АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «Нью-Йорк» дредноут тілігі

Кіріспе

АҚШ Әскери-теңіз күштерінің дредноут линкор кемесі USS New York (BB 34) – өз класындағы жетекші кеме. Нью-Йорк штатының атымен аталып, /45 калибрлі артиллерияны тасымалдауға арналған алғашқы кеме ретінде жобаланған. 1914 жылы қызметке кірісіп, Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңында Солтүстік теңіздегі Ұлыбританияның Ұлы флотын күшейту үшін жіберілген АҚШ Әскери-теңіз күштерінің құрамына кірді. Осы кезеңде ол кем дегенде екі рет неміс суасты қайықтарымен қақтығысқа түсті және 1918 жылғы қазан айындағы кездейсоқ соқтығысу кезінде соғыста бір суасты қайығын батырған жалғыз американдық кеме деп есептеледі. Соғыстан кейін Атлант және Тынық мұхиттарында бірқатар оқу жаттығулары мен теңіз саяхаттарына қатысты, қару-жарағын, ұшақтарды басқару және бронясын күшейту үшін бірнеше рет жөндеуден өтті. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Бейтараптық патруліне қосылып, соғыстың басында Исландия мен Ұлыбританияға бағытталған кемелерге конвой сүйемелдеуші ретінде қызмет етті. Солтүстік Африкадағы Касабланка маңындағы «Факел» операциясы кезінде жағалау артиллериясына қарсы алғашқы шайқасын өткізіп, кейін оқу кемесіне айналды. Соғыстың соңында Тынық мұхитына көшіп, Иво Джима және Окинаваға шабуыл жасау кезінде теңіз артиллериясымен қолдау көрсетті. Соғыстың соңына дейін Пёрл-Харборға жөндеуге оралған ол ескірген деп танылды және 1946 жылы Бикини атолындағы «Крестовый переход» операциясында ядролық қару сынақтарына қатысу үшін таңдалды. Екі жарылыстан да аман қалды, ал кемеге радиацияның әсері екі жыл бойы зерттелді. 1948 жылы нысана ретінде батырылды. Қызметі үшін үш шайқас жұлдызымен марапатталды.

Дизайн және құрылыс

Нью-Йорк – жоспарланған екі кемеден біріншісі, бірақ оның құрылысы «Техас» кемесінен кейін басталды. Ол 1911-ші қаржы жылында АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін 14 дюймдік 45 калибрлі зеңбірекпен жабдықталған бірінші соғыс кемесінің класы ретінде тапсырылды. Оның стандарттық суыруы және толық жүктемедегі суыруы құрады. Ұзындығы 174,65 м, су сызығы бойынша 172,21 м, ені 28,96 м және су астындағы биіктігі 8,53 м болды. Ол екі екіқұбырлы тік, үш кеңеймелі бу машинасымен жабдықталған 14 Babcock & Wilcox қазандығымен қозғалды, ең жоғары жылдамдығы болды. Оның қатынас қашықтығы болды.

Нью-Йорк корпусының қалыңдығынан тұратын белдемесімен қоршалған. Оның төменгі казематында броняның қалыңдығы аралығында, ал жоғарғы казематында бронясы болды. Палуба бронясының қалыңдығы болды, ал мұнара бронясы алдыңғы жағында, үстінде, екі жағында және артқы жағында 2 дюймдік болды. Барбеттеріндегі броняның қалыңдығы 10 мен 12 дюйм аралығында болды. Басқару мұнарасы 12 дюймдік бронямен, ал үстінде 4 дюймдік бронямен қоршалған. Оның қару-жарағы он 14 дюймдік /45 калибрлі зеңбіректерден тұрды, оларды 15 градусқа көтеруге болады және мұрыннан кормаға дейін 1, 2, 3, 4 және 5 деп белгіленген бес екіқұбырлы орналастыруда орналастырылған. Бұл класс кемелердің ортасына мұнара орналасқан соңғы класы болды. Салынған күйінде ол сонымен қатар, негізінен эсминецтер мен торпедалық катерлерге қарсы қорғану үшін 51 калибрлі 21 зеңбірек тасыды. Ашық казематтардың корпуста орналасуының салдарынан 5 дюймдік зеңбіректер толқынды теңізде нашар дәлдік көрсетті, сондықтан 1918 жылы 5 дюймдік қарулану кеменің ұштарына жақын ең тиімсіз орналасқан жерлерді алып тастау арқылы 16 зеңбірекке дейін азайтылды. Кеме әуе шабуылына қарсы қорғаныс (АА) ескере отырып жобаланбаған, бірақ 1918 жылы екі /50 калибрлі АА зеңбірегі қосылды. Сонымен қатар, ол төрт торпеда түтігіне ие болды, олардың әрқайсысы сол жақ мұрын және корма бөліктерінде, оң жақ мұрын және корма бөліктерінде Bliss Leavitt Mark 3 торпедасы үшін орналасқан. Торпедалық бөлімдерде барлығы 12 торпеда, сонымен қатар 12 теңіздік қорғаныс минасы сақталды. Оның экипажы 1042 офицер мен қатардан тұрды. Нью-Йорк 1911 жылдың 11 қыркүйегінде Бруклиндегі Нью-Йорк теңіз арсеналында салынды. Нью-Йорк класы құрылыс бригадаларының жұмыс уақытын шектейтін жаңа еңбек заңдары бойынша салынды. Сондай-ақ, әр кеменің құны 6 миллион доллардан аспауы керек еді, броня мен қару-жарақ құны ескерілмеді. Ол 1912 жылдың 30 қазанында суға түсіріліп, 1914 жылдың 15 мамырында қолданысқа берілді. Нью-Йорк штатының атымен аталған бесінші кеме, Нью-Йорк саясаткері Уильям М. Кальдердің қызы Элси Кальдердің демеушілігімен салынды. Төртінші Нью-Йорк, бронекруизер, осы соғыс кемесінің атын босату үшін Рочестер деп аталды және кейіннен 1941 жылы Субик шығанағында батырылды. Алайда, қазірдің өзінде суға түсуге арналған танымал орын болып қалған кеме апатының орны әлі күнге дейін «Нью-Йорк» деп аталады.

