first report on the specimens sent by Prof. Miyoshi of Tokyo Imperial University. This article, which led Minakata to a new world of friendship with Lister and his daughter Gulielma, was a milestone in his career toward a world class slime mold researcher. In July 1906 at 40 Minakata married Matsue, 28, the fourth daughter of Munezo Tamura, chief priest of the Tokei Shrine. Tamura, a former samurai of the Kishu Tokugawa clan, was also a Sinologist whose knowledge of Chinese wisdom had influenced Matsue's upbringing. Her late marriage (for a woman in those days) was due to her devotion to father and the destitute family she had supported by teaching sewing and flower arrangement. In July 1907 the couple had their first child, Kumaya. At first sight of his baby boy Minakata wrote: “Stayed awake till dawn watching my baby” and expressed the joy of becoming father. After the birth of Kumaya the marriage was rocky. After Matsue turned to her parents a few times, he gradually reduced alcohol. He kept in his diary every detail of Kumaya, how he moved and talked, which shows his deep love and expectations for his son. Minakata usually woke at 11 am and worked at home from sometime in the afternoon until 5 o’clock next morning sorting specimens, drawing pictures, conducting research, reading and writing. While weaving, Matsue, together with a housemaid, was very nervous about the care of weepy Kumaya. Their daughter Fumie was born in October 1911. Minakata resumed copying books around in 1909. The extract of Daizokyo, scriptures owned by the Hōrin ji Temple, which took full three years, was a particularly demanding job. “To read is to copy. You’ll forget when you just read it, but you’ll never forget when you copy it.” He propagated this belief and put it into practice by himself. The Tanabe Extracts from this period consist of 61 volumes. On top of the contributions he had made to British journals and magazines since coming home, Minakata started writing for journals and newspapers in Japan. Using a lot of citations was his signature style of research papers, but first hand folklore evidence and antiquities were also included. He used his extraordinary memory and archives accumulated through interviews.
Қасиетті жерлерді біріктіруге қарсы наразылық
1906 жылы үкімет ауылдар мен қалалардағы барлық ғибадатханаларды біріктіру туралы ереже шығарды. Уакаяма префектурасының билігі бұл ережелерді күшінде ұстауға бар күшін салды. Жапонияда, қаншалықты кішкентай болса да, әрбір қауымда халықты біріктіретін, демалыс пен ғибадатқа арналған орын болатын, және көбінесе олар терең ормандарда орналасқан еді. Минаката бұл біріктірулердің тарихи ғимараттар мен ескі жәдігерлерді ғана емес, ағаштарды кесу арқылы айналағы табиғат пен өмірді де жоятынынан қатты уайымдады. Ол "Муро Шинпо" газетінің әр санында өз пікірін жариялады. Сондай-ақ, Токио мен Осакадағы ірі газеттерге наразылық хаттарын жіберіп, Токио университетінің белгілі ботанигі және профессоры Джинзо Мацумура сияқты жетекші ғалымдардан қолдау сұрады. Сол кездегі Министрлер кабинетінің заңнамалық бюросының кеңесшісі, кейіннен жапон фольклорының негізін қалаушы Янагита Кунио, Минаката Нишо деген атпен екі хаттың көшірмелерін тарату арқылы науқанды қолдады. Оған жергілікті жас Морихеи Уэсиба да қолдау көрсетті. 1910 жылдың тамызында Минаката Танабе орта мектебінде (қазіргі Танабе орта мектебі) өткен жиынға бір қап үлгілерді лақтырып жібергені үшін ұсталды. Мас болғанымен, ол ережелерді ілгерілетуге жауапты үкіметтік шенеунікпен сөйлесуге рұқсат бермегеніне ашуланып, осылай істеді. Сотқа дейін 18 күн түрмеде кітап оқыды және ғимарат ішіндегі шырыш жәндіктерін іздеді. Бостандыққа шыққан соң, ол: "Бұл жер тыныш, келуші жоқ, салқын. Мен одан әрі қалуым керек" деді.
