Аристод Бриан: Франция саяхаты және бейбітшілік күрескері
Aristide Briand
Аристод Бриан – Францияның көрнекті саяхатшысы, 11 рет премьер-министр болған. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Германиямен келісімге, Еуропалық одақ құруға ұмтылды. Нобель сыйлығының иегері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз мемлекет қайраткері (1862–1932)
French statesman (1862–1932)
Аристид Пьер Анри Бриан (aʁistid pjɛʁ ɑ̃ʁi bʁijɑ̃; 28 наурыз 1862 – 7 наурыз 1932) – Францияның премьер-министрі болып Францияның үшінші республикасы кезінде он бір рет қызмет атқарған француз мемлекет қайраткері. Ол ең көп танылғаны – Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезеңде (1918–1939 жж.) халықаралық мәселелерге және келісімге қол жеткізу саясатына назар аударғаны үшін. 1926 жылы ол Франция мен Германия арасындағы келісімді мақсат еткен Локарно шартының іске асырылуы үшін Германияның сыртқы істер министрі Густав Стресеманмен бірге Нобель бейбітшілік сыйлығын алды. Жаһандық қақтығыстың алдын алу үшін ол 1928 жылғы Келлог-Бриан пактісіне және 1929 жылы «Еуропалық Одақ» құруға зор үлес қосты. Алайда, оның барлық күш-жігері Ұлы депрессиядан кейін нацизм және фашизм сияқты ұлтшыл және өшпенділік идеяларының күшеюімен құлдырады.
Aristide Pierre Henri Briand (aʁistid pjɛʁ ɑ̃ʁi bʁijɑ̃; 28 March 18627 March 1932) was a French statesman who served eleven terms as Prime Minister of France during the French Third Republic. He is mainly remembered for his focus on international issues and reconciliation politics during the interwar period (19181939). In 1926, he received the Nobel Peace Prize along with German Foreign Minister Gustav Stresemann for the realization of the Locarno Treaties, which aimed at reconciliation between France and Germany after the First World War. To avoid another worldwide conflict, he was instrumental in the agreement known as the Kellogg–Briand Pact of 1928, as well to establish a "European Union" in 1929. However, all his efforts were compromised by the rise of nationalistic and revanchist ideas like Nazism and fascism following the Great Depression.
Ерте өмір
Ол Нант қаласында, Лоар-Инфериорде (қазіргі Лоар-Атлантик) шағын буржуазиялық отбасында дүниеге келген. Ол Нант лицейінде оқыды, онда 1877 жылы Жюль Вернмен тығыз дос болып кетті. Ол Париж заң факультетінде заңды оқыды және көп ұзамай саясатқа қатысып, ең прогрессивті қозғалыстармен байланыс жасады, синдикалистік журнал «Le Peuple» үшін мақалалар жазды және біраз уақыт «Lanterne» журналын басқарды. Содан кейін ол «Petite République» газетіне өтті, оны тастап Жан Жореспен бірлесіп «L'Humanité» журналын құрды.
He was born in Nantes, Loire Inférieure (now Loire Atlantique) of a petit bourgeois family. He attended the Nantes Lycée, where, in 1877, he developed a close friendship with Jules Verne. He studied law at the Faculty of Law of Paris, and soon went into politics, associating himself with the most advanced movements, writing articles for the syndicalist journal Le Peuple, and directing the Lanterne for some time. From this he passed to the Petite République, leaving it to found L'Humanité, in collaboration with Jean Jaurès.
