Жасыл саясат: Экологиялық тұрақтылық идеологиясы

Кіріспе

Экологиялық тұрақты қоғам құруға бағытталған саяси идеология.

Жасыл саясат немесе экополитика – экологиялық тұрақты қоғамды дамытуға ұмтылатын саяси идеология. Ол көбінесе, бірақ әрқашан емес, қоршаған ортаны қорғау, зорлық-зомбылықсыздық, әлеуметтік әділдік және жергілікті демократия негізінде қалыптасады. Бұл идеология 1970-ші жылдарда Батыс әлемінде қалыптаса бастады. Содан бері әлемнің көптеген елдерінде жасыл партиялар құрылып, нығайып, сайлауларда бірқатар жетістіктерге қол жеткізді. "Жасыл" саяси термині алғаш рет 1970-ші жылдардың соңында құрылған неміс "Die Grünen" ("Жасылдар") партиясымен байланысты қолданылды. "Саяси экология" термині кейде академиялық ортада қолданылады, бірақ ол экологиялық және әлеуметтік ғылымдарды саяси экономикамен интеграциялайтын, деградация, қақтығыстар, табиғатты қорғау және әлеуметтік қозғалыстар сияқты тақырыптарды зерттейтін салааралық зерттеулердің кең ауқымын білдіреді. Жасыл саясатты қолдаушылар табиғатты қорғау, экологиялық, феминистік және бейбітшілік қозғалыстарымен көптеген идеяларды бөліседі. Демократия және экологиялық мәселелерден өзге, жасыл саясат азаматтық бостандықтар, әлеуметтік әділдік, зорлық-зомбылықсыздық, кейде жергіліктік идеологияның түрлері және әлеуметтік прогрессивизмді қолдайды. Жасыл партиялардың бағдарламалары саяси спектрде көбінесе солшыл бағытта қарастырылады. Жасыл идеология экофеминизм, экосоциализм және жасыл анархизм сияқты басқа да экоцентрикалық саяси идеологиялармен байланысты, бірақ оларды жасыл саясаттың түрлері ретінде қарастыру шарасы талқылауға ашық. Солшыл жасыл саяси философияның дамуымен бірге, экокапитализм және жасыл консерватизм сияқты экологиялық компоненттерді қамтитын оңшыл қозғалыстар да пайда болды.

Әсерлер

Жасыл саясатты қолдаушылар оны тек саяси идеология емес, жоғары дүниетанымының бір бөлігі деп есептейді. Жасыл саясаттың этикалық позициясы түрлі көздерден құралады – жергілікті халықтардың құндылықтарынан бастап Махатма Ганди, Барух Спиноза және Якоб фон Уэкскюллдің этикасына дейін. Бұл адамдар ұзақ мерзімді перспективада жеті буынды ойлау қабілетін және әрбір адамның моральдық таңдау жасаудағы жеке жауапкершілігін қолдау арқылы жасыл ой-сананы дамытуға әсер етті. Адамның табиғатқа тигізетін зиянды әсерлерінен туындаған алаңдаушылық, қазіргі заманғы экологиялық санадан бұрын пайда болған. Көне Рим мен Қытайдың әлеуметтік сыншылары ауаның, судың және шудың ластануына наразылық білдірген. Экологияның философиялық тамырларын Франциядағы Руссо сияқты ағартушылар мен кейіннен Америкадағы жазушы және табиғатты зерттеуші Торо еңбектерінен табуға болады. Ұйымдасқан экологиялық қозғалыс 19 ғасырдың соңында Еуропа мен АҚШ-та индустриалдық революцияға, оның шексіз экономикалық кеңеюіне қарсы реакция ретінде пайда болды. "Жасыл саясат" алғаш рет 1892 жылы Сан-Францискода құрылған Сьерра клубы сияқты табиғатты қорғау және сақтау қозғалыстары ретінде басталды. Бүгінгі жасыл партияларды құрайтын солшыл жасыл платформалар экология ғылымынан терминологияны, ал экология, терең экология, феминизм, пацифизм, анархизм, либертариандық социализм, либертариандық мүмкіндіктер, әлеуметтік демократия, экосоциализм және/немесе әлеуметтік экология немесе жасыл либертариандықтан саясатты алады. 1970 жылдары осы қозғалыстардың беделі артқан сайын, жасыл саясат олардың мақсаттарын біріктіретін жаңа философия ретінде қалыптасты. Жасыл партияның саяси қозғалысын кейбір оңшыл және фашистік партияларда ұлтшылдықтың кейде экологиялық саясатты "ана мекенге" деген мақтаныш сезімі ретінде жариялайтын ұлттық саясаттың бір түрімен шатастыруға болмайды.

