Алиса Брэди: Американдық актрисаның өмірі мен мансабы
Alice Brady
Алиса Брэди (1892-1939) – американ актрисасы, театр мен кинода жұлдыз болған. «Ұсақ әйелдер» спектакліндегі рөлімен, «Менің адамым Годфри» және «Ескі Чикаго» фильмдерімен танымал. Оскар жүлдесінің иегері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық актриса (1892–1939)
American actress (1892–1939)
Элис Брэйди (туған Мэри Роуз Брэйди; 2 қараша 1892 – 28 қазан 1939) – американдық сахна және кино актрисасы. Ол 1911 жылы театрдегі мансабын бастады, ал 1912 жылы Бродвейде Мэриан де Форесттың «Кішкентай әйелдер» пьесасының тұңғыш қойылымында Мег Марч рөлін орындап, алғашқы маңызды жетістігіне қол жеткізді. Кинодағы актриса ретінде ол алғаш рет ойнаған фильмдері үнсіз болды және дыбысты фильмдерге көшу кезеңінде өмірге қабілетті болған аз актрисалардың бірі болды. Ол 1939 жылы рактан қайтыс болғанға дейін алты ай бойы жұмыс істеді. Оның фильмдерінің ішінде «Менің адамым Годфри» (1936) – онда ол Кэрол Ломбард кейіпкерінің жеңілтек анасын сомдады, және «Ескі Чикаго» (1937) – осы фильмдегі екінші пландағы ең үздік рөл үшін «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. 1960 жылы Брэйди киноиндустриясына қосқан үлесі үшін Голливуд Даңқы аллеясындағы жұлдызбен марапатталды. Оның жұлдызы Голливуд бульварының 6201 нөмірінде орналасқан.
Alice Brady (born Mary Rose Brady; November 2, 1892 – October 28, 1939) was an American actress of stage and film. She began her career in the theatre in 1911, and her first important success came on Broadway in 1912 when she created the role of Meg March in the original production of Marian de Forest's Little Women. As a screen actress she first appeared in silent films and was one of the few actresses to survive the transition into talkies. She worked until six months before her death from cancer in 1939. Her films include My Man Godfrey (1936), in which she plays the flighty mother of Carole Lombard's character, and In Old Chicago (1937) for which she won the Academy Award for Best Supporting Actress. In 1960, Brady received a motion pictures star on the Hollywood Walk of Fame for her contributions to the film industry. Her star is located at 6201 Hollywood Boulevard.
Ерте өмір
Мэри Роуз Брейди Нью-Йорк қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Уильям А. Брейди көрнекті театр өндірушісі болған. Оның анасы, француз актрисасы Роза Мари Рене 1896 жылы қайтыс болды. Ол өте ерте жасынан актриса болуға ниеттенген. Алғаш рет 14 жасында сахнаға шығып, 1911 жылы 18 жасында әкесі қатысқан бір қойылымда Бродвейде алғашқы жұмысын тапты.
Mary Rose Brady was born in New York City. Her father, William A. Brady, was an important theatrical producer. Her mother, French actress Rose Marie Rene, died in 1896. She was interested at an early age in becoming an actress. She first went on the stage when she was 14 and got her first job on Broadway in 1911 at the age of 18, in a show with which her father was associated.
Мансап
Мэри Роуз ретінде танымал болған Брейди 1911 жылы Нью-Хейвенде "Балқан ханшайымы" опереттасында сахнаға тұңғыш рет шықты. 1913 жылы Брейди Джон Бэрримормен бірге Чикагодағы МакВикер театрында П. Г. Вудхаус пен драматург Джон Степлтонның Вудхаустың "Бос адам" романы негізінде жазылған "Бір түнге ұры" пьесасында ойнады. Ол келесі 22 жыл бойы Бродвейде (көбінесе әкесі продюсерлік еткен қойылымдарда) үздіксіз өнер көрсетті. 1931 жылы ол Юджин О’Ниллдің "Аза тұту Электраға айналады" пьесасының тұңғыш көрсетілімінде қатысты. Оның әкесі Алиса кішкентай кезінде актриса Грейс Джорджға үйленген. Оның жартылай інісі – Брейдидің әкесі мен Грейс Джорджтың ұлы Уильям А. Брейди-кіші. Брейдидің әкесі 1913 жылы "World Film Company" киностудиясын құрып, кино өндірісіне және көрсетуге кірісті, ал Брейди көп ұзамай оның ізімен 1914 жылы "As Ye Sow" фильмінде алғашқы үнсіз рөлін ойнады. Ол келесі 10 жылда 53 фильмде ойнады, сонымен қатар сахнадағы өнерін жалғастырды, сол кезде киноиндустрия Нью-Йоркте шоғырланған болатын. 1923 жылы ол сахналық актерлік өнеріне назар аудару үшін фильмдерде түсіруді тоқтатты және 1933 жылға дейін экранға шықпады, ол Голливудқа көшіп, МГМ студиясының "When Ladies Meet" фильмі оның алғашқы дыбысты фильмге айналды. Содан бері ол өмірінің соңына дейін үздіксіз жұмыс істеді, жеті жылдың ішінде тағы 25 фильмде ойнады. Оның соңғы фильмі – "Жас мырза Линкольн" (1939).