Белсенділік
Сонымен қатар, ол кәсіподақтарды құру қозғалысында көрнекті болды, ал 1894 жылы Нант қаласында жұмысшылардың съезінде ол Жюль Гесденің жақтастарына қарсы еңбек одағы идеясын қабылдауға қол жеткізді. Сол кезден бастап Бриан Француз социалистік партиясының жетекшілерінің бірі болды. 1902 жылы бірнеше сәтсіз әрекеттерден кейін ол депутаттыққа сайланды. Ол оң жақтағы реакциялық депутаттарды тежеу үшін өзін "Блок" деп аталатын солшылдардың одағының берік жақтасы деп жариялады. Ол 1887 жылдың шілдесінде Le Trait d'Union ложасында масон болды, бірақ ложа оның қайта-қайта өтініштеріне қарамастан оның атын тіркемеді. Le Trait d'Union Orient de Saint Nazaire ложасы оны "1889 жылдың 6 қыркүйегінде үлкен масондық отбасыға жата алмауға лайықсыз" деп жариялады. 1895 жылы ол 1893 жылы құрылған Les Chevaliers du Travail ложасына қосылды. Сол жылы 8 миллион ауылдық және қалалық жұмысшы үшін міндетті ауру және қарттыққа байланысты сақтандыру енгізілді. Алайда, 1912 жылғы сот шешімінде міндеттілік заңдылығы күмәнданып, "көптеген жұмыс берушілер мен жұмысшылар заңнан қашуға мүмкіндік алды". Бриан 1912-13 жылдары оңшыл Раймонд Пуанкаре (жақын арада Республика Президенті болатын) басшылығымен тағы да Әділет министрі болды, содан кейін 1913 жылдың 21 қаңтарынан 22 наурызына дейін бірнеше айға Премьер-министр болды.
At the same time he was prominent in the movement for the formation of trade unions, and at the congress of workers at Nantes in 1894, he secured the adoption of the labor union idea against the adherents of Jules Guesde. From that time, Briand was one of the leaders of the French Socialist Party. In 1902, after several unsuccessful attempts, he was elected deputy. He declared himself a strong partisan of the union of the left in what was known as the Bloc, to check the reactionary deputies of the right. He became a freemason in the lodge Le Trait d'Union in July 1887 while the lodge did not record his name in spite of his repeated requests. Le Trait d'Union Orient de Saint Nazaire lodge had declared him "unworthy of belonging to the great masonic family on 6 September 1889" In 1895 he joined the lodge Les Chevaliers du Travail that was established in 1893. That same year, compulsory sickness and old age insurance was introduced for 8 million rural and urban workers. However, a law court decision in 1912 that questioned the legality of compulsion "enabled a large proportion of employers and workers to evade the law." Briand again served as Minister of Justice 1912 13 under the premiership of the rightwinger Raymond Poincaré (soon to become president of the Republic), before again becoming Prime Minister for a few months from 21 January 1913 until 22 March 1913.
1914-15 жылдар
1914 жылдың тамызының соңында Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Бриан Рене Вивиани министрлігін қайта құрғанда тағы да Әділет министрі болды. 1914-15 жылдардың қысында Бриан Сербияға көмектесу ниетімен Салоникаға экспедиция ұйымдастыруды қолдағандардың бірі болды, сондай-ақ Грекия, Румыния, Болгария және Италияны Франция тарапына тартып, Балқандағы Ресейдің болашақ экспансиясына тосқауыл қоюды үміттенеді. Ол Ллойд Джорджпен жақсы қарым-қатынаста болды, ол да әскери кеңесшілердің пікіріне қарамастан, Балқандағы операцияларға ынта білдірді және 1915 жылдың 4 ақпанында онымен ұзақ әңгімелесті. Бриан 1915 жылдың тамызында Морис Сэррайлдің Салоникадағы басшылыққа келісуіне ықпал етті. 1915 жылдың қазан айында француздардың сәтсіз шабуылынан және Болгарияның соғысқа қосылуынан кейін Бриан тағы да Премьер-министр болды (1915 жылдың 29 қазаны), Рене Вивианидің орнын басты. Ол сондай-ақ алғаш рет Сыртқы істер министрі болды, бұл қызметті Теофил Делькасс бұрынғы үкіметтің соңғы апталарына дейін атқарды. Ол сонымен қатар әскерилер мен Парламенттің арасындағы ғана емес, сондай-ақ басқа одақтастармен де байланысты нығайтуға, «бірліктің майданына» берілгендігін мәлімдеді, бұл уәде депутаттардың «ұзақ және дауыспен қолдауына» ие болды. Лорд Эшер мен Морис Хэнки дайындаған одақтастардың ынтымақтастығы жөніндегі жобалық ұсыныстар британ Премьер-министрі Х.Х. Асквиттің 17 қарашада Парижге келген кезде (негізінен Грекия мәселесін талқылау үшін және Франциямен соғыс кезіндегі екінші келіссөздері; алғашқысы 1915 жылдың шілдесінде Вивианимен болған) қарастырылды.
