Жункес Ju 188: Екінші дүниежүзілік соғыстың бомбалаушысы
Junkers Ju 188
Жункес Ju 188 "Rächer" бомбалаушысы: Екінші дүниежүзілік соғыстағы неміс әуе күштерінің жоғары өнімді орташа бомбалаушысы. Жаңарту, өндіріс шектеулері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Junkers Ju 188 "Rächer" (құтылушы) – Германияның Люфтваффе әскері үшін жасалған орташа және жоғары өнімділіктегі бомбалаушы ұшақ. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Ju 88-дің жетілдірілген нұсқасын алмастыру мақсатымен, артық тиеу көлемімен және жақсырақ қасиеттерімен жасалды. Жақсартылған Ju 88 үлгілерінің болуына және одақтастардың неміс өнеркәсібіне қарсы стратегиялық бомбалау шабуылдарының күшеюіне байланысты, бұл ұшақ шектеулі санда ғана өндірілді, нәтижесінде неміс өнеркәсібінің күші көбінесе истребительдерді жасауға жұмсалды.
The Junkers Ju 188 "Rächer" (avenger) was a German Luftwaffe high performance medium bomber built during World War II, the planned follow up to the Ju 88 with better performance and payload. It was produced only in limited numbers, due both to the presence of improved versions of the Ju 88, as well as the increasingly effective Allied strategic bombing campaign against German industry and the resulting focus on fighter production.
Өмірбаян
1936 жылы Junkers Ju 85 және Ju 88 ұсыныстарын ұсынды, олар жаңа стандартталған Люфтваффе жоғары жылдамдықты тактикалық бомбалаушысы – Schnellbomber (тез бомбалаушы) конкурсына қатысты. Екі конструкция дерлік бірдей болды, айырмашылығы Ju 85 екі рульді, ал Ju 88 бір вертикальды қанатты пайдаланған. Сонымен қатар, олар Ju 85B және Ju 88B модификацияланған нұсқаларын ұсынды, олар да бастапқы конструкцияларға ұқсас болды, бірақ «жұмыртқа тәрізді» қадамсыз кабинаның алдыңғы фюзеляж дизайнын қолданды, ол барлығы үш онға жуық қисық терезе панельдерінен тұратын, жылыжай сияқты жақсы құрастырылған желіні құрады. Бұл Heinkel He 111P-ден бастап, барлық жаңа неміс бомбалаушыларының дизайнында көрініс тапқан «оқ мұрын» дизайн философиясының тағы бір мысалы болды. Ju 88B-нің жаңа мұрын дизайны, Ju 88 V7 прототипіндегі «қосылған» Bola блогымен салыстырғанда, мұрын астындағы Bola қорғаныс позициясының алдыңғы бөлігін жаңа мұрын дизайнымен тығыз байланыстырды. Бұл Ju 88B үшін кедергінің азаюын және көрінеудің жақсаруын қамтамасыз етті. Ол кезде бұл тым радикалды деп саналды, сондықтан қарапайым, жеке шыныланған жоғарғы кабинасы «жылыжай» рамкалы шатырымен және «қоңыздың көзі» рамкалы, көп панельді мұрын шынысымен, «қадамды» кабина дизайнынан туындаған Ju 88A алғашқы Schnellbomber өндіріс келісімін жеңіп алды. Рейх Әуе Министрлігі (RLM) Schnellbomber-ді алмастыру үшін жаңа дизайнды іздестіруде болды, ол жылдамырақ, биікке көтерілетін және үлкен соғыс жүгін тасымалдайтын болар еді. Бұл «Бомбалаушы B» бағдарламасы ретінде пайда болды, бірақ Junkers Jumo 222 сияқты үлкен қозғалтқыштардың өндіріс үшін жеткілікті сенімді болмауына байланысты ол ұзаққа созылды. Junkers Ju 288 жарысқа жетекшілік етсе де, қозғалтқыштардың жеткізілу күні белгіленбеген. Жедел қажеттілікті қанағаттандыру үшін Ju 88B жобасы қайта ұсынылды. Бұл нұсқада олар Ju 88B-нің жаңа қадамсыз кабина дизайнымен, жақында сынақтарды бастаған және жеткізілім күтіліп тұрған, сондай-ақ қозғалтқыш пен майды салқындату үшін қайта жобаланған дөңгелек радиатор жүйесін қажет ететін жаңа Junkers Jumo 213 қозғалтқышымен жабдықталған соңғы қысқа қанатты Ju 88 A 1 фюзеляжын негіз ретінде пайдаланды. RLM сонымен қатар ұшақтың Kraftei (қуат жұмыртқасы) бірлік орнатылымындағы BMW 801 радиалды қозғалтқышын қабылдауға болатынын, қозғалтқыш ұяларына ешқандай өзгеріс енгізбестен, талап етті. RLM жаңа дизайнмен әсерленбеді, өйткені ол қолданыстағы Ju 88A үлгісінен айтарлықтай жақсартуды ұсынбады, бірақ Junkers-ке прототип жұмысын жалғастыруды және дизайнды BMW 139 радиалды қозғалтқышымен жабдауды ұсынды. Алайда, бұл қозғалтқыш бірнеше аптадан кейін тоқтатылды және оған негізделген барлық жобалар жаңа және қуатты BMW 801 қозғалтқышына көшірілді.