In 1906 the government imposed shrine consolidation regulations under which all shrines in a village or a town should be merged. The Wakayama prefectural government pushed hard for the enforcement of the regulations. In Japan there used to be a shrine in each community, however small, which was the centripetal force to unite the people, the provider of recreations and the object of worship, and with very few exceptions, they all stood in deep forests. Minakata was worried that the consolidations would not only ruin historical buildings and antiquities but, by cutting trees, also damage the scenery and the natural life around them. He contributed an opinion to every edition of a local paper, Muro Shinpo. He also sent objection letters to major papers in Tokyo and Osaka and appealed to leading researchers for support, including Jinzo Matsumura, a notable botanist and professor of Tokyo University, to whom Minakata wrote long letters criticizing the deeds done by the central and prefectural governments. Yanagita Kunio, then a counselor of the Cabinet Legislation Bureau and later father of Japanese folklore, supported the campaign by disseminating copies of two letters as Minakata Nisho to those who concerned. He was also supported locally by a young Morihei Ueshiba. In August 1910 Minakata was arrested for trespassing when he threw a bag of specimens into a meeting held in Tanabe Junior High School (now Tanabe High). Although drunk, he did it out of rage when not allowed to talk with one of the attendees, a government officer who was in charge of the promotion of the regulations. During 18 days in jail pending trial he read books and hunted slime molds in the building. When released, he refused to leave saying: “This place is quiet with no visitors and cool. I want to stay longer.”
Оның ынтасы халық пікірін қозғаған сайын, ережелер бірте-бірте күшін жоғалтты. 1920 жылы, оның тұтқындалғанына 10 жыл толғанда, Жоғарғы палата ережелердің пайдасыз екенін растап, жойды. Нәтижесінде, Минакатаның күш-жігері бірнеше орманды сақтап қалды, бірақ он жылдың ішінде көптеген киелі орындар мен орман жойылды. Содан кейін ол ұлттық мұра тізіміне жауапты әртүрлі әлеуметтік қозғалыстар мен мемлекеттік органдарға барып, Танабе шығанағындағы Кашима аралы сияқты құнды қоршаған ортаны қорғауды насихаттады. Оның күресі өмірінің соңғы жылдарына дейін жалғасты, сондықтан оны бүгінде экологияның алға басушысы деп атайды. 1911 жылдың ақпанында "Тау құдайы тас балықты жақсы көреді" атты мақаласы Токио антропологиялық қоғамының журналында жарияланғанда, Минаката Янагитадан хат алды. Осы кезде олардың арасындағы хат алмасу басталды (жапон фольклорын зерттеуге үлкен үлес қосатын еді). 1914 жылдың шілдесінде Кумагусудың беделі бүкіл елге тарады, АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігінің Өсімдіктер физиологиясы және селекциясын зерттеу басқармасының басшысы Уолтер Т. Свинглдің Минакатаны АҚШ-қа шақыру туралы хабарламасы газеттерде жарияланғаннан кейін. Доктор Свингл 1915 жылдың мамыр айында Танабеге келіп, тағайындалуды жеке жариялады. Ол ұсынысты қабылдауға ниеттенгенмен, отбасылық жағдайға байланысты бас тартты.
As his enthusiasm moved public opinion, the regulations gradually lost momentum. In 1920, 10 years from his arrest, the regulations were confirmed useless by the House of Peers and abolished. Ultimately, Minakata's efforts saved a couple of forests, but a number of shrines and forests had become extinct during the decade. He then approached various social movements and public bodies in charge of the national heritage list in order to promote protection of the precious environment including the Kashima Island in Tanabe Bay. His battle continued until his last years, which is why he is called a pioneer in ecology today. In February 1911, when The Mountain God Loves Stonefish was published in the Journal of the Anthropological Society of Tokyo, Minakata received a letter from Yanagita. This was when their correspondence between two (which was going to make a significant contribution to the study of Japanese folklore) began. In July 1914 Kumagusu's reputation was spread nationwide, following a newspaper report on the announcement by Walter T. Swingle, head of the Office of Crop Physiology and Breeding investigation of US Department of Agriculture, that they would invite Minakata to the US. Dr. Swingle came to Tanabe in May 1915 to announce the appointment in person. Although having intended to accept the offer, he declined it because of a family matter.