She was powered by 14 Babcock & Wilcox boilers driving two dual acting vertical triple expansion reciprocating steam engines, with , with a maximum speed of She had a range of at
Armor on New York consisted of a belt from thick. Her lower casemate had between of armor, and her upper casemate had of armor. Deck armor was thick, and turret armor was on the face, on the top, 2 inches on the sides, and on the rear. Armor on her barbettes was between 10 and 12 inches. Her conning tower was protected by 12 inches of armor, with 4 inches of armor on its top. Her armament consisted of ten 14 inch/45 caliber guns which could be elevated to 15 degrees, and arrayed in five double mounts designated, from bow to stern, 1, 2, 3, 4, and 5. The class was the last to feature a turret mounted amidships. As built, she also carried twenty one /51 caliber guns, primarily for defense against destroyers and torpedo boats. The 5 inch guns were poor in accuracy in rough seas due to the open casemates mounted in the hull, so the 5 inch armament was reduced to 16 guns in 1918 by removal of the least useful positions near the ends of the ship. The ship was not designed with anti aircraft (AA) defense in mind, but two /50 caliber AA guns were added in 1918. She also had four torpedo tubes, 1 each on the port side bow and stern and starboard bow and stern, for the Bliss Leavitt Mark 3 torpedo. The torpedo rooms held 12 torpedoes total, plus 12 naval defense mines. Her crew consisted of 1,042 officers and enlisted men. New York was laid down on 11 September 1911, in New York Navy Yard in Brooklyn. The New York class was constructed under new labor laws that limited the working hours of her construction crews. It was also stipulated that each ship cost less than $6,000,000, excluding cost of armor and armament. She was launched on 30 October 1912, and commissioned on 15 May 1914. The fifth ship to be named for New York State, she was sponsored by Elsie Calder, the daughter of New York politician William M. Calder. The fourth New York, an armored cruiser, was renamed Rochester, to free the name for this battleship, and was later scuttled in Subic Bay in 1941. However, the wreck site for that ship, which has become a popular recreational dive site, is still commonly referred to as USS New York.