At the end of August 1914, following the outbreak of the First World War, Briand again became Minister of Justice when René Viviani reconstructed his ministry. In the winter of 1914–15 Briand was one of those who pushed for an expedition to Salonika, in the hope of helping Serbia, and perhaps bringing Greece, Romania, Bulgaria and Italy into the war as a pro French bloc, which would also act as a barrier to future Russian expansion in the Balkans. He got on well with Lloyd George, who was also, contrary to military advice, keen for operations in the Balkans, and had a long talk with him on 4 February 1915. Briand was the main mover in persuading Maurice Sarrail to accept the Salonika command in August 1915. In October 1915 following an unsuccessful French offensive and the entry of Bulgaria, Briand again became Prime Minister (29 October 1915), succeeding René Viviani. He also became Foreign Minister for the first time, a post held by Théophile Delcassé until the final weeks of the previous government. He was also pledged to "unité de front", not just between the military and Parliament but also closer links with the other Allies, a pledge met with "prolonged, thunderous applause" by the deputies. Draft proposals for Allied cooperation, prepared by Lord Esher and Maurice Hankey were on the table by the time British Prime Minister H. H. Asquith visited Paris on 17 November (mainly to discuss Greece, and only his second wartime talks with France; the first had been with Viviani in July 1915).
1916 жыл
Вердендегі неміс шабуылының басталуынан кейін (1916 жылғы 21 ақпан) қалыптасқан улағыш атмосферада Галлени 7 наурызда Министрлер Кеңесінде соңғы он сегіз айдағы операцияларды жүргізудегі Жоффренің әрекеттерін сынап, министрлік бақылау талап етіп, ашулы баяндама оқыды, сосын отставкаға кетті. Ол әскери төңкеріл жасауға ниеттенген деген жалған күдік туды. Бриан баяндама жарияланса, мораль төмендеп, үкімет құлауы мүмкін екенін білді. Галлени орнына жаңа адам табылғанша лауазымында қалуға көндірілді. Жоффре қарсылық білдірмегеннен кейін генерал Рокес тағайындалды. Бірінші ресми одақтас конференциясы 1916 жылғы 26 наурызда Парижде өтті (Италия қатыспады), бірақ бастапқыда көп әсер етпеді, мүмкін Бриан британдықтардың тұрақты хатшылық құру ұсынысын қабылдамағандықтан, немесе 1915 жылдың соңғы тоқсанында үш рет ағылшын-француз бейресми кездесулері өткен, соның бірі – Шантильдегі кездесуде стратегиялық жоспарлар жасалғандықтан. 