Ерте дамуы

1970 жылғы маусымда «Кабутерс» деп аталатын голландиялық топ Амстердам қалалық кеңесінде (Gemeenteraad) 45 орынның 5-ін, сондай-ақ Гаага және Лиуварден қалалық кеңестерінде әрқайсысы екі орынды, ал Арнем, Алькмар және Лейден қалаларында бір орыннан жеңіп алды. «Кабутерс» тобы Провоның экологиялық «Ақ жоспарларының» нәтижесі болды және олар «Groene Plannen» («Жасыл жоспарлар») ұсынды. Экологиялық мәселелерге негізделген алғашқы саяси партия – 1972 жылғы наурыз айында Австралияда орманды жоюға және Педер көлін зақымдайтын бөгет салуға қарсы күрес үшін құрылған «Біріккен Тасмания тобы» болды. Олар штаттық сайлауда үш пайыз ғана дауыс жинағанымен, әлемнің түкпір-түкпірінде жасыл партиялардың құрылуына ықпал етті. 1972 жылғы мамыр айында Веллингтон қаласындағы Виктория университетінде өткен жиын «Құндылықтар партиясын» құрды, ол ұлттық парламенттік орынға үміткер болған әлемдегі алғашқы жасыл партия болды. 1972 жылғы қарашада Ұлыбританияда Еуропаның алғашқы жасыл партиясы – PEOPLE пайда болды. Германияның «Жасылдар» партиясы Еуропада ұлттық деңгейде сайланған мүшелері бар алғашқы жасыл партия емес еді, бірақ олар бұқаралық ақпарат құралдарының ең көп назарын өзіне тартып, соның нәтижесінде олар алғашқы партия болғандай әсер қалдырды: Германияның «Жасылдары» 1980 жылғы федералды сайлауда алғашқы ұлттық сайлауына қатысты. Олар азаматтық топтар мен саяси науқандардың уақытша коалициясы ретінде құрылды, олар өз мүдделерінің дәстүрлі партиялармен білдірілмейтініне сенді. 1979 жылғы Еуропалық сайлауға қатысқаннан кейін олар конференция өткізді, онда Жасылдар партиясының төрт тірегі анықталды, олар бастапқы одақтағы барлық топтардың ортақ партиялық платформасының негізі ретінде келісім тапты: осы топтарды біртұтас партия ретінде біріктіру. Осы принциптердің мәлімдемесін әлемдегі көптеген жасыл партиялар пайдаланды. Осы партия алғаш рет «Жасыл» («Grün» неміс тілінде) терминін қолданды және күнбағыс символын қабылдады. «Жасыл» терминін Германияның «Жасылдар» партиясының негізін қалаушыларының бірі Петра Келли Австралияға сапар шегіп, Құрылыс және жұмысшылар федерациясының іс-қимылдарын және олардың «жасыл тыйым» шараларын көргеннен кейін енгізді. 1983 жылғы федералды сайлауда «Жасылдар» Бундестагта 27 орын жеңіп алды.

In June 1970, a Dutch group called Kabouters won 5 of the 45 seats on the Amsterdam Gemeenteraad (City Council), as well as two seats each on councils in The Hague and Leeuwarden and one seat apiece in Arnhem, Alkmaar and Leiden. The Kabouters were an outgrowth of Provo's environmental White Plans and they proposed "Groene Plannen" ("Green Plans"). The first political party to be created with its basis in environmental issues was the United Tasmania Group, founded in Australia in March 1972 to fight against deforestation and the creation of a dam that would damage Lake Pedder; whilst it only gained three percent in state elections, it inspired the creation of Green parties all over the world. In May 1972, a meeting at Victoria University of Wellington launched the Values Party, the world's first countrywide green party to contest Parliamentary seats nationally. In November 1972, Europe's first green party, PEOPLE in the UK came into existence. The German Green Party was not the first Green Party in Europe to have members elected nationally but the impression was created that they had been, because they attracted the most media attention: The German Greens, contended in their first national election in the 1980 federal election. They started as a provisional coalition of civic groups and political campaigns which, together, felt their interests were not expressed by the conventional parties. After contesting the 1979 European elections they held a conference which identified Four Pillars of the Green Party which all groups in the original alliance could agree as the basis of a common Party platform: welding these groups together as a single Party. This statement of principles has since been utilised by many Green Parties around the world. It was this party that first coined the term "Green" ("Grün" in German) and adopted the sunflower symbol. The term "Green" was coined by one of the founders of the German Green Party, Petra Kelly, after she visited Australia and saw the actions of the Builders Labourers Federation and their green ban actions. In the 1983 federal election, the Greens won 27 seats in the Bundestag.