Қызмет тарихы

Капитан Томас С. Роджерстің басшылығымен "Нью-Йорк" кемесі тапсырыс алғаннан кейін тікелей Веракрусқа бағыт алды. 1914 жылдың шілдесінде ол контр-адмирал Фрэнк Фрейдж Флетчердің флагманы болып тағайындалды, ол Викториано Уэрта үкіметін қолдау үшін қару-жарақ жеткізілімдерінің келуін болдырмау мақсатында Веракрусты басып алып, блокадалаған флотқа қолбасшылық етті. АҚШ-тың Веракрусты басып алуы ақыры аяқталды және "Нью-Йорк" АҚШ-тың шығыс жағалауындағы сынақ сапарындағы круизін жалғастырды. Ол сондай-ақ бірнеше жақсылыққа бағытталған міндеттерді орындады, ал 1915 жылдың желтоқсанында кеме экипажының ұсынысымен Нью-Йорк қаласынан бірнеше жүз жетім бала үшін маңызды Рождестволық кеш және кешкі ас ұйымдастырылды. Кейіннен кемеде мүмкіндігі болғанда мұқтаждарға көмектесу дәстүрге айналды, осылайша ол "Рождестволық кеме" деген лақап атын алды. Осы міндеттен кейін ол Атлантика жағалауында бірқатар оқу жаттығуларын өткізді.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін, капитан Эдвард Л. Бич аға басшылығымен «Нью-Йорк» кемесі контр-адмирал Хью Родман басқаратын 9-шы линкор дивизиясының (BatDiv 9) флагманы болды. Ол Солтүстік теңіздегі Ұлыбританияның Ұлы флотын күшейту үшін жіберілді және 1917 жылдың 7 желтоқсанында Скапа-Флоуға жетті. АҚШ флотының кемелері Ұлы флоттың 6-шы шайқас эскадрильясына бекітілді, ал американдық кемелер блокада мен күзетуге қатысты. 1917 жылдың желтоқсан айында «Нью-Йорк» және басқа американдық линкорлар бірнеше артиллериялық жаттығуларға қатысты. «Нью-Йорк» кемесі 93,3 пайыздық дәлдікпен бас қарулары бойынша ең жоғары нәтиже көрсетті. Нәтижесінде, бұл жаттығуларда «Нью-Йорк» ең жақсы көрсеткіштерді көрсетті, ал көптеген әпке кемелері орташа баға алды. Соғыс кезінде ол жауға қарсы оқ атпады, бірақ жау кемесін батырғаны үшін құрмет алды. Күзету міндетін орындап жүргенде, күзетіп отырған конвой екі рет неміс суасты қайықтарының шабуылына ұшырады. 1918 жылдың 14 қазанында кешке «Нью-Йорк» соғыс кемелерінің тобын Пентленд бұғазына бастап келе жатқанда, оң жағынан күшті су асты соқтығысы болды, содан кейін бірден корпусқа жасалған екінші соқтығыс кемедегі бір пропеллердің екі қанатын сындырып, кеменің жылдамдығын бір двигательге дейін төмендетті. Борттағылар кеме су астындағы нысанға соқтығысқанды бірден түсінді, бірақ каналдың тереңдігі кеме апаттығын жоққа шығарды. Басшылар «Нью-Йорк» су асты кемесімен сәйкес келмейтін соқтығысқа ұшыраған болуы керек деген қорытындыға келді. Олар су асты кемесі кеменің бортына шабуыл жасап, бірнеше сәттен кейін кеме винтімен соқтығысқан болуы мүмкін екенін болжады. Олардың пікірінше, бұл зақым неміс кемесі үшін өлімге себеп болар еді. Бұл ерекше және кездейсоқ кездесу Ұлы флотпен 9-шы линкор дивизиясының қызметі кезінде оның кемелерінің бірі неміс кемесін батырғанының жалғыз жағдайы болды. Соғыстан кейін неміс деректерін зерттеуде жоғалған су асты кемесі UB 113 немесе UB 123 болуы мүмкін деген болжамдар айтылды, алайда бұл екеуі де мүмкін емес еді, өйткені UB 113 бірнеше апта бұрын Гасконь шығанағында француз канонерлік қайығымен батырылған, ал UB 123 «Нью-Йорк» соқтығысқаннан бес күн өткен соң Солтүстік теңіздегі миналар тоғанында батып кеткен. Пропеллерін жоғалтқаннан кейін қатты зақымдалған кеме 15 қазан күні Розитқа жөндеуге ауыр күзетумен аттанды. Келесі күні таңертеңгі сағат 01:00-де су асты кемесі зақымдалған кемеге үш торпеда атты, олардың барлығы оның алдынан өтті. Бұрынғы жағдайлардан айырмашылығы, бұл торпедалық шабуыл жалған дабыл емес екенін көрсететін жеткілікті дәлелдер болды. «Нью-Йорк» бортындағы бірнеше офицерлер мен теңізшілер толық ай жарығында торпедалардың іздерін анық көрді, ал шабуылдан кейін бірден патрульдеуші жақын маңдағы су асты кемесін байқады. Айырықша жағдай, кеменің жарақаттанған күйі оны құтқарып қалған болуы мүмкін: стандартты процедурада жылдамдық , «Нью-Йорк» бір ғана жұмыс істейтін пропеллерімен ғана жылдамдыққа жете алды. Осыған байланысты тарихшы Джерри Джонс, су асты кемесінің капитаны кеменің жылдамдығын дұрыс бағаламаған болуы мүмкін деп санайды. Басқа да зақымдар болмағандықтан, соғыс кемесі Розиттегі құрғақ докқа аман-есен жетті. Судан көтерілген кезде оның корпусында су асты кемесінің мұрын бөлігіне сәйкес келетін үлкен ойыс табылды. «Нью-Йорк» сондай-ақ, Ұлыбритания королі V Георг және болашақ VIII Эдуард, сондай-ақ Жапония империясының сол кездегі ханзадасы Хирохито сияқты шетелдік мәртебелі қонақтарды да жиі қабылдады. Кеме басқа еуропалық державаларға үлкен қызығушылық туғызды, өйткені бұл көптеген жағдайларда американдық дредноутты жақыннан көрудің алғашқы мүмкіндігі болды. Ол 1918 жылдың 21 қарашасында Форт-Фертте, соғыс бітімгершілігіне қол қойылғаннан кейін бірнеше күн өткен соң, Германияның Ашық теңіз флотының капитуляциясына қатысты. Содан кейін ол АҚШ-тан Франциядағы Версаль бейбітшілік конференциясына бара жатқан президент Вудро Вильсонды алып жүрген «Джордж Вашингтон» кемесіне ертіп жүретін болды.