1916 жылдың көктемінде Бриан Саррайлға Верденді жеңілдету үшін Балқанға шабуыл жасауға шақырды, бірақ британдықтар алдағы Сомма шабуылына байланысты қосымша әскер жіберуден бас тартты, ал Саррайлдің сол жаздағы шабуылдары сәтті болмады. Бриан сондай-ақ 1916 жылғы 31 мамырда Салеуде өткен конференцияға қатысты, онда президент Пуанкаре (оның вагонында өткізілді), генерал Фош (Солтүстік армия тобының қолбасшысы) және британдық қолбасшы генерал Хейгпен бірге Соммадағы ағылшын-француз шабуылы талқыланды. Депутаттар палатасының бірінші құпия отырысы 1916 жылғы маусымда Вердендегі қорғаныстың кемшіліктерін талқылау үшін өтті. Үкімет сенім білдіру дауысын жеңіп алды, бірақ армияға «тиімді бақылау» қажет екенін талап ететін қосымша тармақ енгізілді. Парламенттік армия комиссиясы 1 тамызда Абель Ферриді комиссар етіп сайлады. Қазан айында Ферри Жоффренің ашуын оятып, әскери теміржолдар туралы төртінші баяндамасын ұсынды. 1916 жылдың соңында Рокес Ұлыбритания, Италия және Ресей театр командирі Саррайлды қызметтен босатуды талап еткеннен кейін фактілерді анықтау үшін Салоникаға жіберілді. Бриан мен Жоффре таңғалып, Рокес Саррайлдың күшейтілуін және Саррайлдың енді Жоффреге есеп бермеуін ұсынды. Сомма науқанының көңіл көншітпес нәтижелері мен Румынияның жеңілісінен кейін Рокестің баяндамасы Бриан мен Жоффренің беделін одан әрі төмендетті және Парламент депутаттарының жабық отырыс өткізу туралы талаптарын күшейтті. Қараша айында Ферри жұмыс күшінің жетіспеушілігі туралы есеп берді. 1918 жылғы сыныпты шақыру туралы құпия отырыс 21 қарашада өтті, одан кейін бір аптадан соң тағы бір отырыс болды. 21 желтоқсанда Сенаттың құпия отырысы Брианның кіші соғыс кабинетіне қатысты жоспарларын «бюрократияның тағы бір деңгейі» деп сынады; 23 желтоқсанда Бриан одақтас елдер арасындағы тұрақты ынтымақтастықты қамтамасыз ету үшін «тұрақты одақтас бюро» құруға әрі қарай күш салатынын уәделеді. Брианның қысқартылған Соғыс кабинеті Ұлыбританияның премьер-министрі болып тағайындалған Ллойд Джордж құрған кішкентай атқарушы органның үлгісімен құрылды, бірақ іс жүзінде Брианның кездесулері көбінесе негізгі Кабинет отырыстарынан бұрын өтті. Пэнлеве соғыс министрі лауазымын қабылдаудан бас тартты, өйткені ол Нивельдің орнына Пэтенді бас қолбасшы ретінде артық көретін. Президент Пуанкаре Бриан сияқты Пэтенді тым сақ адам деп ойлады. Нивельдің тағайындалуы британдық және француз жоғары командалары арасында үлкен шиеленіс тудырды, өйткені Ллойд Джордж қаңтардағы Кале конференциясында Хайгті Нивельдің бағыныстығына өткізуге тырысты. Бриан бұл мәселені шешу үшін Лондондағы тағы бір одақтас конференциясына (12–13 наурыз 1917) қатысуға мәжбүр болды. Бриан 1917 жылғы 20 наурызда Нивель шабуылына қатысты келіспеушіліктерге байланысты премьер-министр лауазымынан кетті, оның орнын Александр Рибо басты.