Қосымша өзгерістер

Канаданың жасыл саясатқа алғашқы қадамы Маритим аймағында жасалды, онда 11 тәуелсіз кандидат (оның ішінде Монреаль мен Торонтода) 1980 жылғы федералды сайлауда «Кіші партия» туы астында бақ сынасты. Шумахердің «Кіші – әдемі» еңбегінен шабыттанған «Кіші партия» кандидаттары сол сайлауда ядролық қаруға қарсы бағыт ұсыну мақсатымен түсті. Ол ресми партия ретінде тіркелмеді, бірақ осы күш-жігерге қатысқандардың бір бөлігі 1983 жылы Канаданың Жасыл партиясын құрды («Онтарио жасылдары» мен «Британдық Колумбия жасылдары» да сол жылы құрылды). Канаданың Жасыл партиясының жетекшісі Элизабет Мэй «Кіші партияның» бастамашысы және кандидаттарының бірі болды, ал ол 2011 жылғы Канаданың федералды сайлауында Жасыл партияның мүшесі болып сайланды. Финляндияда 1995 жылы «Жасылдар лигасы» мемлекеттік деңгейдегі кабинет құраған алғашқы еуропалық жасыл партия атанды. Германияның Жасыл партиясы да одан кейін, 1998 жылдан 2005 жылға дейін Германияның Социал-демократиялық партиясымен («Қызыл-жасыл альянс») үкімет құрды. 2001 жылы олар Германияда ядролық энергияға тәуелділікті тоқтату туралы келісімге келді және 2001 жылғы Ауған соғысында Германия канцлері Герхард Шредердің үкіметін қолдап, коалицияда қалуға келісті. Бұл оларды әлемдегі көптеген жасылдармен келіспеушілікке түсірді, бірақ олардың қиын саяси келісімдерге баруға қабілетті екенін көрсетті. Латвияда «Жасылдар партиясының» жетекшісі, солтүстік аграрлық партия мен «Жасылдар партиясының» одағы – «Жасылдар мен фермерлер одағының» мүшесі Индулис Эмсис 2004 жылы он айға Латвияның премьер-министрі болды, осылайша ол әлем тарихында елді басқарған алғашқы жасыл саясатшы атанды. 2015 жылы Латвия парламенті Эмсистің партиялық әріптесі Раймондс Вейонисті Латвия президенті етіп сайлады. Вейонис әлемдегі алғашқы жасыл мемлекет басшысы болды. Германияның Баден-Вюртемберг штатында 2011 жылғы Баден-Вюртемберг штатының сайлауында екінші орын алғаннан кейін «Жасылдар партиясы» Социал-демократтармен коалицияның жетекшісіне айналды. Келесі 2016 жылғы сайлауда «Жасылдар партиясы» алғаш рет Германияның Ландтагындағы ең күшті партия атанды. 2016 жылы Австрияның бұрынғы жетекшісі (1997-2008 жылдар) Александр Ван дер Беллен, ресми түрде тәуелсіз кандидат ретінде, 2016 жылғы Австрия президенттік сайлауында жеңіске жетті, осылайша ол әлемдегі екінші жасыл мемлекет басшысы және халықтың тікелей дауысымен сайланған бірінші адам атанды. Ван дер Беллен сайлаудың бірінші турында 21,3% дауыспен екінші орын алды, бұл Австрияның жасыл партиясы үшін тарихындағы ең жақсы нәтиже болды. Ол екінші турда өте оңшыл «Еркіндік партиясының» Норберт Хоферге қарсы 53,8% дауыспен жеңіске жетті, осылайша ол Халық партиясы немесе Социал-демократиялық партия қолдамаған Австрияның бірінші президенті атанды.

The first Canadian foray into green politics took place in the Maritimes when 11 independent candidates (including one in Montreal and one in Toronto) ran in the 1980 federal election under the banner of the Small Party. Inspired by Schumacher's Small is Beautiful, the Small Party candidates ran for the expressed purpose of putting forward an anti nuclear platform in that election. It was not registered as an official party, but some participants in that effort went on to form the Green Party of Canada in 1983 (the Ontario Greens and British Columbia Greens were also formed that year). Green Party of Canada leader Elizabeth May was the instigator and one of the candidates of the Small Party and she was eventually elected as a member of the Green Party in 2011 Canadian federal election. In Finland, the Green League became the first European Green Party to form part of a state level Cabinet in 1995. The German Greens followed, forming a government with the Social Democratic Party of Germany (the "Red Green Alliance") from 1998 to 2005. In 2001, they reached an agreement to end reliance on nuclear power in Germany, and agreed to remain in coalition and support the German government of Chancellor Gerhard Schröder in the 2001 Afghan War. This put them at odds with many Greens worldwide, but demonstrated that they were capable of difficult political tradeoffs. In Latvia, Indulis Emsis, leader of the Green Party and part of the Union of Greens and Farmers, an alliance of a Nordic agrarian party and the Green Party, was Prime Minister of Latvia for ten months in 2004, making him the first Green politician to lead a country in the history of the world. In 2015, Emsis' party colleague, Raimonds Vējonis, was elected President of Latvia by the Latvian parliament. Vējonis became the first green head of state worldwide. In the German state of Baden Württenburg, the Green Party became the leader of the coalition with the Social Democrats after finishing second in the 2011 Baden Württemberg state election. In the following state election, 2016, the Green Party became the strongest party for the first time in a German Landtag. In 2016, the former leader of the Austrian Greens (1997 to 2008), Alexander Van der Bellen, officially running as an independent, won the 2016 Austrian presidential election, making him the second green head of state worldwide and the first directly elected by popular vote. Van der Bellen placed second in the election's first round with 21.3% of the vote, the best result for the Austrian Greens in their history. He won the second round run off against the far right Freedom Party's Norbert Hofer with 53.8% of the votes, making him the first President of Austria who was not backed by either the People's Party or the Social Democratic Party.

