Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Корольдік теңіз флоты кемелерінің тарихи санаты
Корольдік теңіз флотының желілік кемелері
Historic category for Royal Navy ships
Royal Navy ships of the line
Корольдік теңіз флотының рейтингтік жүйесінде үшінші ранг 1720 жылдардан бастап 64-тен 80-ге дейін қару-жарақ орнатылған, әдетте екі қару палубасымен салынған (содан аталған "екі палубалы" термині пайда болды) желілік кеме болатын. Жылдар бойы жинақталған тәжірибе үшінші рангілі кемелердің теңізге жүзу қабілеті (жылдамдық, басқарылуы), атыс күші және құны арасындағы ең жақсы арақатынасқа ие екенін көрсетті. Бірінші және екінші рангілі кемелер үлкен және күшті болғанымен, үшінші рангілі кемелер ең тиімді конфигурация болып табылды.
In the rating system of the Royal Navy, a third rate was a ship of the line which from the 1720s mounted between 64 and 80 guns, typically built with two gun decks (thus the related term two decker). Years of experience proved that the third rate ships embodied the best compromise between sailing ability (speed, handling), firepower, and cost. So, while first rates and second rates were both larger and more powerful, third rate ships were the optimal configuration.
Бағалау
1620 жылдары рейтингтік жүйе алғаш құрылғанда үшінші ранг кем дегенде 200, бірақ 300-ден аспайтын экипажы бар кемелер деп анықталды; осыған дейін бұл тип "орташа кемелер" деп жіктелетін. 1660 жылдарға қарай жіктеу критерийі экипаж мүшелерінің санынан қару-жарақтардың санына ауысты, және үшінші рангілі кемелер сол кезде 48-ден 60-қа дейін қару-жарақтармен жабдықталды. Ғасырдың басында критерий шектері кеңейді, үшінші ранг 60-тан астам қару-жарақ тасыды, екінші рангілі кемелерде 90-нан 98-ге дейін, ал бірінші рангілі кемелерде 100 немесе одан да көп қару-жарақ болды, төртінші рангілі кемелерде 48-ден 60-қа дейін қару-жарақтар болды. 18 ғасырдың екінші жартысында олар 500-ден 720-ға дейін адамды тасымалдады. Бұл белгілеу ерекше танымал болды, себебі оған 74 қарулы кеме кірді, ол ақырында бірнеше елдің теңіз күштері үшін ең көп таралған үлкен кеме өлшеміне айналды. Ол бірінші немесе екінші рангілі кемелерге қарағанда басқаруға оңай болды, бірақ үш палубалы кемеден басқа кез келген қарсыласты жоюға жететін оттық күшке ие болды. Оны пайдалану да арзан болды. 18 ғасырдың соңына қарай, желілік кемелер әдетте олардың қару-жарақтарының саны бойынша жіктелетін, тіпті сандар сынып атауы ретінде қолданылатын, мысалы, "үш 74-тен тұратын эскадрилья", бірақ ресми түрде рейтингтік жүйе 1817 жылы өзгеріске ұшыраған желкенді кемелер дәуірінің соңына дейін сақталды. Әдебиетте "үшінші ранг" сияқты терминдерді қолдану шатасуға әкелуі мүмкін екенін ескеріңіз: Француз теңіз күштері бес рангілі немесе деңгейлі жүйеге ие болды, бірақ кейбір британ авторлары француздың 74 кемесі туралы сөйлескенде Корольдік теңіз күштерінің "үшінші ранг" рейтингін қолданады.
When the rating system was first established in the 1620s, the third rate was defined as those ships having at least 200 but not more than 300 men; previous to this, the type had been classified as "middling ships". By the 1660s, the means of classification had shifted from the number of men to the number of carriage mounted guns, and third rates at that time mounted between 48 and 60 guns. By the turn of the century, the criterion boundaries had increased and third rate carried more than 60 guns, with second rates having between 90 and 98 guns, while first rates had 100 guns or more, and fourth rates between 48 and 60 guns. By the latter half of the 18th century, they carried between 500 and 720 men. This designation became especially common because it included the seventy four gun ship, which eventually came to be the most popular size of large ship for navies of several different nations. It was an easier ship to handle than a first or second rate ship, but still possessed enough firepower to potentially destroy any single opponent other than a three decker. It was also cheaper to operate. By the end of the 18th century, ships of the line were usually categorized directly by their number of guns, the numbers even being used as the name of the class, as in "a squadron of three 74s", but officially the rating system continued until the end of the Age of Sail, only undergoing a modification in 1817. Note that the use of terms like "third rate" in literature can lead to confusion: The French Navy had a different system of five rates or rangs, but some British authors use the Royal Navy's rating of "third rate" when speaking of a French 74.