In the poisonous atmosphere after the opening of the German attack at Verdun (21 February 1916), Gallieni read an angry report at the Council of Ministers on 7 March criticising Joffre's conduct of operations over the last eighteen months and demanding ministerial control, then resigned. He was falsely suspected of wanting to launch a military takeover of the government. Briand knew that publication of the report would damage morale and might bring down the government. Gallieni was persuaded to remain in office until a replacement had been agreed. General Roques was appointed after it had been ensured that Joffre had no objections. The first formal Allied conference met in Paris on 26 March 1916 (Italy did not participate) but initially made little impact, perhaps because Briand had vetoed the British suggestion of a permanent secretariat, or perhaps because there had been three informal sets of Anglo French talks in the last quarter of 1915, one of which, the Chantilly meeting, had already seen strategy plans drawn up. In the spring of 1916 Briand urged Sarrail to take the offensive in the Balkans to take some of the heat off Verdun, although the British, preoccupied with the upcoming Somme offensive, declined to send further troops and Sarrail's offensive that summer was not a success. Briand also attended the conference at Saleux on 31 May 1916 about the upcoming Anglo French offensive on the Somme, with President Poincaré (on whose train it was held), General Foch (commander, Army Group North) and the British Commander in Chief General Haig. The first Secret Session of the Chamber of Deputies was held in June 1916 to discuss the shortcomings of the defence at Verdun. The government won a vote of confidence but with a clause demanding "effective supervision" of the army. The Parliamentary Army Commission elected Abel Ferry as a commissioner (1 August). By October Ferry was presenting his fourth report on army railways, to Joffre's fury. Late in 1916 Roques had been sent on a fact finding mission to Salonika after Britain, Italy and Russia had pushed for the dismissal of the theatre commander Sarrail. To Briand's and Joffre's surprise, Roques returned recommending that Sarrail be reinforced and that Sarrail no longer report to Joffre. Coming on the back of the disappointing results of the Somme campaign and the defeat of Romania, Roques' report further discredited Briand and Joffre and added to the Parliamentary Deputies' demands for a closed session. In November Ferry presented a report on the shortage of manpower. A secret session was held on 21 November about calling up the Class of 1918 followed by another a week later. A Senate Secret Session on 21 December attacked Briand's plans for a smaller war cabinet as "yet another level of bureaucracy"; on 23 December Briand pledged that he would continue to push for a "permanent Allied bureau" to secure constant cooperation between the Allied nations. Briand's reduced War Cabinet was formed in imitation of the small executive body formed by Lloyd George, just appointed Prime Minister of Britain, but in practice Briand's often met just prior to meetings of the main Cabinet. Painlevé declined the job of War Minister as he would have preferred Petain as commander in chief rather than the inexperienced Nivelle. Like President Poincaré Briand had thought Petain too cautious to be suitable. Nivelle's appointment caused great friction between the British and French high commands, after Lloyd George attempted to have Haig placed under Nivelle's command at the Calais Conference in January. Briand only reluctantly agreed to attend another allied conference in London (12–13 March 1917) to resolve the matter. Briand resigned as Prime Minister on 20 March 1917 as a result of disagreements over the prospective Nivelle Offensive, to be succeeded by Alexandre Ribot.
1920-шы жылдар
Бриан 1921 жылы қайтадан билікке оралды. Ол 1921–1922 жылдардағы Вашингтон теңіздік конференциясында Францияның рөлін бақылады. Француз стратегиясын үш фактор басқарды және Жерорта теңізіне назар аудару қажет болды: француз флоты көптеген тауарларды тасымалдауы керек еді, Жерорта теңізі ең маңызды аймақ болып табылды және мұнаймен қамтамасыз ету аса маңызды еді. Басты мақсат – француз Солтүстік Африкасын қорғау болды, ал Бриан тәжірибелік шешімдер қабылдады, себебі теңіз саясаты – жалпы сыртқы саясаттың көрінісі еді. Конференция АҚШ-тың ұсынысына келісті, ол бойынша капиталдық кемелердің саны АҚШ, Ұлыбритания және Жапония үшін 5:5:3 пропорциясында, ал Италия мен Франция үшін әрқайсысына 1,7 бөлінді. Францияның қатысуы оның әлсіреп бара жатқан күшімен және азайып бара жатқан адам, материалдық және қаржылық ресурстарымен байланысты болды. Брианның немістермен өтемақы мәселесі бойынша келісімге келу әрекеттері неміс тарапының келіспеушілігінен кейін сәтсіз аяқталды. Брианның міндетті түрде отставкаға кетуіне тікелей себеп 1922 жылғы Канн конференциясында болған көрінеу тривиалды оқиға болды. Дэвид Ллойд Джорджтың гольф ойнауға қысымы салдарынан ол нашар ойнады, нәтижесінде Ұлттық Ассамблеядағы оппозициялық фракциялар оны тиімсіз және британдыққа жалтақтап жүрген адам ретінде көрсетуге мүмкіндік алды. Оның орнын одан да қатыгез Раймон Пуанкаре иеленді. Алайда, Рур дағдарысынан кейін Брианның келісімшіл стилі көбірек қабылданып, ол 1925 жылы Quai d'Orsay-ге оралды. Ол 1932 жылы қайтыс болғанға дейін сыртқы істер министрі қызметін атқара берді. Осы кезеңде ол 14 кабинет құрамына кірді, оның төртеуін 1925–1926 және 1929 жылдары өзі басқарды. Бриан Ватиканмен Бриан-Серетти келісімін жасады, бұл француз үкіметіне католик епископтарын тағайындауда рөл берді.
