Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1925 жылғы Бірінші дүниежүзілік соғыстың одақтастары мен жаңа еуропалық мемлекеттер арасындағы аумақтық келісімдер.
1925 territorial settlements between the Allies of WWI and the new European states
Локарно келісімдері – 1925 жылдың 5-16 қазаны аралығында Швейцарияның Локарно қаласында келісілген және 1 желтоқсанда Лондонда ресми түрде қол қойылған жеті келісім. Бұл келісімдерде Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Батыс Еуропа одақтас державалары мен Орта және Шығыс Еуропаның жаңа мемлекеттері соғыстан кейінгі аумақтық шешімді қамтамасыз етуге, ал оның орнына жеңілген неміс мемлекетімен (Веймар Республикасы) қарым-қатынасты қалыпқа келтіруге тырысты. Сондай-ақ Германия ешқашан басқа елдермен соғысқа бармайтыны айтылды. Локарно Еуропадағы шекараларды екі санатқа бөлді: Батыс шекаралары, Локарно келісімдерімен кепілдендірілген, және Германияның Польшамен шығыс шекаралары, олар қайта қарауға ашық болды.
The Locarno Treaties were seven agreements negotiated in Locarno, Switzerland, from 5 to 16 October 1925 and formally signed in London on 1 December, in which the First World War Western European Allied powers and the new states of Central and Eastern Europe sought to secure the post war territorial settlement, in return for normalizing relations with the defeated German Reich (the Weimar Republic). It also stated that Germany would never go to war with the other countries. Locarno divided borders in Europe into two categories: western, which were guaranteed by the Locarno Treaties, and eastern borders of Germany with Poland, which were open for revision.
Шарттарды жоспарлау
Германияның сыртқы істер министрі Густав Стресман Германияның Еуропаның жетекші мемлекеті ретіндегі беделін және артықшылықтарын қайта орнатуды өзінің ең маңызды міндеті деп белгіледі. Рейн облысын оккупациялаудың солтүстік аймағынан одақтастардың шығуы Версаль шартында 1925 жылдың қаңтарына жоспарланған еді. Алайда, Франция мен Ұлыбритания Германияның Версаль шартындағы қарусыздану шараларын орындамағанын айтып, 1925 жылдың қаңтарында шығудан бас тартты. Францияның соғыстан кейінгі шекараларына британдық кепілдік беруге қатты ниеттенгенін, бірақ Лондонның оған құлықсыз екенін түсінген Стресман, барлық тараптар қалаған нәрсені алуына мүмкіндік беретін жоспар жасады: осы кепілдіктерді қамтитын келісімдер сериясы арқылы. Бұл ұсынысты естігеннен кейін Ұлыбританияның сыртқы істер министрі Остин Чемберлен құлшыныспен келісті. Франция Рур облысын оккупациялаудың көптеген қаржылық және дипломатиялық зиян келтіргенін түсінді. Содан кейін, 1925 жылдың қазан айында Швейцарияның Локарно курортындағы Гранд-отельде сыртқы істер министрлері бас қосып, келісімдер туралы уағдаластыққа келді. Бірінші келісім ең маңыздысы болды: Ұлыбритания мен Италия кепілдік берген Бельгия, Франция және Германияның шекараларына өзара кепілдік. Екінші және үшінші келісімдер Германия мен Бельгия, сондай-ақ Германия мен Франция арасындағы болашақ дауларды төрелік етуді көздеді. Төртінші және бесінші келісімдер Германия мен Польша, Германия мен Чехословакия арасындағы ұқсас төрелік келісімдері болды. Әсіресе Польша, сондай-ақ Чехословакия Локарно келісімдерінен қорқыныш сезінді және бұл келісімдер оларды сендіруге бағытталған шара болды. Дауес жоспарының нәтижесінде Германия енді репарация төлемдерін тұрақты түрде жүзеге асырып жатыр. Локарно келісімдерінің сәттілігі 1926 жылдың қыркүйегінде Германияның Ұлттар Лигасына тұрақты мүше ретінде қосылуына және оның кеңесінде орын алуына әкелді.
