Кіріспе
1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заң – АҚШ-тағы маңызды азаматтық құқықтар және еңбек заңдарының бірі, ол нәсіл, түс, дін, жыныс және ұлттық тегіне негізделген кемсітушілікке тыйым салады. Ол сайлаушыларды тіркеу талаптарындағы теңсіздікке, мектептерде және қоғамдық орындардағы нәсілдік сегрегацияға және жұмысқа орналастырудағы кемсітуге тыйым салады. Бұл заң «Америка тарихындағы ең маңызды заңнамалық жетістіктердің бірі» болып саналады. Бастапқыда заңды іске асыруға берілген өкілеттіктер жеткіліксіз болды, бірақ олар кейінірек күшейтілді. Конгресс АҚШ Конституциясының бірнеше бөлімдеріне сүйене отырып, заң шығару құқығын растады, оның ішінде I баптың VIII бөліміндегі Коммерциялық ереже бойынша мемлекеттер аралық сауданы реттеуге берілген құқық, XIV түзету бойынша барлық азаматтарға заң алдында теңдік құқығын қамтамасыз ету міндеті және XV түзету бойынша дауыс беру құқығын қорғау міндеті бар. Бұл заң жобасын 1963 жылдың маусым айында президент Джон Ф. Кеннеди ұсынған, бірақ Сенатта филибюстерге тап болды. Кеннеди 1963 жылдың 22 қарашасында қаза болғаннан кейін президент Линдон Б. Джонсон заң жобасын ілгерілетуге күш салды. АҚШ Өкілдер палатасы заң жобасын 1964 жылдың 10 ақпанында мақұлдады, ал 72 күндік филибюстерден кейін 1964 жылдың 19 маусымында АҚШ Сенаты да мақұлдады. Соңғы дауыс беру нәтижесі Өкілдер палатасында 290–130, Сенатта 73–27 болды. Палата Сенат ұсынған түзетутерге келіскеннен кейін, 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңға президент Джонсон 1964 жылдың 2 шілдесінде Ақ үйde қол қойды.
the 1964 Civil Rights Act
The Civil Rights Act of 1964 is a landmark civil rights and labor law in the United States that outlaws discrimination based on race, color, religion, sex, and national origin. It prohibits unequal application of voter registration requirements, racial segregation in schools and public accommodations, and employment discrimination. The act "remains one of the most significant legislative achievements in American history". Initially, powers given to enforce the act were weak, but these were supplemented during later years. Congress asserted its authority to legislate under several different parts of the United States Constitution, principally its enumerated power to regulate interstate commerce under the Commerce Clause of Article I, Section VIII, its duty to guarantee all citizens equal protection of the laws under the Fourteenth Amendment, and its duty to protect voting rights under the Fifteenth Amendment. The legislation was proposed by President John F. Kennedy in June 1963, but it was opposed by filibuster in the Senate. After Kennedy was assassinated on November 22, 1963, President Lyndon B. Johnson pushed the bill forward. The United States House of Representatives passed the bill on February 10, 1964, and after a 72 day filibuster, it passed the United States Senate on June 19, 1964. The final vote was 290–130 in the House of Representatives and 73–27 in the Senate. After the House agreed to a subsequent Senate amendment, the Civil Rights Act of 1964 was signed into law by President Johnson at the White House on July 2, 1964.
