Кіріспе

Құсқұс түрлері

Үнді құсы немесе ұзын мүңкілікті құсқұс (Gyps indicus) – Үнді субконтинентіне тән жыртқыш құс. Бұл Accipitridae тұқымдасына жататын Ескі әлемнің құсқұсы. Орташа мөлшердегі құсқұс, кішкентай, жартылай қалың түктері бар, ұзын мүңкілігі және кең, қара түсті қанаттары бар. Ол негізінен Орталық және Оңтүстік Үндістанның кішкентай жартастарында және төбелі құздардың арасында көбейеді. Үнді құсқұсы – өте маңызды түр, 2002 жылдан бері IUCN Қызыл тізімінде «Қауіпті жағдайда» деп тіркелген, себебі Үнді құсқұсы дағдарысы кезінде популяциясы күрт азайды. Табиғатта 5 000 – 15 000 ересек жекелеген құстар бар деп есептеледі. Төмендеудің басты себебі – диклофенак дәрісінен туындаған бүйрек жетіспеушілігі (малға буын ауруларын басу үшін жиі қолданылады). Диклофенак өлген малдың етін жеген құсқұстарды улаған деп саналады. 2006 жылы Үндістан, Пәкістан және Непал диклофенакты қолдануға тыйым салды. Бұл құс өзінің ареалында тағы екі құсқұс түрімен (яғни, жұқа мүңкілікті құсқұс (Gyps tenuirostris) және ақ құйрықты құсқұс (Gyps bengalensis)) бірге тіршілік етеді.

Таксономия

Үнділік қарқын (Gyps) туысына жатады, және оның жалпы және ғылыми атаулары Үнді субконтинентіне байланыстылығынан шыққан. Туыс атауы ежелгі грек тіліндегі "gyps" сөзінен, яғни "қарқын" деген мағынадан, ал түр атауы нео-латынша "indicus" ежелгі грек тіліндегі "indikós" сөзінен, "үнді" деген мағынадан алынған. Жұқа мүңкілі қарқын (Gyps tenuirostris) 2001 жылға дейін үнділік қарқынының бір түрі саналған. Ядролық және митохондриялық ДНҚ деректеріне сүйене отырып, 2001 жылы ол үнділік қарқыннан бөлек түр ретінде танылды.

Таралуы және мекендейтін ортасы

Үнділік қарқынның таралу аймағы оңтүстік-шығыс Пәкістаннан оңтүстік Үндістанға дейін, ал шығыста Индокитай мен Малайя түбегінің солтүстігіне дейін созылады. Олар жартылай шөлдерден бастап құрғақ етектенген тауларға, ашық далаларға, ауылдарға жақын егістік жерлерге, сондай-ақ қалалардағы қоқыс жиналатын орындар мен мал сою орындарына дейін әртүрлі жер бедерлерінде кездеседі. Бұл құстар көшпес, бірақ күніне жүздеген шақырым қашықтыққа ұшып, тамақ іздейді. Үнділік қарқындар жартастарда немесе биік ғимараттарда, сирек ағаштарда ұялайды. Олардың кішкентай, жалаңаш, қоңыр қара түсті басы, қауырсынсыз ұзын мойны, қара көздері және ақшыл жасыл сары түсті ұзын, сарғыш мүсігі бар. Олардың қанаттарының ені кең.

Бастарының жалаңаштығы оларға қоршаған ортаға байланысты дене температурасын сақтауға көмектеседі. Суық болғанда, олар мойындарын денелеріне жақын тартып, жылуды сақтайды, ал ыстық болғанда мойындарын созып, салқындатады.