Минаката ботаникалық институтына қаражат жинау
1916 жылдың сәуір айында Минаката, қазіргі Минаката резиденциясы, Цунегусуға тиесілі болды. Үлкен бақ өсімдіктерді, бақаларды және тасбақаларды бақылау үшін ашық ауадағы зертханаға айналды. Зерттеу бөлмесі өсімдіктер туралы жазу және микроскоппен зерттеулер жүргізуге арналған орын болды. Қоймалар көптеген кітаптар мен материалдар салынған стеллаждарға ұйымдастырылды. Ол бұрын жарияланған табиғат ғылымының зерттеулері мен ғибадатханаларды біріктіру туралы мақалаларға негізделген фольклор туралы көптеген зерттеу жұмыстарын жариялады. Ол неғұрлым көп ғалымдар мен белгілі тұлғаларды қабылдаса, және жазумен айналысса, соғұрлым жиі үйінде қалып, арт жағындағы бағында ботаникалық зерттеулерін жүргізуге мәжбүр болды. Осы өзгеріс 1917 жылы бағындағы шафран ағашынан атақты Минакателла лонгифила Листерді – британ микологиялық қоғамының президенті Гулиелма Листер ашқан шырыш саңырының жаңа туысын – табуға мүмкіндік берді. Осы шамада Уакаяма префектурасының губернаторы және оның достары Минаката ботаникалық институтын жоспарлауды аяқтады. Проспектті Танака Чозабуро жасады және оны саяси және әдеби салалардан шыққан, Хара Такаши, Окума Шигенобу, Йоримичи Токугава және Рохан Кода сияқты 30 белгілі тұлға қолдады. Минаката 36 жылдан кейін алғаш рет Токиоға келді және бес ай бойы қаржы жинады. Ол күн сайын саясат пен ғылымдағы белгілі тұлғаларға, соның ішінде премьер-министр Такахаси Корекиоға барып, қолдау сұрады. Ақыры ол едәуір сома жинады, бірақ ол жоспарланған сомадан кем болды. Ол үйде қаржы жинау кампаниясын жалғастырды. Атақты «Резюме» Осакадағы Nippon Yusen компаниясының бөлімше басқарушысының орынбасары Йосио Ябукидің өтініші бойынша жазылды, ол одан қайырымдылық жасауды сұраған еді. 7,7 метрлік қағазға ұзындығымен, жіңішке сызулармен жазылған резюме – нағыз Минакатаны түсіну үшін өте маңызды қолжаз. Бұл Жапониядағы ең ұзын резюме және оның мазмұнындағы ақпараттың көлемі мен сапасы тұрғысынан бұрын-соңды белгілі болған алғашқы резюме. 1925 жылдың наурыз айында Кумая ауырып, Уакаяма қаласындағы ауруханаға түсті. Үйіне қайтып, жазылғаннан кейін Минаката барлық келушілерге есікті жапты. Бұл жағдай 1928 жылдың мамыр айында Кумая Киотодағы ауруханаға ауысқанға дейін үш жылға созылды. Токиодағы қаржы жинаудың сәттілігі жобаның маңызды демеушісі болған Цунегусудың орындалмаған уәдесімен өтемақыланды. Ол өзінің үлесін – 20 мың иенді бермеді, бұл екі бауырластың арасында араздық тудырды. Минаката қымбат медициналық еңбек ақысының салдарынан күнкөріс табуда да қиындықтарға тап болды. Қаржылық ауыртпалықты азайту үшін 1926 жылы Минаката үш кітап жариялады. Әртүрлі журналдарда бұрын жарияланған диссертациялардың жинағы оқырманға оның жылдар бойы тұрақты түрде дәлелдеген аргументтерін түсіндіріп, оның білімін тағы да ашып берді, бұл көпшіліктің таңғалуын тудырды.