Қайта құру және Жаңа келісім дәуірі
1883 жылғы маңызды «Азаматтық құқықтар істерінде» АҚШ Жоғарғы Соты Конгрестің жеке сектордағы кемсітушілікке тыйым салуға құқығы жоқ деп шешті, осылайша 1875 жылғы «Азаматтық құқықтар туралы» заңның азаматтық құқықтарды қорғау мүмкіндігінің көп бөлігін жойды. 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында 1875 жылғы «Азаматтық құқықтар туралы» заңның күшін жоюдың құқықтық негіздемесі АҚШ Жоғарғы Сотының мүшелерінің жеке секторды мемлекеттік реттеуге қатысты көптеген ережелерді күштен шығаруға бағытталған кең ауқымды тенденциясының бір бөлігі болды, дәстүрлі қоғамдық моральды қорғауға бағытталған заңдарды қоспағанда. 1930 жылдары, «Жаңа саясат» кезеңінде Жоғарғы Сот судьяларының көпшілігі «Коммерция туралы ережеге» сәйкес жеке секторды мемлекеттік реттеуге мүмкіндік беру үшін құқықтық теорияларын біртіндеп өзгертті, осылайша федералды үкіметке коммерция туралы ережеге негізделген мемлекеттік және жеке сектордағы кемсітушілікке тыйым салатын азаматтық құқықтар заңдарын қабылдауға жол ашты. «Қара кабинет» кеңесшілері мен Вашингтонға наурыз жорығының ықпалымен, АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа кіруге азықалғанда президент Франклин Рузвельт 8802-ші атқару бұйрығын шығарды, бұл бірінші федералдық кемсітушілікке қарсы бұйрық және Әділ еңбек практикасы комитетін құрды. Рузвельттің ізбасары, президент Гарри Трумэн, Азаматтық құқықтар жөніндегі президенттік комитетті тағайындады, 20 ғасырдың алғашқы толыққанды «Азаматтық құқықтар туралы» заңын ұсынды және 9980-ші және 9981-ші атқару бұйрықтарын шығарды, олар федералды үкімет пен қарулы күштерде әділ жұмыспен қамту және сегрегацияны жоюды қамтамасыз етті.
1957 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заң
1957 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заң, 1957 жылдың 9 қыркүйегінде президент Дуайт Д. Эйзенхауэр қол қойған, 1875 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңнан бергі алғашқы федералдық азаматтық құқықтар заңы болды. 1954 жылы «Brown v. Board of Education» ісінде Жоғарғы Сот мектептегі сегрегацияны конституцияға қайшы деп шешкеннен кейін, Оңтүстік штаттарының демократтары сегрегацияны жоюға қарсы «үлкен қарсылық» науқанын бастады, тіпті аздаған орташа көшбасшылар да ашық түрде нәсілшілдікке бет бұрды. Көбірек ауқымды реформаларға қатысты талаптарды басуға тырысып, Эйзенхауэр африкалық американдықтардың сайлау құқығын арттыратын азаматтық құқықтар туралы заң жобасын ұсынды. Африкалық американдықтардың сайлауға қатысуына шектеулі әсер еткенімен, қара тіркелген сайлаушылардың саны 20% құраған кезде, 1957 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заң АҚШ Азаматтық құқықтар жөніндегі комиссиясын және АҚШ Әділет министрлігінің Азаматтық құқықтар бөлімін құрды. 1960 жылға қарай қара сайлаушылардың саны 3% ғана өсті, ал Конгресс 1960 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңды қабылдады, ол 1957 жылғы заңда қалған кейбір олқылықтарды жойды.
1963 жылы Кеннедидің азаматтық құқықтар туралы заң жобасы
1960 жылғы АҚШ президенттік сайлауында жеңіске жеткен Кеннеди афроамерикалықтардың дауысының 70% алып, бірақ оның шағын артықшылығы мен Конгрестегі демократтардың аз көптігіне байланысты, оңтүстік қолдауын жоғалтудан қауіптеніп, азаматтық құқықтар заңнамасын күштеп қабылдауға асықпады. Бірақ 1963 жылдың көктеміндегі расалық шиеленістің күшеюі және афроамерикалықтардың наразылық толқыны, мысалы, Бирмингем науқаны, Кеннедиге азаматтық құқықтар мәселесінде әрекет ету қажеттігін көрсетті. Кеннеди 1964 жылғы заң жобасын алғаш рет 1963 жылдың 11 маусымындағы «Азаматтық құқықтар жөніндегі американдық халыққа баяндамасында» ұсынды. Ол «қоғамға ашық мекемелерде – қонақүйлерде, мейрамханаларда, театрларда, сауда дүкендерінде және осы сияқты орындарда барлық американдықтарға қызмет көрсету құқығын беруші» және «сайлау құқығын күшейтіп қорғауды» қамтамасыз ететін заң қабылдауды көздеді. Шілде айының соңында Автомобиль жұмыскерлерінің біріккен ұйымының президенті Уолтер Роутер Конгресс Кеннедидің азаматтық құқықтар заң жобасын қабылдамаса, ел тағы бір азаматтық соғысқа ұшырайды деп ескертті. Кеннедидің азаматтық құқықтар заң жобасы 1875 жылғы Азаматтық құқықтар заңы үлгісінде, қоғамдық орындардағы кемсітушілікке тыйым салу және АҚШ Бас прокурорына сегрегациялық мектеп жүйесін ұстап тұрған штат үкіметтеріне қарсы сот процесіне қатысуға мүмкіндік беру сияқты шараларды қамтыды. Бірақ онда азаматтық құқық қорғаушыларының аса маңызды деп санайтын бірқатар қағидалар, соның ішінде полицияның қатыгездігінен қорғау, жекеменшік жұмыс берудегі кемсітушілікке тоқтату және Әділет министрлігіне сегрегацияны жою немесе жұмыс дискриминациясы бойынша сотқа шақыру құқығын беру кірмеді.