Экономика

Жасыл экономика биосфераның адамның әл-ауқаты үшін маңыздылығына баса назар аударады. Сәйкесінше, көптеген жасылдар дәстүрлі капитализмге күмәнмен қарайды, себебі ол экологиялық денсаулықты ескермей, экономикалық өсуге көбірек мән береді; экономикалық өсудің «толық құны» көбінесе биосфераға зиян келтіруді қамтиды, бұл жасыл саясат бойынша қабылдауға келмейді. Жасыл экономика мұндай өсімді «тиімсіз өсім» деп қарастырады – материалдық ұлғаю, бірақ жалпы өмір сапасын төмендету. Жасыл экономика дәстүрлі экономикадан гөрі ұзақ мерзімді перспективаға ие, өйткені өмір сапасының төмендеуі көбінесе кейін байқалады. Жасыл экономика бойынша, қазіргі ұрпақ болашақ ұрпақтан қарыз алмауы керек, керісінше Тим Джексон «өсусіз гүлдену» деп атаған жетістікке қол жеткізуге тырысуы керек. Кейбір жасылдар өнімділікті, тұтынушылдықты және ғылымға сүйенуді «сұр» деп атайды, бұл «жасыл» экономикалық көзқарастарға қарсы. «Сұр» тәсілдер мінез-құлқына өзгерістерге назар аударады. Сондықтан жасыл саясатты жақтаушылар қоршаған ортаны қорғауға бағытталған экономикалық саясатты қолдайды. Жасылдар үкіметтердің ресурстарды ысыраптайтын немесе табиғатты ластайтын компанияларға субсидия беруді тоқтатуын қалайды, осы субсидияларды жасылдар «ластанған субсидиялар» деп атайды. Жасыл саясаттың кейбір бағыттары автомобиль және агробизнеске берілетін субсидияларды осы санатқа жатқызады, себебі олар адам денсаулығына зиян келтіруі мүмкін. Керісінше, жасылдар экологиялық таза салықтарды арттыруды ұсынады, бұл өндірушілер мен тұтынушыларды экологиялық таза таңдау жасауға ынталандырады. Жасыл экономиканың көптеген аспектілерін антиглобалистік деп санауға болады. Көптеген солшыл жасылдардың пікірінше, экономикалық жаһандану әл-ауқатқа қауіп төндіреді, ол табиғи ортаны және жергілікті мәдениеттерді жалғыз сауда экономикасымен, яғни жаһандық экономикалық монокультурамен алмастырады. Бұл жасылдардың барлық саясатын қамтымайды, себебі жасыл либералдар мен жасыл консерваторлар тұрақты дамуды ілгерілету үшін қосымша шаралармен реттелген еркін нарық экономикасын қолдайды. Жасыл экономика биосфералық денсаулыққа және биологиялық әртүрлілікке баса назар аударғандықтан, бұл дәстүрлі сол және оң қанатты спектрден тыс мәселе, жасыл саясаттың әртүрлі бағыттары социализм мен капитализм идеяларын қамтиды. Сол жақтағы жасылдар көбінесе эко-социалистер деп танылады, олар экология мен қоршаған ортаны қорғауды социализм мен марксизммен біріктіреді және экологиялық құлдырау, әлеуметтік теңсіздік, әділетсіздік және қақтығыстар үшін капиталистік жүйені кінәлайды. Эко-капиталистер болса, еркін нарық жүйесі кейбір түзетулермен экологиялық проблемаларды шеше алады деп санайды. Бұл сенім эко-капиталистердің бизнес тәжірибесінде «Горт бұлты» кітабында сипатталған, ол бұл бұлтты экологиялық таза бизнесті қолдайтын жасыл қауым ретінде көрсетеді.

