Midland Counties' Railway (1839-1844): Қазақстандағы теміржол тарихы. Ноттингем, Лестер, Дерби және Лондонды байланыстырған маңызды жол. Бүгінгі Midland Main Line-ның бөлігі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Midland Counties Railway (MCR) – 1839-1844 жылдар аралығында Ұлыбританияда болған темір жол компаниясы. Ол Ноттингем, Лестер және Дерби қалаларын Регбимен байланыстырды, ал одан Лондон және Бирмингем темір жолы арқылы Лондонға дейін жалғасты. MCR жүйесі Дербидегі Солтүстік Мидленд темір жолымен және Бирмингем және Дерби жұбылыс темір жолымен Tri Junct станциясында қосылды. Кейіннен бұл үш компания бірігіп, Midland Railway құрады. Ноттингем, Дерби және Лестер арасындағы MCR желісінің бөлігі әлі күнге дейін Мидленд магистралінің бір бөлігі ретінде қолданылуда, бірақ Лестерден Регбиге дейінгі маршруттың бөлігі 1960 жылдары жабылды.
The Midland Counties' Railway (MCR) was a railway company in the United Kingdom which existed between 1839 and 1844, connecting Nottingham, Leicester and Derby with Rugby and thence, via the London and Birmingham Railway, to London. The MCR system connected with the North Midland Railway and the Birmingham and Derby Junction Railway in Derby at what become known as the Tri Junct Station. The three later merged to become the Midland Railway. The part of the MCR line between Nottingham, Derby and Leicester is still in use as part of the Midland Main Line, the part of the route from Leicester to Rugby however was closed in the 1960s.
Шығу тегі
Шығыс Мидлендс бірнеше жыл бойы елдің ірі қалаларын байланыстыратын жоспарлардың орталығы болды. Дегенмен, МКР тез индустрияланып, көмірге сұраныс жоғары болған Лестер қаласын көмірмен қамтамасыз ету үшін туындаған бәсекелестіктің нәтижесі болды. Бәсекелес тараптар – Лестерширдің Коулвилл аймағы мен Ноттингемширдің Эреваш аңғары болды. Ұзақ жылдар бойы Ноттингемширдің көміршілері Лестерширдегі әріптестерінен бәсекеге қабілетті болды, бірақ 1832 жылы соңғылары Лестер мен Суаннингтон темір жолын ашты. 1832 жылдың 16 тамызында Иствудтағы Sun Inn мейрамханасында өткен Ноттингемшир кеншілерінің кезекті отырысында Мансфилд және Пинкстон темір жолын Лестерге дейін ұзарту туралы идея көтерілді. Сыртқы қаржы тарту туралы шешім қабылданды, сондай-ақ 1832 жылдың 27 тамызында Альфретондағы George Inn мейрамханасында жазылу мақсатында қоғамдық жиын өткізілді. 1832 жылдың 26 қыркүйегінде схема Иствудта ресми түрде бекітілді, бірақ бұл кезде бу локомотивтерін пайдалану мүмкіндігі талқыланбады. 1832 жылдың 17 қазанындағы «Дерби Меркурий» газетінде жаңа темір жол «Мидленд Каунтис» темір жолы деп аталды. Жосиас Джессоп инженер ретінде тағайындалды және 1833 жылы оны сол жылы Парламентке ұсыну мүмкін емес екенін хабарлады. Ланкашир инвесторларынан жазылымдар алынды, ал Лондон мен Бирмингем темір жолының құрылысы аяқталуға жақын болғандықтан, олар бұл желінің Уорвикширдегі Рагби қаласында олармен қосылуын талап етті. Джордж Ренни жобаны бағалау және оңтүстікке қарай кеңейтуді жоспарлау үшін шақырылды. Лестерширдің бұл ұсынысқа қарсы шыққаны таңқаларлық емес. Қазан айында Нотингем мен Дербиді, сондай-ақ Лестерді Лонг-Итон торабы арқылы қосудың балама жоспары ұсынылды, мақсаты – олардың арасындағы көмір бағасының айырмашылығын азайту. Соңғыда жоспарлар 1834 жылғы Парламент сессиясында қарастырылуға дайын болды. Алайда, инвестициялар күтілген 125 000 фунт стерлингтен асып түспеді (1834 жылғы 125 000 фунт стерлинг шамамен соңғы жылдары <есептелген сомаға> тең). Жоба тағы бір жылға кейінге шегерілді, осы уақыт ішінде Чарльз Вигнолстен жоспарларды қайта қарау және компанияның бас инженері болуы сұралды. Бұл темір жолдың бастапқы мақсаты болғандықтан, Ноттингемшир кеншілерінің сезімдерін қиялдауға болады.