Өкілдер Палатасы
1963 жылғы 11 маусымда президент Кеннеди республикалық көшбасшылармен кездесіп, сол күні кешке ұлтқа арналған телевизиялық сөзінен бұрын заң жобасын талқылады. Екі күннен кейін Сенаттағы азшылық көшбасшысы Эверетт Дирксен және Сенаттағы көпшілік көшбасшысы Майк Мэнсфилд екеуі де президенттің заң жобасын қолдады, бірақ қоғамдық орындарға тең қолжетімділікті қамтамасыз ететін талаптарды қоспағанда. Бұл бірнеше республикалық өкілдердің қарастырылатын келісім жобасын дайындауына әкелді. 19 маусымда президент өз заң жобасын Конгресске бастапқы күйінде жіберіп, заң шығару шараларының «қажетті» екенін мәлімдеді. Президенттің заң жобасы алдымен Өкілдер палатасына жіберілді, онда ол Нью-Йорк штатынан демократ Эммануэль Селлер төрағалық ететін Әділет комитетінің қарауына жіберілді. Заң жобасы бойынша бірқатар тыңдаулардан кейін, Селлер комитеті заңды күшейтіп, жұмысқа орналасудағы нәсілдік дискриминацияға тыйым салатын ережелерді қосты, қара нәсілді сайлаушыларға қосымша қорғауды қамтамасыз етті, барлық мемлекеттік мекемелерде (тек мектептерде ғана емес) сегрегацияны жойды және қоғамдық орындардағы сегрегацияға қарсы баптарды күшейтті. Олар сондай-ақ Бас прокурорға Конституция немесе АҚШ заңдарымен қамтамасыз етілген кез келген құқықтардан айырылған адамдарды қорғау үшін сотқа шағымдануға өкілеттік берді. Бұл, мәні жағынан алғанда, 1957 және 1960 жылдарғы заңдардан алынып тасталған «III-тармақ» болатын. Азаматтық құқықтар ұйымдары осы ережеге үлкен қысым жасады, себебі оны бейбіт шерушілерді және қара нәсілді сайлаушыларды полицияның зорлық-зомбылығынан және сөз бостандығын шектеуден қорғау үшін пайдалануға болады. 1963 жылғы 28 тамызда Вашингтондағы Жұмыс және бостандық үшін науқаннан кейін ұйымдастырушылар азаматтық құқықтар туралы заң жобасын талқылау үшін Кеннедиге барды. Рой Уилкинс, А. Филип Рэндольф және Уолтер Ройтер оны барлық федералдық мекемелердің, кәсіподақтардың және жеке компаниялардың дискриминациялық тәжірибелерін тыйым салатын Әділ жұмыспен қамту практикасы жөніндегі комиссия құру туралы ережені қолдауға көндіруге тырысты. Заң жобасы 1963 жылғы қарашада Әділет комитетінде жарияланды және Ережелер комитетіне жіберілді, оның төрағасы, Вирджиния штатынан шыққан демократ және бейшара сегрегационист Говард В. Смит заң жобасын белгісіз мерзімге тоқтата тұру ниетін білдірді.