In 1936, Junkers submitted proposals for the Ju 85 and Ju 88 into competition for the new standardized Luftwaffe high speed tactical bomber, known as the Schnellbomber (fast bomber). The two designs were almost identical, differing only in that the Ju 85 used a twin rudder and the Ju 88 a single fin. At the same time, they offered modified versions of each as the Ju 85B and Ju 88B, again similar to the original designs but using an "egg shaped" stepless cockpit forward fuselage design that comprised a greenhouse like, well framed network of some three dozen compound curved window panels in total. This was another example of the "bullet nose" design philosophy that almost all new German bomber designs exhibited, from the time of the Heinkel He 111P onwards. The new nose design for the Ju 88B also tightly integrated the forward end of the undernose Bola ventral gondola defensive gun position into the newer nose design, when compared to the "added on" Bola unit pioneered on the Ju 88 V7 prototype. This meant the Ju 88B offered somewhat lower drag and better visibility. At the time, this was considered too radical and the Ju 88A with its simpler, separately glazed dorsal cockpit "greenhouse" framed canopy, and "beetle's eye" framed, multi flat panel nose glazing comprising a "stepped" cockpit design from the separation of the pair of glazed units by the sheetmetal of the upper fuselage nose winning the initial Schnellbomber production contract. The Reich Air Ministry (RLM) was already in the process of looking for the replacement for the Schnellbomber, a new design that would be faster, fly higher, and have a larger warload. This emerged as the "Bomber B" program, but this was extensively delayed due to the failure of the large class engines, like Junkers' Jumo 222, to become reliable enough for production use. Although Junkers' Ju 288 was leading the contest, there was no delivery date on the engines. To address the immediate need, the Ju 88B project was re submitted as a stop gap. For this version, they used the latest short wing Ju 88 A 1 airframe as a baseline with the Ju 88B's new stepless cockpit design, with the new Junkers Jumo 213 engine, which had recently started bench testing and was expected to deliver and required a redesigned annular radiator system for engine and oil cooling. The RLM also stipulated that the aircraft should also be able to accept the BMW 801 radial engine in a Kraftei (power egg) unitized installation, with no modification to the engine nacelles. The RLM was not impressed with the new design, as it offered only small improvements over the Ju 88A model in service but suggested that Junkers continue with the prototype work anyway and that they consider fitting the design with the BMW 139 radial. This engine was cancelled only a few weeks later and all designs based on it moved to the newer and more powerful BMW 801.
