Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кіші класы - кірпікше эукариоттар
Subclass of ciliate eukaryotes
Перитрихтер (лат. Peritrichia) – кірпікшелердің ірі және ерекше тобы. Перитрихтерді алғаш рет 1859 жылы Фридрих фон Штайн сипаттаған. Алғашқыда олар спиротрихтерге жатқызылған, кейін жеке категория ретінде қарастырылып, қазіргі орналасуын алды.
The peritrichs (Latin: Peritrichia) are a large and distinctive group of ciliates. The peritrichs were first defined by Friedrich von Stein in 1859. Initially they were considered spirotrichs, then treated as a separate category, before receiving their modern placement.
Құрылымы
Олар көбінесе қоңырау немесе дискі пішіндес болады, айқын пароральді мембрана ауыз қуысынан пайда болып, жасушаның алдыңғы бөлігінің айналасын сағат тіліне қарсы бағытта айналады және оған кішірек мембранельдер қатары сүйемелдейді. Ауыз қуысы апикальді және конус тәрізді, тікелей оған құятын жирылатын вакуоласы бар. Қозғанда жасушаның алдыңғы бөлігі жирылуы мүмкін. Денесінің қалған бөлігі, жылдам қозғалатын түрлер мен сатыларында артқы жағын айналдыратын телотрох жолағынан басқа, кірпікшелермен жабылмайды.
They are usually bell or disc shaped, with a prominent paroral membrane arising from the oral cavity and circling counter clockwise around the anterior of the cell, accompanied by a smaller series of membranelles. The oral cavity is apical and funnel shaped, with a contractile vacuole discharging directly into it. When disturbed, the anterior of the cell can contract. The rest of the body is unciliated, except for a telotroch band circling the posterior in mobile species and stages.
Сессилидалар отряды
Перитрихиялардың ірі тобы – Сессилидалар. Олардың көпшілігі артқы кинетосомаларын өзгертіп, жирылатын сабақ шығарады. Телотрох деп аталатын, тігісі жоқ кезеңінде ауызы болмайды. Бұл организмдер тұщы және теңіз орталарында кең таралған, олардың көпшілігі су өсімдіктері мен жануарларына бекініп тіршілік етеді. Олар жеке немесе тармақталған колониялар түзеді. Аз ғана түрлері лорика бөліп шығарады. Vorticella – ең белгілі туыстардың бірі. Сабақтары 2 мм-ге дейін жетеді, ал кейбір жағдайларда, егер олар күшті жирылатын болса, 3 мм-ге дейін созылуы мүмкін.
The larger order of Peritrichia are the Sessilida. Most of these have modified posterior kinetosomes which secrete a contractile stalk. The unattached stage, called a telotroch, is mouthless. These are common in both freshwater and marine environments, and many live attached to aquatic plants and animals. They are either solitary or produce branched colonies. A few secrete a lorica. Vorticella is one of the best known genera. Stalks may be as long as 2 mm, and in some cases where they are highly contractile can be extended up to 3 mm.
Мобилизация тәртібі
Басқа перитриктер Мобилидалар отрядын құрайды. Бұл түрлерде жасушаның артқы жағы кеңейіп, күрделі бекіткіш құрылымға айналады, бұл жасушаға қандайда бір иесіне уақытша жабысуға мүмкіндік береді. Көбінесе олар тұщы су және теңіз омыртқасыздарының терісінде немесе жегіштерінде тіршілік етеді, бірақ балықтар және тіпті басқа кірпікшелер сияқты басқа да иелер кездеседі, сондай-ақ басқа да жерлерде де таралған. Кейбіреулері балықтар үшін патогенді болуы мүмкін.
The other peritrichis make up the order Mobilida. In these the posterior of the cell is enlarged and modified to form a complex holdfast, allowing the cell to temporarily attach to some host organism. Most live on the integument or gills of freshwater and marine invertebrates, but other hosts occur, including fish and even other ciliates, and other locations as well. Some can be pathogenic for fish.