Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын епискобы Джон Айлмер (Ælmer немесе Elmer; 1521 – 3 маусым 1594) – ағылшын епискобы, конституциялық құқық сақтаушы және грек ғалымы.
English bishop
John Aylmer (Ælmer or Elmer; 1521 – 3 June 1594) was an English bishop, constitutionalist and a Greek scholar.
Ерте өмір және мансап
Ол Норфолк графтығының Тилни Сент-Лоуренс ауылында дүниеге келді. Бала кезінде оның ептілігін Дорсеттің 3-ші маркизі, кейін Саффолк герцогы атанған Генри Грей байқап, оны Кембриджге жіберді, онда ол Квинс колледжінің мүшесі болған көрінеді. Шамамен 1541 жылы ол герцогтың капелланы және оның қызы, леди Джейн Грейдің грек тілінен сабақ беретін ұстазы болды. Оның алғашқы лауазымы Линкольн епархиясындағы Стоу архидиаконы болды, бірақ Конвокацияда транссубстанциация доктринасына қарсылығы оны лауазымынан алуға және Швейцарияға қашуға мәжбүр етті. Швейцарияда ол Джон Нокстің әйгілі «Әйелдердің құрметсіз билігіне қарсы жарылысы» атты еңбегіне «Адал және адал поддандылар үшін пана» деген тақырыпта жауап жазды және Джон Фокске шейіттердің істерін латын тіліне аударуға көмектесті. Елизавета таққа отырғаннан кейін ол Англияға оралды. 1558 жылы Айлмер өз париялықтарын дінге құлшыныс пен патриотизмге толуға шақырып: «Құдай – ағылшын!» деп жариялады. 1559 жылы ол Стоу архидиаконы лауазымын қайта иеленді, ал 1562 жылы Линкольн архидиаконы болды. Ол 1563 жылғы Англия шіркеуінің доктринасы мен тәртібін реформалаған және бекіткен Конвокацияның мүшесі болды. 1577 жылы ол Лондон епископы болып сайланды және осы лауазымда діни мәселелерде өзіне қарсы шыққан, пуритан немесе католик болсын, баршаға қатыгездік танытып, жаман аты шықты. Оны басқа епархияға ауыстыруға әртүрлі әрекеттер жасалды. Ол танымал Марпрелат трактаттарында жиі сынға ұшырады және Эдмунд Спенсердің «Шепард күнтізбесінде» (шілде айы) «Моррелл» – жаман бақташы ретінде сипатталды. Оның ғалым ретіндегі беделі, ол өмір сүрген өткелді кезеңде епископ ретіндегі тиімсіздігімен тең бола алмайды. Оның өмірбаянын Джон Стрип 1701 жылы жазды. 1594 жылы қайтыс болып, Святой Павел соборында жерленді. Оның бірнеше баласы болды; оның үлкен ұлы Самуэль 1626 жылы Саффолк графтығының жоғары шерифі болды.
He was born at Aylmer Hall, Tilney St. Lawrence, Norfolk. While still a boy, his precocity was noticed by Henry Grey, 3rd Marquess of Dorset, later 1st Duke of Suffolk, who sent him to Cambridge, where he seems to have become a fellow of Queens' College. About 1541 he was made chaplain to the duke, and tutor of Greek to his daughter, Lady Jane Grey. His first preferment was to the archdeaconry of Stow, in the diocese of Lincoln, but his opposition in Convocation to the doctrine of transubstantiation led to his deprivation and to his flight into Switzerland. While there he wrote a reply to John Knox's famous Blast against the Monstrous Regiment of Women, under the title of An Harborowe for Faithfull and Trewe Subjects, etc., and assisted John Foxe in translating the Acts of the Martyrs into Latin. On the accession of Elizabeth he returned to England. "God is English", Aylmer proclaimed in 1558, attempting to fill his parishioners with piety and patriotism. In 1559 he resumed the Stow archdeaconry, and in 1562 he obtained that of Lincoln. He was a member of the convocation of 1563, which reformed and settled the doctrine and discipline of the Church of England. In 1577 he was consecrated Bishop of London, and while in that position made himself notorious by his harsh treatment of all who differed from him on ecclesiastical questions, whether Puritan or Roman Catholic. Various efforts were made to remove him to another see. He is frequently assailed in the famous Marprelate Tracts, and is characterised as "Morrell," the bad shepherd, in Edmund Spenser's Shepheard's Calendar (July). His reputation as a scholar hardly balances his inadequacy as a bishop in the transitional time in which he lived. His Life was written by John Strype (1701). He died in 1594 and was buried in St Paul's Cathedral. He had several children; his eldest son Samuel was the High Sheriff of Suffolk for 1626.