German foreign minister Gustav Stresemann made his highest priority the restoration of German prestige and privileges as a leading European nation. Allied withdrawal from the northern zone of the Occupation of the Rhineland was originally scheduled for January 1925 in the Treaty of Versailles. However, France and Britain, citing Germany's lack of compliance with the disarmament provisions in the Treaty of Versailles, refused to withdraw in January 1925. Having realized that France deeply desired a British guarantee of its postwar borders, but that London was reluctant, Stresemann came up with a plan whereby all sides would get what they wanted: through a series of treaties that promised these guarantees. Upon hearing this proposal, British Foreign Secretary Austen Chamberlain enthusiastically agreed. France realized that its occupation of the Ruhr had caused much financial and diplomatic damage. The foreign ministers then convened in the Grand Hotel in the Swiss resort of Locarno in October 1925, where they came to an agreement on the treaties. The first treaty was the most critical: a mutual guarantee of the frontiers of Belgium, France, and Germany, guaranteed by Britain and Italy. The second and third treaties called for arbitration between Germany and Belgium, and Germany and France, regarding future disputes. The fourth and fifth were similar arbitration treaties between Germany and Poland, and Germany and Czechoslovakia. Poland especially, and Czechoslovakia as well, felt threatened by the Locarno agreements and these treaties were an attempt to reassure them. Thanks to the Dawes Plan, Germany was now making regular reparations payments. The success of the Locarno agreements led to the admission of Germany to the League of Nations in September 1926, with a seat on its council as a permanent member.
Мақсаттар
Британ үкіметі үшін негізгі мақсаттар франко-герман татуласуын ынталандыру және осы татуласу Францияны соғыстар арасында Шығыс Еуропадағы француздық одақ жүйесі ретінде белгілі болған «санитарлық кордон» (халықаралық қатынастар) құрылымын таратуға алып келеді деген үміт болды. Егер Франция Шығыс Еуропадағы одақтастықтарын таратып жатса, Польша Версаль келісімінде Германиядан алынған аумақтарды – Польша дәлізін, Данциг еркін қаласын (қазіргі Гданьск, Польша) және Жоғарғы Силезияны – бейбіт түрде беріп қоятын болар еді.
For the British government, the main goals were promoting Franco German reconciliation, and the expectation that reconciliation would lead to France dissolving its [[cordon sanitaire (international relations), as the French alliance system in Eastern Europe was known between the wars. If France were to dissolve its alliances in Eastern Europe, Poland would peacefully hand over the territories ceded by Germany in the Treaty of Versailles: the Polish Corridor, the Free City of Danzig (modern Gdańsk, Poland) and Upper Silesia.
Тараптар мен келісім
Локарнода жасалған басты шарт – Германия, Франция, Бельгия, Ұлыбритания және Италия арасындағы Рейн аймағы туралы келісім болды. Германия Версаль шартымен белгіленген жаңа батыс шекарасын ресми мойындады. Бұдан бөлек, алғашқы үш қол қоюшы өзара шабуыл жасамауға, ал соңғы екеуі кепілдік беруге міндеттелді. Егер бірінші үш мемлекеттің біреуі екіншісіне қарсы агрессия жасаса, қалған барлық тараптар шабуылға ұшыраған елге көмек көрсетуге тиіс болды. Германия сондай-ақ Франция және Бельгиямен төрелік шартына, Польша және Чехословакиямен төрелік келісімдеріне қол қоюға келісіп, болашақ дауларды төрелік трибуналына немесе Халықаралық Әділет сотына жүктеуге міндеттенді. Франция Польша мен Чехословакиямен қосымша шарттарға қол қойып, Германиямен қақтығыс жағдайында өзара көмек көрсетуге уәде берді. Бұл шарттар Францияның 1921 жылғы 19 ақпанда Польшамен және 1924 жылғы 25 қаңтарда Чехословакиямен жасасқан одақтастық шарттарын іс жүзінде қайта бекітті. Бұл келісімдер Франция мен Германия арасындағы қарым-қатынастың айтарлықтай жақсармағанын көрсетті.
The principal treaty concluded at Locarno was the Rhineland Pact between Germany, France, Belgium, the United Kingdom, and Italy. Germany formally recognised its new western borders as established by the Treaty of Versailles. Furthermore, the first three signatories undertook not to attack each other, with the latter two acting as guarantors. In the event of aggression by any of the first three states against another, all other parties were to assist the country under attack. Germany also agreed to sign arbitration conventions with France and Belgium and arbitration treaties with Poland and Czechoslovakia, undertaking to refer future disputes to an arbitration tribunal or to the Permanent Court of International Justice. France signed further treaties with Poland and Czechoslovakia, pledging mutual assistance in the event of conflict with Germany. These essentially reaffirmed existing treaties of alliance concluded by France with Poland on 19 February 1921 and with Czechoslovakia on 25 January 1924. These treaties also showed that relations between France and Germany had not improved to a large extent.
Негізгі дереккөздер
Бербер, Ф. Ж. ред. Локарно: Құжаттар жинағы (1936) онлайн; пайдалы ағылшын тіліндегі аудармалар, маңызды нацисттің французға қарсы бағытталған кіріспесімен.
Berber, F. J. ed. Locarno A Collection Of Documents (1936) online; useful English translations, with a biased anti French introduction by a leading Nazi