Соңғы жол
19 маусымдағы келісімге келген заң жобасы Сенатта 73–27 дауыспен қабылданды, одан кейін конференциялық комитеттен жылдам өтті, ол Сенат нұсқасын қабылдады, сосын Конгрестің екі палатасы да мақұлдады және Джонсон 1964 жылғы 2 шілдеде заңға қол қойды.
Сегрегацияны жою
Заң жобасына қарсылардың ең зиянды аргументтерінің бірі – заң қабылданғаннан кейін мектептердегі нәсілдік квоталарды орындау үшін мәжбүрлі автобуспен тасымалдау қажет болады деген еді. Заң жобасын қолдаған Эммануэль Селлер мен Джейкоб Джавиц мұндай шараларға рұқсат берілмейтінін айтты. Басты демеуші Хьюберт Хамфри автобуспен тасымалдауды заңсыз етуге бағытталған екі түзетуді әзірледі. Сенатор Ричард Расселл кіші Джонсон президенттің азаматтық құқықтар заң жобасын күшпен қолдауы «Сізге Оңтүстік ғана емес, сайлауды да құрбан етуге тура келеді» деп ескертті. Бірақ Джонсон 1964 жылғы сайлауда американдық тарихтағы ең ірі жеңістердің бірін тіркеді. 1964 жылы бес штатта республикашылдардың ықпалы артқан Оңтүстік 1990 жылдарға қарай республикашыл партияның бекінісіне айналды. Екі партияның көпшілігі заң жобасын қолдағанмен, көзге түсетін ерекшеліктер де болды. Республикалық партияның 1964 жылғы президенттік үміткері, Аризона штатының сенаторы Барри Голдуотер мәжбүрлі сегрегацияға қарсы болғанымен, заң жобасына қарсы дауыс берді, «Моральды заңмен реттеуге болмайды» деді. Голдуотер 1957 және 1960 жылдары азаматтық құқықтар заңдарын қабылдауға, сондай-ақ сайлау төлемақысын жойған 24-ші түзетуді қолдаған болатын. Ол 1964 жылғы заң жобасына қарсылығының себебі – оның пікірінше, жеке адамның бостандығы мен штаттардың құқықтарын бұзатын ІІ тармақ екенін мәлімдеді. Оңтүстік штаттарынан шыққан демократтар мен республикашылар заң жобасына қарсы шығып, 60 жұмыс күні бойы сөзді ұзарту арқылы кедергі келтірді, оның ішінде сенаторлар Альберт Гор аға (D TN) және Дж. Уильям Фулбрайт (D AR), сондай-ақ сенатор Роберт Бёрд (D WV), ол жеке өзі 14 сағат бойы сөз сөйледі.
Тұрақты қарсылық
Ақ түсті бизнес иелері Конгрестің қоғамдық орындардағы сегрегацияны тыйым салуға конституциялық құқығы жоқ деп мәлімдеді. Мысалы, Атланта қаласындағы (Джорджия штаты) мотель иесі Моретон Роллстон, қара нәсілді саяхатшыларға қызмет көрсетуге мәжбүрлемеу керектігін айтып, "негізгі сұрақ – Конгресс жеке адамның өз бизнесін қалағанындай басқару еркіндігін шектеуге құқылы ма, жоқ па" деді. Роллстон 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңның Он төртінші түзетуді бұзғанын, сондай-ақ Бесінші және Он үшінші түзетулерді бұзғанын, себебі ол оны "заңмен қорғалған еркіндіктен және мүліктен дұрыс сот процесінсіз айырды" деп мәлімдеді. 1968 жылы Оңтүстік Каролина штатының Орангебург қаласындағы колледж студенттері боулинг аллеясындағы сегрегацияны жоюға тырысқанда, оларға зорлық көрсетілді, бұл тәртіпсіздікке және "Орангебург қырғыны" деп белгілі болған оқиғаға әкеп соқты. Мектеп басқармаларының қарсылығы келесі он жылға созылды, ал қара және ақ мектептердегі сегрегацияның ең маңызды төмендеуі 1960 жылдардың соңында және 1970 жылдардың басында, Гринге қарсы Нью-Кент округінің мектеп кеңесі (1968) сотының шешімінен кейін ғана болды.