Following the United States' entry into World War I, New York, under the command of Captain Edward L. Beach, Sr., became flagship of Battleship Division 9 (BatDiv 9), commanded by Rear Admiral Hugh Rodman. She was sent to reinforce the British Grand Fleet in the North Sea, arriving at Scapa Flow on 7 December 1917. The ships of the U. S. fleet were assigned to the 6th Battle Squadron in the Grand Fleet, the American ships joined in blockade and escort. In December 1917, New York and the other U. S. battleships took part in several gunnery exercises. New York scored the highest score of the ships for her main battery, with an accuracy of 93.3 percent. Ultimately the New York was the best performer in these exercises, the only ship rated as "excellent" while many of her sisters received mediocre performance reviews. She did not fire any shots in anger during the war, but does get credit for sinking an enemy vessel. During one of her escort missions, the convoy she was escorting came under two different attacks by German U boats. On the evening of 14 October 1918, as New York led a group of battleships into the Pentland Firth, she was rocked by a violent underwater collision on her starboard side, followed shortly after by another to the stern that broke off two blades on one of her propellers, reducing the ship to one engine and a speed of It was immediately clear to the men on board that she had struck an underwater object, but the depth of the channel meant it could not have been a shipwreck. Commanders concluded that New York must have accidentally collided with a submerged U boat. They agreed that the submarine had rammed its bow into the ship's side, then been struck moments later by the ship's propeller. In their opinion, the damage would have been fatal to the German craft. This strange—and accidental—encounter marked the only time in all of Battleship Division Nine's service with the Grand Fleet that one of its ships sank a German vessel. Postwar examination of German records revealed that the submarine lost may have been or , however, neither of these seem possible, as UB 113 had been sunk by a French gunboat in the Gulf of Gascony weeks prior, and UB 123 sank in the North Sea Mine Barrage five days after the New York suffered the collision. Badly damaged by the loss of a propeller, the ship sailed to Rosyth under heavy escort for repairs on 15 October. At 01:00 the next morning, a U boat launched three torpedoes at the damaged vessel, all of which passed ahead of her. Unlike in previous cases, sufficient evidence existed to suppose that this torpedo attack was not a false alarm—a number of officers and men aboard New York clearly saw the wakes of the torpedoes in the full moonlight, and a submarine was spotted in the immediate vicinity by a patrol shortly after the attack. Ironically, the battleship's wounded condition is possibly what saved her: although standard procedure was to steam at , New York could make only on her one operable propeller. Due to this, historian Jerry Jones believes that the U boat captain misjudged the ship's speed. With no further damage, however, the battleship arrived safely at a drydock in Rosyth. As she was lifted clear of the water, a large dent commensurate with a submarine bow was found in her hull. New York was also frequently host to foreign dignitaries, including King George V of the United Kingdom and the future Edward VIII, as well as then prince Hirohito of the Empire of Japan. The ship was of great interest to other European powers, as it was in many cases a first chance to see an American dreadnought up close. She was on hand for the surrender of the German High Seas Fleet on 21 November 1918 in the Firth of Forth, several days after the signing of the Armistice, after which she returned to the United States briefly. She then served as an escort for SS George Washington, carrying President Woodrow Wilson, on his trip from the United States to Brest, France en route to the Versailles Peace Conference.

Соғыс аралық кезең

1919 жылы Америка Құрама Штаттарына оралған соң, ол оқу және патрульдік міндеттерді, соның ішінде Кариб теңізінде басқа да АҚШ кемелерімен бірге атқарды. Осы жылы ол Норфолк теңіз жағалауында 5 дюймдік 5 зеңбіректі алып тастады және 3 дюймдік 50 калибрлі АА зеңбірегін қосып, жалпы санын 5-ке жеткізді. Екінші батареяның саны 51 калибрлі 5 дюймдік 16 зеңбірекке дейін азайтылды. 1919 жылдың соңында ол Тынық мұхитына жүзіп, жаңадан құрылған АҚШ Тынық мұхит флотына қосылды. Ол 1930-жылдардың ортасына дейін Тынық мұхитында оқу және патрульдік міндеттерді орындады, содан кейін Атлантикаға қайтадан ауыстырылды және бірнеше рет АҚШ-тың Батыс жағалауына сапарларын қоспағанда, Солтүстік Атлантикадан жұмыс істей бастады. 1926 жылы «Нью-Йорк» басқа соғыс кемелерімен салыстырғанда ескірген деп саналды, сондықтан ол толық жөндеу үшін Норфолк теңіз кемесарайына жөнелтілді. Басқа бірнеше соғыс кемелері, соның ішінде «Юта» және «Флорида» оқу кемелеріне айналдырылды немесе жойылды, ал «Нью-Йорк» пен «Техас» кемелері жылдамдықты, броньды, қару-жарақты және қозғалтқыш жүйелерді арттыру үшін күрделі жөндеуден өтті. Оған әуе және су асты кемелеріне қарсы қорғаныс үшін қосымша бір зеңбірек қосылды. 3 дюймдік АА зеңбіректерінің саны 8-ге дейін арттырылды, ал 5 дюймдік зеңбіректердің алтауы негізгі палубадағы жаңа казематтарға көшірілді. Бұл кезде торпеда түтіктері алынып тасталды. Оның 14 Babcock & Wilcox көмірмен жұмыс істейтін қазандықтары алты Bureau Express мұнаймен жұмыс істейтін қазандықтарға ауыстырылды және екілік шұңқырлар алдыңғы суперструктураның артқы жағына біріктірілді. Алдыңғы үштікке бақылау мұнарасы орнатылды. Кеме ортасына мұнара салынды, онда кеме алдыңғы жағындағы жүйеге қосымша өртке қарсы басқару жүйесі орнатылды. 3-ші мұнараның басына жаңа ұшақ катапультасы орнатылды, ал қайық пен ұшақтарды басқару үшін шұңқырдың екі жағына крандар орнатылды. Кеме палубасын қорғау үшін қосымша конструкциялар орнатылды, ал оның ені 32,31 м-ге дейін кеңейтілді. Оған торпедаға қарсы бүйірлік қорғаныс қосылды. Алайда, бұл бүйірлік қорғаныс төмен жылдамдықпен маневрлеуді қиындатты, ол нашар айналды, ал оның атыс дәлдігі дауылды теңізде төмендеді. 1928 жылы 4 қыркүйекте ол «Аризонамен» қысқа қашықтықтағы ұрыс жаттығуларына кетті, ал 7-10 қарашада кемелер «Пенсильваниямен» бірге Сан-Францискоға барды. 1929 жылы 3 сәуірде ол «Аризонамен» ұшаққа қарсы жаттығу өткізді, содан кейін екі кеме мен «Пенсильвания» Кубаға кетті, олар 1 мамырда Хэмптон Роудсқа дейін тоқтады. Ол 1937 жылға дейін Тынық мұхит флотының жаттығуларында болды. Сол жылы ол король Джордж VI мен королева Елизаветаның таққа отырғызуы үшін президенттің жеке өкілі адмирал Родманды алып жүруге таңдалды. «Нью-Йорк» 1937 жылы 20 мамырда Ұлы теңіз парадына АҚШ теңіз күштерінің жалғыз өкілі ретінде қатысты. 1937 жылы жеңіл АА қару-жарағын жақсарту үшін екі төрт зеңбіректі екі калибрлі сегіз АА зеңбірегі қосылды. 1938 жылдың ақпан айында «Нью-Йоркте» XAF радары орнатылды, соның ішінде АҚШ-тың алғашқы дуплексі бар, сондықтан бір ғана антенна жіберіп, қабылдауға мүмкіндік берді. Бұл оны «Лири» эсминцінен кейін радармен жабдықталған екінші кемеге айналдырды. «Нью-Йоркте» жүргізілген сынақтар осыған ұқсас радарларды «Кингстон» және «Кингстон» крейсерлеріне, сондай-ақ жаңадан шыққан «Вест-Виргиния» линкорына орнатуға әкелді. Бірнеше жыл бойы ол негізінен деңизшілерге және жаңадан әскери қызметке қабылданған теңізшілерге оқу-жаттығу кемесі ретінде қызмет етті. 1939 жылдың қыркүйегінде «Нью-Йорк» Солтүстік Атлантикадағы теңіз жолдарын қорғауға бейтараптық патруліне қосылды және Атлантика эскадрильясының флагманы ретінде қызмет етті, кейіннен АҚШ Атлантика флоты болып қайта тағайындалды. 1941 жылы шілдеде ол Исландияға қарай жылжып келе жатқан АҚШ әскерлерінің конвойын қорғады. 1941 жылы 7 желтоқсанда Жапон императорлық теңіз күштері Перл-Харборға шабуыл жасап, АҚШ Тынық мұхиты флотының көптеген линкерлерін батырып, АҚШ-ты Екінші дүниежүзілік соғысқа әкелген кезде, ол қайта жөндеудің ортасында болды.