Жоғарғы үлгілер, Ju 88 B-0
Ju 88B V1 прототипі D AUVS, 1940 жылдың басында 801A/B қозғалтқыштарымен алғаш рет ұшты. Фюзеляж бен құйрық бөліктері Ju 88 A 1-ге ұқсас болды, бұл мәселе тудырды: қосымша қуатпен, конструкция қазір кішкентай бомба бөліміне сыятын жүкке қарағанда әлдеқайда көп жүк көтере алатын болды. Сондықтан әрбір қанатқа, қозғалтқыштардан сыртқа, қосымша сыртқы ілмек орнатылды, бірақ осы ілмектерді пайдалану ұшу қасиеттерін нашарлататын еді. Жаз бойы Ju 88 A 4 ұшақтарының негізінде 10 Ju 88 B 0 ұшағы жеткізілді. A 4 жаңа дөңгелектелген қанат ұштарымен ұзын қанатты пайдаланды, бұл бастапқы Ju 88A 1-дің қысқа қанаттарымен салыстырғанда биіктікте жақсырақ ұшуға мүмкіндік берді. Бірақ, аэродинамиканы жақсарту және жаңа үшкір қанат ұштары, британдық Spitfire Mks. VII және VIII ұшақтарындағы жоғары биіктіктегі ұшу талаптарына сәйкес орнатылғандарына ұқсас, созылуды бұрынғы деңгейде ұстап тұрды. Ұшақ конструкциясындағы өзгерістер ауырлық орталығын сәл өзгертті, сондықтан әйнекпен жабдықталған кабина сәл ұзартылды, ұшақтың тепе-теңдігін қалпына келтіру үшін, сонымен қатар экипаждың басқа мүшелеріне жақсы көрінуді қамтамасыз ету үшін. Қызметтік сынақтар сәтті аяқталды, ал ұшқыштар жаңа кабина дизайнын жоғары бағалады. Дегенмен, RLM қазіргі A 5 және болашақ A 4 ұшақтарына қарағанда өнімділіктің шамалы жақсаруына инвестиция жасаудың қажеті жоқ деп ойлады. Оның орнына, өндіріске дейінгі үлгілер қару-жарақ, бомба тастау құралдары мен сыртқы бомба ілмектерін алып тастау арқылы ұзақ қашықтыққа барлау ұшақтары ретінде қайта жабдықталды, ал бомба бөліміне жанармай бактерілері орнатылды. Бірнеше ұшақтар Junkers компаниясы одан әрі жетілдіру үшін сақталды. Олардың бірі аздап жаңартылған 801L қозғалтқыштарымен және кабинаның ең жоғарғы бөлігіне орнатылған, MG 131 пулеметімен жабдықталған кішкентай электрмен басқарылатын мұнарамен жабдықталды.
The prototype Ju 88B V1, D AUVS, flew for the first time with the 801A/B engines in early 1940. The fuselage and tail surfaces were identical to the Ju 88 A 1, which presented a problem: with the extra power, , the design could now carry considerably more load than the small bomb bay could fit. An additional external shackle was then added to each wing well outside the engines, although using the rack would seriously hamper performance. During the summer, a pre production run of 10 Ju 88 B 0 based on the pre production Ju 88 A 4 airframes were delivered. The A 4 used a longer wing of span from new rounded wingtips for better altitude performance, when compared to the initial Ju 88A 1's shorter span, but attention to streamlining and new pointed wing tips, somewhat resembling those fitted to the British Spitfire Mks. VII and VIII for their own intended high altitude flight requirements, kept drag to about what it was earlier. The airframe changes moved the center of gravity slightly, so the glazed cockpit area was made slightly longer to re balance the aircraft, while also offering better visibility for other members of the crew. Service tests were all successful, and the pilots generally lauded the new cockpit design. However, the RLM still remained unconvinced that the small improvement in performance over the existing A 5's and future A 4's was worth investing time in. Instead, the pre production models were modified as long range reconnaissance aircraft by removing the guns, bombsights, and external bomb shackles, and fitting fuel tanks into the bomb bay. Several of the airframes were retained by Junkers for further development. One of these was fitted with the slightly updated 801L engines and a small power operated turret on the extreme top of the cockpit mounting a MG 131 machine gun.