Green economics focuses on the importance of the health of the biosphere to human well being. Consequently, most Greens distrust conventional capitalism, as it tends to emphasize economic growth while ignoring ecological health; the "full cost" of economic growth often includes damage to the biosphere, which is unacceptable according to green politics. Green economics considers such growth to be "uneconomic growth"— material increase that nonetheless lowers the overall quality of life. Green economics inherently takes a longer term perspective than conventional economics, because such a loss in quality of life is often delayed. According to green economics, the present generation should not borrow from future generations, but rather attempt to achieve what Tim Jackson calls "prosperity without growth". Some Greens refer to productivism, consumerism and scientism as "grey", as contrasted with "green", economic views. "Grey" approaches focus on behavioral changes. Therefore, adherents to green politics advocate economic policies designed to safeguard the environment. Greens want governments to stop subsidizing companies that waste resources or pollute the natural world, subsidies that Greens refer to as "dirty subsidies". Some currents of green politics place automobile and agribusiness subsidies in this category, as they may harm human health. On the contrary, Greens look to a green tax shift that are seen to encourage both producers and consumers to make ecologically friendly choices. Many aspects of green economics could be considered anti globalist. According to many left wing greens, economic globalization is considered a threat to well being, which will replace natural environments and local cultures with a single trade economy, termed the global economic monoculture. This is not a universal policy of greens, as green liberals and green conservatives support a regulated free market economy with additional measures to advance sustainable development. Since green economics emphasizes biospheric health and biodiversity, an issue outside the traditional left right spectrum, different currents within green politics incorporate ideas from socialism and capitalism. Greens on the Left are often identified as eco socialists, who merge ecology and environmentalism with socialism and Marxism and blame the capitalist system for environmental degradation, social injustice, inequality and conflict. eco capitalists, on the other hand, believe that the free market system, with some modification, is capable of addressing ecological problems. This belief is documented in the business experiences of eco capitalists in the book, The Gort Cloud that describes the gort cloud as the green community that supports eco friendly businesses.

Қатысушы демократия

Бастапқыда жасыл саясат жергілікті, қауымдық деңгейдегі саяси белсенділік пен шешім қабылдауға басымдық берді. Оның жақтастарының пікірінше, азаматтардың өз өміріне және қоршаған ортаға әсер ететін шешімдерге тікелей қатысуы өте маңызды. Сондықтан жасыл саясат, мүмкіндік болған жерде, тікелей азаматтардың қатысуы мен консенсус негізінде шешім қабылдауға негізделген, пікірсайыс демократиясының рөлін арттыруға ұмтылады. Жасыл саясат сонымен қатар этикалық тұтынушылық сияқты жеке деңгейдегі саяси әрекеттерді, яғни экологиялық этикалық стандарттарға сәйкес жасалған заттарды сатып алуды қолдайды. Шындығында, көптеген жасыл партиялар сайлау саясатынан гөрі жергілікті және аймақтық деңгейдегі жеке және қауымдық деңгейдегі іс-қимылдарға басымдық береді. Тарихи тұрғыдан алғанда, жасыл партиялар жергілікті деңгейде өсіп, біртіндеп ықпал етіп, аймақтық немесе провинциялық саясатқа тарады, тек жергілікті қолдаудың берік желісі қалыптасқанда ғана ұлттық аренаға қадам басты. Сонымен қатар, көптеген жасылдар үкіметтердің қатаң жергілікті өндіріс пен саудаға салық салудан аулануы керек деп санайды. Кейбір жасылдар жергілікті басқаруды күшейту үшін билікті ұйымдастырудың жаңа тәсілдерін, соның ішінде қалалық бөлінуді, биоаймақтық демократияны және кооперативтік/жергілікті мүдделі тараптардың меншігін жақтайды.