Arriving back in the United States in 1919, she began to undertake training and patrol duties, including at one point to the Caribbean with a number of other U. S. ships. During this year, she also saw a refit in Norfolk Navy Yard where five 5 inch guns were removed and three additional 3 inch/50 caliber AA guns were added, bringing the total to five. The secondary battery was reduced to sixteen 5 inch/51 caliber guns. In late 1919, she sailed to the Pacific Ocean and joined the newly formed United States Pacific Fleet. She continued to conduct training and patrol duties in the Pacific until the mid 1930s when she was transferred again to the Atlantic, and began operating out of the North Atlantic, with the exception of several occasional trips to the West Coast of the United States. In 1926 New York was considered obsolete compared with other battleships in service, so she steamed to Norfolk Navy Yard for a complete refit. While several other battleships in service, including Utah and Florida were converted to training ships or scrapped, New York and Texas were chosen to be overhauled to increase their speed, armor, armament, and propulsion systems as allowed by the Washington Naval Treaty of 1922. An additional were added to her for defense against aerial targets and submarines. The number of 3 inch AA guns was increased to 8, and six of the 5 inch guns were relocated to new casemates on the main deck. The torpedo tubes were removed at this time. Her 14 Babcock & Wilcox coal fired boilers were replaced with six Bureau Express oil fired boilers and the twin funnels were trunked into one, aft of the forward superstructure. Tripods were fitted in place of lattice masts, and atop the forward tripod a control tower was installed. A tower was built amidships that contained additional fire control to backup the system on the foremast. A new aircraft catapult was installed atop turret Number 3, and cranes were installed on either side of the funnel for boat and aircraft handling. Additional deck protection was added, and her beam was widened to 32.31 m. She was fitted with anti torpedo bulges. However, these bulges made maneuvering harder at low speeds, she rolled badly, and her gunfire accuracy was reduced in rough seas. On 4 September 1928, she left for short range battle drills with Arizona, and from 7 to 10 November the ships traveled to San Francisco together with Pennsylvania. On 3 April 1929 she undertook anti aircraft practice with Arizona, and then the two ships and Pennsylvania steamed for Cuba, where they stayed until steaming for Hampton Roads on 1 May. She remained with the Pacific Fleet training as part of the series of Fleet Problems until 1937. That year she was selected to carry now Admiral Rodman, the President's personal representative for the coronation of King George VI and Queen Elizabeth, and New York took part in the Grand Naval Review of 20 May 1937 as sole U. S. Navy representative. In 1937, eight /75 caliber AA guns in two quadruple mounts were added to improve the light AA armament. New York was fitted with XAF radar in February 1938, including the first United States duplexer so a single antenna could both send and receive. This made her the second ship to be outfitted with radar after the destroyer Leary. The tests conducted on New York led to similar radars being installed on the and cruisers as well as newer battleship West Virginia. For several years, she served primarily as a training ship for midshipmen and newly enlisted sailors. In September 1939, New York joined the Neutrality Patrol, safeguarding sea lanes in the North Atlantic, and served as flagship with the Atlantic Squadron, later redesignated the United States Atlantic Fleet, for the next 27 months. In July 1941, she protected a convoy of U. S. troops moving to garrison Iceland. She was in the midst of a refit on 7 December 1941, when the Imperial Japanese Navy attacked Pearl Harbor, sinking many of the battleships in the U. S. Pacific Fleet and bringing the United States into World War II.