ЛГБТ құқықтарына кейінгі әсері
2020 жылдың маусым айында АҚШ Жоғарғы Соты үш іс бойынша (Bostock v. Clayton County, Altitude Express, Inc. v. Zarda және R. G. & G. R. Harris Funeral Homes Inc. v. Equal Employment Opportunity Commission) Азаматтық құқықтар туралы заңның VII тарауы, жұмыс берушілерге жынысына қарай кемсітуге тыйым салатын, сондай-ақ жыныстық бағдары немесе гендерлік идентиті негізінде кемсітуге де жол бермейтінін қабылдады. Осыдан кейін USA Today газеті ЛГБТҚ жұмыспен қамтудағы дискриминациядан өзге, "соттың шешімі білім беру, денсаулық сақтау, тұрғын үй және қаржылық несие салаларындағы жыныстық дискриминацияны тыйым салатын федералдық азаматтық құқықтар заңдарына кең ауқымды әсер етіуі мүмкін" деп мәлімдеді.
Тақырыбы: Дауыс беру құқығы
1-тарауда сайлаушыларды тіркеу талаптарын теңсіз қолдануға тыйым салынды. Бұл тарау қара түсті сайлаушыларға, басқа нәсілдік азшылықтарға және Оңтүстіктегі кедей ақтарға кедергі келтірген сауаттылық сынақтарын жоймады, сондай-ақ экономикалық қысым, полицияның қуғын-сүргіні немесе ақ емес сайлаушыларға қарсы физикалық зорлық-зомбылықты да шешпеді. Заңда дауыс беру ережелері мен процедуралары барлық нәсілдерге тең қолданылуы талап етілгенімен, ол сайлаушылардың "біліктілігі" тұжырымын жоймады. Ол азаматтардың дауыс беруге автоматты құқығы жоқ екенін, бірақ азаматтықтан өзге талаптарды орындау қажет екенін қабылдады. 1965 жылғы Дауыс беру құқығы туралы заң азаматтықтан өзге дауыс беру біліктіліктерінің көп бөлігін тікелей қарастырып, жойды.
III бөлім Қоғамдық нысандарды жекешелендіру
III тарау мемлекеттік және жергілікті билік органдарына нәсіл, тері түсі, дін немесе ұлттық тегі бойынша қоғамдық мекемелерге қол жеткізуді шектеуге тыйым салады.
IV бөлім Мемлекеттік білім берудегі жіктелуді жою
IV тарау мемлекеттік мектептердегі сегрегацияны жойды және АҚШ Бас прокурорына осы заңды күшіне енгізу үшін сотқа шағымдануға құқық берді.
V бөлім Азаматтық құқықтар жөніндегі комиссия
V бөлім 1957 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңмен құрылған Азаматтық құқықтар комиссиясын қосымша өкілеттіктер, ережелер және процедуралармен толықтырып, оның құзырын кеңейтті.