Басқа мәселелер

АҚШ-тағы жасылдар "есірткіге қарсы күресті тоқтатуды" және "зияны жоқ қылмыстарды қылмыстан босатуды" талап етеді, сонымен қатар "құқық қорғау органдарының қатаң тәсілдерін әзірлеуді" шақырады, бұл тәсіл зорлық қылмыстарға, оның ішінде есірткі саудасына тікелей қарсы бағытталған болады. Еуропадағы кейбір жасыл партиялар демократиялық федеративтік Еуропа құруды қолдаса, ал басқалары еуропалық интеграцияға қарсы тұрады. Зорлық-зомбылықсыздыққа адал болу принципінен туындап, жасыл саясат терроризмге қарсы соғысқа және азаматтық құқықтарды шектеуге қарсы шығады, оның орнына соғыс зардап шеккен аймақтарда кеңесші демократияны дамытуға және әйелдердің үлесі артатын азаматтық қоғамды құруға баса назар аударады. Әртүрлілікті сақтауға берілгендігіне сәйкес, жасылдар көбінесе халықтардың, тілдердің және дәстүрлердің ерекшелігін сақтау және қорғауға ұмтылады. Мысалы, Ирландияның жасыл партиясы ирланд тілін сақтауға міндеттеме берген. Жасыл қозғалыстың бір бөлігі қоршаған ортаға зиян келтіретін отыннан бас тартуға бағытталған. "Академиктер кедейлікке қарсы" ұйымы "университеттердің қоршаған ортаға зиян келтіретін отын компанияларына инвестиция жасауы парадоксалды" деп мәлімдейді. Томас Погге, қоршаған ортаға зиян келтіретін отыннан бас тарту қозғалысы халықаралық климаттық конференция (COP) сияқты іс-шараларда саяси қысымды арттыра алады деп санайды. Forbes журналындағы Алекс Эпштейн, бойкотсыз инвестицияны тоқтатуға шақыру екі жүзділік екенін және бойкот тиімдірек болар еді деп атап өтті. Академиялық ортада үлгі көрсеткен институттардың қатарында Стэнфорд университеті, Сиракуз университеті, Стерлинг колледжі және тағы 20-дан астам оқу орындары бар. Сонымен қатар, көптеген қалалар, округтер және діни ұйымдар да инвестицияны тоқтату қозғалысына қосылды. Жасыл саясат көбінесе ядролық бөліну энергиясына және тұрақты органикалық ластаушы заттардың жиналуына қарсы тұрады, сонымен қатар, алдын ала сақтандыру принципін қолдайды, яғни технологиялар тірі организмдердің денсаулығына немесе биосфераға елеулі зиян келтірмейтіні дәлелденгенше қабылданбайды. Жасыл платформалар әдетте, қоршаған ортаға зиян келтіретін отынға салық салуды, генетикалық модификацияланған организмдерді шектеуді және экожүйелер мен қауымдастықтарды қорғауды жақтайды. Жасыл партия ядролық энергияны, көмірді және қоқысты өртеуді кезең-кезеңмен тоқтатуды қолдайды. Алайда, Финляндиядағы жасыл партия бұрынғы ядролық энергияға қарсы ұстанымынан бас тартып, келесі 20 жылда жаһандық жылуға қарсы күресу үшін ядролық энергияны кеңейту қажет деп мәлімдеді. Бұл шенеуніктер 2040 жылға қарай нөлдік эмиссияға жету үшін көмір мен биомассаны пайдалануды тоқтатып, ғимараттарды ядролық энергиямен жылытуды ұсынды.

Although Greens in the United States "call for an end to the 'War on Drugs'" and "for the decriminalization of victimless crimes", they also call for developing "a firm approach to law enforcement that directly addresses violent crime, including trafficking in hard drugs". In Europe, some green parties have tended to support the creation of a democratic federal Europe, while others have opposed European integration. In the spirit of nonviolence, green politics oppose the war on terrorism and the curtailment of civil rights, focusing instead on nurturing deliberative democracy in war torn regions and the construction of a civil society with an increased role for women. In keeping with their commitment to the preservation of diversity, greens are often committed to the maintenance and protection of indigenous communities, languages, and traditions. An example of this is the Irish Green Party's commitment to the preservation of the Irish Language. Some of the green movement has focused on divesting in fossil fuels. Academics Stand Against Poverty states "it is paradoxical for universities to remain invested in fossil fuel companies". Thomas Pogge says that the fossil fuel divestment movement can increase political pressure at events like the international climate change conference (COP). Alex Epstein of Forbes notes that it is hypocritical to ask for divestment without a boycott and that a boycott would be more effective. Some institutions that are leading by example in the academic area are Stanford University, Syracuse University, Sterling College and over 20 more. A number of cities, counties and religious institutions have also joined the movement to divest. Green politics mostly opposes nuclear fission power and the buildup of persistent organic pollutants, supporting adherence to the precautionary principle, by which technologies are rejected unless they can be proven to not cause significant harm to the health of living things or the biosphere. Green platforms generally favor tariffs on fossil fuels, restricting genetically modified organisms, and protections for ecoregions or communities. The Green Party supports phasing out of nuclear power, coal, and incineration of waste. However, the Green Party in Finland has come out against its previous anti nuclear stance and has stated that addressing global warming in the next 20 years is impossible without expanding nuclear power. These officials have proposed using nuclear generated heat to heat buildings by replacing the use of coal and biomass to reach zero emission outputs by 2040.

Жергілікті қозғалыстар

Жасыл идеология қатысу демократиясы мен "глобалды ойлау, жергілікті әрекет ету" принципін баса көрсетеді. Осыған сәйкес, идеалды жасыл партия төменнен бастауға тиіс – ауданнан, қалалық деңгейден, (эко) аймақтық және ұлттық деңгейлерге дейін өсуі керек. Мақсаты – консенсус негізінде шешім қабылдау арқылы басқару. Күшті жергілікті коалициялар жоғары деңгейдегі сайлаудағы табысқа жетудің қажетті шарты саналады. Тарихи тұрғыдан алғанда, жасыл партиялардың өсуіне бір мәселе түрткіс болды, осы мәселе арқылы жасылдар қарапайым азаматтардың алаңдаушылығына үндеуге мүмкіндік алды. Мысалы, Германияда жасылдардың ядролық энергияға қарсылығы оларға федералды сайлаудағы алғашқы жеңіске жеткізді.