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Соғыс басталғанда «Нью-Йорк» кемесіне күрделі жөндеу жұмыстары жеделдетіліп, Перл-Харборға шабуылдан кейін төрт аптада аяқталды. Ол жүк және әскер тасымалдайтын кемелерді Исландия мен Шотландияға сүйемелдеп, сосын қызметке оралды. Келесі жыл бойы ол күзеттік міндеттерді атқарды. Бірінші сүйемелдеу кезінде 15 ақпанда Норфолктан шығып, 16 ақпанда Нью-Йоркке, 21 ақпанда Нова-Шотландияға, 2 наурызда Исландияға жетіп, 27 наурызда Норфолкке қайтты. 24 сәуірде ол екінші күзеттік миссияға шығып, келесі күні Нью-Йоркке, 2 мамырда Нова-Шотландияға, 5 мамырда Ньюфаундлендке, 10 мамырда Исландияға жетіп, 20 мамырда Нью-Йоркке оралды. Келесі күні ол үшінші сүйемелдеуге кетіп, 2 маусымда Нова-Шотландияға, 10 маусымда Шотландияға жетіп, 30 маусымда Норфолкке оралды. Осы үш сүйемелдеуден кейін ол Норфолкта күрделі жөндеуге түсті. Екінші батареясы 5 дюймдік (127 мм) алты зеңбірекке дейін азайтылды, ал әуе шабуылына қарсы қару-жарақ он 3 дюймдік/50 калибрлі зеңбірекке, төрттік орналасқан 24 «Бофорс» зеңбірегіне және 42 «Оерликон» зеңбірегіне дейін арттырылды. 12 тамызда Норфолктан шығып, келесі күні Нью-Йоркке келді. Содан ол Нова-Шотландияға конвойды сүйемелдеді, онда 22 тамызға дейін болды, сосын Шотландияға аттанды, онда 31 тамыздан 5 қыркүйекке дейін болды. 15 қыркүйекте Норфолкке оралды. «Нью-Йорк» 1942 жылдың қараша айында Солтүстік Африкаға одақтастардың шабуылы кезінде, «Operation Torch» операциясында алғашқы ірі шайқасына қатысты. Ол 23 қазанда Норфолктан шығып, одақтас флотқа қосылды. Оңтүстік шабуыл тобына қосылған «Нью-Йорк» және «Филадельфия» крейсері 8 қарашада алты эсминецпен қорғалған Мароккодағы Сафи портына шабуыл жасады, АҚШ-тың 9-шы жаяу әскер дивизиясының 47-ші жаяу әскер полкінің десанттарын қолдады және «Коул» және «Бернаду» көліктерін қорғады, олар Пойнт-де-ла-Турдағы жағалау батареяларының шабуылына ұшырады. «Нью-Йорк» өз зеңбіректерінен бірнеше рет атып, олардың бірі батареяның негізін соққыға ұшыратып, бункерге түсті, қашықтықты өлшегіш құралды жойып, батарея командирін өлтірді және батареяны бейтараптандырды. Басқа жағалау батареяларын «Филадельфия» крейсерінің зеңбіректері мен «Санти» эскорт-тасымалдауының ұшақтары жойды. «Нью-Йорк» порт қауіпсіз болғанға дейін позициясында қалды, содан кейін Федхала және Касабланкадан Орталық топты қолдау үшін солтүстікке беттеді, әсіресе Виши Франциясының «Жан Барт» линкорының қатеріне қарсы күресу үшін, бірақ ол келген кезде, бұл линкор «Массачусетс» және басқа Виши Франциясының кемелері «Бруклин» және «Аугуста» кемелерімен қуылған еді. «Нью-Йорк» Солтүстік Африка жағалауында жағажайлар қауіпсіз болғанға дейін қалды, содан кейін 14 қарашада қайтты. Ол барлығы алпыс оқ жұмсады. 23 қарашада Норфолкке оралды. «Нью-Йорк» қайтадан конвойлік күзетке кірісті. 1942 жылдың соңында ол АҚШ-тан Касабланкаға екі конвойді сүйемелдеді, 24 қарашада Норфолктан шығып, 25 қарашадан 12 желтоқсанға дейін Нью-Йоркте, 24-29 желтоқсанда Касабланкада және 1943 жылдың 12 қаңтарында Норфолкке келді. Ол Норфолктан екінші сүйемелдеуге 26 ақпанда шығып, Нью-Йоркте 27 ақпаннан 5 наурызға дейін, Касабланкада 18-25 наурызға дейін және Нью-Йоркке 5 сәуірден 1 мамырға дейін қайтты. 1943 жылы ол негізгі батареяны және эскорттық оқу орталығын құру үшін қайта жөндеуге жіберілді. Ол 2 мамырда Портлендке келді және 27 шілдеге дейін сонда болды. 1943 жылдың басындағы төртінші және соңғы жөндеу кезінде оның әуе шабуылына қарсы батареясы он 3 дюймдік/50 калибрлі, қырық 40 мм және отыз алты 20 мм зеңбіректермен толықтырылды. Сонымен қатар, отты басқару жүйесі жақсартылды, бұл оның стандартты және толық жүктемедегі сыртқы көлемін арттырды. Ол 1943 жылдың 2 тамызында Норфолкке оралды. Ол АҚШ Әскери-теңіз күштерінің, АҚШ Жағалау күзетінің және одақтас әскери-теңіз күштерінің экипаждарын 14 дюймдік/45 калибрлі, 3 дюймдік/50 калибрлі және 20 мм және 40 мм зеңбіректерді пайдалануға оқытты, себебі көптеген жаңа кемелер осы қаруды қолданды. 1943 жылдың шілдесінен 1944 жылдың маусымына дейін осы мақсатта шамамен 11 000 сарбаз және 750 офицер оқытылды. Алайда, бұл міндет экипаждың көңіл-күйін төмендетті және көптеген ауыстыру туралы өтініштер түсті. Осы міндеттен кейін ол АҚШ Әскери-теңіз академиясына жіберілді және 1944 жылдың маусымы мен тамызы аралығында Аннаполистен Тринидадқа 1800 курсантты тасымалдаған үш тізбектей курсанттық саяхат жасады.