In April 1916, Minakata obtained a property, now the Minakata residence, under the ownership of Tsunegusu. The large garden became an open air laboratory to observe plants, frogs, and turtles. The study was a place for writing and microscopic research on plants. The godown was organized into the stacks containing a number of books and materials. He published numerous research papers about folklore based on previous research papers of natural science already published and articles about shrine consolidation. The more scholars and celebrities he received and the busier he became with his writing, the more often he had to stay home and conduct his botanical research in the backyard. This change enabled him to discover the famous Minakatella longifila Lister — a new genus of slime mold named by Gulielma Lister, president of the British Mycological Society — from a persimmon tree in his garden in 1917. It was around this time that the governor of Wakayama Prefecture and his friends finished the planning of the Minakata Botanical Institute. The prospectus was drafted by Tanaka Chōzaburō and promoted by 30 big names including those from the political and literary worlds, including Hara Takashi, Ōkuma Shigenobu, Yorimichi Tokugawa, and Rohan Koda. Minakata came to Tokyo for the first time in 36 years and spent five months raising money. Day after day he visited notable figures in politics and academia including Prime Minister Takahashi Korekiyo asking for support. He finally collected a considerable sum, but it was less than the prospect amount. He continued his fundraising campaign at home. The famous ‘Resume’ was written then responding to a request from Yoshio Yabuki, deputy branch manager of Nippon Yusen in Osaka, whom he had asked for donation. The resume, written on 7.7m long paper using fine strokes, is an autograph of extreme importance to understand the real Minakata and perhaps the longest resume in Japan and the first resume ever known in light of the volume and quality of information it contains. In March 1925, Kumaya became ill and went into a hospital in Wakayama City. After going home to recuperate, Minakata shut the gate against all visitors. This lasted for three years until Kumaya was moved to a hospital in Kyoto in May 1928. Fair success of the fundraising in Tokyo was offset in a way by an unfulfilled promise of Tsunegusu, one of the major promoters of the project. He didn't provide 20,000 yen, his part of donation, which caused a rift between the two brothers. Minakata also had trouble making a living because of expensive medical bills. To lessen the financial burden, Minakata published three books in 1926. The books, compilations of theses previously published in various journals, gave the reader an insight into his arguments consistent throughout the years and revealed again his erudition, which aroused the admiration of the public.
Император Хирохито мен Кумагусу
Император Хирохито, сонымен қатар биолог болғандықтан, патшазада-регент болған кезінен бастап, шырыш саңылауларына зор қызығушылық танытқан. Ол Гулиелма Листердің «Шырыш саңылаулары монографиясы» атты еңбегін оқып, Ұлттық биологиялық зерттеу институтының докторы Хиротаро Хатториге осы үлгілерді көру тілегін білдірген. Осы қызығушылықты білгеннен кейін Широ Коазе Токио университетінен Минаката мен оның достарына барған. 1926 жылдың қарашасында команда патшазада Хирохитоға жапондық шырыш саңылауларының 37 туысына жататын 90 данасын ұсынған. Ұсынушы Коазе және іріктеуші Минакатаның қолдары жазылған. 1929 жылдың наурыз айында доктор Хаттори құпия түрде Минакатаға келіп, Вакаяма аймағына болашақ патшалық сапарында сол кездегі император Хирохитоға шырыш саңылаулары туралы лекция оқуын өтінген. Минаката телеграмма арқылы келісімін білдірген. Императорлық лекция оқуға қарапайым адамның тағайындалмағандығынан, ол көп ұзамай көпшілік назарына түсіп, үлгілерді дайындаумен тығыз айналысқан. 