The East Midlands had for some years been at centre of plans to link the major cities throughout the country. However, the MCR came about as a result of competition to supply coal to Leicester, a town which was rapidly industrialising and was a valuable market for coal. The competition was between the Coalville area of Leicestershire, and the Erewash Valley area of Nottinghamshire. For many years, the Nottinghamshire coal miners had enjoyed a competitive advantage over their counterparts in Leicestershire, but in 1832 the latter opened the Leicester and Swannington Railway. On 16 August 1832, at one of the Nottinghamshire miner's regular meetings at the Sun Inn, at Eastwood the idea was mooted to extend the Mansfield and Pinxton Railway to Leicester. The decision was taken to involve outside finance, and, on 27 August 1832, a public meeting to attract subscriptions was held at the George Inn at Alfreton and on 26 September 1832 the scheme was formally approved at Eastwood, though at that time the possibility of using steam locomotives had not been discussed. In the Derby Mercury of 17 October 1832, the new railway was referred to as the Midland Counties' Railway. Josias Jessop was retained as engineer, and reporting in 1833, noted that it would not be possible to put it before Parliament that year. Subscriptions had been obtained from Lancashire investors and with the imminent completion of the London and Birmingham Railway, they insisted that the line should continue to join it at Rugby, Warwickshire. George Rennie was brought in to assess the scheme and plan the southward extension. Not surprisingly there had been opposition from Leicestershire to the proposal. In October an alternative plan was proposed of bringing in Nottingham and Derby, as well as Leicester, using a junction at Long Eaton, with the stated aim that it would reduce any differences in coal prices between them. At last the plans were ready to put before Parliament in its 1834 session. However investment fell far short of the expected cost of over £125,000 (125000.0 in 1834 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). The scheme was delayed for yet another year, during which time Charles Vignoles was asked to review the plans and become the company's engineer. Since this was the original reason for building the railway, one can imagine the feelings of the Nottinghamshire miners.
Нотингем - Дерби
1837 жылдың қаңтар айында компания үш келісімшарт бойынша тендер жариялады: Дербиден Трент-жанкцияға дейін, Ноттингемнен Трент-жанкцияға дейін және Трент-жанкшенен Саттон-Бонингтонға дейін. 1837 жылдың ақпан айына қарай инженерлер жолдың барлық бөлігін белгіледі. Бас мердігерлер 22 ақпандағы мерзімге үлгеруге тырысты, сондықтан мерзім 28 ақпанға дейін ұзартылды, сонымен қатар Трумптондағы Трент өзені үстінен құйма темірден жасалған көпір салу талабы қойылды. 1837 жылдың сәуірінде Дербиден Трент-жанкцияға дейінгі бөлікке келісімшарттар 3000 фунт стерлингке (1837 жылы 3000 фунт стерлинг қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең) берілді, және құрылыстың 1838 жылдың қыркүйегіне дейін аяқталуы күтілді. Трент-жанкшенен Саттон-Бонингтонға дейінгі бөлікке келісімшарт 1837 жылдың мамыр айында жасалды. Ноттингемдегі жұмыстарға келісімшарт 1837 жылдың маусым айында қол қойылды және құрылыс дереу басталды. 1837 жылдың қыркүйегінде Нотингем мен Дерби арасындағы жолдың үш бөлігінде 400 адам жұмыс істегені хабарланды. Инженері Чарльз Блэкер Вигнолес, ал басқарушысы Томас Джексон Вудхаус болды. Алғашқы сапар 1839 жылдың 30 мамырында Ноттингемнен жасалды, ал 4 маусымда жоспарланған рейспен жолға шықты.