With the outbreak of war, New Yorks overhaul was sped up and completed four weeks after the attack on Pearl Harbor. She returned to duty escorting cargo and troop ships to Iceland and Scotland. She continued on patrol duty for the next year. In her first series of escorts, she left Norfolk 15 February, arrived in New York 16 February, Nova Scotia 21 February, and Iceland 2 March, returning to Norfolk on 27 March. She left there on her second patrol 24 April and arrived at New York the next day, Nova Scotia 2 May, Newfoundland 5 May, and Iceland 10 May, returning to New York on 20 May. The next day she left for a third escort, arriving again at Nova Scotia on 2 June and Scotland on 10 June, returning to Norfolk on 30 June. Following these three escort missions, she put in for overhaul in Norfolk. The secondary battery was reduced to six 5 inch (127 mm) guns and the anti aircraft armament was increased to ten 3 inch/50 caliber guns, 24 Bofors guns in quadruple mounts, and 42 Oerlikon cannons. She departed Norfolk on 12 August and arrived the next day at New York. From there, she escorted a convoy to Nova Scotia where she remained until 22 August, then departed for Scotland where she was from 31 August to 5 September. She returned to Norfolk on 15 September. New York saw her first major action during Operation Torch, the Allied invasion of North Africa in November 1942. She left Norfolk on 23 October in order to join the Allied fleet. Attached to the Southern Attack Group, on 8 November, New York and the cruiser Philadelphia, screened by six destroyers, attacked Safi harbor in Morocco, supporting landings by the U. S. 9th Infantry Division's 47th Infantry Regiment, and defended the transports Cole and Bernadou which came under attack by shore batteries at Point De La Tour. New York fired several salvoes with her guns, with one of them striking the base of the battery and ricocheting into a bunker, destroying the range finder and killing the battery commander and neutralizing the battery. Other shore batteries were destroyed by Philadelphias guns and aircraft from escort carrier Santee. New York remained on station until the port was secure, then steamed north to support the Center Group off Fedhala and Casablanca, specifically to deal with the threat of the Vichy French battleship Jean Bart, but by the time she arrived, that battleship had been disabled by Massachusetts and other Vichy French ships had been driven off by Brooklyn and Augusta. New York remained on off the coast of North Africa until the beaches were secure, then retired on 14 November. She had expended a total of sixty rounds. She returned to Norfolk on 23 November. New York next returned to convoy patrol. She escorted two convoys to Casablanca from the United States during late 1942, leaving Norfolk on 24 November and in New York from 25 November to 12 December, Casablanca from 24 to 29 December, and back in Norfolk on 12 January 1943. She left Norfolk on the second escort on 26 February, in New York from 27 February to 5 March, in Casablanca from 18 to 25 March, and back to New York from 5 April to 1 May. In 1943 she was selected for a refit to become a main battery and escort training center. She arrived in Portland, Maine on 2 May, where she remained until 27 July. During her fourth and final refit in early 1943 her anti aircraft battery was increased to ten 3 inch/50 caliber guns, forty 40 mm and thirty six 20 mm guns. Improved fire control was added as well, and this ultimately increased her displacement to standard and full load. She returned to Norfolk on 2 August 1943. She was used to train crews from the US Navy, US Coast Guard, and Allied navies on the 14 inch/45 caliber gun, the 3 inch/50 caliber gun, and the 20 mm and 40 mm guns, primarily because many newer ships used these weapons. Between July 1943 and June 1944 about 11,000 enlisted men and 750 officers trained on her in this capacity. However, the duty lowered morale among the crew and a large number of requests for transfer were put in. Following this duty, she was sent to the US Naval Academy and undertook three consecutive midshipmen cruises ferrying a total of 1,800 midshipmen from Annapolis to Trinidad between June and August 1944.