Мінез-құлық және экология

Үнділік бүркіт – өте күшті ұшқыш, ол жылулық конвекциялық ағымдармен ұшып жүреді. Ол сырғалғанда сағатына 35 км жылдамдыққа жетеді және үздіксіз алты-жеті сағат бойы ұша алады. Үнділік бүркіт негізінен жартастарда ұялайды және көбінесе кішкентай топтарда, кейде басқа бүркіт түрлерімен кездеседі. Ол экожүйеде маңызды рөл атқарады, өйткені шіріп бара жатқан етті алып тастайды, әйтпесе аурулар таралуы мүмкін. Ол өліктерді іздеу үшін кең аумақтарды, кейде жүздеген шақырымды шарлайды және оларды көру арқылы табады. Жбайы табиғаттағы бүркіттердің өмір сүру ұзақтығы ұзақ болғанымен, олар адам қоныстарына жақын жерлерде көбірек кездеседі. Адам қоныстарында үнділік бүркіттер жол апатынан, жоғары кернеулі электр сымдарына соқтығысудан, пойызбен соқтығысудан және жел диірмендері сияқты биік құрылымдарға шағылысудан көбірек өлім-жітімге ұшырайды. Үнділік бүркіттер шамамен бес жасқа келгенде көбейе бастайды. Ұя салу қыркүйек айында басталады, ал көбейту қараша мен наурыз айлары аралығында жүзеге асады. Жұмыртқасы таза ақ түсті немесе қызылтым дақтармен боялған болады. Ата-ана екеуі де жұмыртқаны кезекпен күтіп жатады және жұмыртқа шамамен 50 күнде жарылады. 2002 жылдан бері IUCN Қызыл тізімінде оның популяциясы тез төмендегендіктен, түрдің жоғалу қаупі зор екені жарияланды. Бұл тез төмендеудің себебі ветеринариялық препарат диклофенактан улану болып анықталды. Диклофенак – ірі қара малдың буындарының ауырсынын басу үшін жиі қолданылатын стероид емес қабынуға қарсы препарат. Бұл препарат өлген ірі қара малдың еті арқылы бүркіттерге жеткені күдіктелді, олардың бүйректері жеткіліксіз жұмыс істеуіне және өлуіне себеп болды. Бүркіттерсіз көптеген жануарлардың өліктері шіри бастады, бұл су көздерін ластауы және жұқпалы микробтар мен кемірткіштердің көбеюіне жағдай жасауы арқылы адам денсаулығына қауіп төндірді. Бүркіттердің жоғалуы бауырсақтардың санының да айтарлықтай өсуіне әкелді, ал олардың шағуы адамдардағы құтыру ауруының ең көп таралған себебі болып табылады. Үндістанда бауырсақтардың саны кем дегенде 5 миллионға өсті, нәтижесінде 38 миллионнан астам адам шағылды және құтырудан 47 мыңнан астам адам өліп, 34 миллиард долларлық экономикалық зиян келді. 2006 жылдың наурыз айында Үндістан үкіметі диклофенакты ветеринариялық мақсатта қолдануға тыйым салды. Диклофенактың орнына мелоксикам, басқа бір НҚҚҚ, тез метаболизденетін және бүркіттерге зиянсыз препарат қолдануға ұсынылды. Непал 2006 жылдың маусымында диклофенактың өндірілуі мен импортталуына тыйым салды, ал Пәкістан 2006 жылдың қыркүйегінде осы қадамды жасады. Фармацевтикалық компаниялар мелоксикамның өндірісін арттыруға және оның құнын диклофенақтың құнына дейін төмендетуге шақырылды, осылайша оны қолдануға ыңғайлырақ етуге тырысты. 2015 жылы Үндістан үкіметі малға берілетін дозаны азайту үшін препараттың мөлшерін 3 мл-ге дейін азайтуға бұйрық берді. Ацеклофенак және кетопрофен сияқты басқа да зиянды заттар қолданылып жатты. 2008 жылы Үндістан үкіметі диклофенак сатуды қылмыс деп жариялаған заң қабылдады, оның үшін жаза түрмеге отыру.

Қорғау

Үндістан бүркітінің санын қалпына келтіру үшін тұтқында көбейту бағдарламалары басталды. Бүркіттердің ұзақ өмір сүруіне, баяу көбейіп, тұтқында көбейтудің өте қиын болуына байланысты, бағдарламалардың ұзаққа созылуы күтілуде. Тұтқында көбейтілген құстар диклофенак жойылғаннан кейін ғана жабайы табиғатқа жіберіледі. 2014 жылы Азияның бүркіттерін жойылудан құтқару бағдарламасы 2016 жылға дейін тұтқында көбейтілген құстарды жабайы табиғатқа шығаруды жоспарлап жариялады. 2016 жылы Пинжордағы Жатайю консервациялық көбейту орталығы Азиядағы алғашқы бүркіттерді қайта орналастыру бағдарламасы аясында тұтқында көбейтілген бүркіттерді жабайы табиғатқа жіберді. Үндістан түбегінде, Карнатака және Тамил Наду штаттарында аз ғана құстар көбейді. Бұған қоса, Батыс Бенгалия, Ассам және Мадхья-Прадеш штаттарында, сондай-ақ зообақтармен бірлесіп, тағы үш көбейту орталығы құрылды.

Мәдени және экономикалық маңызы

Үндістанның құстандары көбінесе дұрыс түсінілмейді, олардан қорқады және оларды негізінен өліктермен қоректену әдеттеріне байланысты төмен жаратылыстар деп есептейді. Олар түйінді түр ретінде маңызды экологиялық рөл атқарады және тиімді тазалаушылар болып табылады. Үндістан субконтинентінде, мүйізді малдың саны көп және өлекселерді өртеу және өңдеуге мүмкіндіктер шектеулі болғандықтан, құстандар өліктерді тиімді түрде тазалап, денсаулыққа пайда әкеледі және экономикалық шығындарды үнемдейді. Жатайю – индуист эпосы Рамаянадағы құс немесе құстанның кейпіндегі жартылай құдай. Үндістандағы парсы халқы денелерді "Тыныштық мұнарасы" деп аталатын биік мұнараларда ашық қалдырады, осылайша құстандардың олармен қоректенуіне мүмкіндік береді.