Дүниежүзілік ұйым

Жасыл партиялардың арасындағы әлемдік ынтымақтастық деңгейі артып келеді. Қазір жасыл партиялардың жаһандық жиындары өткізілуде. Жасылдардың бірінші планеталық кездесуі 1992 жылғы 30-31 мамырда Рио-де-Жанейрода, Біріккен Ұлттар Ұйымының қоршаған орта және даму жөніндегі конференциясына дейін өтті. Оған 28 елден 200-ден астам жасыл партия өкілі қатысты. Алғашқы ресми жасылдардың жиналысы 2001 жылы Канберрада өтті, онда 72 елден 800-ден астам жасыл партия өкілі қатысты. 2008 жылдың мамыр айында Бразилияның Сан-Паулу қаласында екінші жаһандық жасыл конгресс өтті, онда 75 партия қатысты. Жаһандық жасыл желі 1990 жылдан бастау алады. Рио-де-Жанейродағы жасылдардың планеталық кездесуінен кейін әр континенттен екі орыннан тұратын жасыл бағыт-бағдар комитеті құрылды. 1993 жылы бұл жаһандық басқару комитеті Мексика қаласында жиналып, жаһандық жасыл желі құруға рұқсат берді, оның ішінде жаһандық жасыл күнтізбе, жаһандық жасыл бюллетень және жаһандық жасыл анықтамалық. Анықтамалық келесі жылдары бірнеше рет жарияланды. 1996 жылы әлемнің 69 жасыл партиясы Оңтүстік Тынық мұхитындағы француз ядролық сынақтарына қарсы ортақ декларацияға қол қойды, бұл жасыл партиялардың қазіргі мәселе бойынша алғашқы мәлімдемесі болды. 1997 жылдың желтоқсан айында Киотодағы климаттың өзгеруіне қатысты екінші мәлімдеме жасалды. 2001 жылы Канберрада өткен жаһандық жиналыста 72 елден келген жасыл партиялар делегаттары алты негізгі қағиданы ұсынатын жасыл партиялардың жаһандық хартасын қабылдады. Уақыт өте келе, әрбір жасыл партия осыны талқылап, бекіту үшін ұйымдастыра алады, кейбіреулері жергілікті баспасөзде, кейбіреулері өз веб-сайтында, кейбіреулері өз манифестіне, кейбіреулері өз конституциясына енгізеді. Бұл процесс бірте-бірте жүзеге асып жатыр, онлайн диалог арқылы тараптар осы процесте қандай деңгейде екендерін айта алады. Жиналыстар ұйымдастырушылық мәселелер бойынша да келіседі. Бірінші жиналыста жаһандық жасыл желі (GGN) құру туралы бірауыздан шешім қабылданды. GGN әр жасыл партиядан үш өкілден тұрады. Сол резолюция бойынша Global Green Coordination (GGC) атты серіктес ұйым құрылды. Бұл топқа әр федерациядан үш өкіл кіреді (Африка, Еуропа, Америка, Азия/Тынық мұхиты, төмендегідей). Канберрадағы жиналыстан бұрын бірнеше жасыл партияларда жоспарланған ұйым туралы талқылау өтті. GGC негізінен электрондық пошта арқылы байланысады. Оның кез келген келісімі мүшелерінің бірауыздан келісуімен жасалуы тиіс. Ол бүкіл әлемдегі жасыл партияларға ұсынылатын мүмкін жаһандық науқандарды анықтауы мүмкін. GGC жеке жасыл партиялардың мәлімдемелерін қолдауы мүмкін. Мысалы, ол АҚШ-тың жасыл партиясының Израиль-Палестина қақтығысына қатысты мәлімдемесін қолдады. Үшіншіден, жаһандық жасыл жиналыстар бейресми желі құруға мүмкіндік береді, одан бірлескен науқандар туындауы мүмкін. Мысалы, Жаңа Каледонияның коралл рифін қорғау үшін, оны Дүниежүзілік мұра статусына ұсыну үшін: Жаңа Каледонияның жасыл партиясының, Жаңа Каледонияның жергілікті көшбасшыларының, француз жасыл партиясының және Австралия жасыл партиясының бірлескен науқаны. Тағы бір мысал Колумбиядағы жасыл партияның (Partido Verde Oxigeno) жетекшісі Ингрид Бетанкурға қатысты. Ингрид Бетанкур және партияның сайлауалды кампаниясының жетекшісі Клэр Рохас 2002 жылдың 7 наурызында FARC-тың бақылауындағы аумаққа сапар шегіп бара жатқанда FARC-тың қатал топтары тарапынан ұрланды. Бетанкур Канберрадағы жиналыста сөйлеп, көптеген достар тапты. Нәтижесінде бүкіл әлемдегі жасыл партиялар ұйымдасып, өз үкіметтеріне қысым жасауға шақырулар жасады. Мысалы, Африка елдері, Австрия, Канада, Бразилия, Перу, Мексика, Франция, Шотландия, Швеция және басқа елдердегі жасыл партиялар Бетанкурды босатуды талап ететін науқандарды бастады. Австралия жасыл партиясының жетекшісі Боб Браун Колумбияға барды, сондай-ақ Еуропа федерациясының елшісі Ален Липиц те барды, ол да баяндама жасады. Төрт жасыл партия федерациясы FARC-қа үндеу жолдады. Ингрид Бетанкур 2008 жылы "Жак" операциясы кезінде Колумбия әскерімен құтқарылды.