1929 жылдың 1 маусымында таңертеңнен бастап жаңбыр жауған. Минаката Америкада сатып алған, бірнеше жыл бойы сақтап келген пальтосын киіп, Касима аралына бет түзеген. Императорды аралдың орманшасында серуендеткеннен кейін, Минаката оған үлгілерді көрсетіп, патшалық кеме «Нагато» бортында 25 минут бойы шырыш саңылаулары және теңіз жануарлары туралы лекция оқыған. Ол сондай-ақ императорға 110 дана шырыш саңылауларын бос татты қораптарына салып сыйлық ретінде ұсынған. Бір сарай қызметкері еске алған: «Оның ерекшелігі туралы естігенім мені оның қабілетіне күмәндандырды, бірақ осы әдепті және сыпайы адаммен кездескенде, менің уайымдауым негізсіз екенін түсіндім. Ол шетелде өмір сүрген тәжірибелі джентльмен, сонымен қатар Императорлық отбасына құрмет көрсеткен дәстүрлі жапондық еді». Бұл күн Минакатаның өміріндегі ең мақтанды күн болған. Түстен кейін ол өзінің және Мацуэдің ең әдемі киімдерінде суретке түсіп, сол сәттерін туыстарымен және жақын достарымен бөлісіп, Императорлық үйден алған тәттілерді тартып берген. Келесі жылы императордың Кашимаға сапарын еске алу үшін императордың қоныс тепкен жеріне жақын орналасқан тығыз орманның шетінде ескерткіш орнатылған. Ескерткішке Минакатаның аралды императордың қайырымдылығы мен күшімен мәңгі қорғауға шақырып жазған өлеңі жазылған. 1962 жылдың мамыр айында, 30 жылдан астам уақыт өткен соң, император мен императрица оңтүстік Вакаямаға тағы да келген. Касиманың Ширахама жағалауындағы қонақ үй бөлмесінен көрінген көрініс императорға әсер етіп, Касима аралына қарап тұрған Минаката Кумагусу мұражайының алдында орнатылған ескерткішке жазылған вака өлеңі жазылған.
Emperor Hirohito, also a biologist, had shown a strong interest in slime molds since he was the Prince Regent. As the Prince, he had read A Monograph of the Slime Molds by Gulielma Lister and told Dr. Hirotaro Hattori of the National Biological Research Institute of his wish to see the specimens. Having learned this interest, Shiro Koaze approached Minakata and his friends from Tokyo University. In November 1926 the team prepared and presented Prince Hirohito with a collection of 90 specimens of 37 genera of Japanese slime molds. It bore the signatures of Koaze as the presenter and Minakata as the selector. In March 1929, Dr. Hattori secretly visited and requested Minakata to give a lecturer on slime molds to Hirohito, then Emperor, in his future royal visit to the Wakayama region. Minakata telegraphed his acceptance. With no precedent for a commoner giving an imperial lecture, he soon became the center of the public attention and extremely busy preparing specimens. On June 1, 1929, it had been raining since morning. Minakata headed for Kashima Island in a frock coat he had bought in America and kept for years. After taking the Emperor for a walk in the woods on the island, Minakata, while showing specimens, gave him a 25 minute lecture, on board the royal ship Nagato, on slime molds and marine life. He also presented the Emperor with gifts including 110 specimens of slime molds kept in empty taffy boxes. A chamberlain recalled: "Rumors of his eccentricity had made me doubt his capability, but my worry turned out to be utterly groundless when I met this well mannered and polite man. He was a gentleman who had experience of living abroad as well as a traditional Japanese who showed a respect for the Imperial Family." It was the most glorious day in Minakata's life. In the afternoon, he took pictures of him and Matsue in their finest attire at a studio and shared the moment with his relatives and close friends by giving sweets he had received from the Imperial Household. Next year, in