Billed as Mary Rose, Brady debuted on stage in 1911 in New Haven in the operetta The Balkan Princess. In 1913, Brady appeared with John Barrymore in A Thief for a Night (adapted by P. G. Wodehouse and playwright John Stapleton from Wodehouse's novel, A Gentleman of Leisure) at McVicker's Theatre in Chicago. She continued to perform on Broadway (often in shows her father produced) consistently for the next 22 years. In 1931 she appeared in the premiere of Eugene O'Neill's Mourning Becomes Electra. Her step mother was actress Grace George, whom her father married when Alice was a child. Her half brother was William A. Brady Jr, the son of her father and Grace George. Brady's father moved into movie production and presentation in 1913, with his World Film Company, and Brady soon followed along after him, making her first silent feature appearance in As Ye Sow in 1914. She appeared in 53 films in the next 10 years, all while continuing to perform on stage, the film industry at the time being centered in New York. In 1923, she stopped appearing in films to concentrate on stage acting, and did not appear on the screen again until 1933, when she made the move to Hollywood and M G M's When Ladies Meet become her first talking picture. From then on she worked frequently until her death, making another 25 films in seven years. Her final film was Young Mr. Lincoln (1939).
Жеке өмір және өлім
Брэйди 1919 жылдан 1922 жылға дейін актер Джеймс Крейнге үйленген, бірақ кейін ажырасып кетті. Олар үш нұсқасыз фильмде бірге түсті: «Оның үйлену түні» (1919), «Күнәкарлар» (1920) және «Қараңғы шам» (1920). Олардың Дональд есімді бір баласы болды. Брэйди 1939 жылғы 28 қазанда, 47 жасқа толуына бес күн қалғанда, рактан қайтыс болды. Ол Нью-Йорктегі Слипи-Холлоу зиратында жерленген.
Brady was married to actor James Crane from 1919 to 1922, when they divorced. They co starred in three silent films together: His Bridal Night (1919), Sinners (1920) and A Dark Lantern (1920). The couple had one child, Donald. Brady died from cancer on October 28, 1939, five days before her 47th birthday. She is buried in Sleepy Hollow Cemetery in New York.
Марапаттар
1937 жылы «Ескі Чикаго» фильмінде Кэтрин О’Лиридің қияли нұсқасы – Мэм Моли О’Лири рөлін сомдағандығы үшін Брэйди «Ең үздік екінші пландағы әйел рөлі» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. Ол бұрынғы жылы «Менің адамым Годфри» фильміндегі жұмысы үшін де осы сыйлыққа ұсынылған болатын. Ұзақ жылдар бойы сақталған аңыз бойынша, «Оскар» сыйлығын табыстау кешінде Брэйдидің «Оскар» сыйлығын (1943 жылға дейін қосымша категориялар үшін статуэткалар тағайындалмаған) сахнаға шығып, сыйлықты қабылдаған адам ұрлап кетіп, ол ешқашан табылған жоқ, ал ол алдамшы да анықталған жоқ. Кейін Академия Брэйдиге алмастыру тақтасын берді. Алайда, сол кездегі баспасөз мәліметтеріне сәйкес, фильмнің режиссері Генри Кинг оның атынан салтанатқа қатысып, Брэйди ханымның достары сол түні сыйлықты үйіне жеткізген. Жеңімпаздарға марапаттау кешінде бос жүлделер беріліп, олар кейіннен Академияға қайтарылып, жазулармен безендірілген. 2016 жылы «Оскар» тарихшысы Оливия Рутиглиано Брэйди ханымның да осы тәртіпті сақтағанын айтты, бұл Академия оған алмастыру кубогын табыс еткен деген әңгімеге себеп болуы мүмкін.
For her portrayal of Mrs. Molly O'Leary – a fictionalized version of Catherine O'Leary – in 1937's In Old Chicago, Brady won the Academy Award for Best Supporting Actress. She had been nominated for the same award the year before as well, for her work in My Man Godfrey. A long enduring myth states that at the Academy Awards presentation dinner, Brady's Oscar Award, a plaque (statuettes were not awarded for the Supporting categories until 1943) was stolen by a man who came onstage to accept the award on the absent actress's behalf and that it was never recovered, and the impostor was never tracked down. The Academy then issued a replacement plaque which was later presented to Brady. However, according to press at the time the film's director, Henry King, accepted on her behalf at the ceremony and friends of Ms. Brady delivered it to her home later that night. Winners were given blank awards at the ceremony and returned them to the Academy to have them engraved afterward. In 2016, the Oscar historian Olivia Rutigliano noted that Miss Brady also followed this practice, which may have led to the story that the Academy was presenting her with a replacement trophy.