Briand returned to power in 1921. He supervised the French role in the Washington Naval Conference of 1921–22. Three factors guided the French strategy and necessitated a Mediterranean focus: the French navy needed to carry a great many goods, the Mediterranean was the axis of chief interest, and a supply of oil was essential. The primary goal was to defend French North Africa, and Briand made practical choices, for naval policy was a reflection of overall foreign policy. The Conference agreed on the American proposal that capital ships be limited to a ratio of 5 to 5 to 3 for the United States, Britain, and Japan, with Italy and France allocated 1.7 each. France's participation reflected its need to deal with its diminishing power and reduced human, material, and financial resources. Briand's efforts to come to an agreement over reparations with the Germans failed in the wake of German intransigence. The immediate cause of Briand's forced resignation was a seemingly trivial incident during the Cannes Conference of 1922. Pressured into a game of golf by David Loyd George he played so badly that opposition factions in the National Assembly were able to portray him as both inept and a British sycophant. He was succeeded by the more bellicose Raymond Poincaré. In the wake of the Ruhr Crisis, however, Briand's more conciliatory style became more acceptable, and he returned to the Quai d'Orsay in 1925. He would remain foreign minister until his death in 1932. During this time, he was a member of 14 cabinets, four of which he headed himself in 1925–1926 and 1929. Briand negotiated the Briand Ceretti Agreement with the Vatican, giving the French government a role in the appointment of Catholic bishops.
Келлог Брианд келісім
Аристид Бриан 1926 жылы Нобель бейбітшілік сыйлығын Германияның Густав Стресманмен бірге Локарно келісімдері үшін алды (Ұлыбританияның Аустен Чемберлен сол келісім үшін бір жыл бұрын Бейбітшілік сыйлығының бөлігін алған болатын). 1927 жылы Бриан мен АҚШ Мемлекеттік хатшысы Франк Б. Келлог соғысты тыйым салатын жалпыға ортақ шарт туралы ұсыныс жасады, нәтижесінде келесі жылы Париж шарты, басқаша айтқанда Келлог-Бриан шарты қолданысқа енді.
Aristide Briand received the 1926 Nobel Peace Prize together with Gustav Stresemann of Germany for the Locarno Treaties (Austen Chamberlain of the United Kingdom had received a share of the Peace Prize a year earlier for the same agreement). A 1927 proposal by Briand and United States Secretary of State Frank B. Kellogg for a universal pact outlawing war led the following year to the Pact of Paris, aka the Kellogg–Briand Pact.