commemoration of the Emperor's visit to Kashima, a monument was erected on the edge of a dense wood near the point where the emperor had landed. Inscribed on the monument is a poem Minakata wrote hoping that the island would be protected forever by the benevolence and the power of the Emperor. In May 1962, more than 30 years later, the Emperor and Empress visited southern Wakayama again. Inspired by a view of Kashima from a hotel room on the Shirahama Beach the Emperor composed a waka poem, which was inscribed on the monument erected in front of the Minakata Kumagusu Museum overlooking the Kashima island. :
Соңғы жылдар
1937 жылы Қытай-Жапон соғысы басталды, соғыс өршіген сайын халықтың жағдайы нашарлады. Минаката да осының құрбаны болды. Ескі достарынан айырылу оған қосымша соққы болды. Ол денсаулығын бірте-бірте жоғалтып, төсекте жатты. Көп рет әлсіздіктен құлағанына қарамастан, «Нихон» (жапондық саңырауқұлақтарының суреттелген анықтамалығы; сурет салу) жұмысын аяқтауға, жазбалар жасауға және әріптестеріне кеңес беруге тырысты. 1941 жылдың желтоқсан айында, Тынық мұхитындағы соғыс басталғаннан кейін, Минакатаның жағдайы қиын болды. 29 желтоқсанда ол "Мен төбеде лаванды гүлдер гүлдегенін көріп тұрмын" деп айтып, өмірінің 75 жылын аяқтады. Ол Касима аралына көрініс беретін Танабе қаласындағы Коузанжи ғибадатханасына жерленді.
The Sino Japanese War broke out in 1937, as the war escalated, the people's life was impoverished. Minakata was not an exception. The loss of his old friends gave him an additional blow. He gradually ruined his health and stayed in bed. Although collapsing many times, he continued to work towards the completion of Nihon (the illustrated manual of Japanese fungi; drawing pictures), writing notes and giving advice to his colleagues. In December 1941, soon after the Pacific War had erupted, Minakata was in a critical condition. On the 29 December he murmured, “I can see purple flowers blooming on the ceiling” and closed 75 years of a life filled with ups and downs. He was buried at the Kouzanji Temple in Tanabe City overlooking Kashima island.
Жетістіктер
Жас Минаката Жапония феодалдық мемлекеттен батыс үлгісіндегі заманауи елге айналып жатқан тұста әлемге жол ашты. Ол Америкаға, содан кейін Ұлыбританияға барып, әлеуметтік жағдайына қарамастан, кез келген адамның тегін оқуға мүмкіндік алатын жер іздеді. Ол мұны Британ мұражайында тапты, онда ол жүздеген кітаптар, өнер туындылары, қолөнер бұйымдары және Шығыс пен Батыстың ежелгі заттарына көміліп, зерттеуге бойын берді. «Алыс Шығыстағы жұлдыз шоқтары» еңбегімен бастап, ол Nature журналына 50 диссертация, ал фольклорлық журнал Notes and Queries-ге жүздеген мақала мен очерк жариялады. Осы көптеген жарияланымдарының саны оның британдық ғылымда маңызды орын алғанын көрсетеді. Ол керемет жадыға ие болған және 10-нан астам тілді меңгерген. Бұған қоса, кітап көшіру тәжірибесі оған эмпирикалық деректерді мұқият талдау және салыстырмалы мәдени зерттеулер жүргізу дағдыларын қалыптастыруға көмектесті, бұл оның шексіз жазу қабілетінің негізі болды. Оның ең маңызды еңбектерінің бірі – «Жунишико» (Қытай зодиагының он екі жануары туралы зерттеу). Жапонияға оралғаннан кейін ол жапондық журналдар мен басылымдарға көптеген мақалаларын жариялады. Оның Кунио Янагитамен Шығыс және Батыс деректері бойынша жүргізген пікір алмасулары, олардың мол хат алысуларында көрсетілгендей, жапон фольклортану ғылымының қалыптасуы мен дамуына зор ықпал етті. Оның ең үлкен жетістіктерінің бірі – «Жапондық саңырауқұлақтарының биономиясы» атты суреттелген кітабы, ол Кертис пен Берклиге деген құрметі мен бәсекелестігінің нәтижесі болды және саңырауқұлақтарды зерттеу саласына үлкен үлес қосты, сондықтан ол халықаралық деңгейде танылуға лайық. Кітапта 4500 түрдің 15000 суреті бар. Кіріспелер