Әкімшілік прецеденттер
2012 жылы EEOC жыныстық идентификация немесе трансгендерлік статусы негізінде жұмысқа қабылдаудағы кемсітушілікке қатысты VII тарау бойынша тыйым салынды деп шешім қабылдады. Бұл шешімде жыныстық идентификацияға негізделген кемсітушілік, жыныстық стереотиптерге, гендерлік транзицияға байланысты алалау немесе адамның жынысының өзгергеніне байланысты кемсітушілікке қарамастан, жынысқа қатысты кемсітушілік ретінде қарастырылды. 2014 жылы EEOC жеке компанияларға қарсы жыныстық идентификация негізіндегі кемсітушілікке қатысты екі сот процесін бастады, және тағы да бірнеше сот ісі қарастырылып жатыр. 2014 жылдан бастап Комиссар Чай Фельдблум жыныстық бағдарламасы немесе жыныстық идентификация негізінде кемсітілген адамдарға VII тарау бойынша қолданылатын құралдар туралы хабардарлықты арттыруға белсенді күш жұмсады. 2014 жылдың 15 желтоқсанында АҚШ Бас прокуроры Эрик Холдер шығарған меморандумға сәйкес, АҚШ Әділет министрлігі (DOJ) EEOC-мен келісетін позицияны қабылдады, атап айтқанда, VII тараудағы жыныстық кемсітушілікке тыйым салу, жыныстық идентификация немесе трансгендерлік статусы негізіндегі кемсітушілікті де қамтиды. DOJ бұрын-ақ федералдық трансгендер қызметкерлердің кемсітушілікке шағымдануына қарсылық көрсетуді тоқтатқан еді. 2015 жылы EEOC тағы бір міндетті емес хабарлама жариялады, онда жыныстық бағдарламасы VII тараумен қорғалған деген позициясы расталды. 2017 жылдың қазан айында Бас прокурор Джефф Сешнс Холдердің меморандумына қатысты бұрынғы шешімді кері қайтарды. BuzzFeed News-тің мәліметінше, Сешнстің директивасының көшірмесінде VII тарау "ерлер мен әйелдер арасындағы" кемсітушілікке қатысты тар мағынада түсіндірілуі керек екені айтылды. Сешнс заң бойынша "VII тарау жыныстық идентификация негізіндегі кемсітушілікке тыйым салмайды" деді. DOJ атынан Девин О'Мэлли "Бұрынғы әкімшілік осы негізгі қағидадан бас тартты [Әділет министрлігі заңды Конгресс ұсынғаннан тыс кеңейте алмайды], сондықтан бүгінгі шара қажет болды" деді. Lambda Legal компаниясының заңгері, бұрын DOJ-дің Азаматтық құқықтар бөлімінде қызмет еткен Шэрон МакГоуэн бұл аргументті жоққа шығарып, "Бұл меморандум заңның шындығын көрсетпейді, DOJ заңның қалай болуын қалайды" және "Әділет министрлігі сотта трансгендерге қарсы заң шығару ісіне қайтадан кірісіп жатыр" деді. Заң VII тарауға түзетулер енгізіп, EEOC-ке өздігінен сот процесін бастау құқығын берді. Содан бері EEOC азаматтық құқықтар заңнамасын түсіндіруде сот жүйесіне бағыт беруде маңызды рөл атқарып келеді.
Heart of Atlanta Motel, Inc. қарсы АҚШ (1964)
1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заң қабылданғаннан кейін Жоғарғы Сот Конгрестің штаттар арасындағы сауданы реттеу өкілеттігіне сүйене отырып, заңның жеке секторға да қолданылуын растады. "Heart of Atlanta Motel v. United States" атты маңызды сот ісі заңның конституциялық екенін анықтады, бірақ онымен байланысты барлық заңдық мәселелерді толығымен шешпеді.
Лау Николске қарсы (1974)
1974 жылғы Лау Николс ісінде Жоғарғы Сот Сан-Франциско мектеп округінің 1964 жылғы заңға сәйкес, ағылшын тілін білмейтін оқушыларды арнайы қолдау көрсетпей, қалыпты сабақтарға орналастыру арқылы олардың құқықтарын бұзады деген шешім қабылдады.
Филипс Мартин Мариетта Корпорациясына қарсы (1971)
Филипс Мартин Мариетта корпорациясына қарсы ісі, 1971 жылы Жоғарғы Сот Заңның гендерлік қағидаларына қатысты шешім шығарды. Сот компанияның әлеуетті әйел қызметкерді, оның мектепке дейінгі жастағы баласы болғандықтан кемсіте алмайтынын, егер ол әлеуетті ер қызметкерлерге де сондай қатыстылықты танытпаса, деп шешті.
Прайс Уотерхаус пен Хопкинс (1989)
Прайс Уотерхаус Хопкинс ісінде, гендерлік стереотиптерге сәйкес келмеуге байланысты кемсітушілікке VII тарау бойынша рұқсат етілмейтіні анықталды.
Oncale v. Sundowner Offshore Services (1998) ісі бойынша
Oncale v. Sundowner Offshore Services, Inc. ісінде бір жынысты адамға қатысты қысым көрсету VII тарау бойынша кемсітушілік болып табылады деген қорытынды жасалды.