Шығармалары
Айлмер, Джон Понет және Стивен Гардинер сияқты, Тюдор Англиясында классикалық аралас үкіметтің қабылдану тарихындағы маңызды тұлға. Джон Айлмер өзінің «Адал және шын ниетті поддандыларға арналған пана» (1559) атты еңбегін Елизавета I-нің әйел монархиясын қорғау үшін жазды, «балалар мен әйелдердің, немесе әйелсіз адамдардың билігін» және басқа негізде байланыстырды; «магистрат заңдарды басқаратын қала, заңдар магистратты емес: Израильдегі кез келген патша осы мемлекеттік құрылымда Мұсамен белгіленген саясаттан басқа не істей алады?» Оның отандастарын «саясаттың жаңа және тартымды лексикасымен» таныстыруға, оларды классикалық формалар мен терминологиямен таныстыруға жасаған күш-жігері осы басты мақсатына қарағанда екінші деңгейлі деп есептелуі керек. Дегенмен, Айлмер Англияны «кейбір адамдар ойлағандай, қарапайым монархия емес, сондай-ақ қарапайым олигархия немесе демократия емес, осылардың бәрінің аралас билігі» деп сипаттады. 1 Ол аралас мемлекетте «олардың әрқайсысының немесе тиіс болуының тең билігі бар» деп жалғастырды. Ол парламенттегі король, немесе Елизавета жағдайында парламенттегі патшайым, аралас мемлекеттің «бейнесі» емес, «іс жүзіндегі нәрсе» екенін дәлелдеді. Парламентте үш қабатты тапты: «монархияны білдіретін король немесе патшайым; аристократияны білдіретін ақсүйектер; және демократияны білдіретін буржуалар мен рыцарьлар». Оның айтуынша, «Егер Парламент өзінің артықшылықтарын пайдаланса, король оларсыз ештеңе жарлық ете алмайды». Айлмердің пікірінше, королеваның әйелдік кемшіліктерін парламенттік шектеу әйел монархиясының кемшіліктерін азайтуға көмектесер еді. Оның еңбегі, әсіресе Англияны аралас монархия ретінде сипаттауы, кейінгі ағылшын конституционалистері үшін маңызды болды.
"Aylmer, like John Ponet and Stephen Gardiner before him, is an important figure in the story of the reception of classical mixed government in Tudor England." John Aylmer wrote his work An harborowe for faithful and trewe subiectes (1559), to defend the female monarchy of Elizabeth I associating "the rule of boyes and women, or effeminate persons" and on another basis; "that cytie is at pits brinks, wherein magistrate ruleth lawes, and not the lawes the magistrate: What could any kyng in Israell do in that common wealth, besides the pollycie appointed by Moyses?". His effort to familiarise his fellow countrymen with the "strange and alluring vocabulary of politics", introducing them to the classical forms and terminology, must be viewed as secondary to this primary goal. Aylmer nevertheless described England as not "a mere monarchy, as some for lack of consideration think, nor a mere oligarchy, nor democracy, but a rule mixed of all these." 1 He goes on to say that in the mixed state, "each one of these have or should have like authority." He argued that in the king in Parliament, or, in Elizabeth's case, the queen in Parliament, was not the "image" of a mixed state "but the thing in deed." It was in Parliament that one found the three estates: "the king or queen, which representeth the monarchy; the noble men which be the aristocracy; and the burgesses and knights the democracy." As he says, "In like manner, if the Parliament use their privileges: the king can ordain nothing without them." Parliamentary restraint of a queen's feminine vices would, according to Aylmer, ameliorate the disadvantages of female monarchy. His work, particularly his characterisation of England as a mixed monarchy, would be important to later English constitutionalists.