Тынық мұхит теңізі

1944 жылдың соңында Тынық мұхитындағы әрекеттерге қайта оралуға таңдалған ол 27 қарашада Панама каналын кесіп өтіп, 9 желтоқсанда Калифорния штатының Лонг-Бич қаласына жетті. Сапар барысында кемінде бір рет бұзылып, нашар ауа райынан бақылау ұшағын жоғалтты. 1944 жылдың желтоқсаны мен 1945 жылдың қаңтарында Оңтүстік Калифорнияда жаңадан дайындықтан өтті. Нью-Йорк 12 қаңтарда кеме салып, Айдахо, Теннесси, Невада, Техас және Арканзаспен кездесіп, Иво Джимаға шабуыл үшін қолдау күштерін құрды. Шабуыл басталмас бұрын сол жақ бұрандасынан бір қанатын жоғалтып, 5-7 ақпанда Эниветокта уақытша жөндеуге түсті. 11 ақпанда Сайпанға жақын жердегі топқа қайта оралды. Бірге 16 ақпанда Иво Джимаға жетіп, шабуылға дейін бомбалауды бастады. Содан кейін үш күнге созылған жағалауды бомбалау кезінде Нью-Йорк 6417 оқ-дәрі жұмсады, оның ішінде 1037 14 дюймдік оқ-дәрі болды. Оның бір залпы аралдағы басты оқ-дәрі қоймасына тиіп, "нағыз шайқастағы ең әсерлі қосалқы жарылысқа" себеп болды. 19 ақпанда аймақтан кетуге бұйрық беріліп, 21 ақпанда Улитиге келді. 28 ақпаннан 19 наурызға дейін Мануста сол жақ пропеллерін жөндеуден өткеннен кейін, 22 наурызда Окинаваға шабуылға дайындалу үшін 54-ші жедел әскер тобына қосылды. Мэриленд, Колорадо және Батыс Вирджиниямен бірге 27 наурызда Окинаваны бомбалауды бастады. Жағалаудағы бомбалауды қамтамасыз етіп, кейіннен құрлықтағы әскерлерге теңіз артиллериясымен көмектесті. Нью-Йорк 76 күн қатарынан міндетін атқарды, оның ішінде 14 дюймдік оқ-дәріден 4159 және 5 дюймдік оқ-дәріден 7001 оқ-дәрі жұмсады. 14 сәуірде камикадзе шабуылына ұшырады, нәтижесінде катапульттағы бір бақылау ұшағы қирады, бірақ жапон ұшағы кемеден құлап, Нью-Йоркке тек сыртқы зақым келді, екі адам жарақат алды. 11 маусымда, оның қарулары тозығы жеткендіктен, Пёрл-Харборға қаруларын жөндеуге және Жапонияның құрлық бөлігіне шабуылға дайындалуға бағытталды. 14 маусымда Лейтеге тоқтады және 1 шілдеде Пёрл-Харборға жетті. 15 тамызда, соғыс аяқталғанда, ол портта болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Нью-Йорк 1941 жылдың желтоқсанынан 1944 жылдың қарашасына дейін Атлант мұхитында 1088 күн, ал Тынық мұхитында 276 күн өткізді. Ол барлық типтегі 53 094 оқ-дәрі жұмсады, барлығы 414 күн теңізде болды және жанар майды пайдаланды.

Selected to return to action in the Pacific Theater in late 1944, she transited the Panama Canal on 27 November, and arrived in Long Beach, California on 9 December, breaking down at least once along the way and losing an observation plane in bad weather. She conducted refresher training off Southern California in December 1944 and January 1945. New York departed 12 January and rendezvoused with Idaho, Tennessee, Nevada, Texas, and Arkansas, forming a support force for the invasion of Iwo Jima. New York lost a blade off her port screw just before the invasion began and briefly put in for temporary repairs at Eniwetok from 5 to 7 February. She returned to the group, which was near Saipan, on 11 February. Together, they arrived at Iwo Jima on 16 February and began the pre invasion bombardment. During the three days of shore bombardment that followed, New York expended 6,417 rounds, including 1,037 14 inch rounds. One of her salvoes struck the primary ammunition dump on the island, causing "the most spectacular secondary explosion in the campaign." She retired from the area on 19 February and arrived at Ulithi on 21 February. After a permanent repair to her port propeller at Manus from 28 February to 19 March, she rejoined Task Force 54 at Ulithi on 22 March in preparation for the invasion of Okinawa. Joined by Maryland, Colorado, and West Virginia, the fleet of battleships began its bombardment of Okinawa on 27 March. Providing shore bombardment, and later naval artillery support for ground forces, New York was on station for 76 consecutive days, during which she expended 4,159 rounds of 14 inch ammunition and 7,001 rounds of 5 inch ammunition. She was subjected to a kamikaze attack on 14 April which destroyed one spotting plane on its catapult, but the Japanese aircraft crashed from the ship and New York received only superficial damage, suffering two men injured. She was detached on 11 June, her gun barrels having been worn out by fire, and proceeded to Pearl Harbor to have her guns relined in preparation for the invasion of mainland Japan. She stopped by Leyte on 14 June and arrived at Pearl Harbor on 1 July. She was in the harbor on 15 August, the end of the war. During World War II, New York spent 1,088 days with the Atlantic Fleet from December 1941 to November 1944, and 276 days with the Pacific Fleet. She expended a total of 53,094 rounds of all types totaling , traveled , spent 414 days underway, and consumed of fuel oil.

Соғыстан кейінгі

Соғыс аяқталғаннан кейін «Нью-Йорк» операциялық «Magic Carpet» флотына қосылды, 2 қыркүйекте Перл-Харбордан шығып, 9 қыркүйекте ветерандармен бірге Сан-Педроға келді. Содан кейін ол Нью-Йорк қаласына Әскери-теңіз күнін тойлауға қатысу үшін бағытталды. «Crossroads» операциясы үшін сынақ кемесі ретінде таңдалған ол 1946 жылдың шілдесінде шамамен 70 басқа кемемен бірге Бикини атолындағы ядролық бомба сынақтарында қолданылды, «Able» және «Baker» сынақтарынан аман қалды. Осы сынақтардан кейін ол бомба жарылысының әсерін зерттеу үшін Пёрл-Харборға сүйреліп әкелінді. 1948 жылдың 6 шілдесінде ол теңізге сүйретіліп, мақсеттік нысана ретінде пайдаланылды және бірнеше әскери ұшақтар мен кемелермен батырылды. Оның кормолық пластинасы оның ізбасары «Нью-Йорк» бортында көрсетіліп тұр.