Берлингтон Нортнренд және Санта-Фе темір жолы Co. қарсы Уайт (2006)
2006 жылғы 22 маусымда Burlington Northern & Santa Fe Railway Co. v. White ісінде Жоғарғы Сот Уайттың жүк көтеру машинасының операторы лауазымынан, жұмыс орнындағы жыныстық қысым туралы шағымданғаннан кейін, ақысыз тоқтатылумен қатар, нашаррақ жұмысқа – теміржол жұмыскеріне ауыстырылуын, жазалау шарасы ретінде жасалған кемсітушілік деп шешті. Бұл іс маңызды болды, себебі ол VII тараудың өш алу ережесінің жұмыс орнында немесе жұмысқа қатысты зиянды әрекеттермен ғана шектелмейтінін нақтылады. VII тараудың кемсітуге қарсы ережесі жұмысқа қабылдау, жұмыстан босату, жалақы, жағдай, артықшылықтар, мүмкіндіктер немесе еңбек құқығының өзгеруі сияқты әрекеттерге тыйым салады. Дегенмен, VII тараудың өш алу ережесінде мұндай шектеулер жоқ. Жыныстық қысымға шағымданушыға қарсы өш алу анықтамасы өзгертіліп, "ақылға қонымды жұмысшыны" кемсіту туралы шағымданудан немесе оны қолдаудан бас тартуға итермелейтін кез келген жағымсыз жұмыс шешімі немесе қарым-қатынасты қамтиды. Соттағы пікірінде Нил Горсуч гомосексуалдар мен трансгендерлерді кемсітетін кәсіпорын "басқа жынысты адамдарда сұрақ тудырмайтын қасиеттері мен әрекеттері үшін" кемсітеді деп жазды. Осылайша, гомосексуал және трансгендер қызметкерлерді кемсіту – VII тараумен тыйым салынған жыныстық кемсітудің бір түрі болып табылады. Bostock ісі Altitude Express, Inc. v. Zarda және Evans v. Georgia Regional Hospital істерімен біріктірілді (11-ші округте).
R.G. & G.R. Harris Funeral Homes Inc. қарсы тең жұмыспен қамту мүмкіндігі жөніндегі комиссия (2020)
R. G. & G. R. Harris Funeral Homes Inc. v. Equal Employment Opportunity Commission VII тарауы гендерлік идентитіді, соның ішінде трансгендерлік статусты қамтиды деп шешім қабылдады.
1990 жылғы мүгедектер туралы заң
1990 жылғы "Мүгедектерге қатысты Америка заңы" – "1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңнан бері ең маңызды федералды заң" деп аталған – бұрынғы 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңның құрылымы мен мазмұнына тәжірибелі түрде әсер еткен. Бұл заң сол заңмен тең маңызды деп саналады және "осы тарихи заңнаманың құрылымынан маңызды үлес алады [1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы акт]". "Мүгедектерге қатысты Америка заңы" құрылымдық тұрғыдан өзінің тарихи алдыңғысына ұқсас келеді, көптеген ортақ тармақтар мен ережелерді пайдаланады. Мысалы, "АДА-ның I тармағы, жеке жұмыс берушілердің мүгедектік негізінде жұмысқа алудағы кемсітушілікке тыйым салатын, Актінің VII тармағымен паралель". Сол сияқты, "Мүгедектерге қатысты Америка заңының" III тармағы "қоғамдық орындарда мүгедектік негізіндегі кемсітушілікке тыйым салады, 1964 жылғы заңның II тармағын ұстанады, сонымен қатар қамтылған қоғамдық орындар тізімін кеңейтеді". "Мүгедектерге қатысты Америка заңы" "мүгедектігі бар адамдарға қатысты кемсітушілікке жол бермеу принципін" кеңейтті, бұл идея 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заң қабылданғанға дейін АҚШ-та ізделмеген. Бұл акт сондай-ақ кейінірек қабылданған азаматтық құқықтар туралы заңдарға, мысалы, 1965 жылғы Дауыс беру құқығы туралы заңға және 1968 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңға әсер етті, афроамерикалықтарға ғана емес, сонымен қатар әйелдерге де көмектеседі.