Нұсқалар
1942 жылы Юнкерстің маңызды Бомбардировщик В бағдарламасына үміткері Ju 288 жақын арада дайын болмайтыны және Ju 88 жылдам жақсарып келе жатқан RAF және кеңестік VVS истребительдерінің ықпалына түсе бастағаны анық болды. RLM соңында Ju 88B-нің тіпті шағын жетістіктері де қарастыруға тұрарлық екенін шешті және Юнкерстен Ju 188 ретінде жақсартылған ұшақ сұрады. Ju 88 E 0-дің жалғыз корпусы мұнараның астында тағы бір MG 131, алға қарай мұрын арқылы және екі MG 81Z пулеметінен тұратын, біріктірілген құрсақ бөлігіндегі Бола гондоласы арқылы артқа қарай ату мүмкіндігімен жаңартылды. Тағы екі корпустың қозғалтқыштары мен қанаттары алынып тасталды, себебі Ju 188 британдық кемелерге қарсы ұзақ су үстіндегі ұшуларда қолданылуы жоспарланған, олар суға қону сынақтары үшін пайдаланылды. Екінші Ju 188 сынақ корпусы басқа Ju 88 A 4-тен құрастырылды, оған жоғары биіктікте бағытты басқаруды жақсарту үшін үлкен, трапеция тәрізді тік құйрық бөлігі орнатылды, бұл мүмкіндік болашақ Ju 88 модельдерінде, ең бастысы Ju 88G түнгі истребительдерінде де қолданылды. Бұл корпус бастапқыда Ju 88 V44 деп аталды, кейіннен Эрхард Милх: "Осылайша жау бұл жаңа нәрсе деген ойға келеді" деп айтқандай, Ju 188 V1 деп аталды. 1942 жылдың қазан айында Ju 188 өндіріске қабылданды. Қаңтар айында екінші прототип жеткізілді, ол сыртқы бомба ілмектерін қозғалтқыштарға жақын жерге жылжытты. Екеуі де 88 А4 ұшағына орнатылған пикелік бомбалау жүйесін ақпан айында сынақтан өткізе бастады. Содан кейін RLM тағы бір өзгеріс сұрады, бұл ұшаққа BMW 801 немесе Jumo 213 қозғалтқыштарын толық Kraftei немесе "қуат жұмыртқасы" түріндегі стандартты қозғалтқыш жиынтығы ретінде орнатуға мүмкіндік берді, оны жай ғана бұрап бекітуге және қосуға болады. Jumo 213 қозғалтқышына қатысты алаңдаушылықтар, қазір бірнеше жыл кешіккен, оның биіктікте жақсы жұмыс істеуімен толықтай өтелді, сондықтан егер ол қол жетімді болғанда 213-ке ауысу мүмкіндігі болса, ұшақты сәл кешіктірудің мәні бар еді. Екінші Ju 188 прототипі 1943 жылдың қыркүйек және қараша айлары аралығында Рехлинге ұшырылды.
By 1942, it was becoming clear that Junkers' candidate for the important Bomber B program, the Ju 288, was not going to be ready soon and that the Ju 88 was increasingly at the mercy of rapidly improving RAF and Soviet VVS fighters. The RLM finally decided that even the small gains in performance in the Ju 88B were worth considering and asked Junkers for an improved aircraft as the Ju 188. The sole Ju 88 E 0 was modified with another MG 131 firing rearward just below the turret, one firing forward through the nose and twin MG 81Z machine guns in the integrated ventral Bola gondola firing rearward. Two other airframes had their engines and outer wings removed to act as testbeds for water ditching, as it was planned to use the Ju 188 in long overwater flights against British shipping. A second Ju 188 test airframe was built from another Ju 88 A 4, this one including a larger, more trapezoidal vertical tail surface set to provide more directional control at higher altitudes, a feature also used on future Ju 88 models, most importantly on the Ju 88G night fighters. Originally known as Ju 88 V44, this airframe was later named Ju 188 V1, "so the enemy gets the impression it's something new", said Erhard Milch. In October 1942, the Ju 188 was chosen for production. A second prototype was delivered in January, which moved the outer bomb shackles to a position inboard of the engines. Both started testing the dive bombing system installed in the 88 A 4 in February. The RLM then asked for another change, allowing the aircraft to mount either the BMW 801 or Jumo 213 engines as a complete Kraftei or "power egg" common engine installation, that would simply be bolted on and hooked up. Concerns about the Jumo 213, now years overdue, were offset by this engine's better altitude performance, so it made sense to delay the aircraft slightly if that meant it could switch to the 213 as soon as they became available. The second Ju 188 prototype was flown in at Rechlin between September and November 1943.
Ju 188 C
Түпнұсқа Ju 88 B-мен шатасуды болдырмау үшін бастапқыда "B үлгісін" өткізіп жіберу жоспарланған, бірақ алғашқы жоспарда A және E үлгілері "As" деп аталатын, ал Ju 188 C келесі модель болар еді. C сериясы аз ғана A 1 машиналарының біреуін өңдеу арқылы бір данаға дейін салынды. Құйрығына жаңа, электрмен және қашықтан басқарылатын FA 15 мұнарасы орнатылды, онда екі MG 131 зеңбірегі болды, олар кабинаға орнатылған қос перископты (жоғарғы және төменгі) жүйемен бағытталды. Бұл өзгеріс қорғаныс өртін күшейтетін еді, бірақ неміс конструкцияларында мұндай нәрсе жетіспейтін, ал сенімділігі өте нашар болғандықтан жүйеден бас тартуға шешім қабылданды.