There is a growing level of global cooperation between Green parties. Global gatherings of Green Parties now happen. The first Planetary Meeting of Greens was held 30–31 May 1992, in Rio de Janeiro, immediately preceding the United Nations Conference on Environment and Development held there. More than 200 Greens from 28 nations attended. The first formal Global Greens Gathering took place in Canberra, in 2001, with more than 800 Greens from 72 countries in attendance. The second Global Green Congress was held in São Paulo, Brazil, in May 2008, when 75 parties were represented. Global Green networking dates back to 1990. Following the Planetary Meeting of Greens in Rio de Janeiro, a Global Green Steering Committee was created, consisting of two seats for each continent. In 1993 this Global Steering Committee met in Mexico City and authorized the creation of a Global Green Network including a Global Green Calendar, Global Green Bulletin, and Global Green Directory. The Directory was issued in several editions in the next years. In 1996, 69 Green Parties from around the world signed a common declaration opposing French nuclear testing in the South Pacific, the first statement of global greens on a current issue. A second statement was issued in December 1997, concerning the Kyoto climate change treaty. At the 2001 Canberra Global Gathering delegates for Green Parties from 72 countries decided upon a Global Greens Charter which proposes six key principles. Over time, each Green Party can discuss this and organize itself to approve it, some by using it in the local press, some by translating it for their web site, some by incorporating it into their manifesto, some by incorporating it into their constitution. This process is taking place gradually, with online dialogue enabling parties to say where they are up to with this process. The Gatherings also agree on organizational matters. The first Gathering voted unanimously to set up the Global Green Network (GGN). The GGN is composed of three representatives from each Green Party. A companion organization was set up by the same resolution: Global Green Coordination (GGC). This is composed of three representatives from each Federation (Africa, Europe, The Americas, Asia/Pacific, see below). Discussion of the planned organization took place in several Green Parties prior to the Canberra meeting. The GGC communicates chiefly by email. Any agreement by it has to be by unanimity of its members. It may identify possible global campaigns to propose to Green Parties worldwide. The GGC may endorse statements by individual Green Parties. For example, it endorsed a statement by the US Green Party on the Israel Palestine conflict. Thirdly, Global Green Gatherings are an opportunity for informal networking, from which joint campaigning may arise. For example, a campaign to protect the New Caledonian coral reef, by getting it nominated for World Heritage Status: a joint campaign by the New Caledonia Green Party, New Caledonian indigenous leaders, the French Green Party, and the Australian Greens. Another example concerns Ingrid Betancourt, the leader of the Green Party in Colombia, the Green Oxygen Party (Partido Verde Oxigeno). Ingrid Betancourt and the party's Campaign Manager, Claire Rojas, were kidnapped by a hard line faction of FARC on 7 March 2002, while travelling in FARC controlled territory. Betancourt had spoken at the Canberra Gathering, making many friends. As a result, Green Parties all over the world have organized, pressing their governments to bring pressure to bear. For example, Green Parties in African countries, Austria, Canada, Brazil, Peru, Mexico, France, Scotland, Sweden and other countries have launched campaigns calling for Betancourt's release. Bob Brown, the leader of the Australian Greens, went to Colombia, as did an envoy from the European Federation, Alain Lipietz, who issued a report. The four Federations of Green Parties issued a message to FARC. Ingrid Betancourt was rescued by the Colombian military in Operation Jaque in 2008.

Жасыл ортаның жаһандық кездесулері

Жасыл ортаның жаһандық жиындарынан бөлек, Жасыл ортаның жаһандық кеңестері өтеді. Мысалы, Жоханнесбургте өткен тұрақты даму жөніндегі әлемдік саммит аясында бірі өтті. Австралия, Тайвань, Корея, Оңтүстік Африка, Маврикий, Уганда, Камерун, Кипр Республикасы, Италия, Франция, Бельгия, Германия, Финляндия, Швеция, Норвегия, АҚШ, Мексика және Чилиден жасыл партиялар қатысты. Жасыл ортаның жаһандық кеңесі Африка құрлығындағы жасыл партиялардың жағдайын талқылады; Санта-Мониканың бұрынғы мэрі Майк Файнштейннің GGN веб-сайтын құру туралы баяндамасын тыңдады; GGC-нің тиімді жұмыс істеуі үшін процедураларды талқылады; және жаһандық жасылдар жақын арада мәлімдеме жасайтын екі тақырыпты анықтады: Ирак және 2003 жылы Канкунда өткен ДСҰ отырысы.