Еуропалық федерация үшін Брианның жоспары
Сыртқы істер министрі Бриан Еуропаның жаңа экономикалық одағы туралы түпнұсқа ұсынысын жасады. Брианның Локарно дипломатиясы деп сипатталған және франко-неміс жақындасуының бір аспектісі ретінде, бұл Германияның жылдам экономикалық қалпына келуіне және болашақ саяси күшіне жауап болды. Бриан өзінің ұсыныстарын 1929 жылғы 5 қыркүйекте Ұлттар Лигасында Еуропалық одаққа қолдау білдірген сөзінде және 1930 жылы Франция үкіметі үшін «Еуропалық федеративтік одақ режимін ұйымдастыру туралы меморандумда» жариялады. Бұл идеяның мақсаты – 1919 жылғы Версаль келісімінің мүмкіндігінше көп бөлігін сақтай отырып, Францияның бұрынғы жауына бақылау орнату үшін құрылымдық негіз құру болды. Бриан жоспары Еуропаның ірі өнеркәсіптік аймақтарының экономикалық ынтымақтастығын және Шығыс Еуропаны кеңестік қатерлерден қорғау үшін саяси қауіпсіздік беруді көздеді. Негіз экономикалық ынтымақтастық болғанымен, оның түпкілікті концепциясы саяси болды, себебі экономикалық таңдауларды саяси билік анықтайтын еді. «Еуропалық федеративтік одақ жүйесін ұйымдастыру туралы меморандумға» сәйкес, жоспар ақырында Ұлттар Лигасына француздық бастама ретінде ұсынылды. Оның басты қолдаушысы, неміс сыртқы істер министрі Густав Стресеманның қайтысымен және 1929 жылғы Ұлы депрессияның басталуымен Бриан жоспары қабылданбады, бірақ ол Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі дамулар үшін экономикалық негіз болды, нәтижесінде Еуропалық одақ құрылды. Оның интернационализмін бағалауда тарихшы Дуглас Хьюстон мынадай қорытынды жасады: Брианның интернационализмін сынау оңай; ол ештеңеге тұрақты нәтиже бермеді және оның мақсаты жеке амбициясымен туындаған, көне стильдегі қауіпсіздікке ұқсады, оны жасыруға ол көп күш жұмсаған жоқ. Дегенмен, жаңа халықаралық жүйеге өмір беру үшін одан артық еңбек еткен және қиялдаған адам жоқ. Оның интернационализмі Франция басқалардың бәрі қауіпсіз болмайынша қауіпсіз бола алмайтынын түсінуден туындады. Ол, мүмкін, прагматизм үшін принциптерді қабылдаған шығар, бірақ оның ісінің дұрыстығына сенгеніне күмән жоқ.
As foreign minister Briand formulated an original proposal for a new economic union of Europe. Described as Briand's Locarno diplomacy and as an aspect of Franco German rapprochement, it was his answer to Germany's quick economic recovery and future political power. Briand made his proposals in a speech in favor of a European Union in the League of Nations on 5 September 1929, and in 1930, in his "Memorandum on the Organization of a Regime of European Federal Union" for the Government of France. The idea was to provide a framework to contain France's former enemy while preserving as much of the 1919 Versailles settlement as possible. The Briand plan entailed the economic collaboration of the great industrial areas of Europe and the provision of political security to Eastern Europe against Soviet threats. The basis was economic cooperation, but his fundamental concept was political, for it was political power that would determine economic choices. The plan, under the Memorandum on the Organization of a System of European Federal Union, was in the end presented as a French initiative to the League of Nations. With the death of his principal supporter, German foreign minister Gustav Stresemann, and the onset of the Great Depression in 1929, Briand's plan was never adopted but it suggested an economic framework for developments after World War II that eventually resulted in the European Union. In evaluating his internationalism, historian Douglas Houston concludes:Briand's internationalism is easy to deride; nothing he achieved was durable, and his aim seemed no more than old fashioned security fired by a personal ambition he made little effort to hide. Yet no one worked harder or more imaginatively to give the new international system life. His internationalism sprang from the realization that France could not be secure until everyone else was. He may have embraced principle for reasons of Realpolitik, but there is little doubt that he became convinced of the justice of his cause.