It was planned all along to skip over a "B model" to avoid confusion with the original Ju 88 B but in the original plan the A and E models would be called As and the Ju 188 C would be the next model. The C series was built to the extent of a single example, by modifying one of the few A 1 machines. A new power operated, remotely operated FA 15 turret was mounted in the tail and had two MG 131s, aimed with a double periscope (top and bottom) system mounted in the cockpit. This modification would have greatly improved defensive firepower, always lacking on German designs but reliability was so poor it was decided to abandon the system.
188 Ж және Т
1944 жылдың басында A және E модельдерінің барлау нұсқаларына көшу туралы шешім қабылданды. Ұшақ корпусы бомба нысаналаушысы мен алдыңғы қаруын алып тастау арқылы өзгертілді, сондай-ақ ұшу қашықтығын арттыру үшін қосымша жанармай бактері қосылды. Ju 188 D 1 басқа жағынан A 1 ұшағына ұқсас болды, ал Ju 188 D 2 теңіз барлауы үшін мұрындық радарымен жабдықталды. E модельдерінің ұқсас түрлендірілімдері Ju 188 F 1 және Ju 188 F 2 болды.
In early 1944, it was decided to focus on reconnaissance versions of the A and E models. The airframe was modified with the removal of the bomb aimer and forward gun and additional fuel cells were added to extend the range to The Ju 188 D 1 was otherwise similar to the A 1 and the Ju 188 D 2 had nose radar for naval reconnaissance. Similar conversions of the E models were the Ju 188 F 1 and Ju 188 F 2.
188 G & H
Ju 88 ұшағының 188 ұшағына көшкен бір мәселесі – бомбаларды ішкі кеңістікте сақтауға жеткіліксіз орын болды. Екі ұшақ та бомбалардың көп бөлігін қанат астындағы тіреулерге орналастырды, бұл олардың қасиеттерін айтарлықтай нашарлатты. Бұл мәселені G және H модельдерінде шешу жоспарланған, олар фюзеляжды төмен қарай кеңейтіп, ағаштан жасалған қосымша бөлік (панниер) орнату арқылы көбірек орын жасады. Бұл өзгеріс сонымен қатар, құйрық бөлігінде C модельінің қашықтан басқарылатын орнына, адам басқаратын мұнараны орнатуға мүмкіндік берді, бірақ бұл жүйе де қашықтан басқарылатын FA 15 сияқты тиімсіз болып шықты. Ол тым кішкентай болғандықтан, тек ең кішкентай адамдар ғана сыйып, төтенше жағдайда қашуға орын қалдырмады. RLM адам басқаратын мұнарадан бас тартып, FA 15-ті орнатуды жоспарлады, тіпті ол сенімді болмаса да. Аз ғана салынған Ju 188G прототиптерінің құйрық бөлігі алғашқы екі Ju 287 прототиптерін құруда қолданылды.
One problem with the Ju 88 that carried into the 188 was the lack of internal room for bomb storage. Both carried the majority of their bombload on racks under the wing, where it greatly affected performance. This was to have been addressed in the G and H models, which extended the fuselage downward for more room with the addition of a wooden pannier. The modification also left enough room at the tail to fit a manned turret in place of the C model's remote control one but this system proved to be just as limited as the remote control FA 15. It was so small that only the smallest men could fit into it and left them with no room to escape in an emergency. The RLM rejected the manned turret and planned on mounting the FA 15 even if it were unreliable. Tail empennages of the few Ju 188G prototypes built were used in construction of the first two Ju 287 prototypes.
188 R
1944 жылдың жазында үш E үлгісі радар қосылып, алдыңғы бөлігіне төрт 20 мм MG 151/20 немесе екі 30 мм (1,18 дюйм) MK 103 зеңбірегі орнатылып, түнгі күреске арналған ұшақтарға айналдырылды. 188-дің жақсы көрінуі түнгі шайқастарда тиімсіз болды және радардың арттырған қарсылығы жылдамдық айырмашылығын жойғандықтан, Ju 188 R 0 тапсырыс берілмеді.
In the summer of 1944, three E models were modified as night fighters with the addition of radar and either four 20 mm MG 151/20s or two 30 mm (1.18 in) MK 103 cannons in the nose. The better visibility of the 188 was not useful in night fighting and because the added drag of the radar washed out any speed difference, the Ju 188 R 0 was not ordered.