In January 1837 the company issued invitations to tender for three contracts, Derby to Trent Junction, Nottingham to Trent Junction and Trent Junction to Sutton Bonington. By February 1837, the engineers had marked out the whole of the line. The principal contractors struggled to meet the deadline of 22 February to quote for the construction of 22 miles of railway, so the deadline was extended to 28 February, with the additional requirement of a cast iron bridge over the River Trent at Thrumpton. Contracts were awarded for the Derby to Trent Junction portion by April 1837 for £3,000 (3000.0 in 1837 is equivalent to about <calculated amount> in recent years) under the estimate with an forecast of completion by September 1838. The contract for the section from Trent Junction to Sutton Bonington was let in May 1837. The contract for the works in Nottingham were signed in June 1837 and construction started immediately. By September 1837 it was reported that 400 men were employed in three different places on the line between Nottingham and Derby. The engineer was Charles Blacker Vignoles, and the superintendent was Thomas Jackson Woodhouse. The inaugural run took place from Nottingham on 30 May 1839, with a timetabled public service beginning on 4 June.
Мұра
Ноттингем, Дерби және Лестер арасындағы Мидленд округтерінің алғашқы темір жол желісінің көп бөлігі бүгінде Мидленд магистралінің құрамында сақталып қалған. Дербиге дейінгі алғашқы желі, кейін Чэдсден Сайдингс орналасқан аймақ арқылы 1969 жылы жабылды. 1860 жылдары Трент стансасы ашылғанда жасалған жол өзгерістері кезінде бастапқы бағыттың бір бөлігі де тоқтатылды. Лестер мен Регби арасындағы учаске 1961 жылы жабылды. Трент-Джанкшн мен Честерфилд арасындағы желі, жергілікті жерде Эреваш аңғары желісі деп белгілі, бүгінде Шығыс Мидлендс аймағындағы екінші ең жүк көлемі жоғары желі болып табылады. Күнделікті оңтүстік бағытындағы Master Cutler пойзы Шеффилдтен Лондонға тікелей қатынайды, ал бірнеше экспресс пойыздар Тренттен солтүстікке қарай Троуэллде бұрылып, Лондонға барар алдында Нотингемде тоқтайды. Бұрынғы Солтүстік Мидлендс Дерби арқылы негізгі экспресс желісі болып табылады (поездар Ноттингемде кері жүруге мәжбүр болғандықтан), бірақ Ноттингемнен Лондонға қатынайтын жарты сағаттық жүкпоезддер бар. 2019 жылдың қаңтар айында «Жақсы көлік үшін науқан» ұйымы Регби мен Лестер арасындағы желінің қайта ашуға 2-дәрежелі деп белгіленгені туралы есеп жариялады. 2-дәрежелі желілерге қосымша даму немесе жағдайдың өзгеруі қажет (мысалы, тұрғын үйлер салу).
Most of the original Midland Counties' Railway line between Nottingham, Derby and Leicester is still operating today as part of the Midland Main Line. The original line into Derby, through what later became the site of Chaddesden Sidings, closed in 1969. Also part of the original route was abandoned when track alterations were put in with the opening of Trent Station in the 1860s. The stretch between Leicester and Rugby was closed in 1961. The line between Trent Junction and Chesterfield, known locally as the Erewash Valley Line, is still today the second most busy in the East Midlands, with freight to the south east of the country. The daily southbound Master Cutler travels along it directly from Sheffield to London, while a few expresses divert at Trowell just north of Trent, to call at Nottingham, before travelling to London. Although the old North Midlands through Derby is the main express line (since trains have to reverse at Nottingham), there is still a half hourly service from Nottingham itself to London. In January 2019, Campaign for Better Transport released a report identifying the line between Rugby and Leicester which was listed as Priority 2 for reopening. Priority 2 is for those lines which require further development or a change in circumstances (such as housing developments).