жоспарланғаннан 500-ге кем болғанымен, кітапта оның саңырауқұлақтар, шырушақтар және балдырлар туралы кеңінен зерттеулері, соның ішінде Минакателла лонгифила Листер, шырушақтардың еңбектің мінез-құлқы және балықтағы паразиттік балдырлар туралы мәліметтер келтірілген. Оның ғибадатханаларды біріктіруге қарсы наразылықтарының бастауы тұрғындардың рухани орталықтарын жоғалтуына және адамдардың жақын сезімталдықпен қараған жер-суаттарының жойылуына деген терең ашуынан туды. Минаката биология, фольклор, этнология және дін зерттеулері арқылы қарастырған табиғат пен адам арасындағы экологиялық байланыс еске алуға лайық. Кейо университетінің бұрынғы президенті және Минакатаның жанкүйері болған Шинзо Коидзуми: «Жапонияның ғылыми тарихында мұндай кең білім жинаған және осындай үлкен жетістіктерге жеткен ерекше ғалым туралы жазылуы керек», – деп баға берді. Ширахамадағы Минаката Кумагусу мұражайы Минакатаның өмірі мен жетістіктерін оның естеліктері, қатысты материалдары мен кітаптары арқылы көрсетеді.
Young Minakata leaped out into the wider world when Japan was going through a metamorphosis from a feudal state into a westernized modern country. He went to America then to UK searching for a place where anybody, regardless of class, could study freely. He found it in the British Museum, where he put his heart and soul into research while buried in hundreds of books, arts and crafts and antiquities from the East and the West. With "The Constellations in the Far East" as a start, he contributed a total of 50 theses to Nature and hundreds of articles and essays to the folklore magazine Notes and Queries. This large number of articles shows he won an important place in the British academia. He was blessed with an extraordinary memory and manipulated more than 10 languages. In addition, plenty of experience of copying books enabled him to master how to scrutinize empirical documents and the methods of comparative cultural studies, which was the basis of his unbounded capacity in writing. Junishiko (A Study of Twelve Animals of Chinese Zodiac), one of his most important works, is an example. After coming back to Japan he wrote a number of articles in quick succession for Japanese journals and magazines. Discussions of historical evidence from the East and the West with Kunio Yanagita, as shown in their abundant correspondence, had a great influence to the birth and the development of Japanese folklore studies. The Illustrated Book of Bionomics of Japanese Fungi, one of his greatest achievements and the embodiment of his admiration mixed with rivalry to Curtis and Berkeley, made a huge contribution to the development of the study of fungi and thus deserves international recognition. It covers 4,500 species with 15,000 pictures. Although the entries were 500 less than planned, the book also introduced his extensive research on fungi, slime molds and algae including Minakatella longifila Lister, enigmatic behavior of slime molds and parasitic algae on fish. His advocacy of anti shrine consolidation protests had its roots in his deepest anger towards the loss of inhabitants’ spiritual hubs and the extinction of the landscape with which people felt an affinity. The ecological relation between nature and human beings, which Minakata looked at through the studies of biology, folklore, ethnology and religion, is something to keep in mind. Shinzo Koizumi, late chancellor of Keio University and an admirer of Minakata, paid his tribute: "We should write it in the academic history in Japan that a maverick scholar acquired such extensive knowledge and accomplished such great achievements." The Minakata Kumagusu Museum in Shirahama introduces the life and achievements of Minakata through the exhibitions of his memorabilia, related materials, and books.